အခန်း ၉၀
ကျွန်တော် အဝတ်အစားလဲပြီး ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူလိုက်သည်။ ဒီကိုလာတုန်းက ကျွန်တော် ပါလာတာက ပိုက်ဆံအိတ်နဲ့ ဖုန်းပဲ ရှိသည်။
အဲဒီပစ္စည်းတွေကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ပြီး စာရွက်စာတမ်းတချို့မှာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်တဲ့အခါ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် အခု ပြန်လို့ရပြီလား”
“ရပါတယ်”
ကျွန်တော် ထွက်သွားဖို့ ပြင်တဲ့အခါ လမ်းပြပေးတဲ့ ဝန်ထမ်းက သတိကြီးကြီးနဲ့ ပြောလာသည်။ “ခင်ဗျားရဲ့ ကားက မြေအောက်ကားပါကင်ကို ရောက်နေပါပြီ။ အရှေ့ဘက်တံခါးကနေ ထွက်တာထက်စာရင် အဲဒီဘက်ကနေ ထွက်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်…”
အဓိကဝင်ပေါက်ရှေ့မှာ သတင်းထောက်ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး တဲထိုးစောင့်နေကြပြီး သူတို့အချင်းချင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ နေရာယူထားကြနှင့်ပြီ။ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီလူတွေ ဝိုင်းအုံလာပြီး မေးခွန်းပေါင်းစုံနဲ့ အမေးခံရတော့မှာ အသေအချာပင်။
ရှေ့နေချုပ်ရုံးအနေနဲ့ ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးပြီးမှ စွဲချက်တွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရတာဟာ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် မှားယွင်းတဲ့သူကို ဖမ်းမိလိုက်တာကလည်း အမှားတစ်ခုပင်။
ရှေ့နေချုပ်ရုံးဘက်ကတော့ ဒီကိစ္စကို မီဒီယာမှာ ချက်ချင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာစေချင်မှာ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မီဒီယာတွေရှေ့မှာ ထပ်ပြီး အချိန်အကြာကြီး ပြချင်စိတ် မရှိတော့ပါ။ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ တစ်ကြိမ်လုပ်လိုက်ရင် လုံလောက်ပါပြီ။
ဒါကြောင့် အရှေ့ဘက်တံခါးကနေ ခပ်တည်တည် ထွက်သွားမယ့်အစား မြေအောက်ကားပါကင်ဘက်ကို ဦးတည်လိုက်သည်။ အဲဒီနေရာမှာတော့ အကြီးအကဲ ဆန်ယော့ပ်၊ တက်ဂယူ နဲ့ အယ်လီတို့က ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေကြသည်။
“အားလုံးပဲ၊ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ အိတ်အမည်းရောင်တစ်ခုကို ကမ်းပေးသည်။
“ဒါလေး စားလိုက်ဦး”
“ဘာတွေလဲ”
အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ အထဲမှာ လတ်ဆတ်တဲ့ တို့ဖူးဖြူတွေ ရှိနေသည်။
ပြင်ပလူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြည့်ရင်တော့ ထောင်ကနေ လွတ်လာတဲ့ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်ကို ကြိုဆိုနေသလို ထင်ရပေလိမ့်မည်။
“မင်းလည်း ဒါမျိုး စားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
သူလည်း ကျွန်တော့်လိုပဲ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရပြီးမှ ပြန်လွတ်လာတာ မဟုတ်ပါလား။
“ကျွန်တော် စားပြီးပြီ”
“… အဲဒီလိုလား”
ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့ရဲ့ စေတနာကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ အနည်းငယ်တော့ ကိုက်စားလိုက်သည်။
အကြီးအကဲ ဆန်ယော့ပ်က ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“မင်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားပြီ၊ ဂျင်ဟူး”
“အကြီးအကဲလည်း အတူတူပါပဲ”
အကြီးအကဲ ဆန်ယော့ပ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။ “ကိုရီးယားမှာ စီးပွားရေးလုပ်ရတာ တကယ်မလွယ်ပါလား။ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အဆင်ပြေတဲ့နေရာဆိုတာ ချယ်ဘိုးလ်တွေအတွက်ပဲ ရှိတာကိုး။ ကျွန်တော်တို့လို ကုမ္ပဏီသစ်တွေအတွက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အခုမှပဲ သေချာပေါက် သိလိုက်ရတော့တယ်”
“အင်း၊ ဟူး……”
“ဘာလဲ”
ကျွန်တော် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အယ်လီက မျက်ရည်တွေကို အောင့်ထားပုံရသည်။ သူမ မျက်ရည်တွေကို ထိန်းထားဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ သူမဆန္ဒနဲ့မဆိုင်ဘဲ မျက်ရည်တွေက ကျလာနေသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ”
“အာ… ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
အယ်လီက တုန်လှုပ်သွားပုံနဲ့ သူမမျက်လုံးတွေကို အမြန်သုတ်လိုက်သည်။
တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ဘေးကို တွန်းရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အမြန်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေ”
“အင်းလား”
ကျွန်တော်ကပဲ နှစ်သိမ့်ပေးရမှာလား။ တခြားဘယ်သူမှလည်း ဝင်မပြောတာနဲ့ ကျွန်တော်ပဲ မတတ်သာဘဲ ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ “အမ်… အဲဒီ…”
ကျွန်တော် စကားစပြောဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ၊
“ဝါး…”
အယ်လီက ငိုချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
“ဟင်!”
