ယူရီးယပ်စ် သည် သူကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ငါက အမှောင်ဂိုဏ်းက ဟုတ်လား။ ငါ့ကိုပြောတာလား။”
“မင်းက ငါတို့ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား။”
ဒေါသကြီးပုံရသော လူငယ်တစ်ယောက်က လေတိုးသလို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ ယူရီးယပ်စ် ကို ဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ခရက်!
“အူး!”
သို့သော် ယူရီးယပ်စ် က သူ့ဓားကို ပေါ့ပါးစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ ထိုလူငယ်၏လက်ထဲမှ ဓားမှာ အပိုင်းပိုင်းကျိုးကြေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ကျန်ရှိနေသော လူငယ်သုံးယောက်ထံမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ပင်ဟျောင်း!”
“သူက အမှောင်ဂိုဏ်းက မကောင်းဆိုးဝါးမှော်ဆရာပဲ ဖြစ်ရမယ်!”
“ငါ့အဖြေကိုတောင် နားမထောင်ဘဲ လက်နက်ကို အရင်ဆွဲထုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်လာရင် ဘာကိုမျှော်လင့်နေတာလဲ။ သူခဏနေရင် သတိပြန်ရလာမှာပါ။”
လမ်းမေးရုံမျှဖြင့် မိမိကို အမှောင်ဂိုဏ်းဝင်ဟု စွပ်စွဲကာ မကောင်းဆိုးဝါးရန်သူကဲ့သို့ သဘောထားလိုက်ကြသည့်အတွက် ယူရီးယပ်စ် မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် ထိုလူငယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာမရစေဘဲ ခဏတာ သတိလစ်သွားရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကျန်ရှိနေသော လူသုံးယောက်ကမူ သူ့၏သဘောထားကို နားမလည်ဘဲ မုန်းတီးမှုအပြည့်နှင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“မင်းတို့ နားလည်မှု လွဲနေပုံရတယ်။ ငါနဲ့ အမှောင်ဂိုဏ်းနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဘူး…”
“အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ကြ!”
သူ ထပ်မံရှင်းပြခွင့် မရလိုက်ချေ။ အချက်ပေးသံနှင့်အတူ ကျန်ရှိသော သုံးယောက်စလုံး ယူရီးယပ်စ် ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်လာကြသည်။
“ဟာ… ခက်ပါပြီလေ။”
ယူရီးယပ်စ် သည် နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
ထိုလူငယ်သုံးယောက်မှာ အချင်းချင်း ညှိနှိုင်းတိုက်ခိုက်ရာတွင် အတွေ့အကြုံရှိပုံရပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မနှောင့်ယှက်ဘဲ ပြတ်သားသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ပြုလုပ်လာကြသည်။
ရှေ့နှင့်နောက်မှ ဝိုင်းပတ်လာသူနှစ်ယောက်မှာ အစောပိုင်းက စကားပြောနေကြသည့် လူငယ်နှင့် အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ အဝေးမှ အခွင့်အရေးစောင့်နေသည့် အပြာရောင်ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော လူငယ်ကလည်း လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“…!?”
ဖတ်။
ယူရီးယပ်စ် သည် သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသော သတ္တုအပ်ငယ်များကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အခွင့်အရေးစောင့်နေသူ နှစ်ယောက်ကလည်း ဓားများကို တစ်ပြိုင်နက် ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လာကြသည်။
‘အရင်ဆုံး သူတို့ကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ပြီးမှ စကားပြောမှ ဖြစ်တော့မယ်။’
ဝှစ်။
ယူရီးယပ်စ် သည် တန်ပြန်တိုက်စစ်နည်းလမ်းဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ကွယ်ပျောက်သွားစေသည်။
“မှော်ဆရာ ပျောက်သွားပြီ!”
“သူ မကောင်းဆိုးဝါးမှော်ပညာ သုံးနေတာပဲ။ သတိထား!”
‘သူတို့က တကယ်ပဲ ဆူညံတာပဲ။ အရှေ့တိုင်းသားတွေအားလုံး ဒီလိုပဲလား။’
ယူရီးယပ်စ် သည် စည်တီးသံ၊ ခေါင်းလောင်းသံများကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်စွပ်စွဲနေကြသော သူတို့의 အပြုအမူကြောင့် စိတ်ပျက်လာသည်။
သူပြောသမျှကို နားမထောင်ပေးကြသူများနှင့် သူ ဘယ်လိုများ ဆက်သွယ်ရပါ့မလဲ။
ဖတ်!
