အခန်း ၉၃
“သူတို့ကတော့ အနီရောင်ကော်ဇောခင်းပေးရင်တောင် ဘာမှမလုပ်နိုင်ကြဘူးလို့ ပြောကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာလိုချင်သလဲဆိုတာ မေးလိုက်တဲ့အခါကျတော့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်ရော။”
ခဏအကြာတွင် အဘိုးက ချောင်းဟန့်ရင်း သတိထား၍ စကားစလာသည်။
“အေးလေ၊ ငါကတော့… ငါ့မှာ လိုချင်တာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လာမယ့်နှစ်မှာ အငြိမ်းစားယူတော့မှာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဂျင်ဟူး လေးလည်း တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်အကိုင်လေး ရစေချင်တာပါ။”
“ဂျင်ဟူး က အလုပ်မရသေးဘူးလားခင်ဗျာ။”
“အဲဒါကတော့ ဘယ်အချိန်မဆို ရပ်လိုက်လို့ရတဲ့ အလုပ်မျိုးပါကွယ်။”
အဘွားက ပြုံးလျက် ဖြည့်ပြောသည်။ “သူက အလုပ်က သူ့အရည်အချင်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူးဆိုပြီး ထွက်ချင်နေတာ ကြာပြီ။ ဂျင်ဟူး မင်းနဲ့အတူတူ တွဲလုပ်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ထင်မိတယ်။”
“ကျွန်တော်တို့က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကုမ္ပဏီဆိုတာ သိကြတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ Venture Capital (VC) တို့၊ PEF တို့၊ SWF တို့လိုမျိုးပေါ့။”
“Venture... Capital? PEF? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ၊ သင်ယူပြီး လုပ်သွားရင် ရတာပဲ မဟုတ်လား။”
မမ က ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ ခယ်လာတော်က အဲဒီလို အလုပ်မျိုးတွေကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားတာ။ သူ့ကို ငါ့ယောက်ျားမို့လို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး၊ သူက ဒီလို ကုမ္ပဏီသေးသေးလေးတွေမှာ နေဖို့အတွက် မဟုတ်ဘူး။”
ဇနီးဖြစ်သူ၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် တက်ဂယူ က ပခုံးကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲတင်လိုက်သည်။
“အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“အရောင်းဝန်ထမ်းပါ။ ကြံ့ခိုင်ရေးပစ္စည်းတွေ ရောင်းနေတာ။”
ကျွန်တော် ကလေးတွေဘက်ကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျင်ဟူး နှင့် ဂျင်ဟူး တို့က ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးလေးတွေ အရောင်တောက်လျက် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ထူးချွန်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် အံ့အားသင့်ပြီး မျှော်လင့်ချက်ထားနေပုံရသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ ဒီလိုတုံ့ပြန်မှုက ပိုပြီး စိတ်သဘောထားဖြူစင်တယ်လို့ ဆိုရမလား။
ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လူအင်အား လိုအပ်နေတာတော့ အမှန်ပါပဲ။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူတို့အားလုံးရဲ့ မျက်နှာတွေ ဝင်းပသွားသည်။
“ဝါး၊ ဒါဆို အဆင်ပြေတာပေါ့!”
