ကျန်းရှုယင် သည် တံခါးပိတ်ထားသည့် အခန်းအတွင်း ထိုင်နေရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါများနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ပြန်လည်စုစည်းနေသည်။ "ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်ရည်တွေ ကျရလောက်အောင်အထိ သူတို့ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဒီလိုသတ္တဝါတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တည်ရှိနေနိုင်ရတာလဲ" ဟု သူမကိုယ်သူမ မေးခွန်းထုတ်ရင်း တွေးတောမိသည်။ ၎င်းတို့သည် သာမန်မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲခြင်းထက် ပိုမိုဆိုးရွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံကပင် စွန့်ပစ်ထားသည့်အရာများ ဖြစ်နေသည်။ စွမ်းအင်ရေများကြောင့် သူမ၏ကျင့်ကြံမှုမှာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း ထိုသတ္တဝါများလက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန်အတွက် သူမ၏ ရှောင်တိမ်းသည့်ပညာရပ်တွင် ချီစွမ်းအင်နှင့် နတ်ဘုရားစွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို ပုံအောအသုံးပြုခဲ့ရသည်။
သူမ၏ ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ ခုခံကာကွယ်ရေးအစီအရင်မှာ ထိုသတ္တဝါများ၏ တိုက်ခိုက်မှုအများစုကို ခံယူပေးထားရသဖြင့် စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဝတ်ရုံရှိသော်လည်း သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ခြစ်ရာများနှင့် ပြတ်ရှရာများ ရရှိခဲ့ပြီး သေကံမရောက် သက်မပျောက် လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် သွေးမြစ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို နောက်သို့မော့လိုက်သည်။ ထိုဒဏ်ရာများသည် ဆေးလုံးများဖြင့် ကုသ၍ရနိုင်သော အခြေအနေမျိုးသာ ဖြစ်သည်။
ခေတ္တမျှ အနားယူပြီးနောက် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမရောက်ရှိနေသည်မှာ မြစိမ်းရောင်ခန်းမကြီးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားသည့် လမ်းကြားတစ်ခုဖြစ်သည်။ လမ်းကြားတစ်လျှောက်တွင် ခန်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်နေသော ပုံရိပ်များနှင့် သင်္ကေတများ ရှိနေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်များနှင့် သင်္ကေတများကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအရာများသည် သူမနှင့် ရင်းနှီးနေသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင် တွေ့ဖူးသည်ကိုမူ အတိအကျ မမှတ်မိပေ။ ထို့နောက် ပုံရိပ်များနှင့် သင်္ကေတများကို ဆက်လက်လေ့လာရင်း ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ သတိဝီရိယရှိရှိဖြင့် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
ခန်းမ၏ ကြီးမားသော တံခါးများနှင့် နံရံများတွင် ပုံရိပ် သို့မဟုတ် သင်္ကေတများ မရှိပေ။ ကြမ်းပြင်တွင်သာ ရှိသည်။ ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပုံရိပ်များနှင့် သင်္ကေတများ ရောယှက်ကာ ခရုပတ်ပုံစံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ပုံရိပ်ဆယ်လေးခုနှင့် သင်္ကေတဆယ်လေးခု။ သူမ၏ မျက်လုံးများ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် ဦးလေးလူယန် (Luoyang) ၏ စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိချိန်တွင် သူမ အရာရာကို သဘောပေါက် နားလည်သွားတော့သည်။
"မင်းမြင်နေရတဲ့ ပုံရိပ်တွေ၊ မင်းမမြင်နိုင်တဲ့ အရိပ်တွေ။ မင်းသတိထားမိတဲ့ သင်္ကေတတွေ၊ မင်းလျစ်လျူရှုထားတဲ့ လက္ခဏာတွေ။ မင်းလျှောက်လှမ်းနေတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ မင်းလမ်းကြောင်းရဲ့ အမျှင်တန်းတွေရှိတယ်။ မင်းလမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းလိုက်တဲ့အခါ ခရုပတ်ပုံစံ အမျှင်တန်းတွေကို မင်းမြင်ရလိမ့်မယ်။"
တိုက်တန်တို့၏ ကိုယ်ထည်ပမာ!