“ဟီး၊ ဂျင်ဟူးအတွက်နဲ့ စိတ်ပူလိုက်ရတာ…”
“အော်၊ ဟုတ်ပါပြီ”
ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေပေမဲ့ သူမကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ပြန်ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ”
“ဟီး”
ကျွန်တော် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တာကြောင့်လားမသိ၊ သူမရဲ့ ငိုသံက တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားသည်။
မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း အယ်လီက မေးသည်။ “ရှိုက်၊ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
အစာကောင်းကောင်းစားပြီး နားနေရတဲ့သူလိုပဲ ခံစားရပါတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲ ဆန်ယော့ပ်က ပြောသည်။ “ကုမ္ပဏီကို အရင်သွားကြရအောင်”
ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။ အကြီးအကဲ ဆန်ယော့ပ်က စတီယာရင်ကို ကိုင်ပြီး ကားမောင်းထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အယ်လီက အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြပေးသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းကို အရင်ဆုံး မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက် ရလိုက်လဲ”
အယ်လီက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“အခုလို အခြေအနေမှာ ပိုက်ဆံက အရေးကြီးသေးလို့လား”
“အင်းလေ…”
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဓိကက ပိုက်ဆံရှာဖို့ပဲ မဟုတ်လား။
အကြီးအကဲ ဆန်ယော့ပ်က ပြောသည်။
“ဒေါ်လာ ၂.၈ ဘီလီယံလောက် ရှိမယ်”
“ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ၉ ဘီလီယံနဲ့ ဒေါ်လာ ၂.၈ ဘီလီယံဆိုတော့ တော်တော်လေး ရတာပဲ”
ဝမ်ငွေနဲ့ဆိုရင်တော့ ၃ ထရီလီယံလောက် ရှိသည်။
အရမ်းကြီး ထိုးစစ်ဆင်ပြီး လောင်းကြေးမထပ်ခဲ့တာကြောင့် အမြတ်ရာခိုင်နှုန်းက နည်းပေမဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ အများကြီး ရလိုက်တာ ဖြစ်သည်။
“ဘာလို့များ အရင်တစ်ခေါက် ပေါင်စတာလင်ကို ရောင်းခဲ့သလိုမျိုး ပီဆိုကို မရောင်းခဲ့တာလဲ၊ ပိုရနိုင်တာကို”
“ကျွန်တော် အဲဒါကို မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး”
ဒီတစ်ခေါက် ဆွန်အာ ရဲ့ ရွေးကောက်ပွဲကြောင့် အထိနာဆုံးက မက္ကဆီကို ဖြစ်သည်။
မက္ကဆီကိုရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားသာချက်နဲ့ အားနည်းချက်က အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နဲ့ နယ်စပ်ချင်း ထိစပ်နေတာ ဖြစ်သည်။ နယ်စပ်ကို ဖြတ်လိုက်တာနဲ့ အမေရိကန်ကို ရောက်သွားပေမဲ့ လုပ်အားခက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရဲ့ တစ်ဝက်တောင် မရှိပေ။ မက္ကဆီကိုကို မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ တွဲမြင်ကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူတို့က ကုန်ထုတ်လုပ်မှု အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကားထုတ်လုပ်မှုက တောင်ကိုရီးယားနဲ့ တန်းတူရှိပြီး လေကြောင်းလုပ်ငန်းအပါအဝင် အဆင့်မြင့်စက်မှုလုပ်ငန်းတွေလည်း ကောင်းကောင်း ဖွံ့ဖြိုးနေသည်။
ဒါက နိုင်ငံရဲ့ အဆင့်မြင့်နည်းပညာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လုပ်အားခ သက်သာတာနဲ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နဲ့ နီးကပ်နေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတော့ ကုမ္ပဏီတွေက အမေရိကန်ဈေးကွက်ထဲ ဝင်တဲ့အခါ အမေရိကန်မှာ စက်ရုံမဆောက်တော့ဘဲ မက္ကဆီကိုမှာပဲ စက်ရုံဆောက်ကြတာ ဖြစ်သည်။
ဒါက အွန်ဆောင်းမော်တာတင်မကဘဲ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် နဲ့ CL အီလက်ထရောနစ်အတွက်ပါ အကျုံးဝင်သည်။ သူတို့က ကား၊ တီဗီ၊ ရေခဲသေတ္တာ၊ အဝတ်လျှော်စက်တွေကို မက္ကဆီကိုမှာ ထုတ်ပြီး ကုန်းလမ်းကနေတစ်ဆင့် အမေရိကန်ကို တင်ပို့ကြသည်။
