အခန်း ၉၂
ကန်ဒုံဆစ်သည် သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်ရှိသည့် သာမန်မိဘတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူသည် ဝန်ထမ်း ၁၀ ဦးခန့်သာရှိသော ပုံနှိပ်စက်ရုံငယ်တစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေပြီး အငြိမ်းစားယူရန် တစ်နှစ်သာ လိုတော့သည်။ သူ၏သားမှာ ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်ဝင်ထားပြီး လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီငယ်တစ်ခုတွင် အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသည့် သူ၏သမီးမှာလည်း မကြာသေးမီကပင် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။
သူ၏သမီး လက်ထပ်လိုက်သူမှာ သူမ၏လုပ်ငန်းခွင်မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အကြီးတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူသဘောမကျပေ။ သူသာ နာမည်ကောင်းရှိသည့် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုခုတွင် လုပ်ကိုင်နေသူဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အစိုးရဝန်ထမ်း သို့မဟုတ် ဆရာတစ်ဦးလို တည်ငြိမ်သည့်အလုပ်မျိုးရှိသူဖြစ်စေပါက မည်မျှပိုကောင်းလိုက်မည်နည်း။
သူမကြိုက်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို သူဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် စိတ်ထဲမပါသော်လည်း ကိစ္စမရှိသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ လက်ခံလိုက်ရသည်။
ပြဿနာမှာ မင်္ဂလာဆောင်စရိတ်များပင်။ သူတို့အတွက် အိမ်ခန်းငယ်လေးတစ်ခန်း ငှားနိုင်ရုံမျှ စီစဉ်ပေးလိုက်ရသဖြင့် သူတို့တွင် စုဆောင်းငွေဟူ၍ မကျန်တော့ပေ။
သူတို့တွင် ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသောပိုင်ဆိုင်မှုမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ရှိ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းသာဖြစ်သည်။ သူရရှိမည့် ပင်စင်လစာမှာလည်း များလှသည်မဟုတ်၊ ထိုပင်စင်ကိုရရှိရန်ပင် နောက်ထပ် ၅ နှစ်လောက် စောင့်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။
အငြိမ်းစားယူပြီးနောက် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရမည့်အလားအလာမှာလည်း သူ့အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု မထင်ရပေ။
"တချို့လူတွေက ထီပေါက်ပြီး ဘဝပြောင်းသွားကြတယ်လို့ ပြောကြတယ်လေ။"
ဒါက လူတွေပြောလေ့ရှိသည့် စကားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ဝမ် ၅,၀၀၀ တန် ထီလက်မှတ်တစ်စောင်ကို ဝယ်ခဲ့သည်။ ပထမဆုကြီးပေါက်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကံစမ်းကြည့်လိုသည့်စိတ်ဖြင့်သာ ဝယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ကံတရားမှာ လုံးဝမျှော်လင့်မထားသည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အလုပ်မှာ သာမန်နေ့ရက်တစ်ရက်ဖြစ်ပြီး သူ၏အလုပ်ရှင်က OTK ကုမ္ပဏီ၏ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲကို ပြသနေသဖြင့် အားလုံးကို တီဗီဖွင့်ကြည့်ခိုင်းသည်။ အထူးတလည် စိတ်မဝင်စားသည့် ကန်ဒုံဆစ်မှာ ဆေးလိပ်သောက်ရန် အပြင်ထွက်သွားပြီးမှ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ခုံတွင်မထိုင်မီ တီဗီမျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တီဗီပေါ်ရှိ လူငယ်၏မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒါ ဂျင်ဟူး မဟုတ်ဘူးလား။"
သူ့ဘာသာသူ ပြောလိုက်မိသည်ကိုပင် ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"တူနေတာများလား။"
ထိုသို့တွေးကာ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်အောင် ကြိုးစားနေစဉ် ဘေးမှလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက ပြောလာသည်။ "ဂျင်ဟူး ပဲ!"