“ဟားဟား၊ ငါတို့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။”
ကျွန်တော် စကားမဆုံးသေးပါ။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာကို တာဝန်ယူဖို့ဆိုရင် CFO၊ CHO၊ CRO၊ CTO နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သင်တန်းတွေ တက်ထားရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အသိအမှတ်ပြုလက်မှတ်တွေ ရှိရပါမယ်။”
အဘွားက “အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ။” ဟု မေးသည်။
“ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ငွေကြေး၊ စာရင်းကိုင်၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၊ ဥပဒေ သို့မဟုတ် အဲဒီနဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ နယ်ပယ်တွေမှာ အတွေ့အကြုံရှိရပါမယ်။” ဟု တက်ဂယူ က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဝင်ပြောသည်။
“ကျွန်မမှာ ရှယ်ယာတွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အတွေ့အကြုံ နည်းနည်းတော့ ရှိတယ်။ မောင်လေးက အဲဒီအလုပ်ကို ကျွန်မတို့ကို ခိုင်းမယ်ဆိုရင် ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မှာပါ” ဟု မမ က လက်ခုပ်တီးလျက် ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်! တက်ဂယူ က ငယ်ငယ်က ရှယ်ယာအရောင်းအဝယ် နည်းနည်းလုပ်ဖူးတယ်။ ဘာခေါ်လဲ… အဲဒါလေ။”
“Scalping လေ။”
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တဲ့အလုပ်မျိုး မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”
“……။”
အဲဒါကတော့ လူတိုင်းလုပ်နေကြတာပဲ။ Scalping လို့ ပြောလိုက်ရင် နားထောင်လို့ကောင်းပေမဲ့ တကယ်တမ်းကတော့ ရှယ်ယာတွေကို အမြန်ဆုံး အဝယ်အရောင်းလုပ်တဲ့ ကစားနည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် တက်ဂယူ ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “Window Dressing နဲ့ Cross Trading ဆိုတာ ဘာလဲ သိလား။”
သူက နားမလည်ဟန်ဖြင့် “Dressing? Crossfit trading? လေ့ကျင့်ခန်းအကြောင်း ပြောနေတာလား။” ဟု ပြန်မေးသည်။
သူသိနေလိမ့်မယ်လို့လည်း ကျွန်တော် မျှော်လင့်မထားပါ။
“ခင်ဗျားသိတဲ့ Scalping ပဲ ဆက်လုပ်နေလိုက်ပါ။”
“……။”
တက်ဂယူ စကားမပြောတော့ဘဲ တွေဝေသွားသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အဘိုးက စကားစလာသည်။
“ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီတွေအပြင် တခြားကုမ္ပဏီတွေ အများကြီး မရှိဘူးလား။ K ကုမ္ပဏီကလည်း ဂျင်ဟူး လက်အောက်မှာပဲ မဟုတ်လား။ မကြာသေးခင်ကမှ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မှာရှိတဲ့ ကားကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုကို ဝယ်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ သူတို့ဆီမှာ ကုမ္ပဏီ တစ်ခုနှစ်ခုထက်မက ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
အဘိုးက အကြောင်းမဲ့ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။
“အဟမ်း၊ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို စီမံခန့်ခွဲတာမျိုးကို ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူတွေကို ပေးအပ်သင့်တယ်။ အပေါ်ပိုင်း စီမံခန့်ခွဲသူတွေ ဒါမှမဟုတ် အမှုဆောင်အရာရှိတွေပေါ့ကွယ်။”
ရိုးရိုးပြောရရင် အလုပ်နည်းနည်းလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံများများရချင်တာ၊ ပိုရိုးရိုးပြောရရင်တော့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ထိုင်စားချင်တာပေါ့။
တကယ်တော့ အဲဒီလိုအလုပ်မျိုးက တကယ်မရှိပါဘူး။ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးမယ်ဆိုရင်လည်း ဘယ်သူမှ တားမထားပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်ရမယ့် အကြောင်းရင်းကို ကျွန်တော် မမြင်မိပါ။
