ရေစီးကြောင်း ပြင်းထန်လွန်းသည့်အတွက် တောင်၏ညာဘက်ခြမ်းရှိ ထုံးကျောက်မြေပြင်တွင် စောင်းလျားနေသော အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ အခြားနေရာများတွင်မူ ကျောက်တုံးကြီးများ၊ ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် ချိုင့်ခွက်များ ပြန့်ကျဲနေသည့် လိုဏ်ခေါင်းများ ရှိနေသည်။ ရေစီးကြောင်းက လိုဏ်ခေါင်းကို ပွတ်တိုက်တိုက်စားသွားသောကြောင့် ကျောက်သားများမှာ ပိုမိုတောက်ပသည့် အဝါရောင်အဆင်းနှင့် ချောမွေ့နေသည်။ ကျနော်တို့က ကျောက်တုံးတစ်ခုမှတစ်ခုသို့ ခုန်ကူးရင်း သွားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ခရီးလမ်းက ခက်ခဲပေမဲ့ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါနိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာလျှင် သူတို့၏ အစွမ်းအစများကို စတင်သတိထားမိလာသည်။ တချို့နေရာများတွင် လျှောစောက်က ဒေါင်လိုက်နီးပါး မတ်စောက်နေသဖြင့် သူတို့ပင် လမ်းကြောင်းကို ပြန်ညှိရန် အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားရသည်။ ကျနော်ကတော့ ချီစွမ်းအင်ကို ပိုသုံးပြီး သူတို့နှင့်မပြတ်အောင် လိုက်ခဲ့ရသည်။ ခရီးဆက်လာခဲ့ကြရာမှ လမ်းကြောင်းက ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုထဲသို့ ဆင်းသွားသည့်နေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု ဟုတ်လား”
လင်းဒါရှာက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြီး အသံထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါနေသည်။
“ချိုင့်ဝှမ်း၏ အနက်ကို ကျနော်တို့ မသိကြသော်လည်း အဖွဲ့ထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ရှေ့ပြေးကင်းထောက်လုပ်သည့် ဒွမ်ရန်ကတော့ ထိုချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဝပ်ဆင်းပြီး ခုန်ချသွားခဲ့ပါတယ်”
“တိုင်တန်၏ ကိုယ်ထည်ပမာ! အောက်မှာ ဘာရှိမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ”
ဖူယင်းကျဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အမှန်အတိုင်းပဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းကဆိုရင် ဝိညာဉ်အမြင်ကို အနည်းငယ်လောက်တော့ သုံးနိုင်အောင် ကျူဂျီအဆင့်ကို ရောက်နေချင်မိတာ အမှန်ပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါလေ၊ ကျနော်တို့က သူ့ဆီကနေ အကြောင်းပြန်ကြားချက် ရမလားလို့ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက အောက်ခြေမှာ အခြေအနေအားလုံး စိတ်ချရပြီလို့ လှမ်းအော်ပြောလိုက်တယ်။ စွန့်စားသူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားဆိုတာ မသိနားမလည်တဲ့ အရာတွေဆီကို ခုန်ချရဲတဲ့ သတ္တိမျိုး ရှိရမယ်ဆိုတဲ့ စကားပုံကို ကျနော် သတိရမိတယ်။ ကျနော် အဲဒီစကားကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံမိတယ်။ ကျနော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ချီစွမ်းအင်နဲ့ အားဖြည့်လိုက်ပြီး တခြားသူတွေနဲ့အတူ မသိနားမလည်တဲ့ အရာတွေဆီကို ခုန်ချလိုက်ခဲ့တာပေါ့။ ကျနော် မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်တဲ့အခါ နည်းနည်းတော့ ကြမ်းတမ်းသွားခဲ့ပေမဲ့ ကျနော်တို့အားလုံး ရယ်မောလိုက်မိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခရီးကိုတော့ ဆက်လျှောက်ခဲ့ကြတယ်။ ကျနော်တို့က တောင်နံရံတွေမှာ ကပ်တွယ်နေတဲ့ ပိုးကောင်လေးတွေရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ ငွေရောင်တောက်ပနေတဲ့ ကျောက်တုံးအက်ကြောင်းလေး တစ်ခုကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအက်ကြောင်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာတော့ အမှောင်ထုကြီးပဲ။ ကလေးတွေထဲက ဇန်းဝူဟန်လို့ ခေါ်တဲ့တစ်ယောက်က သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး ‘ရာပေါင်းများစွာ ထင်ရှားသော မီးပိုးကောင်’ (Hundred manifestation firebug) ကို ထုတ်လိုက်တယ်။"
