စိတ်အေးလက်အေးနှင့် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် သူသည် ထမင်းစားဆောင်ဘက်သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သို့သော် ယနေ့ကဲ့သို့သောနေ့မျိုးတွင် သူသည် မိမိအခန်း၌ပင် နေထိုင်ကာ ယခင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်နေလိုသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နေ့က အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ်ကောင်းသော နာရီများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် သူတို့အားလုံး အနည်းဆုံး တစ်ရက်တာမျှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်သင့်သည်ဟု သူသိသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် ယနေ့တွင် ထမင်းစားဆောင်၌ တွေ့ဆုံရန် သဘောတူညီထားကြသည်။ အခြားသူများမှာလည်း သူနှင့်အတူတူပင် အတွေ့အကြုံများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ထမင်းစားဆောင်သို့သာ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။
သူ ထမင်းစားဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်သုံးယောက်မှာ ရောက်နှင့်နေကြပြီဖြစ်ပြီး စားပွဲ၌ ထမင်းစားရင်း စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့အားလုံး စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် စွန့်စားခန်းများကို ဝေမျှချင်နေကြမှန်း သူ မှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူလည်း ထိုအချက်ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည်။ ၎င်းသည် မယုံနိုင်စရာကောင်းသော စွန့်စားခန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
"ဟေ့ ကျူးဖုန်း။"
လင်းချောင်သည် သူ ထမင်းစားဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ဟယ်လို ချောင်။"
ကျူးဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် လင်းဒါရှာနှင့် ယိန်းကျယ်တို့ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်၏ စွန့်ပစ်ခံနန်းတော်တွင် သူတို့အားလုံး ကံကောင်းသည့် အတွေ့အကြုံများ ရရှိခဲ့ကြမှန်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှတစ်ဆင့် သိသာနေသည်။
"ဟယ်လို ဒါရှာ၊ ယိန်းကျယ်။"
"ဟယ်လို ကျူးဖုန်း။"
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။ သူတို့သည် ထမင်းကို အားရပါးရ စားသောက်ရင်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည့် အပြုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် အလွန်ကြိုးစားနေကြသည်။
"မြန်မြန်လာထိုင်ပါ။"
လင်းချောင်က သူ၏ဘေးမှ နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။ သူသည် ကျူးဖုန်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ ဆက်ပြောသည်။
"မင်း ဒါရှာဆီက ဒီအကြောင်းကို ကြားချင်မှာပါ။"
လင်းဒါရှာသည် အရေးမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ထိုစကားကို လက်ကာပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။
"တော်ပါတော့ ချောင်ရယ်။ သူတို့ ပြောနေသလောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့လေ။ ဟဲဟဲ။"
သူမသည် ထမင်းစားဆောင်ထဲကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုင်ပုံထိုင်နည်းကို ပြင်လိုက်သည်။ သူမသည် စားပွဲအလယ်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောသည်။
"ငါတို့ နန်းတော်ထဲကို ဝင်ခါနီးအချိန်ကို မှတ်မိကြလား? လူဒူအန်တွေနဲ့ တွေ့ပြီးတဲ့နောက်လေ။ ငါ ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး ဝင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းသွားတယ်။ နောက်တစ်ခဏမှာပဲ ငါတို့တွေ နေရာအမျိုးမျိုးကို ရောက်သွားနိုင်တယ်လို့ ပြောတဲ့ ဘီလူးကြီးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတာက ပေါ်တယ်ပဲ။ ငါတို့ ပေါ်တယ်ထဲ ဝင်နေတာလား? အစကတော့ ငါ ကြောက်သွားတယ်။ ငါသာ နတ်ဆိုးတွင်းထဲ ရောက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ဒီအတွေးတွေ ငါ့ခေါင်းထဲမှာ လည်ပတ်နေရင်းနဲ့ပဲ ငါရောက်တဲ့နေရာမှာ လုံခြုံရေးစကားလုံးကို ချက်ချင်းသုံးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နားလည်လား?"
လင်းဒါရှာသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ပရိသတ်ကို မေးလိုက်သည်။ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောသည်။
"ငါ့ ညာဘက်ခြေထောက် မြေပေါ်ကျရောက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ငါဟာ ရွှေရောင်မာမိုဆက် (Marmoset) တွေကြားထဲ ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။"
"ရွှေရောင်မာမိုဆက်တွေ ဟုတ်လား?"
ဖူယိန်းကျယ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
"ရွှေရောင်တောက်ပသူတွေရဲ့ နတ်သမီးတွေလား?"
