ဂိုဏ်း၏ ခိုနားရာနေရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် ကျူးဖုန်းတစ်ယောက် အခြားတပည့်များနှင့် နည်းလမ်းသင်ယူသူများ၏ ခိုးကြည့်ခြင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ စူးစိုက်ကြည့်ခြင်းတို့ကို ခံနေရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ အမည်ပင်မသိသော တပည့်များနှင့် နည်းလမ်းသင်ယူသူများအားလုံးက သူ့ကို လူသိရှင်ကြားဖြစ်စေ၊ တိတ်တဆိတ်ဖြစ်စေ အသိအမှတ်ပြုနေကြသည်။ ဤအရာမှာ သူ၏ အရိပ်တစ္ဆေနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ အရိပ်တစ္ဆေ၏ စွမ်းအားနယ်ပယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်သန်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပြင်ပတပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့်တည်း။ သူ၏ သေလုမြောပါးအတွေ့အကြုံအကြောင်း သတင်းမှာ ဂိုဏ်းဝင်းတစ်ခုလုံးသို့ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေပြီ။ ယခုအခါတွင် သူသည် ပြင်ပတပည့်တစ်ယောက်အနေဖြင့် အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသော အလင်းတန်းတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။
"ဟာ... ဒီလိုကျော်ကြားမှုမျိုးမှာ အမြဲတမ်း အန္တရာယ်တစ်ခုတော့ ရှိနေတာပဲ"
ကျူးဖုန်းမှာ ဂိုဏ်း၏ ခိုနားရာနေရာသို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ရောက်ရှိနေစဉ် အဓိကတပည့်များ၏ ယိုရှူးလေ့ကျင့်ရေးစင်တာကို ဖြတ်သန်းသွားမိသည်။ လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရှောင်ချန်တို့၏ အဓိကတပည့်အုပ်စုကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အရေအတွက်ကို လျှပ်တစ်ပြက်ကြည့်လိုက်ရာ ဆူမင်မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး ရှိနေကြသည်။ ကွမ်ကျိမှာ အခြားအဓိကတပည့်တစ်ယောက်နှင့် အတုအယောင် တိုက်ခိုက်လေ့ကျင့်နေပြီး လီလင်မှာမူ နည်းစနစ်တစ်ခုကို တစ်ဦးတည်း စမ်းသပ်လေ့ကျင့်နေသည်။
ယိုရှူးနယ်မြေမှာ ပြင်ပတပည့်များနှင့် အတွင်းတပည့်များ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိသော နေရာဖြစ်သော်လည်း ကျူးဖုန်းမှာ သူတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုချင်ပြီး ဆူမင်အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုစိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။ သူသည် သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ထိုနေရာ၏ အပြင်ဘက်အစွန်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထိုအုပ်စု ရရှိနေသော ကျော်ကြားမှုမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားနေသည်ကို ကျူးဖုန်း သတိပြုမိသည်။ ကျောင်းသားများနှင့် နည်းလမ်းသင်ယူသူများထံမှ သူ အသိအမှတ်ပြုမှု အနည်းငယ် ရရှိနေသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ရှောင်ချန်တို့အုပ်စု ရရှိနေသည့် အာရုံစိုက်မှုမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုများပြားနေသည်။
သူကြည့်လိုက်သမျှနေရာတိုင်းတွင် အဓိကတပည့်များကို ကောင်းကင်ဘုံသားများကဲ့သို့ပင် အထင်ကြီးလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက လေးစားမှုနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုများ အပြည့်အဝဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အန္တရာယ်ကြီးမားသည့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသူတစ်ဦးအား တိုက်ခိုက်ရာတွင် မိမိတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုခဲ့ကြခြင်းကြောင့်ပင်။ ထိုသို့သော တိုက်ပွဲမျိုးတွင် တပည့်များစွာ အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေရှိခဲ့သည်။ ကျော်ကြားမှုဆိုသည်မှာ အာရုံလွဲစေသည့်အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူတို့သည် ထိုကျော်ကြားမှုကို အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်ကြသည်။ ထိုတိုက်ပွဲအတွင်း သူတို့အားလုံး အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူတို့သည် လေးစားထိုက်သူများဖြစ်သလို အကောင်းဆုံးနည်းစနစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အဓိကတပည့်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်များပင်တည်း။