ဆွန်အာ က ဒီအချက်ကို ထောက်ပြပြီး မက္ကဆီကိုထုတ်ကုန်တွေပေါ်မှာ အခွန်အခတွေ အများကြီး ကောက်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ (ပြီးတော့ အဲဒီနေရာမှာ လှပပြီး ကြီးမားတဲ့ နယ်စပ်တံတိုင်းကြီး ဆောက်မယ်လို့လည်း ပြောခဲ့သေးတယ်)။
ရလဒ်အနေနဲ့ မက္ကဆီကိုက တခြားနိုင်ငံတွေထက်ပိုပြီး ဆွန်အာ အနိုင်မရဖို့ ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမျှော်လင့်ချက်တွေကြားကပဲ ဆွန်အာ အနိုင်ရတာ သေချာသွားတဲ့အခါ စတော့ဈေးနှုန်းတွေနဲ့ ပီဆိုငွေတန်ဖိုးက အကြီးအကျယ် ထိုးကျသွားခဲ့သည်။
“ဒီတစ်ခေါက်ကတော့ ဘရက်ဇစ်နဲ့ နည်းနည်း ကွာတယ်”
ဘရက်ဇစ်ဆိုတာ ဗြိတိန်ပြည်သူတွေက သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးပါ။ စီးပွားရေးအရ အဆင့်မြင့်တဲ့ နိုင်ငံဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးပမာဏလည်း ကြီးမားတာကြောင့် သူတို့က သိပ်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ကြဘူး။ ဒါကြောင့် နိုင်ငံခြားငွေကြေးဈေးကွက်ကို ထိခိုက်စေဖို့အတွက် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ မက္ကဆီကိုကတော့ ဘာအပြစ်မှမလုပ်ဘဲ မတရားအပြစ်ပေးခံလိုက်ရတာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့သာ အဲဒီထဲ ပါဝင်ပြီး နိုင်ငံခြားငွေကြေးဈေးကွက်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးအပေါ် အကြီးအကျယ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားနိုင်တယ်။
“အမြတ်နဲ့ယှဉ်ရင် အန္တရာယ် အရမ်းများတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်တာက မကောင်းဘူး။ စီးပွားရေးကို ဆက်လုပ်ချင်ရင် ဘယ်နိုင်ငံကိုမှ ရန်သူဖြစ်အောင် မလုပ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်”
“မှန်တယ်”
သူတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ၃၈ ထပ်မြင့်တဲ့ အဆောက်အအုံ နှစ်လုံးက သူတို့မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။
ညာဘက်က အဆောက်အအုံမှာ “ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ်” ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ရှိပြီး ဘယ်ဘက်မှာတော့ ‘OTK ကုမ္ပဏီ’ ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အဲဒီဆိုင်းဘုတ်တွေကို ဘယ်တုန်းက တပ်လိုက်တာလဲ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပါ။ ဖုံးကွယ်ထားစရာလည်း မလိုတော့ဘူးလေ”
“အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…”
သူတို့က ဒီနာမည်ကို အိုတာကူ အဆောက်အအုံလို့ ခေါ်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေကြသည်။
ကားက အရင်ဆုံး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အဆောက်အအုံရဲ့ မြေအောက်ကားပါကင်ကို ဝင်သွားသည်။ ရုံးခန်းဘက်ကို သွားတဲ့အခါ ဟျွန်းဂျူနဲ့ ဟင်နရီတို့က စောင့်နေကြသည်။
“တော်တော်လေး ပင်ပန်းသွားပြီနော်။ အဲဒီသွားခဲ့တဲ့နေရာက ဘယ်လိုလဲ”
ကျွန်တော် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ အစ်မရေ၊ အဲဒီနေရာကိုတော့ မသွားပါနဲ့”
“ဘာလို့လဲ”
“အဲဒီမှာ ဆေးလိပ်သောက်လို့ မရလို့ပါ”
ဟျွန်းဂျူက ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟား! မင်း နောက်နေတာ ကြည့်ရတာတော့ အဆင်ပြေပုံပဲ”
အလုပ်ကိစ္စတွေ ပြီးဆုံးပြီး နားနေလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့ မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာပုံရသည်။ အရင်ကဆိုရင် အိပ်ချိန်မရဘဲ ပင်ပန်းလွန်းလို့ လဲကျတော့မတတ်ပဲ။
“ဆွန်အာ ဖုန်းဆက်ထားတယ်။ သူ မင်းနဲ့ စကားပြောချင်တယ်တဲ့”
“အဲဒီလိုလား”
ရွေးကောက်ပွဲ အနိုင်ရပြီးတဲ့တိုင်အောင် သူက ကျွန်တော့်ကို မမေ့သေးတာပဲ။