ကျူးဖုန်းက အလွန်အံ့ဩသွားပြီးနောက် ဆက်မေးသည်။
"ဂျင်ဒန် (Jindan) အဆင့်အောက်က မည်သည့် ကျင့်ကြံသူမဆို သူတို့ကို မမြင်နိုင်ဘူးလို့ ငါ ထင်ထားတာ။"
"ဒါက အမှန်ပဲ၊ ရွှေအနှစ် (Golden core) နဲ့ အထက်ပဲ မြင်နိုင်တာ။"
လင်းဒါရှာက သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ သူတို့ကို မြင်ရတာလဲ?"
ဖူယိန်းကျယ်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။
"ငါလည်း အဲဒါကိုပဲ တွေးနေတာ၊ အဖြေကိုတော့ ငါလည်း အသေအချာ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို စဉ်းစားကြည့်။ အားလုံးက ရွှေရောင်မှော်အဆောင်တွေနဲ့ ရုပ်တုတွေကို ကိုင်ထားပြီး အဝိုင်းလိုက် ကခုန်နေကြတာ။ သူတို့က ငါ့ကို မြင်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့မျက်လုံးထဲက အံ့ဩမှုနဲ့ ထိတ်လန့်မှုကို မင်းတို့အားလုံး မြင်သင့်တာ။ ငါ ကြောက်နေပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အံ့အားသင့်မှုက ငါ့ကို ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခွင့် မပေးခဲ့ဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေသလို ငါလည်း သူတို့မျက်နှာတွေကို ငေးမောရင်း ကခုန်နေတဲ့ အဝိုင်းထဲမှာ ရပ်နေခဲ့တာ။ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆီက နောက်ပိုင်းမှာ သိလိုက်ရတာက သူတို့ဟာ ရွှေဂူ (Goldrave) ရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာကို ကျင်းပနေကြတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လူသားတစ်ယောက်ကို ဆင့်ခေါ်မိလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြဘူး။"
"ရွှေဂူ ထုံးတမ်းစဉ်လာ ဟုတ်လား?"
ကျူးဖုန်းက သူ၏ ထမင်းကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်ရင်း မေးသည်။
"အဲဒီ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတွင်းမှာ ရွှေဂူရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ဝင်ဖို့ ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူတွေအကြောင်း ငါ ဖတ်ဖူးတယ်။"
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ သတိပြန်ဝင်လာပြီး လုံခြုံရေးစကားလုံးကို သုံးဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ သူတို့က ဝမ်းသာအားရနဲ့ ညည်းညူသံတွေ ထွက်လာကြတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့အစီအစဉ်ကို ခဏရပ်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ သူတို့ လော့ဒ်-ဖေး (Lord-Fae) လို့ ခေါ်တဲ့သူက ငါ့ဆီကို ပျော်ရွှင်စွာ လာပြီး စကားပြောတယ်။ သူက ငါ့ကို မြင်ရလို့ အံ့ဩပေမဲ့ ငါ့ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့လို့ ဝမ်းသာကြောင်း ပြောပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောတယ်။"
"ဆင့်ခေါ်တယ် ဟုတ်လား?"
ဖူယိန်းကျယ်က လင်းဒါရှာကို သိလိုစိတ်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်သည်။
"သာမန်လူသားတစ်ယောက်ကို ဆင့်ခေါ်လို့ ရလို့လား?"
"ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလွန်ခက်ခဲတယ်။ သာမန်လူသားမှာ ဝိညာဉ်အဆင့် (Nascent soul) မရှိတဲ့အတွက် ဝိညာဉ်ကို တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ခက်ခဲလို့လေ။"
လင်းဒါရှာက ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူမ၏ အစားအစာကို တစ်ကိုက် ထပ်ကိုက်လိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲ?"
ကျူးဖုန်းက ပိုမိုသိရှိလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။
"အစကတော့ ငါ မလိုက်ချင်ခဲ့ဘူး။ သူတို့ ငါ့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမှန်းမှ မသိတာ။ နောက်တော့ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားဖို့ နည်းနည်းတော့ စွန့်စားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ငါ ဒုက္ခရောက်ရင်တောင် လုံခြုံရေးစကားလုံးကို ပြောဖို့ အချိန်ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။ သူတို့နောက်ကို လိုက်ရင်းနဲ့ ငါရောက်နေတဲ့နေရာကို လေ့လာဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့တယ်။ အဲဒါက တောက်ပတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုဆိုတာမှာတော့ သံသယဖြစ်စရာ မလိုဘူး။ ရွှေရောင်အသီးတွေ သီးနေတဲ့ ရွှေရောင်သစ်ပင်တိုလေးတွေ၊ အရည်ပျော်နေတဲ့ ရွှေတွေ စီးဆင်းနေတဲ့ ရေပြင်။ မင်းတို့ ဒီနေရာကို မြင်သင့်တာ။ မင်းတို့ ဘယ်ဘက်ကိုပဲ ကြည့်ကြည့် တောက်ပနေတဲ့ ရွှေတွေချည်းပဲ။ တောက်ပနေတဲ့ ရွှေတွေ? ဟုတ်ပြီ၊ သူတို့က မာမိုဆက်တွေမှန်း ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ? ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်မေးမိတယ်။ ဒီလို မာမိုဆက်တွေရဲ့ နေရာမျိုးအကြောင်း ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာကြောင့် ငါ အမြန်ဆုံး စဉ်းစားရတော့တယ်။"
"ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှလည်း အဲဒီလို လုပ်ဖူးမယ် မထင်ဘူး။"
မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ နက်နဲစွာ တွေးတောနေသည့် ချန်ရစ်က ပြောသည်။ သူသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပိုမိုတိတ်ဆိတ်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
"မှတ်တမ်းတွေအရ မာမိုဆက်တွေရဲ့ ကမ္ဘာက ဒီလို ရွှေတွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ?"