ကျန်းရှုယင် သည် ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ဦးလေးလူယန်၏ တောင်ပေါ်နေအိမ်အတွင်း၌ မြင်ဖူးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုသူမရှေ့တွင်ရှိနေသည်မှာ ဦးလေးလူယန်၏ တောင်ပေါ်တွင်ရှိသည်ထက် များစွာပိုမိုကြီးမားနေသည်။ ထိုပုံရိပ်များနှင့် သင်္ကေတများတွင် ထင်ရှားနေသည်မှာ ၎င်းတို့၏ အလှတရားတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အတွင်း၌ ဝှက်ထားသော သေစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သည့် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အစီအရင်များကိုမူ မည်သူမျှ သတိပြုမိကြမည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ထိုပုံရိပ်များနှင့် သင်္ကေတများ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စိတ်ကူးယဉ်အမှားထဲတွင် နစ်မွန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဦးလေးလူယန်က သူမအား ထိုနတ်ဘုရားအဆင့် အစီအရင်များအကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်ကို အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူ ထိုအစီအရင်များကို မည်သို့ခေါ်ဆိုခဲ့သည်ကို သူမ အတိအကျ မှတ်မိနေသည်။
ငရဲဘုံ၏ တံခါးပိတ်အစီအရင်။
သူမ အစပိုင်းတွင် ထင်မှတ်ထားသည်နှင့် များစွာကွာခြားလှသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် မှော်ဆန်သော ပုံရိပ်များသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့၏ အစစ်အမှန်ကို သိရှိလိုက်ရသည့်အခါ သူမ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ တစ်ကြိမ် အသက်ဝင်သွားပါက ဤအစီအရင်သည် အန္တရာယ်အရှိဆုံးနှင့် အသေအပျောက်အများဆုံး ကောင်းကင်ဘုံအစီအရင်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ၎င်းကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည်တိုင်အောင် အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
ဤကဲ့သို့သော အစီအရင်မျိုးကို နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်မားသော အဆင့်ရှိသူများသာလျှင် ကြီးမားသော ရတနာများနှင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ထားရှိနိုင်ပေသည်။ ၎င်းတို့သည် စစ်သည်တော်တို့၏ အမွေအနှစ်ကို ကာကွယ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ သို့သော်လည်း သူမအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အစီအရင်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုပါက မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တိုးတက်လာသော်လည်း ဤအစီအရင်ကို ဖျက်သိမ်းနိုင်လောက်အောင်အထိ အစီအရင်ပညာရပ်ကို သူမ မကျွမ်းကျင်ပေ။
"ငါသာဆိုရင်တော့ သတိထားမိမှာပဲ။"
ထိုဒေဝလူသားသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်များ လွှမ်းခြုံနေပြီး အနက်ရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ရောယှက်နေသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည် လူကြီးတစ်ယောက်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လူသားပုံစံမှာ တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ ဆောင်သည်၊ သူသည် အသူရာဒေဝလူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံအောက်မှ တွားသွားထွက်လာပြီး ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်ထားသည်မှာ သူ၏ နတ်ဘုရားသတ္တဝါဖြစ်သည့် ဆူးချွန်မြွေတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။
"အမ်?"
