အခန်း (၇၄)
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။
“မင်းက ဘယ်သူ သမ္မတ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ။”
“ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးအခြေအနေကို ထည့်တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့…”
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်စကားကို ဖြတ်ပြောသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါဆိုလိုတာက ငါတို့အတွက် ဘယ်သူက ပိုကောင်းမလဲလို့ မေးတာ။”
“Ronald သမ္မတ ဖြစ်လာတာက ငါတို့အတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။”
Diane ကို ရွေးချယ်လိုက်ရင် ရလာမယ့် ရလဒ်က မသေချာပေမဲ့ Ronald ကို အနိုင်ရအောင် ကူညီပေးခြင်းကတော့ အကျိုးအမြတ် အများကြီး ထွက်လာမှာ အသေအချာပင်။
“ဒါဆို ဘာက ပြဿနာ ဖြစ်နေတာလဲ။”
“မင်းလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ။ အဲဒီလိုလူမျိုးက သမ္မတ ဖြစ်လာရင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားမယ့်ပုံပဲ။”
ကိုရီးယားနိုင်ငံမှာတောင် သမ္မတ မှားရွေးမိလို့ ဒုက္ခတွေ ဘယ်လောက်များခဲ့သလဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကိုရီးယားရဲ့ ပြဿနာသက်သက်ပဲ။ အမေရိကန်သမ္မတကို မှားရွေးမိရင်တော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကပါ အတူတူ ခံစားရတော့မှာ။
တက်ဂယူ က မယုံနိုင်သလို ကြည့်သည်။
“မင်း ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ တွေးတတ်သွားတာလဲ။ မင်းတို့ပြောနေတဲ့ ‘ဖြောင့်မတ်တဲ့သူ’ တွေတုန်းကလည်း စမတ်ဖုန်းတွေ ပေါက်ကွဲတုန်းက ပြည်တွင်းမှာ ငွေကြေးဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ Brexit တုန်းကလည်း နိုင်ငံခြားငွေကြေးဈေးကွက်ကို သူတို့ပဲ ဒုက္ခပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား။”
ကျွန်တော်လည်း ခုခံချေပလိုက်သည်။
“အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီဖြစ်ရပ်တွေက ငါကြောင့် ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။”
“သူများ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ကိုယ်က အမြတ်ထုတ်တာဟာ လူကြီးလူကောင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။”
“…”
ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းလာရတာလဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအခြေအနေက နည်းနည်းတော့ ကွဲပြားတယ်။ အရင်ကဆိုရင် သူများတွေ ပြဿနာရှာတဲ့အခါ အကျိုးအမြတ်ကို ကျွန်တော်က ရိတ်သိမ်းခဲ့တာဆိုရင် ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီပြဿနာကို ဖန်တီးနေသူက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေပြီ။
ဒီရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေက Brexit ထက်တောင် ပိုကြီးမားနိုင်တယ်။
ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ပဲ ဒါကို လုပ်ဆောင်နိုင်မယ့် အရည်အချင်း ရှိရဲ့လား။
“ဗျူဟာစာအုပ်တွေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်…”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ဗျူဟာစာအုပ်တွေလည်း ဖတ်တာလား။”
တက်ဂယူ က ပြန်ပြင်ပြောသည်။
“‘Phantom Go King’ ဆိုတဲ့ ဝဘ်တွန်းထဲမှာ ဒီစကားစုကို သုံးထားတာ။”
“ဘယ်စကားစုလဲ။”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို သူက စကားလုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့ ပြန်ဖြေသည်။
“အရင်ဆုံး အသက်ရှင်အောင်နေ၊ ပြီးမှ သူများကို သတ်။”
ဒါက ဗျူဟာမြောက် ဂိမ်းတစ်ခုမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ စကားပုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကျောက်တုံးကို အရင် လုံခြုံအောင်ထားပြီးမှ ပြိုင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆိုလိုတာဖြစ်သည်။
တော်တော်လေး ထိမိတဲ့ စကားပဲ။
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် လက်တင်ရင်း ပြောသည်။
“ကိုရီးယားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကမ္ဘာကြီးပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာဖြစ်နေနေ စိတ်မပူပါနဲ့။ အရင်ဆုံး ငါတို့ ဘယ်လိုအသက်ဆက်မလဲဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားကြရအောင်။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နှစ်ဖက်စလုံးနဲ့ အရင်ဆုံး သွားတွေ့ကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့လက်ထဲမှာ ကောင်းတဲ့ကတ်တွေ ရှိနေတာပဲ။ Diane က ငါတို့ဆီက ကတ်တွေကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ပြန်စဉ်းစားပေးလို့ ရတာပေါ့။
***
Diane က ဝေါလ်စထရိ ဂျာနယ်နဲ့ အင်တာဗျူးတစ်ခု လုပ်ခဲ့သည်။
သတင်းထောက်က သူမအပေါ် အတော်လေး ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံသည်။ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာမှာကိုတော့ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။