"အကောင်းဆုံးနည်းစနစ်တွေပေါ့! အဓိကတပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်ရခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေပေါ့လေ။"
သူ ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ အဓိကတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရမည်။
ရှောင်ချန်သည် ကျူးဖုန်းကို မြင်လိုက်ရပြီး သူဖြစ်ကြောင်း သိသွားသည့်အခါ ကျူးဖုန်းအား အံ့အားသင့်စေလျက် လက်ယက်ခေါ်လိုက်သည်။ ဤနေရာသည် အခြားတပည့်များ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိသော အဓိကတပည့်များ၏ လေ့ကျင့်ရေးစင်တာ ဖြစ်သည်။ ကျူးဖုန်းသည် ရှောင်ချန် သူ့ကို တကယ်ခေါ်နေတာလား သို့မဟုတ် သွားခိုင်းနေတာလားဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်ချန် သူ့ကို အနားလာစေချင်မှန်း သေချာသွားသောအခါ ကျူးဖုန်းသည် သတိထားလျက်နှင့်ပင် တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အချို့သော အန္တရာယ်ရှိသည့်အကြည့်များ၊ ဂရုမစိုက်သည့်အကြည့်များနှင့် ဝေဝါးသည့်အကြည့်များ သူ့ဆီသို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် ရှောင်ချန်၏ အသံထွက်လာရာဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
"အော်... မင်းပဲကိုး။ ကျူးဖုန်း၊ မင်းနာမည်က ကျူးဖုန်းမလား။"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ အစ်ကိုတော် ရှောင်ချန်။ အားလုံးပဲ နေကောင်းကြပါစေခင်ဗျာ။"
ကျူးဖုန်းသည် လက်အုပ်ချီ၍ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"အင်း... ငါတို့လည်း နေကောင်းပါတယ်။ ကျူးဖုန်း။"
ရှောင်ချန်သည် ကျူးဖုန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြရင်း သူ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ဤလူငယ်လေး၏ ထူးခြားသော ပြန်လည်သက်သာလာမှုကို သူ အံ့အားသင့်မိသည်။ ဆူမင် ပေးလိုက်သည့် အဝါရောင်ဆေးလုံးမှာ တကယ်ပင် ရတနာတစ်ခုဖြစ်ရမည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဇူဂျီအဆင့် အစောပိုင်းကာလတွင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသူ၏ စွမ်းအားနယ်ပယ်မှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ ဒါကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ။
"မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေတာ ငါသိပါတယ်။ ဒီနေရာက အဓိကတပည့်တွေအတွက်ပဲဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်။ ဒီနားမှာ လျှောက်သွားနေရင် မလိုအပ်တဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေကို ခံရလိမ့်မယ်။ နောက်ဆို သတိထားသင့်တယ်နော်။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လားဆိုတာ သိချင်ရုံသက်သက်ပါ။"
"မင်းဆိုလိုတာက ငါတို့ သေမသေ သိချင်တာလား။ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါတို့ အသက်ရှင်နေပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်း ဆူမင်အကြောင်း သိချင်နေမှန်းလည်း ငါသိပါတယ်။"
ရှောင်ချန်သည် ကျူးဖုန်း၏ အတည်ပြုချက်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
"သူ ပြန်ကောင်းလာနေပါပြီ။ မနက်ဖြန်လောက်ဆိုရင် အပြင်ထွက်နိုင်တော့မှာပါ။"
"ကြားရတာ ဝမ်းသာလိုက်တာ။ ကျွန်တော် နောက်မှ သူ့ဆီ သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ပါဦးမယ်။ ကျေးဇူးပါပဲ အစ်ကိုတော် ရှောင်ချန်။"