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ငရဲဘုံတံခါးပိတ်အစီအရင်၊ ဒါက အသက်ဝင်နေပြီးသား။ ခြေတစ်လှမ်းမှားတာနဲ့ မင်း ငရဲဘုံရဲ့ သံကြိုးတွေကြားမှာ အပိတ်ခံရလိမ့်မယ်။ သန်းပေါင်းများစွာသော နှစ်ကာလတွေအတွက်ဆိုပေမဲ့ အဲဒီသံကြိုးတွေကြားမှာ ကြာရှည်နေပြီးရင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က အရင်လိုဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ဒါတွေအားလုံးကို မင်းသိပြီးသားလို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်။"
သူမသည် မိမိ၏ ဖီးနစ်ဓားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးတောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အကာအကွယ်စက်ကွင်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ အကြည့်များကို သူမရှေ့မှ ဒေဝလူသားထံတွင် စူးစိုက်ထားလိုက်သည်။
"စိတ်လျှော့ပါ၊ အသူရာ။ အဲဒီလောက်အထိ လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ငါသာ မင်းကို အန္တရာယ်ပြုချင်ရင် မင်း အခုထိ အသက်ရှင်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး။ မင်းက နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်နားကို ရောက်နေပေမဲ့ အခုထိတော့ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးပိုင်းမှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုကြည့်၊ ငါဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။ ဒါကြောင့် စိတ်လျှော့ထားလို့ရတယ်။ ဒါနဲ့၊ ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ မြင်ရလို့ မင်းအံ့သြနေပုံပဲနော်။ အင်း၊ မင်း ဒီနေရာမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာမလား။ ဟုတ်တယ်၊ တစ်ခါတလေကျရင်လည်း ငါကိုယ်တိုင်တောင် ဒီမှာ ရှိနေသေးတာကိုပဲ အံ့သြမိတယ်။ ဟဲဟဲ။"
သူသည် ထိုဒေဝလူသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခက်ခက်ခဲခဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကြီးမားသော ပုံရိပ်၏ အစွန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုပုံရိပ်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို စူးစိုက်လေ့လာနေသည်။
"တစ်ချိန်တုန်းက ဒီနေရာမှာ ငါတို့တွေ အများကြီးရှိခဲ့ကြတယ်။ ဒါက ဘယ်နှစ်နှစ်လောက်ကလဲဆိုတာတောင် ငါမမှတ်မိတော့ဘူး။ တစ်ထောင်လား? တစ်သန်းလား? အချိန်ဆိုတာ အဲဒီလောက် မအရေးကြီးပါဘူး။ အရေးကြီးတာက အခုတော့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တယ်ဆိုတာပါပဲ။ မင်းသိလား၊ ဒီပုံတွေက ထောင်ချောက်တွေပဲ။ အတွင်းထဲမှာ တစ်ခါပိတ်မိသွားရင် လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးရလိမ့်မယ်။ ငရဲဘုံရဲ့ သံကြိုးတွေကြားမှာ နှစ်ထောင်၊ နှစ်သန်းလောက် ပိတ်မိနေမယ်ဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်လိုက်စမ်းပါ။ ထူးဆန်းတယ်လို့ မင်းပြောမလား? ဟုတ်တယ်၊ ထူးဆန်းတာပေါ့။ ငရဲဘုံတံခါးပိတ်အစီအရင်ကို ရင်ဆိုင်နေရတာ နှစ်တွေအကြာကြီးရှိပြီ၊ ဒါက လူတိုင်းကို လှုပ်ရှားလို့မရအောင် ချုပ်နှောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလို့ ငါပြောပြမယ်။"
ထိုအသူရာသည် ပုံရိပ်ကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
"နီးကပ်လွန်းပေမဲ့၊ ဝေးကွာလွန်းလှတယ်။"
သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး မိမိ၏ မီးတောက်အကာအကွယ်စက်ကွင်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီဖြစ်သည့် ကျန်းရှုယင် ရှိရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ အလွန်အမင်း သတိထားနေဆဲဖြစ်သည်ကို သူ မြင်နိုင်သည်။ သူသည် ကျန်းရှုယင် ကို အကြည့်မလွှဲဘဲ အပေါ်ဘက်တွင် ပေါ်နေသည့် ကျမ်းလိပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