"ဟုတ်တယ်၊ သူက သူ့နာမည်ကို ကန်ဂျင်ဟူး လို့ မိတ်ဆက်သွားတာပဲ။"
"ဟေ့! အဲဒါ တကယ်ပဲ သူလား။"
အံ့အားသင့်သွားသည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအားလုံး သူ့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အလုပ်ရှင်က မေးလိုက်သည်။
"မစ္စတာကန်၊ ဘာလို့ အံ့အားသင့်နေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေကြတာပဲ၊ ပိုပြီးတည်ငြိမ်သင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။"
"သူက၊ သူက ကျွန်တော့်တူပါ။"
"ဘာ? ခင်ဗျားတူ ဟုတ်လား။"
"ကျွန်တော့်ညီရဲ့သားပါ။"
"အော်... အခုလိုပြောမှပဲ... တူတော့တူသားပဲ၊ မစ္စတာကန်နဲ့ နည်းနည်းဆင်တယ်။"
ဝန်ထမ်းများက ကန်ဒုံဆစ်နှင့် တီဗီပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် လူငယ်ကြား အကြည့်ချင်း လဲလှယ်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် မျက်လုံးများတွင် တူညီမှုများရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။
"တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။"
"ဝါး! အံ့သြစရာပဲ။ ဒါဆို သူက တကယ်ပဲ မစ္စတာကန်ရဲ့ တူပေါ့လေ။"
"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့... သူက ဘာလို့ အပြင်မှာ အဲဒီလိုတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။"
အစစ်အမှန် အံ့ဩစရာမှာ နောက်ဆုံးတွင်မှ ရောက်လာသည်။
"ကျွန်တော်က OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO ပါ။"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။
"ဘာ... ဘာပြောတယ်? အဲဒီလူငယ်က OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO ဟုတ်လား။"
"သူသာ OTK ရဲ့ CEO ဆိုရင် သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုက ဘယ်လောက်တောင် ရှိမလဲ။"
"အင်း... ထရီလီယံ ၁၀ လောက်တော့ မနည်းပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"
"ထရီလီယံ ၁၀ ဟုတ်လား၊ အနည်းဆုံး ၂၀ လောက်တော့ ရှိမှာပါ။ ဘရက်ဇစ် (Brexit) တုန်းက သူ ထရီလီယံ ၃၀ ကျော် ရခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။"
"ဒါကို ယုံရမလား။"
ကန်ဒုံဆစ်အတွက်လည်း မယုံနိုင်စရာပင်။
"ကျွန်တော့်တူ... ဒုံဟွန်းရဲ့သား ဂျင်ဟူး က OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO ဟုတ်လား။"
အိပ်မက်လား၊ အစစ်အမှန်လား ဝေခွဲမရဘဲ သူတွေဝေနေစဉ် ဖုန်းမြည်လာသည်။
အငယ်ဆုံးညီမဖြစ်သူ ကန်ဒုံဟွာဖြစ်သည်။
"[အစ်ကို! ခုနက တီဗီမှာ ဂျင်ဟူး လုပ်သွားတာကို မြင်လိုက်လား? အဲဒါ ဂျင်ဟူး မဟုတ်လား။]"
"အေး၊ ငါမြင်တယ်။ သူဖြစ်ပုံရတယ်။"
"အို... ဘုရားရေ! ဒါ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။"
ထို့နောက်တွင် သူ၏ဇနီးနှင့် ညီဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းများဆက်တိုက် ဝင်လာသည်။ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်နေကြပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။
အလုပ်ရှင်က သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
"အို! ကျွန်တော်တို့တူက အခု OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO ဖြစ်နေပြီပဲ။ နောင်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ကို ကောင်းကောင်းလေး ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး၊ မန်နေဂျာကန်။"
"ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်၊ ခင်ဗျား။"
"ဒါက ထီပေါက်တာထက်တောင် ပိုမနေဘူးလား။"
ထိုစကားကြောင့် ကန်ဒုံဆစ်မှာ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသည်။
'တွေးကြည့်တော့လည်း...'