“အူး!”
“ဟင်!”
သူသည် ဓားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိခိုက်လိုက်ရုံဖြင့် လူနှစ်ယောက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။
ထို့နောက် ဓားကိုင်ထားသော အမျိုးသမီး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဓားကို လွှတ်ချစေပြီး သူမ၏လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ထောက်ထားလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေသည်။
သူမသည် ဓားကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါ့ကိုပဲ သတ်လိုက်ပါတော့! ဒီလူယုတ်မာ!”
“လူ့မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုး ဘယ်လိုလုပ်ရက်တာလဲ။ ငါတို့ကို သတ်ရုံတင်မကဘဲ ဒီအမျိုးသမီးကိုပါ အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။”
“ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆောမွန်းဆို။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။”
ယူရီးယပ်စ် သည် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။
လမ်းမေးဖို့လာသည့် သူ့ကို ဘာအကြောင်းရင်းမှမရှိဘဲ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်လာသူက ဘယ်သူလဲ။
ဘာကြောင့် သူက ဒီလိုနားလည်မှုလွဲခြင်းမျိုးကို ခံနေရတာလဲ။
ရှိုင်း။
“…!?”
သူ ဓားကို အိမ်ပြန်သွင်းလိုက်သည့်အခါ လူငယ်များက ယူရီးယပ်စ် ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
‘ဒီမကောင်းဆိုးဝါးမှော်ဆရာက ဘာလို့ ငါတို့ကို ချက်ချင်းမသတ်တာလဲ။’
ယူရီးယပ်စ် မှာ မတရားခံရသည့်အတွက် အရူးပင် ဖြစ်ချင်လာသော်လည်း အခြေအနေကိုမူ တည်ငြိမ်စွာ ဆုံးဖြတ်နေဆဲဖြစ်သည်။
‘ဒါက အရှေ့တိုင်းပဲ။ ငါ တစ်ခုခု မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။’
အရှေ့တိုင်းသားတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ရက်စက်ပါစေ၊ အကြောင်းမဲ့သက်သက်တော့ ဓားကို ဆွဲထုတ်လာကြမှာ မဟုတ်ပေ။
သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စကားစလိုက်သည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပြောချင်တာက ငါနဲ့ အမှောင်ဂိုဏ်းနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဘူး။ ငါ့ဘက်က တစ်ခုခု မှားယွင်းပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတယ်ဆိုရင် တောင်းပန်ပါတယ်။”
“…”
လူငယ်လေးယောက်က သူ့ကို သံသယအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
“ပြီးတော့ ငါ့မှာ အကူအညီတောင်းစရာ တစ်ခုရှိတယ်။ ငါပြောတာ နားထောင်ပေးလို့ ရမလား။”
“ဘာလိုချင်တာလဲ။”
“နမ်ဂွန်းဆိုဟျော့! ဒီမှော်ဆရာရဲ့စကားကို နားထောင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့နော်။”
“…”
နမ်ဂွန်းဆိုဟျော့ဟု ခေါ်သော လူငယ်က သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
သူသည် ယူရီးယပ်စ် ဘာပြောချင်သည်ကို အရင်ဆုံး သိလိုနေသည်။
“အင်း… ငါ လမ်းပျောက်နေလို့ပါ။ အနီးဆုံးမြို့ကိုပဲ လိုက်ပို့ပေးပါ။ လမ်းကြောင်း သိချင်ရုံသက်သက်ပါ။”
လူငယ်များမှာ သူ့၏တောင်းဆိုချက်ကြောင့် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ကြသည်။
သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝမတူညီသော တောင်းဆိုချက် ဖြစ်နေသည်။
‘ဒီမျက်လုံးပြာနဲ့လူက တကယ်ပဲ အမှောင်ဂိုဏ်းနဲ့ မပတ်သက်တာလား။’
မျက်လုံးအရောင်ကွဲပြားသူတိုင်း အမှောင်ဂိုဏ်းဝင် ဖြစ်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း သူတို့အနေနှင့် သူ့ကို စတင်သံသယဝင်စရာ အကြောင်းရင်းကောင်းတစ်ခုတော့ ရှိနေသည်။
နမ်ဂွန်းဟိုက သံသယအပြည့်ဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ဒါပဲလား။”
ယူရီးယပ်စ် သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ အကြံကောင်းတစ်ခု ရလိုက်သလိုမျိုး တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ။ နောက်တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။ ဂျဂယ်ဆဂါက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား။ မြို့ရောက်ရင် ငါ့ကို ပြောပြပေးရင် ကျေးဇူးတင်မှာပါ။”
“…”
သူ့၏တောင်းဆိုချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူလေးယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး အတည်ပြုလိုက်ကြသည်။
‘သူက ငါတို့ထင်ထားတဲ့အတိုင်း အမှောင်ဂိုဏ်းက မကောင်းဆိုးဝါးမှော်ဆရာပဲ!’