အဒေါ်က “မကြာသေးခင်ကပဲ သတင်းထဲမှာ ကြည့်လိုက်ရတယ်။ Lite Group ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌက သူ့မယားငယ်ကို ရုပ်ရှင်ရုံမှာ ပေါ့ပ်ကွန်းနဲ့ အချိုရည် ရောင်းခွင့်ပေးထားတယ်တဲ့။ ငါတို့လည်း အဲဒီလိုမျိုးလေး တစ်ခုခုရရင် ကောင်းမှာပဲ။”
ပိုတိတိကျကျပြောရရင် ဥက္ကဋ္ဌ ဂျင်ဟူး က ရုပ်ရှင်ရုံ အဆာပြေဆိုင် လုပ်ကိုင်ခွင့်ကို သူ့ရဲ့ တတိယဇနီး တည်ထောင်ထားတဲ့ RT Distribution ကို ပေးလိုက်တာဖြစ်သည်။
အဆင်ပြေတဲ့ စာချုပ်စည်းကမ်းချက်တွေကြောင့် RT Distribution က ဘီလီယံပေါင်းများစွာ မတရားအမြတ်ရခဲ့တာဖြစ်သည်။
“အဲဒါက အလွဲသုံးစားလုပ်မှုပါ။ အခုဆိုရင်လည်း တရားရုံးက အမှုဖွင့်ထားပါပြီ။”
“ဟ-ဟုတ်လား။”
သူတို့ သတင်းထဲမှာ ကြားလိုက်တာက အဲဒါမျိုးဆိုတော့ သူတို့ ဘာကို မြင်လိုက်ကြတာလဲ။
အဘိုးက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ “ဂျင်ဟူး ဆီမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး စီးပွားရေးလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။” ဟု မေးသည်။
အမေက ခေါင်းညိတ်သည်။
“အို၊ အဲဒါလည်း ကောင်းသားပဲ။”
“……။”
အခုတော့ သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ပေါ်လာပြီ။
အလုပ်ကူလုပ်ချင်တယ်လို့ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော၊ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့လိုချင်တာက ပိုက်ဆံပဲ။
ကျွန်တော်သာ ဘီလီယံနာတစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့ရင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်မှုက ဘီလီယံကျော်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါ စကားဝိုင်းက ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော့်အတွက် ၁ ဘီလီယံပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၁၀၀ ဘီလီယံပဲဖြစ်ဖြစ် အလကားပိုက်ဆံတွေပါပဲ။ ဒါကြောင့် သူတို့လိုချင်တာက အဲဒီပိုက်ဆံထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သူတို့အတွက် ရချင်တာဖြစ်သည်။
သွေးသားတော်စပ်နေလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ပေါ့။
ဒါပေမဲ့…
သူဌေးတွေက ပိုက်ဆံကို နေရာအနှံ့ ပစ်ပေါက်နေတယ်လို့ ထင်စရာရှိပေမဲ့ အဲဒီလိုမဟုတ်ပါ။ တကယ့် သူဌေးတွေက ပိုက်ဆံကို အလွန်ဆင်ခြင်တုံတရားရှိရှိ သုံးစွဲကြသည်။
ညဘက်မှာ ဘားတစ်ခုတည်းမှာပဲ သန်းပေါင်းများစွာ သုံးပစ်လိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စျေးဝယ်စင်တာမှာ သိန်းပေါင်းများစွာ သုံးလိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်… သူများအမြင်မှာတော့ ဖြုန်းတီးတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ သူတို့အတွက်တော့ တန်ဖိုးရှိလို့ သုံးတာပါ။
တစ်ဖက်မှာလည်း သူတို့က တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ ယူဆတဲ့အရာတွေအတွက်တော့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဘယ်တော့မှ မဖွင့်ကြပါ။
အဖေသာ အသက်ရှင်နေပြီး သိန်းပေါင်းများစွာ လိုအပ်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာမှတွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဖေက အကူအညီ မလိုတော့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့လည်း ကူညီဖို့ မလိုတော့ဘူးလို့ ခံစားမိသည်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒါဟာ ပိုက်ဆံဖြုန်းတီးတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ဘာကြောင့် ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အရာတွေအတွက် ပိုက်ဆံသုံးရမှာလဲ။