သူ၏တူမှာ ထရီလီယံချီသော ပိုင်ဆိုင်မှုများရှိသည့် လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ထီပေါက်သည်ထက် ပိုမိုကြီးမားသည့် ကံစမ်းမှုပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လောက်တောင် နီးစပ်နိုင်သေးလဲ။ ဂျင်ဟူး ဆိုသည်မှာ သူ၏ညီဖြစ်သူ၏ သားမဟုတ်လား!
ကန်ဒုံဆစ်သည် အလုပ်မှ စောစောထွက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ သူသည် မိသားစုကို အရင်ပြောပြီးနောက် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကိုပါ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
သူသည် ကိုယ်စားလှယ် တက်ဂယူ ကို အရင်ဆုံး ဆက်သွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဖုန်းနံပါတ် ပြောင်းသွားလေမလားဟု စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာပင် ဖုန်းဝင်သွားသည်။
"ဟယ်လို၊ တက်ဂယူ။ ကျွန်တော်က ဒုံဟွန်းနဲ့ ဒုံဆစ်ပါ။"
"အော်၊ ဟုတ်ကဲ့။ ဟယ်လို။ ဘယ်လိုနေကြလဲခင်ဗျာ။"
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အခု နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်နေလို့ပါ။ နောက်မှပဲ ပြန်ဆက်သွယ်ပါ့မယ်။"
"အာ၊ ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါတယ်။"
သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲပြီးနောက် ကန်ဂျင်ဟူး သည် တရားရုံးချုပ်သို့ တန်းသွားခဲ့သည်။ မိခင်တစ်ယောက်၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သားဖြစ်သူအတွက် စိုးရိမ်နေရသဖြင့် အခြားဘာကိုမှ တွေးနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။
သူသည် တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာပင် တရားရုံးက စွဲချက်များကို ခဏအကြာတွင် ပယ်ဖျက်ပေးလိုက်ပြီး ကန်ဂျင်ဟူး သည် ဘေးကင်းစွာဖြင့် လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။
သတင်းကြားသည့်အခါ သူတို့ထံ ထပ်မံဆက်သွယ်ကြည့်သော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် ဖုန်းမှာ လွယ်လွယ်ဖြင့် မဆက်သွယ်နိုင်တော့ပေ။
"သူတို့က တမင်ရှောင်နေတာများလား။"
စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေရင်း ဆွေမျိုးများအားလုံး စုဝေးကာ အစည်းအဝေးတစ်ခု လုပ်ကြသည်။
"သူတို့ အဲဒီအိမ်မှာပဲ ပြန်နေနေကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိရတယ်။"
"အခုချိန်က အဲဒါအတွက် မဟုတ်ဘူး။ အားလုံးပေါင်းပြီး သူတို့ဆီ သွားကြည့်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။" တတိယမြောက်မောင်နှမ ကန်ဒုံဆစ်၏ စကားအပြီးတွင် အငယ်ဆုံးညီမဖြစ်သူ ကန်ဒုံဟွာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ အခုလို ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စမျိုး ပေါ်လာပြီဆိုတော့ မိသားစုစုံအောင် စုပြီး ဂုဏ်ပြုကြရမှာပေါ့။ ဂျင်ဟူး ရဲ့ မျက်နှာကိုလည်း မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ။"
"အေးလေ။ တစ်နေရာတည်းမှာ အားလုံးစုံဖို့ အခွင့်အရေး သိပ်မရခဲ့ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုက အားလုံးစုဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။"
ဆွေမျိုးဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မပြတ်နိုင်တဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးပါ။
သွေးသားဖြင့် ဆက်နွှယ်နေသည့် ဆက်ဆံရေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်ပါ့မလဲ။
***
ကျွန်တော် ကားပေါ်တက်ပြီး ဒုံတန် (Dongtan) ဘက်သို့ တန်းမောင်းလိုက်သည်။ ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။
"ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပါ။"
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်နောက်ကို အမြန်လိုက်လာပြီး ဘေးခုံတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
ကားသော့ကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် ကျွန်တော် ကားကို စတင်မောင်းနှင်လိုက်သည်။
"ဟေ့၊ နည်းနည်း ဖြည်းဖြည်း မောင်းပါဦး။"
ဆွေမျိုးများ ဝိုင်းအုံနေမည့် ကျွန်တော့်မိခင်ကို တွေးမိရင်း ကျွန်တော် စိတ်ပူနေမိသည်။
သူမကို ဆက်သွယ်၍ မရသဖြင့် ကျွန်တော် မိခင်၏အိမ်သို့ တန်းမောင်းသွားလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းဆွေမျိုးတွေ လာမယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။"
တက်ဂယူ ၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ ဆွေမျိုးတွေ ရှိတယ်ဆိုတာတောင် ကျွန်တော် မေ့နေတာ။"
ကျွန်တော့်မိခင်က တစ်ဦးတည်းသောသမီး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ဖခင်မှာ သူမ အလယ်တန်းကျောင်းတက်နေစဉ်က ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး မိခင်မှာလည်း ကျွန်တော် ကလေးဘဝကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျွန်တော့်ဖခင်မှာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမလေးယောက်အနက် ဒုတိယမြောက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ဖိုးဖိုး၊ ဘွားဘွားတို့မှာ ကျွန်တော် အထက်တန်းကျောင်းတက်နေစဉ်က ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြသဖြင့် အားလပ်ရက်များတွင် ဆွေမျိုးများနှင့် မကြာခဏ ဆုံလေ့ရှိသည်။
"ဖခင်ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားခဲ့တယ်။"
"မိသားစု ပြိုကွဲသွားလို့လား။"
ကျွန်တော် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အဲဒါက ပိုအဓိကကျတဲ့ အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"
မောင်နှမလေးယောက်အနက် ကျွန်တော့်ဖခင်က အအောင်မြင်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူ့အဖေက အရမ်းကြီး ချမ်းသာတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ ဇိမ်ခံကားတစ်စီး စီးနိုင်ပြီး စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ အပြင်စာ စားနိုင်လောက်တဲ့ အခြေအနေမျိုးတော့ ရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျန်တဲ့ မောင်နှမသုံးယောက်ထဲမှာ သူ့အဖေထက် ပိုသာသူ မရှိသလောက်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ဖခင်မှာ အခြားသူများဆီက အကူအညီယူရသူမဟုတ်ဘဲ အကူအညီပေးနိုင်သည့် အနေအထားမျိုးတွင် ရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ဖခင်ဆုံးပါးသွားပြီး စီးပွားရေး ပျက်သွားသည့်အခါ အခြေအနေများက တစ်ဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ အရေးတကြီး အကူအညီ လိုအပ်နေသည့် မိခင်က ဆွေမျိုးများထံ ငွေကြေးအကူအညီ တောင်းခံခဲ့သော်လည်း အားလုံးက ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အဆက်အသွယ်များ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ပြန်ဆပ်ဖို့ မသေချာတဲ့ ငွေကို ချေးငှားဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှပေ။
စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း ကျွန်တော့်တွင် မကျေနပ်မှုမျိုးတော့ မရှိခဲ့ပေ။ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မိခင်၏အိမ်သို့ အတင်းဝင်လာသည်ကို သူတို့က စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကြပုံရသည်။
ကျွန်တော့်မတိုင်ခင်ကမှ အထောက်အထား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် ဆန်းဘေး ဆန်းယော့ပ် ကလည်း အလားတူ အတွေ့အကြုံမျိုး ကြုံခဲ့ရသည်ဟု ကြားသိရသည်။
ဆွေမျိုးများက အမြဲလာရောက်နှောင့်ယှက်နေသဖြင့် သူတို့သည် မိဘများကို လုံခြုံရေး အလွန်ကောင်းမွန်သည့် ဇိမ်ခံဗီလာသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ပြီး ဖုန်းနံပါတ်များလည်း ပြောင်းလဲကာ တွေ့ဆုံမှုအားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။
“သူတို့က မင်းကို ရွေးချယ်ပြီး အောင်မြင်သွားမှပဲ မင်းနဲ့ ရင်းနှီးချင်ယောင် ဆောင်ချင်နေကြတာမျိုးပေါ့။”
သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲများမှတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်နာမည်နှင့် မျက်နှာကို လူသိများနေသော်လည်း တက်ဂယူ အကြောင်းကိုမူ လူသိနည်းလှသည်။ သို့သော် ဂျင်ဟူး သည် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ CEO ဖြစ်လာသည်ကိုတော့ အားလုံးက သိကြသည်။