"မင်းလည်း အဲဒီအမွေအနှစ်ကို လိုချင်နေတာပဲ မဟုတ်လား၊ အသူရာ။ မင်း ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့နဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရယူဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါပြောမယ် အသူရာ၊ ဒီအစီအရင်က လုံးဝကို ကွဲပြားတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ဒါက သူ့ကမ္ဘာနဲ့သူ ရှိနေတာ။ သူက ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိသလို ပေါ်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အန္တရာယ်တွေက နတ်ဘုရားအဆင့်မှာ ရှိနေတာ။ ငါတို့တွေက တစ်ခုတည်းသော အရာကို လိုချင်နေကြတာမို့ ငါ့စကားကို ယုံဖို့ အကြောင်းမရှိဘူးဆိုတာ ငါသိပေမဲ့၊ ဒါကိုတော့ ယုံပါ။"
သူမမြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ သနားဂရုဏာစိတ်များလား။ သူမက ဘာကြောင့် သူ့ရဲ့ သနားမှုကို လိုအပ်ရမှာလဲ။ ဒါက သူမအတွက် အသက်သေဆုံးသည်အထိ အရေးကြီးသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ သူမသာ ကောင်းကင်ဘုံက စွန့်ပစ်ထားသည့် ထိုအမွေအနှစ်ကို မရနိုင်ဘူးဆိုရင် သူမ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာပြီး အိမ်ပြန်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။ အဲဒီအတွက် သနားစရာ ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ။ ဆူးချွန်မြွေမှာတောင် သနားသည့်အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသေးသည်။ သူတို့က သူမကို သူတို့လိုပဲ ရူးသွပ်နေတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား။
"ငါလုပ်နိုင်ရင် ဘာလို့ မလုပ်ရမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ထင်ရတယ်။ ငရဲဘုံတံခါးပိတ်အစီအရင်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါသိပြီးသား၊ ဒါက ငါ့စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေတယ်ဆိုတာလည်း ငါသိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒါကို မင်းပဲ ယူလိုက်တော့။"
"အင်း၊ ရိုးသားရရင်တော့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအမွေအနှစ်မှာ ဘယ်လိုမျိုး ကိုယ်ခံပညာတွေ ပါဝင်နေလဲဆိုတာ မင်းသိလား? မင်းမသိပါဘူး။ မင်းသိလား အသူရာ၊ ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ အသန်မာဆုံးသူတွေပဲ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဒါ... ဒီအမွေအနှစ်က မင်းပိုင်ဆိုင်သင့်တဲ့အရာပဲ။ မင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေထဲမှာ တစ်ယောက်အပါအဝင် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင်ပေါ့။ မင်းကိုယ်မင်း စံနှုန်းတစ်ခုနဲ့ အားကောင်းတယ်လို့ ထင်နေနိုင်ပေမဲ့ ငါပြောပြမယ်၊ မင်းထက် အားကောင်းတဲ့သူတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်။ သူတို့ထဲက တချို့ဆိုရင် မင်းကို သတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တောင် လိုမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ဒီလို ကိုယ်ခံပညာနည်းစနစ်မျိုး လိုအပ်လိမ့်မယ်။"
ကျန်းရှုယင် သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်လိုက်ပြီး ထိုဒေဝလူသားကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ။ ဒါက အန္တရာယ်များတယ်လို့ မင်းပြောပြီးသား၊ ငါလည်း သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒါကို ငါပိုင်ဆိုင်စေချင်နေပြန်တယ်။ ဒါက သေလမ်းကို လျှောက်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား? ငါသာ သေသွားရင် အမွေအနှစ်က ဘာအတွက် အသုံးဝင်တော့မှာလဲ။ ပြီးတော့ ဒါက အမွေအနှစ်အကြောင်း ပြောနေတာ။ ကြည့်ရတာ အထူးခြားဆုံး အမွေအနှစ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ငါတို့သိထားတဲ့အတိုင်း ပိုပြီး ထင်ရှားနေတာပေါ့။ အမွေအနှစ်ကို တစ်ယောက်ပဲ ရနိုင်မှာဖြစ်ပြီး အခုမြင်နေရတဲ့ အခြေအနေအရ မင်းက ငါ့ထက် အားကောင်းနေတယ်။ အကယ်၍ မင်းပဲ ရမှာဆိုရင် ငါ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ?"