အဘိုးက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချသည်။
“အာ… ဂျင်ဟူး သာ အသက်ရှင်နေသေးရင် ကောင်းမှာပဲ။”
အဒေါ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မျက်ရည်ဝဲလာသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ သနားစရာ အစ်ကိုကြီး။ သူ့သားသမီးတွေ အောင်မြင်တာကိုတောင် မမြင်လိုက်ရဘဲ ဆုံးသွားရှာတယ်။”
ဦးလေးက အဒေါ်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဂျင်ဟူး က ဒီလောက်အောင်မြင်နေတာကို မြင်ရင် ကောင်းကင်ဘုံကနေ ပျော်နေမှာပါ။ သူ့သားကို အရမ်းတော်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာကိုး။”
ကျွန်တော် သူတို့အားလုံးကို ကန်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ။”
အဘိုးက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို ရှောင်လိုက်သည်။
“အေးလေ၊ ဒါကတော့ မင်းသဘောပါ ဂျင်ဟူး ရယ်။ အနည်းဆုံးတော့ လုပ်ငန်းလေးတစ်ခုလောက် စတင်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပါ။”
“တတ်နိုင်တာလေး လုပ်ကြပါဦး။ အားမနာပါနဲ့။”
အဖေက ပြောလိုက်တဲ့စကားကို အမေက ထောက်ခံသည်။
“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ၁ ဘီလီယံလောက်တော့ လိုမှာပဲ…”
မမ က တခစ်ခစ် ရယ်သည်။
“အစ်မကတော့ အဆောက်အအုံဝယ်ပြီး အိမ်ခြံမြေ ငှားရမ်းတဲ့လုပ်ငန်း လုပ်ချင်တာ။ အခုခေတ်မှာ အဆောက်အအုံပိုင်ရှင်တွေက အိမ်ရှင်တွေထက်တောင် သာသေးတယ်တဲ့။”
“မောင်လေးရေ၊ အစ်မ ယုံကြည်ချက်ရှိတယ်။ တစ်ချက်လောက် တွန်းပေးလိုက်ပါ။”
အဒေါ်က သူ့သမီးကို ရှေ့တန်းတင်လိုက်သည်။
“ဂျင်ဟူး အစ်ကို၊ ဂျင်ဟူး က အဆောက်အအုံတစ်ခု လိုချင်တယ်။ ဝယ်ပေးပါ။”
သူတို့က လုပ်ငန်းတွေ၊ ပိုက်ဆံတွေ၊ အဆောက်အအုံတွေ… အများကြီး လိုချင်နေကြသည်။
ခိုင်မာတဲ့ နောက်ခံတစ်ခု ရဖို့အတွက် အခိုင်အမာ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရောက်လာကြတာ။
စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတာထက် ဒေါသက ပိုထွက်လာသည်။
၁ ဘီလီယံစီ ပေးလိုက်ရင်ရော သူတို့အားလုံး တကယ်ပဲ ကျေနပ်ပြီး ပြန်သွားကြမှာလား။
ဆန္ဒတွေက အဆုံးမရှိဘူး။ ၁ ဘီလီယံ ရသွားရင် နောက်ထပ် ပိုလိုချင်လာမှာပဲ။ မိသားစုအကြောင်းပြချက်ကို သုံးပြီးတော့ပဲ ဆက်တောင်းနေမှာ အသေအချာပဲ။
ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပြဿနာမရှိပေမဲ့ အမေ့အတွက် စိတ်ပူမိသည်။
အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး အိမ်ထဲကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုနေတဲ့ အမေ့ကို မြင်ရတာ၊ အမေက သဘောကောင်းပြီး စိတ်နူးညံ့လွန်းတယ်။
ကျွန်တော့်ထက် အမေ့ကို ပိုဒုက္ခပေးမှာပဲ။
ဘာလုပ်ရမလဲ။
အဖေသာ အသက်ရှင်နေရင် ဘာလုပ်မလဲ။
ကျွန်တော် လက်ပိုက်ပြီး တွေးတောနေစဉ်မှာပဲ အမေ့ရဲ့ အသံက နောက်ကျောဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“တော်ကြပါတော့! ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဂျင်ဟူး ကို ဒီလိုမျိုးတွေ လာလုပ်ပြဖို့ ရောက်လာကြတာလား။”
လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်တွေက အမေ့ဆီ ရောက်သွားကြသည်။ အမေက ပန်းသီးတစ်ခြမ်းကို အခွံနွှာရင်းနဲ့ပဲ အလောတကြီး ထွက်လာခဲ့ပုံရသည်။
ခဏလေးကမှ တက်ကြွနေကြတဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားကြသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါတို့က…”
“တကယ်တော့ ငါတို့က…”
အမေက တံခါးဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ပြန်ကြတော့။ နောက်တစ်ခါ ငါတို့ဆီကို အဆက်အသွယ်လည်း မလုပ်နဲ့၊ လာလည်း မလာနဲ့တော့။”
အမေ့အသံက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ ပြတ်သားနေသည်။
“ဂျယ်… ဂျယ်ဆူ?”
“ဘာဖြစ်တာလဲ အစ်မကြီးရယ်?”