“မင်းအိမ်ကို လူတွေ မကြာခဏ လာတတ်လား။”
“ကျွန်တော့်အစ်မ တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက် အဆင်ပြေနေတာက ဘာများကြီးကျယ်လို့လဲ။ ကျွန်တော်တို့မှာ ဆွေမျိုးနည်းနည်းပဲ ရှိပြီး အားလုံးလည်း အဆင်ပြေနေကြတာပဲ။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ နေရာတွေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာမျိုး မေးမြန်းတာတွေ ရှိပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အဆင်ပြေပါတယ်။”
စကားပြောနေရင်း သူတို့အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ကားကို တံခါးဝရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အထဲလိုက်လာရမလား။”
“မလိုပါဘူး၊ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပေးပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့။” ကျွန်တော် ကားတံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်သည်။
အနားတွင် ရောက်နှင့်နေသည့် လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော့်အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးသည်။
“ရောက်လာပြီလား။”
“ဘာလို့ လမ်းကို မပိတ်ထားတာလဲ။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူမက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ အမေကြီးက ခင်ဗျားကို အထဲဝင်ခိုင်းဖို့ ပြောထားလို့ပါ…”
မကြည့်ဘဲနဲ့ပင် မြင်ယောင်နေမိသည်။ ကျွန်တော့်မိခင်၏ စိတ်နေသဘောထားကို ထောက်လျှင် သူတို့ကို အပြင်သို့ အလွယ်တကူ မောင်းထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
အိမ်ရှေ့တံခါးမှတစ်ဆင့် အထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ လူဆယ်ယောက်ခန့်မှာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဆိုဖာမဆံ့သဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အနီးကပ် ထိုင်နေကြသည်။
ရှေ့တွင် သစ်သီးများနှင့် ကော်ဖီများ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဧည့်သည်တွေကို ဒီလောက်အထိ ဧည့်ခံဖို့ လိုအပ်လို့လား။
“ကျွန်တော် ရောက်ပါပြီ၊ အမေ။”
သူတို့၏ အဆင်မပြေသည့် မျက်နှာအမူအရာများကြားတွင် မိခင်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။
“ဂျင်ဟူး၊ သားလား။”
ကျွန်တော် မိခင်ကို အသံအေးအေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ သူတို့ကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်တာလဲ။”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က သားအဖေရဲ့ မိသားစုလေ၊ အပြင်ကို မောင်းထုတ်လို့ ဖြစ်မလား။”
မိသားစုဆိုတာ ကောင်းတဲ့အချိန်ရော ဆိုးတဲ့အချိန်မှာပါ ရှိနေပေးရတာပဲ၊ သူစိမ်းတွေနဲ့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။
ဆွေမျိုးများက ကျွန်တော့်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြိုဆိုကြသည်။
“အို! ဂျင်ဟူး ရောက်လာပြီ။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဂျင်ဟူး ရေ။”
“နောက်ဆုံးတွေ့တုန်းကထက် ပိုပြီး ယောက်ျားပီသလာလိုက်တာ။”
အဘိုး၊ အဘွား၊ ဖခင်၊ မိခင်၊ အဒေါ်၊ ဝမ်းကွဲအစ်မ၊ သူတို့ဘေးက သူစိမ်းတစ်ယောက်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်။
“…”
သူတို့တွေ အများကြီးပါလား။
အဖေက ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “သား ဒီကားနဲ့ လာတာလား။ အဲဒါ ပေါ်ရှ (Porsche) မဟုတ်လား။”
“ဝါး။ သိန်းတစ်ရာကျော်တန်မှာပဲ။”
အဒေါ်က ပြောသည်။ “ဂျင်ဟူး က အိမ်ဝင်းထဲက 7 Series ကိုတောင် ရွေးစီးနေတာပဲ။ ဂျင်ဟူး က တကယ့်ကို ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့ သားလိမ္မာလေးပဲ။ မင်းအစ်မကလည်း ကံကောင်းလိုက်တာ။”
ကျွန်တော် မိခင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “လက်ဖက်ခြောက်နဲ့ သစ်သီးတွေ နည်းနည်းလောက် ယူပေးပါ။ လက်ဖက်ရည်ကို ကောင်းကောင်းခတ်ပြီး သစ်သီးတွေကိုလည်း အများကြီး လှီးပေးပါဦး။”
“ဟုတ်ပြီ။”
မိခင် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားပြီး ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