“ခဏလောက် စောင့်ပေးလို့ ရမလား။”
“သဘောပါပဲ။”
ယူရီးယပ်စ် သည် လမ်းမသိသောနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခရောက်နေသည်ထက် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
တိုးတိုးတိုးတိုး။
[သူ့တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်သင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငြင်းလိုက်ရင် သူချက်ချင်း အသက်ယူသွားနိုင်တယ်။ သဘောတူလိုက်ဟန်ဆောင်ပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာကြမယ်။]
[ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။]
[အဲဒီနည်းလမ်းကတော့…]
ခဏအကြာ။
“မင်း လမ်းပျောက်နေတယ်ဆိုတော့ အနီးဆုံးမြို့ကို သွားကြတာပေါ့။ ကတိပေးတဲ့အတိုင်း ဂျဂယ်ဆဂါ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ပြောပြပေးပါ့မယ်။”
“အဆင်ပြေပါတယ်။”
ယူရီးယပ်စ် သည် သူတို့က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည့်အတွက် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေမိသည်။
‘တိုက်ကြီးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကွဲပြားပါစေ၊ ရိုးသားမှုကတော့ အလုပ်လုပ်တာပဲ။ ငါ သူတို့နဲ့ စတွေ့တုန်းက တစ်ခုခု မှားလုပ်မိခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။’
“ဒါဆို ပြဿနာပြေလည်သွားပြီမို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ကြရအောင်။ ငါ့နာမည်က ယူရီးယပ်စ် ပါ။”
သူက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည့်အခါ လူငယ်လေးယောက်မှာ ကျောချမ်းသွားသော်လည်း အခြေအနေကို ဆက်ထိန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
“ငါက နမ်ဂွန်းဆဂါက နမ်ဂွန်းဟို။”
သူသည် အစကတည်းက နမ်ဂွန်းဆိုဟျော့ဟု အခေါ်ခံရသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် လူငယ်ဖြစ်သည်။
“ငါက ဆောမွန်းဆဂါက ဆောမွန်းဟျေမီ…”
အမျိုးသမီးမှာ ထိတ်လန့်နေဆဲ (?) ဖြစ်ပုံရပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ဖြေလိုက်ကာ ကျန်ရှိသော လူနှစ်ယောက်ကလည်း မရမက နာမည်များကို ပြောပြလိုက်ကြသည်။
“ငါက ပင်ဂါက ပင်ရုခ်။”
“ငါက ဆာချွန်က ဒန်ဂါရဲ့ ဒန်မွန်းချောလ်။”
သူတို့မှာ 正派 (ရိုက်ကျူးအယ်လ်လိုင်းယင့်) ဟုခေါ်သော အဓိကကျသည့် ဂိုဏ်းကြီးငါးဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ထိုအကြောင်းကို ဘာမှမသိသော ယူရီးယပ်စ် ကမူ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“နာမည်တွေ လှလိုက်တာ။ ကဲ၊ ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွားပေးကြပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
‘အိမ်မက်ထဲမှာတောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး။’
ဂိုဏ်းသား လူငယ်လေးယောက်မှာ သူတို့၏နာမည်ကို လှောင်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သွားများကို ကြိတ်ထားရင်း လမ်းပြပေးရန် စတင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့တွင် သူတို့၏ အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်။
‘သူက မြို့ကို လိုက်ပို့ခိုင်းတယ်ပေါ့လေ။ ဟွာအိနမ်မြို့ထဲကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ အဲဒီနေ့ဟာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်!’