"ကောင်းတဲ့ မေးခွန်းပဲ အစ်ကို။ လော့ဒ်-ဖေးနဲ့ ငါ ပြောဆိုခဲ့တဲ့ စကားတွေအရ ဒီနေရာအကြောင်း ငါ သိခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ လောကနဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ပေမဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအရ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်နေတယ်။ ငါ သူတို့ကို မြင်ဖို့ မပြောနဲ့၊ သူတို့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ ကျင်းပနေတာကိုတောင် မြင်ခွင့်မရှိသင့်ဘူး။ ငါ့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်မိလို့သာ ဒီလို ဖြစ်လာတာလို့ သူက ပြောတယ်။"
လင်းဒါရှာက ပြန်ဖြေပြီးနောက် ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။
"ဟုတ်ပြီ၊ မင်းက ဆင့်ခေါ်ခံရသူပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလို့ ဆင့်ခေါ်ခံရတာလဲဆိုတာကိုရော သိခဲ့ရလား?"
ဖူယိန်းကျယ်က ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။
"လော့ဒ်-ဖေးကို ဒီအကြောင်း မေးပြီးတဲ့နောက် သူတို့ကမ္ဘာကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ ရွှေလှိုင်း (Goldsurge) ပြဿနာအကြောင်း ပြောပြတယ်။ နှစ်သန်းတိုင်းမှာ ရွှေစီးကြောင်းတွေရဲ့ မြေကြီးစွမ်းအင်လိုင်းတွေကို ရွှေလှိုင်းတွေ မဖြစ်ရအောင် အေးခဲသတ္တုရိုင်း (Cold-Ore) တွေနဲ့ တံဆိပ်ခတ်ရတယ်။ နှစ်သန်းပြည့်ပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေက အောင်မြင်မှု မရသေးဘူး။ သူတို့က ဒီထုံးတမ်းစဉ်လာကို ကျင်းပနေပေမဲ့ မြေကြီးစွမ်းအင်လိုင်းကို တံဆိပ်ခတ်ဖို့ မာမိုဆက်တွေကို ရွေးချယ်ပေးနိုင်တဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာမျိုး မရခဲ့ဘူး။ ရွေးချယ်ခံရတဲ့ မာမိုဆက်တွေကလည်း ဒီတာဝန်ကြောင့် အကုန်သေကုန်ကြတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရွှေလှိုင်းရဲ့ စွမ်းအားကြောင့် သူတို့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို တိုက်ရိုက်သွားလို့လည်း မရဘူး။ အဲဒီလှိုင်းက သန့်စင်တဲ့ သတ္တုသတ္တဝါတွေအပေါ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအတိုင်း အစွမ်းထက်တယ်။ ရွှေသတ္တဝါတွေဖြစ်တဲ့ သူတို့တွေက အဲဒီလှိုင်းကြောင့် ရွှေစီးကြောင်းထဲကို ရောနှောသွားလိမ့်မယ်။"
လင်းဒါရှာသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခဏရပ်လိုက်သည်။
"သူတို့မှာ ကျင့်ကြံခြင်းမရှိတဲ့ သတ္တုသတ္တဝါတွေသာ ဖြစ်တာကြောင့် တခြားနည်းလမ်း ရှာလို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ သူတို့က ဘယ်သူသွားမလဲဆိုတာ သိဖို့ ထုံးတမ်းစဉ်လာ လုပ်နေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသွားစေချင်ကြဘူး။"
"ဘာလို့လဲ?"