အဘိုးက ပြုံးပြီး မေးသည်။ “ဘယ်နှနှစ်တောင် ရှိသွားပြီလဲ။ စစ်မှုထမ်းတာကော အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဟိုလေ၊ ဘယ်နှနှစ်တောင် ရှိသွားပြီလဲဆိုတာက... အသုဘအခန်းကတည်းက စတွေ့တာ ဒါနဲ့ဆို ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲကို ကြည့်ပြီးတော့ အံ့သြသွားတာပဲ။ အဲဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ကို အရင်ဆုံး ဆက်သွယ်သင့်တာပေါ့။”
အဘွားက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်ပါ့။ အားလုံး ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်နေကြလဲ မသိဘူး။ အပြစ်မရှိတဲ့သူကို ဘာလို့များ တရားရုံးက ဖမ်းဆီးတာလဲ။”
“ဟုတ်တယ်လေ။ သူတို့က တကယ့်ကို လူဆိုးတွေပဲ။ ကျွန်မလည်း အရင်က ပတ်ဆီဟျောင်း (Park Si-hyeong) ကို ထောက်ခံခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဂျင်ဟူး ကို လုပ်လိုက်တဲ့ပုံစံကို မြင်ပြီးတော့ အမြင်ပြောင်းသွားတယ်။”
သူမနှင့်အတူ ထောက်ခံနေသည့် အဒေါ်က ဘေးက ကလေးများကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “သူက မင်းတို့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလေ။ မှတ်မိလား။ ဂျင်ဟူး ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး။”
မူလတန်းကျောင်းသားအရွယ် ကလေးနှစ်ယောက်က ထရပ်ပြီး နှုတ်ဆက်ကြသည်။ “မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော် ကင်ဂျောင်မင်ပါ။”
“မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မ ကင်မီးနားပါ။”
သူတို့ အရမ်းငယ်တုန်းက မြင်ဖူးတာ မှတ်မိနေသည်။
“အခု ကျောင်းသွားရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူးလား။”
“ကျောင်းတစ်ရက်လောက်တော့ ခွင့်ယူလို့ ရတာပေါ့။ မိသားစုစုံတဲ့အချိန်က ပိုအရေးကြီးတာပေါ့။”
အဒေါ်၏ စကားကြောင့် ငယ်ရွယ်သော မိခင်ဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ။ စာတော်တာထက်စာရင် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့က ပိုအရေးကြီးတာပေါ့။ ဒီက မမက ကလေးတွေကို အရမ်းကောင်းအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေတာပဲ။”
ကလေးတွေကိုယ်တိုင်က အခြေအနေကို နည်းနည်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံရပေမဲ့ ကျောင်းမတက်ရသည့်အတွက် ပျော်နေပုံရသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ၊ ဂျင်ဟူး။ အရမ်းမိုက်သွားလိုက်တာ။”
စကားပြောသူမှာ အဘိုး၏သမီးနှင့် ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲအစ်မ ကန်မီယောင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပုံရသည်။ သူမဘေးတွင် ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိနေသည်။
အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်၊ နှာတံစင်းစင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းပါးပါး၊ သူက ပျော်ပါးရတာကို နှစ်သက်မည့်သူမျိုး ဖြစ်ပုံရသည်။
“သူက ဘယ်သူလဲ။”
မီယောင်းက သူ့ကို ကျွန်တော့်ထံ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“အော်! ကျွန်မယောက်ျား၊ ချွဲနမ်ဝူး။ သူက မင်းရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲအသစ်လေ၊ ဂျင်ဟူး။”
သူက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောသည်။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ညီလေး။ နောက်ပိုင်းတော့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။”
“······။”
ခင်ဗျားက ဘယ်တုန်းက ကျွန်တော့်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်တတ်သွားတာလဲ။
အသက်ကြီးပြီး ရာထူးပိုမြင့်နေရင်တောင် မှားတယ်လို့ ပြောလို့မရပေမဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတော့ လိုအပ်နေသေးသည်။
“ညီလေးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အလုပ်မှာ ကျွန်တော် အဆက်ဆံခံရတာချင်း တခြားစီပဲ။ ဒီနေ့ ညီလေးနဲ့ တွေ့မယ်လို့ အလုပ်မှာ ပြောလိုက်တော့ သူဌေးက အမြန်သွားပြီး အမြန်ပြန်လာဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်သေးတယ်။ ဟားဟား!”