အမေ့မျက်နှာက ခက်ထန်သွားသည်။
“ရှင်တို့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဂျင်ဟူး ရဲ့ အဖေ ဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ငါတို့ဘဝတွေ အရမ်းခက်ခဲခဲ့တာ။ ငွေရေးကြေးရေးကြောင့် အတော်လေးကို ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ ဆေးဖိုးဝါးခတွေကြောင့် ငါတို့အိမ်တောင် လေလံတင်ခံလိုက်ရပြီး အိမ်နှင်ခံရသလိုမျိုး ထွက်လာခဲ့ရတာ။ အဲဒီတုန်းက ဂျင်ဟူး ရဲ့ ကျောင်းလခအတွက် အကူအညီတောင်းခဲ့တာကို မှတ်မိကြသေးလား။”
အဘွားက ပြောသည်။
“ငါသိပါတယ်။ ငါတို့အားလုံးလည်း အခက်အခဲနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာပါ…”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ အားလုံးလည်း အခက်အခဲ ဖြစ်နေကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဂျင်ဟူး ရဲ့ အဖေ့ကိုတော့ မမေ့သင့်ဘူး။ သူက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မိသားစုအတွက် မနားတမ်း ရုန်းကန်ခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ မမ ငယ်လေး တက္ကသိုလ်တက်ဖို့အတွက်လည်း သူပဲ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်၊ ညီမဖြစ်သူရဲ့ လက်ထပ်စရိတ်တွေကိုလည်း သူပဲ တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ လုပ်ငန်းအခြေအနေ ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ၊ သူက မိသားစုကို အမြဲသတိရပြီး စောင့်ရှောက်ခဲ့သူပါ။ သူ့မိဘတွေကိုလည်း နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ပြုစုခဲ့သလို ဆေးဖိုးနဲ့ ဈာပနစရိတ်တွေကိုလည်း သူပဲ တာဝန်ယူခဲ့တာပါ။”
“အဟမ်း။”
“ဒါပေမဲ့ ဂျင်ဟူး ရဲ့ အဖေ ဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ရှင်တို့အားလုံး ဘယ်လိုနေထိုင်ခဲ့ကြလဲ။ သူ အရင်က ပေးခဲ့တဲ့ အကူအညီတွေရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလောက်ရော ဘယ်သူကများ ပြန်ကူညီခဲ့ဖူးလို့လဲ။ အခုမှ ဂျင်ဟူး ဆီကနေ တစ်ခုခု တောင်းဆိုနေတာက ရှက်စရာကောင်းလှပါတယ်။ အရင်ကလိုပဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြန်အလှန်ပဲ ဆက်နေကြပါတော့။”
ဦးလေးဖြစ်သူက မျက်နှာပျက်သွားသည်။
“ဘာတွေပြောနေတာလဲ ယောက်ဖမယားရယ်? ဂျင်ဟူး က ငါတို့ရဲ့ တူလေ။”
“ဟုတ်တယ်လေ။ သူက ကန်မိသားစုဝင်ပဲမလား။”
အမေက စကားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ဂျင်ဟူး က ငါ့ရဲ့ သား။”
ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဦးလေးဖြစ်သူက အဖေ့အကြောင်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်လာပြန်သည်။
“စဉ်းစားကြည့်ပါဦး ဂျယ်ဆူရယ်။ ဒုံဟွန်းသာ အသက်ရှင်နေရင် သူ ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာကိုလေ။”
အဒေါ်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်လေ အစ်မကြီးရယ်။ ကိုယ့်မောင်အရင်းကို စဉ်းစားပြီး ဒီလိုမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ပါဘူး။”
အမေက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူသာ အသက်ရှင်နေရင် သူ့ရဲ့ မောင်နှမတွေ၊ မမ ငယ်လေးတွေ၊ တူ၊ တူမတွေကို သူ စောင့်ရှောက်မှာပါ။ သူက တခြားသူတွေအပေါ်မှာရော ကိုယ့်မိသားစုအပေါ်မှာပါ အမြဲတမ်း မိသားစုကိုပဲ အရင်ဦးစားပေးခဲ့တဲ့သူလေ။”
“ကြည့်လေ၊ ငါ့မောင်သာဆိုရင်…”