“သိပ်မဝေးပါဘူး။ တစ်နေကုန် ပြေးလာရတာ တန်ပါတယ်။”
ယူရီးယပ်စ် သည် အရှေ့တိုင်း၏ ထူးခြားသော လေထုကို ခံစားရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြုံးနေသည်။ နမ်ဂွန်းဟိုက စိတ်တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို စကားပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းကင်ကြီး မှောင်စပြုနေပြီမို့ အရင်ဆုံး တည်းခိုခန်းကို သွားကြရအောင်လား… ဘယ်လိုလဲ။”
သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့်လေသံဖြင့် ဂရုတစိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အချိန်ဆွဲရန်အတွက် ရည်ရွယ်သည့် ထင်ရှားသောနည်းလမ်းဖြစ်သော်လည်း၊ မောက်မာလှသည့် ထိုမှော်ဆရာက မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှမရှိဘဲ ဟွာအိနမ်မြို့သို့ လိုက်ပါလာခြင်းမှာ သူတို့အတွက် နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
“မင်းတို့ သွားချင်တဲ့နေရာကိုပဲ ဦးဆောင်သွားပေးပါ။”
ယူရီးယပ်စ် သည် တည်းခိုခန်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟု မသိသော်လည်း သူ့ကို လမ်းပြပေးနေသူများကို ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ ပြည့်ဝလာပုံရသည်။ သူတို့ခေါ်ဆောင်လာသည့် တည်းခိုခန်းဟုခေါ်သော နေရာကို သူ သဘောကျမိသည်။
‘သူတို့က အပြင်ပန်းမှာ အေးစက်စက်နိုင်ပေမဲ့ စိတ်ထားကောင်းကြသားပဲ။ ငါက လမ်းပဲ မေးတာကို၊ သူတို့က ဓားနဲ့ အရင်တိုက်ခိုက်မိလို့ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဒါမျိုးလုပ်ပေးတာလား။ အစားအသောက်တွေရော၊ အိပ်စရာနေရာပါ စီစဉ်ပေးသေးတယ်။’
တစ်နေကုန် လမ်းလျှောက်လာရသည့်အတွက် အနားယူရန် အချိန်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယူရီးယပ်စ် တစ်ယောက်သာ ပျော်ရွှင်နေပြီး တည်းခိုခန်းစားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေကြသည့် လူငယ်လေးယောက်မှာမူ မျက်နှာပျက်နေကြသည်။
‘အခုတော့ သူ့မျက်စိရှေ့ကနေ ရှောင်ပြီး ဂိုဏ်းကို အကူအညီတောင်းရတော့မယ်…’
နမ်ဂွန်းဟိုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဤနေရာဖြစ်သည့် ဟွာအိနမ်မြို့သည် နမ်ဂွန်းဆဂါ၏ နယ်မြေမဟုတ်ပါလော။ အချိန်အနည်းငယ်သာ ရလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူသည် မိမိဂိုဏ်းကို အကြောင်းကြားပြီး ဤမှော်ဆရာကို ရှင်းပစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤမှော်ဆရာသည် သူတို့ကို အခြားမည်သူနှင့်မျှ အဆက်အသွယ်လုပ်ခွင့်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။
‘ဂိုဏ်းကလူတွေကို ငါတို့ ဘယ်လိုအချက်ပေးရမလဲ…’
ထိုအချိန်တွင် နမ်ဂွန်းဟို၏ မျက်စိရှေ့၌ ရုတ်တရက် ကယ်တင်ရှင် ပေါ်လာသည်။
ရင်ဘတ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မုတ်ဆိတ်မွှေးများဖြင့် လူတစ်ယောက် တည်းခိုခန်း ပထမထပ်သို့ ဝင်လာသည်။
“ဆရာ!”
နမ်ဂွန်းဟိုက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ ဝမ်းသာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ခိုင်လုံသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ သူ၏ဂိုဏ်းတွင် လက်ချိုးရေတွက်နိုင်သည့် ထိပ်တန်းဆရာကြီးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
“ဟို… မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မင်းတို့ကို 正派 (ရိုက်ကျူးအယ်လ်လိုင်းယင့်) ဆီ စေလွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဆရာ! အဲဒီလူက အမှောင်ဂိုဏ်းက မှော်ဆရာပါ။”
အချက်ပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လူငယ်လေးယောက်မှာ လျှပ်တစ်ပြက်ဆိုသလို ခုန်ထလိုက်ပြီး ယူရီးယပ်စ် ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
“ဟင်?”