“······။”
ဒါဆို ခင်ဗျားက အလုပ်မှာ သူတစ်ပါးနာမည်ကို သုံးပြီး ကြွားဝါနေလောက်တဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်တုန်းက ရင်းနှီးသွားတာလဲ။
ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“လက်ထပ်လိုက်တာ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တုန်းက လက်ထပ်လိုက်တာလဲ။”
“လက်ထပ်တာ ၈ လ ရှိပြီ။”
“ဟုတ်လား? အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် စစ်မှုထမ်းပြီး ပြန်ရောက်နေပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်သတင်း ဘာတစ်ခုမှ မကြားလိုက်ရပါဘူး။”
“အဲဒါကတော့······။”
မီယောင်းအစ်မ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသောအခါ အဘွားက အကြောင်းပြချက် ပေးသည်။
“အိုမရေ! သတိထားစမ်းပါ။ ဒါက သမီးတစ်ယောက်ကို ပထမဆုံး လက်ထပ်ပေးရတာဆိုတော့ မင်္ဂလာဆောင် ပြင်ဆင်မှုတွေနဲ့ပဲ လူတွေကို အကြောင်းကြားဖို့ မေ့သွားတာ ဖြစ်မှာပါ။”
“အရင်တုန်းက ယူန်ဟူးအစ်ကိုကို လက်ထပ်ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဟိုလေ၊ သူ့ကိုတော့ လက်ထပ်ခိုင်းလိုက်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သမီးတစ်ယောက်ကို အိမ်ထောင်ချပေးရတာနဲ့ မတူဘူးလေ။”
အဘိုးက စားပွဲကို ရုတ်တရက် ထုလိုက်သည်။
“တော်စမ်း! မင်းခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ။”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ အဖေရယ်။”
သူတို့တွေ ဟန်ဆောင်နေတာကို ကြည့်ရတာ အဆင်မပြေလွန်းလို့ ကျွန်တော် ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။
သူတို့အားလုံး ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ အကောင်းမြင်ခံချင်နေကြပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြနေကြသည်။ သူတို့တွေက အပြုံးမျက်နှာဖုံးတွေကို ဝတ်ဆင်ထားသလိုမျိုး ခံစားရသည်။
မျက်နှာဖုံးနောက်က အမူအရာတွေကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။ ခက်ခဲတဲ့အချိန်တုန်းက ပိုကောင်းအောင် မလုပ်ပေးခဲ့မိတဲ့ နောင်တတွေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဆွေမျိုးတွေဖြစ်တဲ့အတွက် တစ်ခုခုတော့ ရလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ ကလေးတွေကို ပံ့ပိုးပေးချင်တဲ့ မိဘတွေရဲ့ စိတ်တွေ၊ ငွေကြေးအပေါ် လိုချင်တပ်မက်မှုတွေ စသည်ဖြင့်ပေါ့။
အမြင်ကိုပြောင်းပြီး တွေးကြည့်လိုက်ရင်တော့ ဒါဟာ နားမလည်နိုင်စရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သာမန်အားဖြင့် ကျွန်တော် စစ်မှုထမ်းပြီးစမှာ အခက်အခဲတွေနဲ့ ရုန်းကန်နေရတယ်ဆိုပါတော့။ ပြီးတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်လိုမျိုး အောင်မြင်နေတယ်ဆိုရင်ရော။
ကျွန်တော့်မိခင်ကလည်း အဲဒီအိမ်ကို အလောတကြီးသွားပြီး အမျိုးမျိုး အကူအညီတောင်းမိမှာပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ဆွေမျိုးတွေကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ဘာလို့ အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ကြိုမပြောဘဲ ရောက်လာကြတာလဲ။”