“ဒါပေမဲ့ သူက ကွယ်လွန်သွားပြီလေ။ သူက အဲဒီလို တာဝန်တွေ၊ ဝတ္တရားတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ ဂျင်ဟူး မှာတော့ မရှိဘူး။ ဂျင်ဟူး က သူ့ရဲ့ အဖေလုပ်ခဲ့သလိုပဲ သူ့မိဘနဲ့ မောင်နှမတွေကိုပဲ စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ရှိတာပါ။ ဒါကြောင့် ဂျင်ဟူး ဆီကနေ ဘာမှ မမျှော်လင့်ကြပါနဲ့တော့။”
“…။”
ဆွေမျိုးတွေအားလုံး ကြက်သေသေသွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ကြတော့ပါ။
ကျွန်တော်လည်း အံ့သြမိသည်။ အမေက တခြားသူတွေကို စိတ်ထိခိုက်အောင် ပြောမယ့်အစား ကိုယ်တိုင်ပဲ ခံလိုက်မယ့်သူမျိုးပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ထိ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပါ။
ဒီလောက်ထိ ပြောလိုက်တဲ့တိုင်အောင် ဘယ်သူမှ ထိုင်ခုံပေါ်က မထကြသေးပါ။ အခုချိန်မှာ နောက်ဆုတ်လိုက်ရင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူတို့ အလိုလို သိနေကြပုံရသည်။
“အစ်မကြီးရယ်။ အရင်ဆုံး စိတ်လျှော့ပြီး စကားကောင်းကောင်း ပြောကြရအောင်။”
“တစ်ခုခု စိတ်ထဲရှိရင် ပြောပြလေ။”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က မိသားစုဝင်တွေလေ…”
အမေက အိမ်ရှေ့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေကို “ဒီလူတွေကို အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်ကြပါ” လို့ ပြောလိုက်သည်။
အပြင်မှာရှိတဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေက အထဲကို အလျင်အမြန် ဝင်လာကြသည်။
အံ့သြသွားတဲ့ ဂျောင်မင်နဲ့ မီနာတို့က ငိုချလိုက်သည်။
“ဝါး!”
“မေမေ!”
ကျွန်တော် ကလေးတွေရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“သွားတော့မယ်နော် ကလေးတို့။”
အဖေသာ အသက်ရှင်နေရင် ကျွန်တော် သူတို့အတွက် ကောင်းတဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို ဖြစ်ပေးနိုင်ခဲ့မလား။
ဒီကလေးတွေက ဘာမှားလုပ်မိလို့လဲ။
ကျွန်တော် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေကို “ဘာစောင့်နေတာလဲ။ မြန်မြန် သူတို့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်။” လို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဆွေမျိုးတွေက ကျွန်တော်နဲ့ အမေ့ကို လှမ်းအော်ပြောကြသည်။ “ငါတို့ မှားသွားပါတယ်၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ဂျယ်ဆူရယ်။”
“ဂျင်ဟူး ရယ်၊ မင်း ငယ်ငယ်က မင်းရဲ့ မမ ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့လဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူးလား။”
“ယောက်ဖမယားရယ်! CEO ယောက်ဖမယားရယ်! ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါလောက် ယုံကြည်ပေးပါ!”
“ဟုတ်ပါပြီ! ငါ နောက်မှ ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်မယ်!”
အားလုံးက မထွက်ချင်ကြပေမဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေက သူတို့ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
အိမ်ထဲမှာတော့ ခုနက ဘာတွေဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို မေးခွန်းထုတ်နေသလိုမျိုး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မုန်တိုင်းဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသလို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် အမေ့ကို မေးလိုက်သည်။ “အဆင်ပြေရဲ့လား အမေ?”