"ဒါက အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီထဲမှာ တန်ခိုးကြီးတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေရင် အသက်အန္တရာယ်တောင် ဖြစ်သွားနိုင်တာလေ။"
လင်းဒါရှာက လင်းချောင်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ကျနော်လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးမိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သေချာတိုင်ပင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မီးပိုးကောင်ကို လွှတ်လိုက်တာကို ကျနော်တို့အားလုံး သဘောတူခဲ့ကြတယ်။ မီးပိုးကောင်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပွားများသွားပြီး သူ့အလင်းရောင်တွေက အက်ကြောင်းတစ်လျှောက်နဲ့ ဟိုဘက်အထိ လင်းထိန်သွားခဲ့တယ်။ လမ်းကြောင်းရှင်းနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျနော်တို့လည်း ဒွမ်ရန်ကို နောက်ကနေ သတိကြီးကြီးထားပြီး လိုက်သွားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အရင်လိုပဲ ဧရာမလိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခုကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ကျနော်တို့ ‘ဂေါ့တို’ (Goutou) သတ္တဝါတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကလေးတွေက ဂေါ့တိုတွေကို အလွယ်တကူပဲ ရှင်းပစ်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့က တောင်ပင့်ကူကြီးတွေဖြစ်တဲ့ ‘နီခရိုဖီးလီးယား’ (Necrophilias) တွေ ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာကို ကြိုသိနေပုံရတယ်။ ပင့်ကူကြီးတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ တိုက်ပွဲက ပြင်းထန်ခဲ့ပေမဲ့ ကျနော်တို့ သူတို့ကို သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။ တစ်ခုတော့ ထူးခြားနေတယ်။ အဲဒီကလေးတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက တကယ်ကို ကြောက်ခမန်းလိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်ဆိုရင် တိုက်ပွဲထဲမှာ လက်ဗလာနဲ့တင် ကျောက်တုံးကြီးတွေကို အမှုန့်ချေပစ်နိုင်တယ်ဗျ။"
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်ရည်တွေပါလား!"
ကျူးဖုန်းက မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရင်း အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှန်းမသိဘဲ မေးလိုက်သည်။
"တိုက်ပွဲအရှိန်မြှင့် မှော်အဆောင် (Battle-Frenzy မှော်အဆောင်) လား။ ဒါမှမဟုတ် ဘာစကာတံဆိပ် (Berserker Seal) လား။ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားအနှစ်သာရ နည်းစနစ် (Godly-Essence technique) တွေများလား။"
"အဲဒါတော့ ကျနော်လည်း မသိဘူး ကျူးဖုန်းရေ။ ကျနော်သိတာက သူတို့က အဆင့်တူနေပေမဲ့ ကျနော်တို့ထက် အများကြီး သာလွန်နေတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပင့်ကူတွေကို သတ်ပြီးတဲ့နောက် အမှောင်ထုထဲကနေ ရေပန်းသံလို အသံမျိုး ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီတော့ ဇန်းဝူဟန်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက သူ့မီးပိုးကောင်ကို အဲဒီဘက်ကို ချက်ချင်း ညွှန်ပြလိုက်တယ်။ ကျနော်တို့လည်း ကျောက်ခဲချွန်တွေ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီမှာ သီးသန့်အခန်းငယ်တစ်ခုထဲမှာ ရတနာပုံကြီးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ တကယ်ကို ရွှေတွေ အများကြီးပဲ။ အရင်းအမြစ်တွေ ရှာရခက်တဲ့ ဒီလောကမှာ စိုက်ပျိုးသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ပိုမိုလွယ်ကူစေဖို့ လုံလောက်တဲ့ ရွှေတွေပေါ့။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင် တစ်သက်လုံး ချမ်းသာသွားနိုင်တဲ့အထိ များပြားလှတယ်။ ရွှေတွေတင်မကဘူး၊ တခြားရတနာတွေရဲ့ အရောင်လက်လက်တွေလည်း တွေ့ရသေးတယ်။ ရွှေပုံကြီးထဲကနေ ခွက်တွေ၊ ဓားတွေနဲ့ တခြားပစ္စည်းမျိုးစုံ ထွက်နေတာ။ အဲဒီပုံကြီးက ရတနာဖြစ်ပေမဲ့ တကယ့်ရတနာကတော့ အဲဒီပုံအောက်မှာ ရှိနေတာ။ ခေါင်းတစ်လုံးစာလောက်ရှိတဲ့ ရွှေရောင်တောက်ပနေတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု။ ဒါကိုမြင်တော့ သူတို့ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်သွားကြတယ်။ ဒါက သူတို့ရွာရဲ့ ရတနာပဲလေ။ သူတို့ ဆုချီးမြှင့်ခံရတော့မှာပေါ့။"
"ဆက်ပြောပါဦး။"
ဖူယင်းကျဲ့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျနော်တို့ တွေ့ရှိချက်အတွက် တကယ်ကို ပျော်နေကြပြီး ရတနာတွေကို ခွဲဝေဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ မြေပြင်ပေါ်ကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျဆင်းလာတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျနော်တို့က မြေငလျင်လှုပ်တာလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ‘ဒေါင်ဂျွန်’ (Dong Jun) လို့ ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးဆီကနေ သတိပေးတဲ့ တိုးတိုးအသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှပဲ..."
"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"
လင်းဒါရှာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချန်ရစ်ကို ဆက်ပြောဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
"အဲဒီနေရာကနေ မလှမ်းမကမ်းမှာ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို မြေကြီးထဲ စိုက်ထားသလို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီခြေထောက်ကြီးတွေရဲ့ ထိတ်လန့်စရာအချက်ကတော့ သူတို့နဲ့ တွဲလျက်ရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မမြင်ရတာပဲ။ ခန္ဓာကိုယ် မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းတဲ့အတွက် မီးပိုးကောင်ရဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာ တစ်ခုလုံးကို မမြင်နိုင်တာပါ။ ကျနော်တို့ မြင်ရတာက အစိမ်းရောင် အကြေးခွံတွေပါတဲ့ ဧရာမခြေထောက်ကြီးနှစ်ချောင်း၊ ခြေချောင်းလေးချောင်းစီပါပြီး ခြေချောင်းတိုင်းမှာ လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်မောင်းအရှည်လောက်ရှိတဲ့ လက်သည်းတွေရှိနေတယ်။ နောက်ပြီး မြေပြင်ကနေ ၁၅ ပေလောက် အမြင့်မှာ ချိတ်ဆွဲထားသလိုမျိုး ဧရာမလက်သည်းတွေနဲ့ ကိုင်ထားတဲ့ အညိုရောင် မက်စတိုဒွန် (Mastodon) သားရဲကြီး တစ်ကောင်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရတယ်။"
"ရှိုးရန် (Shouren) တစ်ကောင်လား။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်ရည်တွေပါလား။"
"ရှိုးရန် လူဝံမျိုးနွယ်စုလား။"
"ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ။"
သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်။ ပြီးတော့ အရမ်းကို ဒေါသထွက်နေတဲ့ ရှိုးရန်လူဝံပေါ့။ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ရတနာပုံ၊ သေဆုံးသွားတဲ့ ဂေါ့တိုတွေနဲ့ ပင့်ကူတွေ ဒါမှမဟုတ် သူတို့နေရာမှာ ကျနော်တို့ကို မြင်လိုက်ရလို့ ဖြစ်မယ်။ အဲဒီရှိုးရန်က တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေတာ။ ကျနော်က ရတနာတွေရှိတဲ့နေရာနားမှာ ရပ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ အလိုလိုသိစိတ်ကြောင့် ရှောင်ထွက်လိုက်မိတယ်။ ကျနော် ရပ်နေတဲ့နေရာကနေ ထွက်လိုက်တာနဲ့ မြေပြင်က နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသွားတယ်။ ကျနော်တောင် မမြင်လိုက်ရတဲ့ မြေပြင်တိုက်ခိုက်မှုမျိုးပဲ။ အဲဒီနေရာမှာတင် ကျနော် သေသွားနိုင်တယ်။"
"ဘယ်လိုလုပ် မြင်နိုင်မှာလဲ။ ရှိုးရန်တစ်ကောင်က အနည်းဆုံးတော့ 'အီဗာနက်စ် ကော' (Evanesce core) အဆင့်မှာ ရှိနေတာလေ။"
ဖူယင်းကျဲ့က လင်းချောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ကျနော်လည်း အဲဒီအချက်ကို သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ချက်ချင်းပဲ မိန်းကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ‘ရှီဟန်း’ (Xie Heng) က ဧရာမရှိုးရန်ရှေ့ကို မြူခိုးတွေ မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။ မြူခိုးတွေက သွေးရောင်အဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး ရှိုးရန်ကြီးက နေရာမှာတင် အေးခဲသွားတယ်။"
"သွေးနှင်းခဲ (Bloodfrost) လား။"
ကျူးဖုန်းက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ဒီမြူခိုးအကြောင်း သိတယ်ပေါ့။"
ချန်ရစ်က အံ့ဩသွားတဲ့ ကျူးဖုန်းကို မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ကျနော့် ဦးလေးက ဒါကို ပြောပြဖူးတယ်။ ရဖို့ အရမ်းခဲယဉ်းတဲ့ အရာလေ။ အဲဒါက တကယ့်ရတနာပဲ။"
"ပြီးတော့ ရှိုးရန်လူဝံတစ်ကောင်ရှိတဲ့နေရာမှာ နောက်ထပ် အများကြီး ရှိနေဦးမယ်ဆိုတာကို ကျနော်တို့အားလုံး သိတယ်။ ဒါကြောင့် ကျနော်တို့ ထွက်ပြေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ ကျနော်တို့ စပြေးခါစမှာပဲ တခြားရှိုးရန်တွေက လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြတယ်။ အဲဒါက တကယ့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲပဲ။ ကျနော် ရပ်နေတဲ့နေရာကနေ ကလေးတွေက ရှိုးရန်တွေကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်နေတာကို မြင်နေရတယ်။ ရှိုးရန်လေးကောင်က အစွမ်းထက်တဲ့ ကလေးငါးယောက်နဲ့ ကျနော်တို့ကို တိုက်ခိုက်တာ။ ပြီးတော့ ကျနော်တို့က အနိုင်ရနေတာ။ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ရှိုးရန်တစ်ကောင်ကို တိုက်ပွဲထဲကနေ ဖယ်ထုတ်လိုက်နိုင်တယ်။ သူ ဒဏ်ရာရပြီး လဲကျသွားတယ်။ ရှိုးရန်တွေက နောက်ဆုတ်ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ အနက်ရောင် တောက်ပနေတဲ့ ရှိုးရန်တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဒီကောင်က အနည်းဆုံးတော့ ‘ဂျင်ဒန်’ (Jindan) အဆင့်မှာ ရှိနေမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပဲ။ ဘာမှ မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က တံဆိပ်နှစ်ခုကို ထုတ်ပြီး အသက်သွင်းလိုက်ကြတယ်။"
လင်းချောင်က လက်ဟန်ဖြင့် ရှင်းပြရင်း စကားကို ရပ်လိုက်သည်။