ဦးလေးက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ဘာမှလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းမျက်နှာလေးကို မြင်ချင်ရုံသက်သက် လာခဲ့တာပါ။”
“ဟုတ်လား။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မျက်နှာမြင်ပြီးပြီဆိုတော့လည်း ပြန်ကြပါဦး။ ကျွန်တော် အလုပ်ပြန်လုပ်ရဦးမယ်။”
ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ဘယ်သူမှ ထမလာကြပေ။
အဒေါ်က ရယ်မောပြီး ပြောသည်။ “မိသားစုတွေ ဒီလိုမျိုး စုံဖြစ်တာ ကြာပြီပဲ၊ စကားတွေ ပြောကြ၊ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့။”
“သတင်းထဲမှာ ကြားနေရတဲ့ ငွေကြေးကိစ္စတွေ၊ သိန်းရာထောင်ချီတဲ့ ကိစ္စတွေကကော ဘယ်လိုလဲ။” ကျွန်တော် အကြီးဆုံးဦးလေးကို မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေက ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ အရေးကြီးတာက မင်းမိခင်နဲ့ ငါတို့ ကျန်းမာပြီး အဆင်ပြေနေဖို့ပဲလေ။” သူက ပြန်ဖြေသည်။
“အင်း၊ ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုလည်း အခု ပြန်ကြရအောင်လား။” အငယ်ဆုံးဦးလေးက အမြန်မေးသည်။
“ဂျင်ဟူး ရေ... မင်းက လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ပဲ၊ ငါတို့ကူညီပေးနိုင်တာများ ရှိမလား။” အငယ်ဆုံးအဒေါ်ကပါ ဝင်ပြောသည်။
“အင်းလေ၊ ယုံကြည်မှုဆိုတာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ မိသားစုအချင်းချင်း လက်တွဲလုပ်ကိုင်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။” မိခင်ကလည်း ထောက်ခံသည်။
အဒေါ်က စောင့်နေသည့်အတိုင်း ဝင်ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်လေ။ ဥပမာ - အစ်ကိုတွေက လုပ်ငန်းခွဲတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့ အီဆောင်းဂရု (Eun Sung Group) တို့၊ တက်ဂယူ (Reteg) ဂရုတို့လိုမျိုးပေါ့။ အဲဒီလို မိသားစုအလိုက် လုပ်တာက ကြည့်လို့ကောင်းပါတယ်။”
“······။”
မိသားစုဝင်တွေပဲ ဦးစီးတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတွေက တကယ်ပဲ ကြည့်လို့ကောင်းလို့လား။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဆက်ဆံရေးကို အရင် ပြင်ရလိမ့်မယ်။
“အီဆောင်းဂရု (Eun Sung Group) က လုပ်ငန်းခွဲတွေအတွက် အစ်ကိုအစ်မတွေ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရင်း ပြိုကွဲသွားခဲ့တာပါ။ တက်ဂယူ (Reteg) ဂရုကလည်း ကိုရီးယားနဲ့ ဂျပန်ဘက်က လုပ်ငန်းတွေအတွက် မောင်နှမနှစ်ယောက်ကြား အာဏာလုပွဲတွေ ဖြစ်နေတာလေ။”
“အဲ... အဲဒါကတော့။”
သူတို့အားလုံး ဒီကို ရောက်လာတာက လိုချင်တဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိလို့ပဲ။ အခု ပြန်လွှတ်လိုက်ရင်တောင် သူတို့က အချိန်မရွေး ပြန်လာကြဦးမှာပဲ။
ကျွန်တော် လည်စည်းကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီထိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ဆီက လိုချင်တာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြပါတော့။”