အိမ်ခြံမြေ သူဌေးတစ်ယောက်ဖြစ်သလို နိုင်ငံရေးလောကရဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်လည်းဖြစ်တဲ့ ဆွန်အာ ဟာ သမ္မတလောင်းဘဝကနေ သမ္မတအဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခံရသူအဖြစ် အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူကလည်း လုံခြုံရေးနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေကို စတင် ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဘရက်ဇစ်တုန်းက ဗြိတိန်လူမျိုးတွေ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်ခဲ့ရသလိုပဲ၊ ဒီတစ်ခေါက် ဆွန်အာ အနိုင်ရလိုက်တာကလည်း အမေရိကန်တွေအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံး တုန်လှုပ်စရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
မယုံကြည်နိုင်ကြောင်း၊ မဲပြန်ပေးသင့်ကြောင်း၊ ဒါမှမဟုတ် ဒိုင်ယာနာ ကို မဲပေးဖို့ ရွေးချယ်သူတွေကို ဖိအားပေးသင့်ကြောင်း တုံ့ပြန်မှုတွေ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံလို သမ္မတကို တိုက်ရိုက်ရွေးချယ်တဲ့စနစ်နဲ့ မတူဘဲ အမေရိကန်မှာတော့ အရင်ဆုံး မဲဆန္ဒနယ်အလိုက် ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ရွေးချယ်ပြီးမှ သူတို့ကတစ်ဆင့် သမ္မတကို ရွေးချယ်တဲ့စနစ်ကို ကျင့်သုံးတာ ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုတာက အခု ရွေးချယ်ခံထားရတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေက တခြားကိုယ်စားလှယ်လောင်းကို မဲပေးလိုက်ရင် ရလဒ်တွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သီအိုရီအရသာ ဖြစ်နိုင်တာပါ။
ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတစ်ခုမှာ ရွေးကောက်ပွဲရလဒ်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ။ ပြီးတော့ မဲကွာဟချက်ကလည်း အရမ်းများနေတာကြောင့် မဲတစ်မဲ၊ နှစ်မဲလောက်နဲ့ ရလဒ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
အချိန်ဇုန် ကွာခြားချက်ကို ထည့်တွက်ရင် အခုအချိန်က ဖုန်းဆက်ဖို့ နောက်မကျသေးဘူး။
ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်အနည်းငယ်အပြီးမှာတော့ ဖုန်းစပ်မိသွားသည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ မစ္စတာ သမ္မတရေ”
ဆွန်အာ ရဲ့ ခပ်မာမာအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မတွေ့တာ ကြာပြီနော် မစ္စတာကန်း။ နေကောင်းလား”
“အပြင်မှာ ရှူရတဲ့ လေကောင်းလေသန့်က တကယ်ပဲ လန်းဆန်းစေပါတယ်” ဆွန်အာ က တဟားဟားနဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟား! မင်းလည်း အတော်လေး ပင်ပန်းခဲ့ရမှာပဲ။ မင်းကို အရက်တစ်ခွက်လောက် ဝယ်တိုက်ချင်သေးတယ်”
“ကျွန်တော် မကြာခင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ကို လာခဲ့ပါ့မယ်”
“မင်းကို အမြဲ ကြိုဆိုပါတယ်”
အချိန်က ကန့်သတ်ချက်ရှိနေလို့ ကျွန်တော်တို့ အကြာကြီး စကားမပြောနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ တွေ့ဆုံစရာ လူတစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်လောက်ပဲ ရှိတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ဆွန်အာ ရဲ့ ပွင့်လင်းလွန်းတဲ့ စကားတွေကြောင့် (တကယ်တော့ သူနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးမရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့ကြတာပါ) သူ့ကို ထောက်ခံဖို့ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြတဲ့ ရီပတ်ဘလစ်ကန်တွေက အခုတော့ သူကပဲ ထူးချွန်တဲ့ သမ္မတ ဖြစ်လာတော့မလိုလိုနဲ့ စတင် ချီးကျူးလာကြသည်။
အာဏာရှိသူကို တွယ်ကပ်တာက ကိုရီးယားမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အမေရိကန်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ။
လူတိုင်း ရွေးကောက်ပွဲနိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။