ထိုဒေဝလူသားသည် သူမကို ပြုံးပြပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"အာ၊ မင်းမေးတဲ့ မေးခွန်းက အရေးကြီးတယ်။ အင်း၊ ငါတွေးလေလေ မင်းပြောတာ မှန်တယ်လို့ ပိုမြင်လေလေပဲ။ ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုမျိုး ပြောကြည့်ရအောင်။ မင်းသာ ငါ့ကို အမွေအနှစ် ရအောင် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းအတွက် ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် မိတ္တူတစ်ခု လုပ်ပေးမယ်။ အဲဒါကို ငါအာမခံတယ်၊ ပြီးရင် ဘာတွေပဲ ဖြစ်လာပါစေ အဲဒါက မင်းတာဝန်ပဲ။"
ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် မိတ္တူတဲ့။ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်ဆိုသော်လည်း ၎င်းသည် လုံလောက်ကောင်းမွန်လှသည်။ အကြောင်းအရာများကို တကယ့်ကျမ်းလိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် ဂရန်းမာစတာ စာရေးဆရာတစ်ဦး လိုအပ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ကျမ်းလိပ်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဤအရာသည် သူမ ရနိုင်သည့် အကောင်းဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ မင်း ဘာအကူအညီ လိုအပ်တာလဲ။"
"ငါတို့ ဒီကို ပထမဆုံးရောက်တုန်းက ဒီပုံရိပ်တွေကို ဒီခန်းမထဲမှာပဲ ဖျက်သိမ်းနိုင်တဲ့ အစီအရင်တွေလို့ ထင်ခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့ မှားသွားတယ်။ ငါတို့ ဘာနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလဲဆိုတာ မသိခင်မှာပဲ အသက်တွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ မင်းသိလား၊ ဒီပုံရိပ်တွေက အစီအရင်တွေသက်သက် မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က အနက်ရောင်တွင်း (Blackhole) တွေပဲ။ တံခါးပေါက်ကနေ ခန်းမအလယ်ဗဟိုအထိ ပုံရိပ်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ ခရီးဆုံးနေရာတွေ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီနေရာတစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ သော့ချက်ရဲ့ အပိုင်းအစတွေ ရှိနေတယ်။ အဲဒီ အနက်ရောင်တွင်းတွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့အတွက် အသက်စွမ်းအင်တွေ လိုအပ်တယ်။ ငါ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားပြီ၊ သော့ချက်ရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းအစကို ရဖို့အတွက် ငါဖြတ်ကျော်ရမယ့် ပုံရိပ်တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တာ။"
သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် ကျန်းရှုယင် သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့သည် ထိုဒေဝလူသား၏ စကားလုံးများအပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားသည်။ အသက်စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားသည်ဆိုသည့် စကားက သူမအတွက် စဉ်းစားစရာ ဖြစ်စေသည်။ အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းနေပါက၊ ဤသည်မှာ သူမအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သလော၊ သို့မဟုတ် ပိုမိုကြီးမားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားခြင်းလော။
"မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားတယ်ဆိုတာကို ငါ ဘယ်လိုယုံကြည်ရမလဲ။ ပြီးတော့ ဒီအနက်ရောင်တွင်းတွေကို ကျော်ဖြတ်ဖို့အတွက် ငါ့အသက်စွမ်းအင်တွေကို ဘာလို့ သုံးရမှာလဲ။ မင်းကိုယ်တိုင်က ဒီအမွေအနှစ်ကို လိုချင်နေတာဆိုတော့၊ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ကျန်စွမ်းအားတွေကို ဘာလို့ မသုံးလိုက်တာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒီအစီအရင်က တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီးမှသာ နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းခွင့်ပေးတာမျိုးလား။"
သူမ၏ အသံသည် အေးစက်ပြီး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ သတိထားမှုများက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူမသည် ထိုဒေဝလူသား၏ မျက်နှာအမူအရာကို တစ်ချက်မလွတ်တမ်း စောင့်ကြည့်နေသည်။ အကယ်၍ သူသာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားပါက၊ သူမသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခံစစ်အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲလိုက်မည်ဖြစ်သည်။
ထိုဒေဝလူသားသည် သူမ၏ မေးခွန်းများကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ ရယ်သံသည် အခန်းတွင်းရှိ လေထုကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။ သူသည် ကျန်းရှုယင် ၏ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာကာ သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် စွမ်းအင်အငွေ့အသက်များ မရှိတော့ဘဲ၊ သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် အလင်းရောင်မှိန်မှိန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
"မင်း သံသယဝင်တာ မမှားပါဘူး။ ဒီနေရာမှာ ငါတို့တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အသက်လုနေရတာလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငါပြောပြမယ်၊ ဒီအစီအရင်က အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အသက်စွမ်းအင်ရဲ့ 'လမ်းကြောင်း' ကို လိုချင်တာ။ ငါ့မှာ အဲဒီလမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပေးဖို့ စွမ်းအား မရှိတော့ဘူး။ မင်းကတော့ အခုမှ အစပျိုးနေတဲ့ သူတစ်ယောက်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ စွမ်းအင်တွေက သန့်စင်ပြီး အားကောင်းနေသေးတယ်။ ငါ့အတွက်ကတော့ ဒီအစီအရင်ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုပါပဲ။ ငါ မင်းကို ကူညီဖို့ အသင့်ရှိတယ်၊ မင်းသာ ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့။"