"ဒါလောက်ကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါနဲ့... ဆူမင်နဲ့ပတ်သက်ရင် သတိထားနော်။ ကွမ်ကျိက နည်းနည်းလေး... ကာကွယ်ပေးတတ်လွန်းလို့။"
"မှတ်ထားပါ့မယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုတော် ရှောင်ချန်။"
အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျူးဖုန်းသည် စွန့်ပစ်ထားသော နန်းတော်မှ ယူဆောင်လာသည့် ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူယူလာသည့် ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ရေဓာတ်သန့်စင်သော မူလမျိုးစေ့ဖြစ်သည့် ကြယ်ဒီရေပုတီးစေ့တစ်ခု။
မီးဓာတ်သန့်စင်သော ကွန်ချီမျိုးစေ့ဖြစ်သည့် စီးဆင်းနေသောမီးလျှံတစ်ခု။
နက်နဲသော အမိန့်တော်ဟု ခေါ်ဆိုသည့် ကြီးမားသော အဝါရောင်ရွှေရောင် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခု။
ဝိညာဉ်လက်စွပ်တစ်ခု။
ဝိညာဉ်နှင်ထုတ်သည့် ကျမ်းလိပ်တစ်ခု။
နှင့် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အထီးကျန်ဝိညာဉ် အသီးတစ်လုံးတို့ ဖြစ်ကြသည်။
အမှန်စင်စစ် ထိုပစ္စည်းများသည် သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုများပြားနေသည်။ အချို့ပစ္စည်းများ၏ လုပ်ဆောင်ချက် သို့မဟုတ် အကြောင်းရင်းကို မသိရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည် ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးအရပင် ကြီးမားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ အချို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ရတနာများဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ မည်သည့်အရာမှန်း မသိရှိရသေးပေ။ သူ နောက်မှ သေချာစစ်ဆေးဦးမည်။ သူသည် ထိုပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် နေရာလပ်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ အနားယူပြီးနောက် သူသည် ချန်ရစ်နှင့် ဒါရှာတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည့် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား ကိုယ်ခံပညာ လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို ပေါင်းစပ်လေ့ကျင့်နေကြပြီး ကျူးဖုန်းကို မြင်သောအခါ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာကြသည်။
"မင်္ဂလာပါ ဒါရှာ၊ ချောင်။"
"မင်္ဂလာပါ ကျူးဖုန်း။"
"ငါတို့ လာမယ့်ပြိုင်ပွဲအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေတာ။ အဓိကတပည့်မဖြစ်ရင်တောင် အနည်းဆုံး အတွင်းတပည့်တော့ ဖြစ်ရမယ်လေ။"
လင်းဒါရှာက ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ပွဲက အဝေးကြီး လိုသေးတာကို။"
ကျူးဖုန်းက လေးနက်မှုမရှိစေရန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒါကြောင့်ပဲ အခုကတည်းက လေ့ကျင့်နေတာပေါ့ ကျူးဖုန်းရဲ့။"
လင်းချောင်က မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ကဲ့ရဲ့သောအပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
"အဲဒီအထဲ ပါဝင်နိုင်ရင် ကောင်းတဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်လေ။"
"အင်း... ငါသိပါတယ်။"
ကျူးဖုန်းက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါ အားလုံးပဲ။"
ယင်းကျဲ့သည် သူတို့ကြားထဲသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဟေ့... ယင်းကျဲ့။"
"နည်းနည်း နောက်ကျသွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိစ္စအချို့ကို ရှင်းနေရလို့ပါ။"
"ရပါတယ်၊ မင်းရောက်လာပြီပဲ။"
"ငါတို့က အရမ်းအားနည်းနေတာပဲ။"
လင်းချောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
"ဟင်?"
သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် မေးလိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ လင်းဒါရှာက သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူကို နားမလည်နိုင်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ ချောင်?"