“နောက်ထပ် ဘာများ ရှိသေးလဲ”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို မမ က ပါးစပ်မှာ ဆေးလိပ်ဖွာရင်း ဖြေသည်။ “မင်း မရှိတဲ့အချိန်မှာ အတိုက်အခံပါတီနဲ့ အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်းတွေက မင်းကို တက်တက်ကြွကြွ လိုက်ရှာနေကြတယ်”
အရှုပ်တော်ပုံ အမျိုးမျိုးကနေ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပေမဲ့ သမ္မတ မမ ကတော့ သူ့သက်တမ်းအတွင်း အကြီးမားဆုံး အကျပ်အတည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အတိုက်အခံပါတီက ဒီအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သမ္မတအိမ်တော်နဲ့ အာဏာရပါတီကို နိုင်ငံရေးအရ အကြီးအကျယ် ထိုးစစ်ဆင်နေသလို၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း အစိုးရရဲ့ ယဇ်ကောင်လိုမျိုး ပစ်မှတ်ထားလာကြသည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အဖမ်းခံရတုန်းက ရောက်လာတဲ့ အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်း ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်က “ဒီနေရာမှာ မင်းသာ အဆုံးစီရင်လိုက်ရင် အစိုးရကို ဖြုတ်ချနိုင်မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါ” လို့ ပြောခဲ့တာကို သတိရမိသည်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နဲ့ တောင်ကိုရီးယားမှာ နိုင်ငံရေးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်မှာတော့ နိုင်ငံရေးသမားတွေဟာ အရာအားလုံးကို နိုင်ငံရေးရှုထောင့်ကနေပဲ ကြည့်တတ်ကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားသည်။ သမ္မတနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြဿနာတွေကလွဲရင် အတိုက်အခံပါတီရဲ့ နိုင်ငံရေး ထိုးစစ်တွေနောက်ကို အဆွဲခံဖို့ ကျွန်တော် စိတ်မပါပေ။
မမ က ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။ “မမ ဘာဆက်လုပ်မယ်လို့ ထင်လဲ”
“ဘယ်လို လုပ်တာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မလဲ”
ကျောင်းမှာတုန်းက စာရင်းကိုင်ပညာနဲ့ ဘဏ္ဍာရေးကို သင်ခဲ့ရပေမဲ့ နိုင်ငံရေး တွက်ချက်မှုတွေအကြောင်းတော့ ကျွန်တော် သိပ်မသိသေးဘူး။
အကြီးအကဲ တက်ဂယူ က ပြောသည်။ “မတရား စောင့်ကြည့်တာ၊ ဝင်ရောက်စီးနင်းတာ၊ ဖမ်းဆီးတာ၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးတာ၊ နောက်ပြီး PAS နဲ့ ဂျောင်အီလ် တို့နဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေ။ ဒီထဲက တစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုလောက်ပဲ အတည်ဖြစ်သွားရင်တောင် အယုံအကြည်မရှိကြောင်း တင်ပြတဲ့အထိ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား”
မမ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်မ အချက်အလက်တွေကို ပိုပြီး တူးဆွနေတုန်းပဲ”
“နောက်ထပ် ဘာတွေ ထပ်တွေ့သေးလဲ”
“ကိုင်တွယ်ရတာ ခက်လွန်းတယ်။ ဂယောင်းဂီပြည်နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်တုန်းက ရခဲ့တဲ့ ရန်ပုံငွေကအစ ဘယ်ကနေ စတူးရမလဲဆိုတာတောင် စဉ်းစားနေရတယ်”
“……”
ဒါက ဘယ်လောက်ထိ နက်ရှိုင်းနေတာလဲ။
တက်ဂယူ ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် တက်ဂယူ က ဇဝေဇဝါနဲ့ မေးသည်။ “ဒီလိုလူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သမ္မတ ဖြစ်လာတာလဲ”
“အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု မှာ ဆွန်အာ သမ္မတ ဖြစ်လာတုန်းကလိုမျိုးပေါ့”
“အာ၊ နားလည်ပြီ”
တက်ဂယူ က တက်ဂယူ ရဲ့ စကားကို ချက်ချင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။
အာဏာရပါတီက လွှတ်တော်မှာ ထိုင်ခုံအရေအတွက် တစ်ဝက်နီးပါးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လူတော်တော်များများကလည်း မမ ကို ထောက်ခံနေကြတာကြောင့် လက်တွေ့မှာတော့ ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခေါက်တော့ ထိခိုက်မှု အနည်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ သူတို့ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်လုပ်ရဲအောင် မလုပ်နဲ့တော့”