ယူရီးယပ်စ် သည် သူ မကျင့်သားမရသေးသည့် တူဖြင့် အစားအစာကို စားနေရင်း မုတ်ဆိတ်မွှေးပါသော အသက်အရွယ်ရ အမျိုးသားကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
[နမ်ဂွန်းဟွမ်] အလုပ်အကိုင်: ထိပ်တန်းဆရာကြီး (ပိက်မာစတာ) ခွန်အား: A+ | သွက်လက်မှု: A | ဉာဏ်ရည်: B | စိတ်စွမ်းအား: B | စွမ်းအားအချက်အလက်များ: A စရိုက်: ဒေါသကြီးသူ၊ ခေါင်းမာသူ
[စွမ်းရည်] ဓားပညာ (A+) ချန်ဂွန်းဓားကွက် - နမ်ဂွန်းဆဂါ၏ လျှို့ဝှက်ဓားကွက်။ ဓားပညာအဆင့်အတွက် အပိုဆုကြေး ရရှိသည်။
‘ဒီတိုက်ကြီးမှာ ထိပ်တန်းဆရာကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။’
နမ်ဂွန်းဟွမ်မှာ မေးခွန်းများ ထပ်မေးမနေတော့ဘဲ ယူရီးယပ်စ် ကို ဓားဖြင့် ချိန်လိုက်သည်။
“ဒီကလေးတွေကို မင်း အနိုင်ကျင့်နေတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား။”
“ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။”
နားလည်မှုလွဲတာ ပြေလည်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ယူရီးယပ်စ် သည် သူ့ကို လမ်းပြလာသည့် လူငယ်လေးယောက်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် နမ်ဂွန်းဟွမ်ဘက်သို့ အကြည့်ပြန်လှည့်ကာ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေ နားလည်မှုလွဲနေလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဂျဂယ်ဆဂါကိုပဲ ရှာနေတာပါ။”
ယူရီးယပ်စ် က တိုတိုပြတ်ပြတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည့်အခါ နမ်ဂွန်းဟွမ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။
‘သူက ဂျဂယ်ဆဂါကို ရှာနေတယ် ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ အဲဒီ မောက်မာတဲ့ အသံနေအသံထားက သူ အမှောင်ဂိုဏ်းက လူယုတ်မာဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ။’
အစကတော့ သူ့ရုပ်ရည်က ငယ်ရွယ်နေသည့်အတွက် သံသယမဝင်မိသော်လည်း၊ သာမန်ကုန်သည် သို့မဟုတ် ခရီးသွားတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ဤသို့ တုံ့ပြန်မည်မဟုတ်ပေ။
ရှိုင်း။
သူသည် ယူရီးယပ်စ် ကို ဓားဖြင့် ချိန်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မေးခွန်းတွေ ထပ်မလိုတော့ဘူး။ မင်းဟာ ဒီနှစ်အတွင်း ငါ့ဓားအောက်မှာ ကျဆုံးမယ့် ဆဋ္ဌမမြောက် မှော်ဆရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
***
ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အတင်းအကျပ် ဝင်တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည့် နမ်ဂွန်းဟွမ်မှာ တည်းခိုခန်း ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခန္ဓာကိုယ် လျော့ရဲလျက် လဲကျနေသည်။
“အူး…”
လူငယ်လေးယောက်မှာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ သူသည် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းတွင် သုံးဦးသာ ရှိသော ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
“ဆရာ! ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ…”
“ငါ ဘာမေးထားလဲ။”
ယူရီးယပ်စ် သည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ လူငယ်လေးယောက်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြသည်။
‘ဒီလောက်နဲ့ ပြီးမယ်လို့တော့ ငါ ထင်ခဲ့တာပဲ။’
ယူရီးယပ်စ် သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူတို့မှာ နားလည်မှုလွဲနေဆဲ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူ အလျင်လိုနေသည်။
သူတို့ကို မသတ်သရွေ့တော့ မလိုအပ်တဲ့ နားလည်မှုလွဲတာမျိုးတွေ ထပ်မဖြစ်လောက်တော့ဘူးဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
“နည်းနည်းလောက် တိုက်ခိုက်ကြရအောင်!”