လင်းချောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ လှည့်လိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာကို ငေးကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အားမလိုအားမရဖြစ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
"စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ ငါဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေက ငါတို့အားလုံး ဘယ်လောက်တောင် အားနည်းသလဲဆိုတာကို ပြသနေတယ်။ ကျောက်ဆုံ၏ မျက်လုံးဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဂိုလမ်တွေက နတ်ဘုရားတွေလိုပဲဆိုတဲ့ အချက်ကို ငါလက်ခံလိုက်ပေမဲ့ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကိုတော့ ငါအခုထိ လက်မခံနိုင်သေးဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ အားလုံး အဆင်ပြေသွားတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့လေ။ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နန်းတော်ထဲကို ငါခြေချလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဒါရှာပြောသလိုမျိုး ဧရာမလူသား ဒါဂတ်ရဲ့ အသံကို ငါကြားလိုက်ရတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ တံခါးပေါက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်မိပေမဲ့ အရမ်းကြီးတော့ မကြောက်ခဲ့ပါဘူး။ အန္တရာယ်တွေက အလွန်အမင်း များပြားလာရင် လုံခြုံတဲ့စကားလုံးကို ပြောလိုက်ရုံပဲဆိုတာ ငါသိထားလို့ပါ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ ဆက်သွားခဲ့တာပါ။"
လင်းချောင်က ဆက်ပြောသည်။
"ငါ့ရဲ့ ညာဘက်ခြေထောက် မြေပေါ် ကျလိုက်တာနဲ့ ငါ့အရွယ် လူငယ်ငါးယောက်ရဲ့ အနီးက အဝါရောင်တောင်ခြေတစ်ခုမှာ ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့အခြေအနေကို ကြည့်ရသလောက် သူတို့က ဇူဂျီအဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လိုပဲ သူတို့လည်း အဲဒီအဆင့်ရဲ့ တံခါးဝမှာ ရှိနေသင့်တယ်။ မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ အစကတော့ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရလို့ ငါနည်းနည်း အံ့အားသင့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားတာ အမှန်ပဲ။ ခဏလေးပဲရှိသေးတယ်၊ ဘုရင်တစ်ပါးပိုင်တဲ့ နန်းတော်ထဲမှာ ရှိနေတာကနေ အခုတော့ အဝါရောင်တောင်ခြေမှာ ကလေးတွေကို ကြည့်နေရပြီ။ ဟုတ်တယ်၊ ငါ အံ့သြသွားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါနည်းနည်း တုန်လှုပ်နေပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ကြဘူး။ ငါအဲဒီမှာ ရောက်နေတာကို သူတို့က သာမန်ပဲလို့ သဘောထားနေကြတယ်။"
"အဲဒါ နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်နော်။"
ဖူယင်းကျဲ့က ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း အစတုန်းက အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူတို့က ငါ့ကို အနားလာဖို့ လက်ယက်ခေါ်တယ်။ သူတို့ ငါးယောက်၊ ယောက်ျားလေး သုံးယောက်နဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်။ ဒွမ်ယန်၊ ဇန်းဝူဟန်၊ ဒုန်းဂျွန်း၊ ရှဲ့ဟန်နဲ့ ကျားအိုက်။ သူတို့အားလုံးက သာမန်လူသားတွေ။ သူတို့ ငါ့ကို ခေါ်ပုံအရဆိုရင် သူတို့က ငါ့ကို သူတို့ရွာရဲ့ နောက်ကရွာကလို့ ထင်နေပုံရတယ်။"
"ဘယ်ရွာလဲ။"
ကျူးဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
"အမ်ဘာသစ်တောရွာ။ သူတို့ရွာရဲ့ ဘေးက ရွာကတော့ အမွှာနဂါးရွာပေါ့။ ဖာလင်လို့ခေါ်တဲ့ ဂြိုဟ်တစ်ခုမှာလေ။"
"ဖာလင်? အဲဒီနာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။"
"ငါလည်း အဲဒီအချိန်မတိုင်ခင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး။ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ငါက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ရောက်သွားတာ။ ငါ အရမ်းတုန်လှုပ်သွားပေမဲ့ အပြင်ပန်းမှာတော့ မပေါ်အောင် ထိန်းထားခဲ့တယ်။ သူတို့ဆီကနေ အဝါရောင်တောင်အကြောင်း ငါသိခဲ့ရတယ်။ အဝါရောင်တောင်တွေဟာ ဂေါ့တူးသတ္တဝါတွေရဲ့ နေအိမ်တွေပဲ။ သူတို့က ရတနာအသေးအမွှားလေးတွေကို စုဆောင်းရတာ ဝါသနာပါတဲ့ စိတ်ပျက်စရာ သတ္တဝါလေးတွေပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီတောင်ထဲမှာ ရတနာအချို့ ရှိနေတယ်လို့ သူတို့က ယုံကြည်နေကြတယ်။ ဒါနဲ့ စွန့်စားချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ငါ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားပြီး တောင်ထဲကို ဝင်ခဲ့ကြတာပေါ့။"
လင်းချောင်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။
"အငယ်ဆုံးကောင်လေး ဒွမ်ယန်က ခြေရာခံရာမှာ အရမ်းတော်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူကပဲ ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွားတယ်။ တောင်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ရေစီးကြောင်း အရှိန်ပြင်းပြင်းတွေ တောင်ထဲအထိ စီးဝင်နေတာကို ငါတို့ သတိထားမိလိုက်တယ်။"