ကျူးဖုန်းက အမြန်မေးသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ အခုထိ စေလွှတ်ခဲ့တဲ့သူတွေက မြေကြီးစွမ်းအင်လိုင်းရဲ့ တစ်ဝက်တောင် မရောက်ခင်မှာပဲ သေကုန်ကြလို့ပဲ။ ပြီးတော့ ငါက ရွှေနဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ သတ္တဝါတစ်မျိုး ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ရွှေဂူရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ငါ ရောက်နိုင်မယ်လို့ သူတို့ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားနေကြတာ။ ငါသာ အဲဒီ စွမ်းအင်လိုင်းကို တံဆိပ်ခတ်ပေးနိုင်ရင် သူတို့က ငါ့ကို ရွှေတွေနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်မယ်လို့ ပြောတာနဲ့ ငါလည်း သဘောတူလိုက်တာပေါ့။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းက မာမိုဆက်တွေရဲ့ ရွှေကို ယူလို့မရဘူးလေ။ သူတို့ကမ္ဘာက ထွက်လာတာနဲ့ ကျောက်စရစ်ခဲတွေ ဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ အားလုံးသိတဲ့ အချက်ပဲ။"
ဖူယိန်းကျယ်က လင်းဒါရှာကို နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။
"အဲဒါကို ငါ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားစေတာက ရွှေမဟုတ်ဘူး၊ ယိန်းကျယ်။ မင်း အေးခဲသတ္တုရိုင်းကို မြေကြီးစွမ်းအင်လိုင်းထဲ ထည့်လိုက်ရင် ဘာရလာမလဲ စဉ်းစားကြည့်။"
"ကောင်းကင်မျက်ရည်တွေ! အေးခဲသတ္တုရိုင်းနဲ့ မြေကြီးစွမ်းအင်! မြေကြီးသတ္တုရိုင်း ပုံဆောင်ခဲတွေ!"
"ပြီးတော့ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာအတွက်ဆိုရင်ရော?"
ဒါရှာက သူတို့ သဘောပေါက်သွားသည်ကို မြင်ရ၍ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အဆင့်မြင့်ဆုံး ကောင်းကင်မြေကြီးသတ္တုရိုင်း ပုံဆောင်ခဲတွေ။"
"တိုက်တန်ရဲ့ ရင်ဘတ်! ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် မယုံနိုင်စရာ ကံကြမ္မာတစ်ခုပဲ။"
"ပြောပါဦး ဒါရှာ၊ မင်း အဲဒီထဲက တစ်ခုခု ရှာတွေ့ခဲ့လား?"
လင်းဒါရှာသည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် မျှော်လင့်နေသော သူတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်ပြီး အလတ်စား အဝတ်အိတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် အိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ ကျူးဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည် ပုံဆောင်ခဲကို သေချာကြည့်ရန် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ကြသည်။ အိတ်ငယ်လေးထဲတွင် တောက်ပနေသော မြေကြီးသတ္တုရိုင်း ပုံဆောင်ခဲ နှစ်ခု ရှိနေသည်။
ကောင်းကင်မျက်ရည်တွေ!
ဒါတွေက တကယ်ရှိနေတာပဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်သလဲ။
တစ်နာရီကြာပြီးနောက် လင်းချောင်နှင့် လင်းဒါရှာတို့သည် စာကြည့်တိုက်သို့ ထွက်သွားကြပြီး ဖူယိန်းကျယ်သည် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာသို့ သွားကာ ကျူးဖုန်းက ဆူမင်ကို ကြည့်ရှုရန် ဂိုဏ်း၏ နေရာသို့ သွားလေသည်။ လမ်းတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လင်းဒါရှာနှင့် သူမ၏ မြေကြီးသတ္တုရိုင်း ပုံဆောင်ခဲများအကြောင်းကိုသာ တွေးမိပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများဖြင့် ခုန်ပေါက်နေသည်။ ထိုအချိန်အထိ သူသည် မြေကြီးသတ္တုရိုင်း ပုံဆောင်ခဲကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ယခု လင်းဒါရှာ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် မူတည်ပြီး အနာဂတ်တွင် သူမသည် အလွန်ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် သို့မဟုတ် အလွန်အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်သည်။
ကျူးဖုန်းသည် တစ်ခုကိုတော့ သေချာသိသည်။ သူမ၏ အရည်အချင်းနှင့် သူမ ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းများဖြင့် လင်းဒါရှာသည် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်အဆင့် (Nascent soul) သို့ အသေအချာ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။ တခြား ကျင့်ကြံသူတွေထက် ပိုမြန်မြန် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ သူမ ဘာပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေ။
သို့သော် ရွေးချယ်ခွင့်က သူမလက်ထဲတွင်သာ ရှိသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကောင်းသောအချက်မှာ သူမသည် ကံကောင်းသည့် စွန့်စားခန်းတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းပင်။ အမွှာဝိညာဉ်သီးနှင့် မြေကြီးသတ္တုရိုင်း ပုံဆောင်ခဲများကြောင့် ဒါရှာ၏ စွန့်စားခန်းသည် အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
အခြားသူတွေအတွက်ကတော့? အချိန်ကသာ အဖြေပေးလိမ့်မည်။