အမေက ခြေထောက်တွေမှာရှိတဲ့ တင်းမာမှုတွေ ပြေလျော့သွားပုံရပြီး ဆိုဖာပေါ်ကို ပစ်လှဲချလိုက်သည်။
“အို… အမေ လုပ်လိုက်တာ မှန်ရဲ့လား မသိဘူး။”
“အမေ လုပ်တာ မှန်ပါတယ်။”
“ခဏလောက် ထိုင်ပါဦး။”
ကျွန်တော် အမေ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
အမေက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပြောသည်။ “ဂျင်ဟူး ရယ်၊ နောက်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဂရုစိုက်ပြီး ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါ။ တခြားသူတွေ ဘာပြောပြော စိတ်မပူနဲ့။ အမေ ပြောတာ နားလည်တယ်မလား?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါတယ်။”
အောင်မြင်မှုဆိုတာ သံလိုက်ဓာတ်လိုပဲ လူတွေကို ဆွဲဆောင်တတ်သည်။
ကျွန်တော့်ဆီတင်မကဘဲ အမေ့ဆီကိုလည်း လူတွေက အကူအညီတောင်းဖို့ ဆက်တိုက် ရောက်လာကြလိမ့်ဦးမယ်။ နောက်ထပ် ဘယ်သူတွေ လာပြီး အကူအညီတောင်းဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ တောင်းသမျှကိုပဲ လိုက်ဖြည့်ဆည်းပေးနေရင် ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါကြောင့်ပဲ အမေက သားဖြစ်သူအတွက် ဆွေမျိုးတွေကို အဆက်ဖြတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
“အမေ့ကို ရေလေးတစ်ခွက်လောက် ယူပေးပါဦး။”
ကျွန်တော် မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ရေသွားယူပေးလိုက်သည်။ အေးစက်စက်ရေကို တစ်ကျိုက်မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် အမေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ဂျင်ဟူး၊ သားကို တရားရုံးချုပ်က ခေါ်သွားတုန်းက ဘာလို့ အမေ့ကို မပြောပြတာလဲ။ တီဗီမှာ မြင်လိုက်ရပြီးကတည်းက အမေ ဘယ်နှစ်ရက်တောင် စိတ်ပူနေခဲ့ရလဲ သိရဲ့လား။”
“တောင်းပန်ပါတယ် အမေ။”
“သား ထမင်းစားပြီးပြီလား။”
“မစားရသေးဘူး။”
အမေက မျက်လုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ထမင်းတောင် ကောင်းကောင်းမစားနိုင်ဘဲနဲ့ အများကြီး ပိုက်ဆံရှာပြီး ဘာလုပ်မလဲ။ အမေ တစ်ခုခု ပြင်ပေးမယ်၊ မြန်မြန်စားလိုက်။”
“…”
ရှည်လျားတဲ့ ဆူပူမှုကြီး စတင်တော့မယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ကြိုသိလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အလျင်အမြန်ပဲ ပြောလိုက်သည်။ “တက်ဂယူ အပြင်မှာ ရှိနေတယ်၊ သူ့ကို ခေါ်လိုက်ရမလား အမေ?”
“သူက သားနဲ့အတူတူ လိုက်လာတာဆိုရင် အစောကတည်းက ပြောရမှာပေါ့။ မြန်မြန် ခေါ်ခဲ့လိုက်။”
ကျွန်တော် အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။
တက်ဂယူ က ကားနားမှာ စောင့်နေသည်။
“အထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
“သူတို့က ပိုက်ဆံတောင်းတာလေ၊ ဒါနဲ့ပဲ အပြင်ထုတ်လိုက်တယ်။”
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်စကားကို ကြားတော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ အပြင်ကို ထွက်လာတုန်းက မင်းကို အတင်းပြောနေကြတာ။”
“ဘာတွေ ပြောကြလို့လဲ။”
“မင်း ပိုက်ဆံရလာတော့ မောက်မာသွားတယ်လို့ ပြောနေကြတာ။”
“…”
သူတို့က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတော့ မဆဲရဲပေမဲ့ နောက်ကွယ်ကျတော့မှ အတင်းပြောကြတာပေါ့။
“သူတို့က မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို အတင်းပြောနေတာကို ဒီအတိုင်းတော့ ကြည့်မနေသင့်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါက ဝင်ပြောလိုက်တာ။”
အမြဲတမ်းလိုပဲ၊ ဒီကောင်လောက် ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့သူ မရှိပါဘူး။
“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
တက်ဂယူ က ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြန်ပြောသည်။ “‘စကားကို လွဲပြီး မပြောနဲ့။ ဂျင်ဟူး က ပိုက်ဆံမရှာခင်ကတည်းက မောက်မာတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။’”
“…”
ဒီကောင်စုတ်လေး၊ အိပ်လိုက်ပါတော့။