သူသည် ကျန်းရှုယင် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
"အမွေအနှစ်က မင်းအတွက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ငါကတော့ ဒီထောင်ချောက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်ရုံသက်သက်ပဲ လိုချင်တာ။ ဘယ်လိုလဲ၊ သဘောတူရဲ့လား။"
ကျန်းရှုယင် သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ စိတ်အာရုံထဲတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေများကို တွက်ချက်နေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ငြင်းပယ်လိုက်ပါက၊ သူမသည် ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ပိတ်မိသွားမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသာ လက်ခံလိုက်ပါက၊ သူမသည် မသိနားမလည်သည့် အန္တရာယ်တစ်ခုထဲသို့ ခြေစုံပစ်ဝင်မိသလို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အမွေအနှစ်ကို ရရှိရန် ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်မရှိဘဲ အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ဤကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် မရှိသည့်အရာပင်။
သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သတိထား၊ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားရင်တော့ ငါ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက မင်းအတွက် အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မှတ်ထားပါ။"
ထိုဒေဝလူသားသည် သူမ၏ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိလိုက်သည့်အခါတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းတို့၌ တောက်ပသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ကျန်းရှုယင် အား ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင်မူ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်နေသည့် အနက်ရောင်တွင်းတစ်ခုသည် တည်ငြိမ်စွာ လည်ပတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင်များကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနေသည်။
"ဒီမှာပဲ။ ဒါက နောက်ဆုံးသော ပုံရိပ်ပဲ။ မင်းရဲ့ လက်ဖဝါးကို ဒီအနက်ရောင်တွင်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ထားလိုက်ပါ။ ပြီးရင် မင်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ထုတ်ပေးလိုက်ပါ။ ငါ မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးမယ်။"
ကျန်းရှုယင် သည် အသက်ကို တစ်ချက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ သူမ၏ လက်ကို ထိုအနက်ရောင်တွင်းဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများက အနက်ရောင်တွင်း၏ အစွန်းကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အေးစက်စက် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် သူမ၏ ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ သူမ၏ စွမ်းအင်များ အနက်ရောင်တွင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ခန်းမတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစီအရင်များက တောက်ပလာကြသည်။
"ကောင်းပြီ... အခု အဲဒီစွမ်းအင်တွေကို ပိုပြီး စုစည်းလိုက်။ အဲဒီလမ်းကြောင်းကို မင်းရှာတွေ့လိမ့်မယ်။"
ထိုဒေဝလူသား၏ အသံသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ကျန်းရှုယင် သည် စိတ်အာရုံကို အစွမ်းကုန် စုစည်းလိုက်သည်။ သူမ၏ စွမ်းအင်များသည် အနက်ရောင်တွင်း၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ထိုနေရာတွင် တံခါးပေါက်တစ်ခုနှင့် တူသော အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုတံခါးပေါက်သည် သူမ၏ စွမ်းအင်များကို တောင်းဆိုနေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုဒေဝလူသားသည် သူမ၏ ဘေးနားတွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ လက်များကို သူမ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က မမြင်ဖူးသည့် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"မင်း အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ပေးနေတာပဲ၊ ကျန်းရှုယင်။"
သူ၏ အသံသည် အေးစက်သွားပြီး သူမ၏ ကျောပြင်ကို ရည်ရွယ်၍ စွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြင်ဆင်နေသည်။ ကျန်းရှုယင် သည် အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ တကယ့် အစီအစဉ်ပင်။ သူမ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူပြီးသည်နှင့် သူမကို ရှင်းထုတ်ကာ အမွေအနှစ်ကို တစ်ဦးတည်း သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းရှုယင် သည် ထိတ်လန့်မသွားဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။
"မင်း ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်ခု မေ့နေပြီ..."
သူမသည် စွမ်းအင်များကို ရုတ်သိမ်းလိုက်မည့်အစား၊ အနက်ရောင်တွင်းထဲသို့ သူမ၏ စွမ်းအင်များကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ အနက်ရောင်တွင်းသည် ရုတ်တရက် ဆူညံစွာ လည်ပတ်လာပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားသည်။
"မင်း ငါ့ကို အသုံးချချင်တာလား။ ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့ အတူတူ သေဆုံးကြတာပေါ့!"