"ရေစီးကြောင်းတွေက တောင်ထဲကို စီးဝင်နေတာတင်မကဘူး။ အဲဒီရေတွေက ပုံမှန်ရေတွေနဲ့ မတူဘူး။ အရောင်က အနည်းငယ် မှိုင်းညို့နေပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အငွေ့အသက်မျိုး ရနေတယ်။ ငါတို့ ရှေ့ဆက်တိုးလာရင်းနဲ့ပဲ ရေလမ်းကြောင်းကနေတစ်ဆင့် တောင်အတွင်းပိုင်းကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ငါတို့တွေ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ရေစီးသံသက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်စုံတစ်ခုက ရေအောက်မှာ ရုန်းကန်နေတဲ့ အသံလိုမျိုးပဲ။"
လင်းချောင်က ခဏရပ်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိုအချိန်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များက ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပုံရသည်။
"အဲဒီအခါမှာပဲ ဒွမ်ယန်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ညှိုးကို ရှေ့ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။ ငါတို့ရှေ့မှာ အလင်းရောင် တစ်စက်စက် တောက်ပနေတဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ဂေါ့တူးသတ္တဝါတွေရဲ့ ရတနာလို့ သူတို့က ထင်နေကြတာ။ ငါလည်း အဲဒီဘက်ကို အာရုံစိုက်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီအရာက ရတနာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲနဲ့ အသက်ရှိနေတဲ့ အရာတစ်ခုဆိုတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။ အဲဒါက တောက်ပနေတဲ့ အကြေးခွံတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဧရာမ မြွေတစ်ကောင်ပဲ။"
"မြွေလား။"
ဖူယင်းကျဲ့က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သာမန်မြွေတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက အဝါရောင်တောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ စောင့်ရှောက်သူသတ္တဝါ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့က အဲဒီမြွေရဲ့ အနီးအနားကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာပဲ မြွေက သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ထောင်မတ်လိုက်ပြီး ငါတို့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုထက် ပိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ စွမ်းအားတွေကို ဖိနှိပ်ထားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတာပဲ။"
လင်းချောင်က သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
"အဲဒီအချိန်မှာ ငါတို့ ငါးယောက်လုံး လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ဘူး။ အဲဒီမြွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက ငါ့ကို တစ်ခုခု ပြောနေသလိုပဲ။ ငါ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကနေတစ်ဆင့် သူက ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ ဒွမ်ယန်နဲ့ တခြားကလေးတွေကတော့ အကြောက်လွန်ပြီး ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ အေးခဲနေကြတယ်။ ငါကတော့ အဲဒီအခြေအနေကို ကျော်လွှားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို စုစည်းပြီး အဲဒီမြွေရဲ့ ဖိအားကို တွန်းလှန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့။"
"မင်း အဲဒီမြွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလား။"
ကျူးဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
"မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီမြွေက ငါ့ကို တိုက်ခိုက်မယ့်အစား သူက ငါ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို စမ်းသပ်နေတာလို့ ငါထင်တယ်။ ငါ အဲဒီဖိအားကို တွန်းလှန်နိုင်တဲ့အခါ မြွေက သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး ငါ့ကို လမ်းဖယ်ပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူက တောင်နံရံထဲကို တိုးဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ငါတို့ အဲဒီနေရာမှာ ဆက်ပြီး ရှာဖွေခဲ့ကြပေမဲ့ ဘာရတနာမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမြွေရှိခဲ့တဲ့ နေရာမှာ အဖိုးတန်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ကျန်ရစ်နေတာကိုတော့ ငါသတိထားမိလိုက်တယ်။"
လင်းချောင်သည် သူ၏ အတွေ့အကြုံကို ပြောပြပြီးနောက် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အဲဒီကတည်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။ ငါတို့ အားနည်းတယ်လို့ ပြောတာဟာ အဲဒီမြွေနဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက ဘာမှ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားလို့ပါ။ ငါတို့က ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေရှိသလဲဆိုတာကို အနည်းငယ်လောက်ပဲ သိထားကြတာပါ။"
သူတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လင်းချောင်၏ စကားများသည် သူတို့အားလုံး၏ ရင်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရောက်သွားခဲ့သည်။ ကျူးဖုန်းသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူ၏ အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အနာဂတ်တွင် ကြုံတွေ့ရမည့် အန္တရာယ်များနှင့် စိန်ခေါ်မှုများကို ပိုမိုနားလည်သဘောပေါက်လာကြသည်။