"ကျနော်တို့နဲ့ ရှိုးရန်တွေကြားမှာ အနက်ရောင်ရေတိုင်ကြီးတွေ ပေါ်လာပြီး တောင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတဲ့ ရှိုးရန်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို အချိန်မီ ပိတ်ဆို့လိုက်နိုင်တယ်။ ကလေးတွေတောင် ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို မြင်တဲ့အခါ သိလိုက်ကြတယ်။ သူတို့မျက်လုံးထဲက ကြောက်ရွံ့မှုက နေရောင်ခြည်တန်းလိုပဲ ထင်ရှားနေတယ်။ ဒီတိုင်တွေက သူတို့ကို ကြာကြာ မတားထားနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျနော်တို့ သိတာပေါ့။ ဒါကြောင့် အရင်က ကျနော်တို့ ခုန်ချခဲ့တဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့ ‘လျှပ်တစ်ပြက်ခြေလှမ်း’ (Flashsteps) တွေကို သုံးပြီး အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးခဲ့ကြတယ်။ အဝေးကနေ ကြားလိုက်ရတဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့ အော်သံက တိုင်တွေ ပျက်ကျသွားတာ ဒါမှမဟုတ် ပျက်ကျတော့မယ်ဆိုတာကို ပြသနေတယ်။ ကလေးတွေအားလုံး အပေါ်ကို ခုန်တက်သွားကြတယ်။ ကျနော်လည်း လိုက်ဖို့လုပ်တုန်းမှာပဲ အရင်က မတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အက်ကြောင်းတစ်ခုထဲကနေ အပြာရောင်-အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကလေးတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့က ကျနော့်အမြင်အာရုံထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ရှိုးရန်တွေ ကျနော်တို့နောက်ကို မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ သိတယ်။ တောင်ပြင်ပက နေ့အလင်းရောင်ထဲကို ရောက်မှပဲ ကျနော်တို့ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ။ ကျနော် ထွက်သွားချင်ပေမဲ့ အပြာရောင်-အဖြူရောင် အလင်းတန်းက ကျနော့်ကို ဆွဲဆောင်နေသလိုပဲ။ ဒါက ကျနော် ရှောင်လွဲလို့မရတဲ့ ကံကြမ္မာတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါနဲ့ပဲ ကျနော် အဲဒီအရာကို စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ စွန့်စားသူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားဆိုတာ မသိနားမလည်တဲ့ အရာတွေဆီကို ခုန်ချရဲတဲ့ သတ္တိမျိုးပဲ မဟုတ်လား။"
"အဲဒါက အန္တရာယ်များပြီး မိုက်မဲတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ရတာလဲ။"
ယင်းကျဲ့က ဒါရှာရဲ့ ဒေါသကို လျစ်လျူရှုရင်း စိတ်ဝင်တစား ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရှိုးရန်တွေ တူးမြောင်းအပြင်ဘက်ကို ရောက်ခါနီးအချိန်မှာပဲ ကျနော် အလင်းရဲ့ ရင်းမြစ်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျနော် ပစ္စည်းကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တုန်းမှာပဲ တောက်ပနေတဲ့ ရှိုးရန်က ကျနော့်ဘက်ကို ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူက အက်ကြောင်းတွေကြားထဲကနေ မရပ်မနား ဖြတ်လာတာ။ သူ ကျနော့်ဆီ ရောက်ခါနီးမှာပဲ ကျနော် လွတ်မြောက်ကြောင်း စကားလုံးကို ပြောလိုက်တယ်။ ဒါက အန္တရာယ်များတဲ့၊ ဖြစ်နိုင်ရင် မိုက်မဲတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအန္တရာယ်နဲ့ တန်တယ်လို့ ကျနော် ယုံကြည်တယ်။"
"ခင်ဗျား ဘာတွေ့ခဲ့တာလဲ ချောင်။"
"အဲဒီ အပြာရောင်-အဖြူရောင် အလင်းရဲ့ ရင်းမြစ်က ဘာလဲ။"
"ဒါဆို အဲဒါက ဘာလဲ။ ခင်ဗျား အသက်တောင် ပေးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ အရာက ဘာလဲ။"
"ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ကြပါ၊ ဒါရှာ။"
လင်းချောင်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ တခြားသူတွေကလည်း အထဲမှာရှိတဲ့ ရတနာကို မြင်နိုင်ဖို့ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
"အဇူးရ် နဂါးဓား (Azure Dragonblade)!"
"သဘာဝကို မသိနိုင်တဲ့ ဓားတစ်လက်။ လောကီဓားလား၊ ကောင်းကင်ဓားလား၊ တောက်ပတဲ့ဓားလား၊ နတ်ဘုရားဓားလား။ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။"
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်ရည်တွေပါလား!"
သူတို့အားလုံး တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။