မမ လည်း ကျွန်တော့်လိုပဲ ခံစားရပုံရပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်မ အတိုက်အခံပါတီနဲ့ ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြည့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အမျိုးသားထောက်လှမ်းရေးဌာနနဲ့ တရားရုံးချုပ်က တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်”
“…”
သူ့ညီမလေး အဖမ်းခံလိုက်ရတဲ့အပေါ် သူ အတော်လေး ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။ ဒီလူမိုက်တွေက တက်ဂယူ ကို မလိုအပ်ဘဲ သွားဆွလိုက်တာကြောင့် မမ ဒေါသထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ မမ နေကောင်းလား”
တက်ဂယူ က မေးသည်။
“သူ့ကို စိတ်အေးစေဖို့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ နှစ်သိမ့်စကားတွေ ပြောပေးခဲ့တယ်” ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
မမ က ပြောသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စိုးရိမ်နေမှာပဲ၊ အဆက်အသွယ်တော့ မပြတ်စေနဲ့နော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
အရင်တစ်ခေါက် သွားတွေ့တုန်းကတော့ တရားရုံးချုပ်က ဖမ်းမိသွားနိုင်တဲ့ အကြောင်းကို ကျွန်တော် တမင်တကာ မပြောပြခဲ့ဘူး။ သာသိသွားရင် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သေချာပေါက် တားဆီးမှာပဲ။
နောက်မှ အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့အခါ သူတို့ ခံစားရမယ့် တုန်လှုပ်မှုကို တွေးကြည့်မိတော့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ပျက်မိသလို ခံစားရသည်။
အကြီးအကဲ တက်ဂယူ က မေးသည်။
“နောက်တော့ ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။ ကျောင်းကို ပြန်သွားဖို့က ခက်ခဲလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါတော့ ဟုတ်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
ဂျောင်အီလ် အပါအဝင် ဌာနက လူတိုင်း ဒီသတင်းကြောင့် အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားကြမှာပဲ။ ဆွန်အာ လည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပါ။
“ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲကို ကိုယ်တိုင် လုပ်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူထုရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုက မကြာခင် လျော့နည်းသွားမှာပါ။
အချိန်တန်ရင် အရာအားလုံး ပိုကောင်းလာမှာပါ။
“ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်ရတော့မှာပဲ”
တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတုန်းက တစ်ခုခုကို တွေးနေမိသည်။
မော်တော်ကားလုပ်ငန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ အပါအဝင် အတွေ့အကြုံ အမျိုးမျိုးကနေ လူအင်အား လိုအပ်ချက်ကို ကျွန်တော် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားခဲ့ရသည်။ ထရီလီယံပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ရှယ်ယာရှင် သုံးယောက်တည်းနဲ့ လည်ပတ်နေတာက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို ချက်ချင်း စတင် ခေါ်ယူရတော့မယ်။
“ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကို စနစ်တကျ ရှိတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်ကြရအောင်။ CEO နဲ့ COO ကလွဲရင် ဝန်ထမ်းမရှိဘူးဆိုတာက ထူးဆန်းနေတယ်”
တက်ဂယူ က ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ရှိပါတယ်”
“အာ၊ ဟုတ်သားပဲ”
ဂျောင်အီလ် က သတိထားပြီး လက်ထောင်လိုက်သည်။
“စဉ်းစားကြည့်တော့… ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်လာတာ ကြာပြီပဲ။ အခုထိ လစာ မရသေးဘူး မဟုတ်လား”