အင်တာဗျူးအပြီးမှာ သတင်းထောက်က “နောက်ပိုင်းမှာ တွေ့ဖို့ ခက်ခဲနိုင်လို့ အခုပဲ ပြောလိုက်ပါရစေ။ သမ္မတကြီး ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
Diane က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အဲဒီစကားကိုတော့ ရွေးကောက်ပွဲအပြီး အင်တာဗျူးကျမှပဲ ပြောပေးပါတော့။”
သူမက သတင်းထောက်နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ကားပေါ်ရောက်တော့ သူမရဲ့ အတွင်းရေးမှူးနဲ့ အဓိက ဗျူဟာမှူးတို့က စောင့်နေကြသည်။
“နောက်ထပ် အချိန်ဇယားက ဘာလဲ။”
“မိဘမဲ့ဂေဟာ၊ သက်ကြီးရွယ်အို စောင့်ရှောက်ရေးဂေဟာနဲ့ ဖောင်ဒေးရှင်းတစ်ခုက စီစဉ်တဲ့ ပရဟိတပွဲကို သွားဖို့ ရှိပါတယ်။”
Diane သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် အလုပ်ရှုပ်မယ့်နေ့ တစ်နေ့ပဲပေါ့။”
ရွေးကောက်ပွဲ စတင်ကတည်းက သူမ အတော်လေး ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကဆိုရင် ကားမစီးခင်မှာတင် သူမ မေ့လဲမလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ Ronald က သူမကို ကိုယ်ခန္ဓာတောင် မထိန်းနိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က တိုင်းပြည်ကို ဘယ်လိုဦးဆောင်မလဲဆိုပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးသည်။
အဓိက ဗျူဟာမှူး Joel က ပြောသည်။ “ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဆီက ဖုန်းဝင်လာပါတယ်။”
“ဘာကိစ္စတဲ့လဲ။”
“OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO က မင်းနဲ့ တွေ့ချင်နေတယ်။”
Diane မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ဘယ်ကုမ္ပဏီတဲ့လဲ။”
“နောက်ခံအကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလုပ်ငန်းတစ်ခုပါ။ သူတို့က လက်ရှိမှာ အမေရိကန်က Startup ကုမ္ပဏီအချို့ရဲ့ ရှယ်ယာရှင်အကြီးစားတွေ ဖြစ်နေသလို Brexit တုန်းကလည်း နိုင်ငံခြားငွေကြေးဈေးကွက်မှာ ဘီလီယံနဲ့ချီ အမြတ်ရခဲ့တဲ့သူတွေပါ။”
“အော်… အဲဒီကုမ္ပဏီအကြောင်း ကြားဖူးသလိုပဲ။”
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
OTK ကုမ္ပဏီက ဗြိတိန်နဲ့ ဂျပန်ရဲ့ ငွေကြေးဈေးကွက်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်က သာမန်ပြည်သူတွေတောင် သိတဲ့အထိ နာမည်ကြီးသည်။ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး လောင်းကစားခဲ့တဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအဖွဲ့အစည်းတွေ၊ နာမည်ကြီး ဝေါလ်စထရိ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ်တွေနဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြရသည်။
“သူတို့က အခု ဘာလို့ တွေ့ချင်နေတာလဲ။”
ရွေးကောက်ပွဲအတွက် ရန်ပုံငွေ လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သလို လက်ရှိအစိုးရနဲ့ ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီကိုယ်တိုင်က ဘဏ္ဍာရေးကဏ္ဍနဲ့ ပတ်သက်မှုရှိနေလို့ ဝေဖန်ခံနေရတဲ့အချိန်မှာ နာမည်ပျက်ရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ တွေ့ပြီး ကောလာဟလတွေ ထွက်အောင် မလုပ်ချင်ပါ။
“အချိန်ဇယား ပြောင်းဖို့ အဆင်မပြေဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ။”
ဒါက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
Joel ကလည်း Diane ရဲ့ သဘောထားကို လက်ခံသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ။”
***
Henry က “Diane က ငြင်းလိုက်တယ်” လို့ ပြောလာသည်။ ကျွန်တော် စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နှမြောစရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်လို့တော့ ထင်ထားပြီးသားပါ။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကတစ်ဆင့် ချိတ်ပေးပေမဲ့လည်း မျှော်လင့်ချက်လေးတော့ ရှိခဲ့တာပေါ့။”
ဒါဆိုရင် Diane နဲ့ တွေ့ခွင့်ရပြီး သူမရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရဖို့ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျက်ပြားသွားပြီလား။
“Ronald ကရော ဘယ်လိုလဲ။”
“သူက အခု LA မှာ မဲဆွယ်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် သူ လေယာဉ်မစီးခင် ၁၅ မိနစ်လောက် အချိန်ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။” ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါကတော့ ကံကောင်းတာပဲ။”
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကယ်လီဖိုးနီးယားမှာ ရှိနေကြပေမဲ့ Silicon Valley ကနေ LA အထိ အကွာအဝေးက ဆိုလ်းကနေ ဘူဆန်အထိထက် ပိုဝေးသေးသည်။ အမေရိကန်ဆိုတာ ပြည်နယ်တစ်ခုချင်းစီက နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလို ဖြစ်နေတာ။
Henry က သတိထားရင်း မေးသည်။ “ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ Ronald နဲ့ တွေ့ဖို့ လိုလို့လား။ Diane နဲ့ မတူဘဲ Ronald က အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး သိပ်မရှိဘူးလို့ ထင်ရတယ်။”
“မင်းလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်နေတာပေါ့လေ။”
လက်ရှိ နိုင်ငံရေး အနေအထားကို ကြည့်ရင် Ronald အနိုင်ရမယ်လို့ ဘယ်သူမှ တွေးမိမှာ မဟုတ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်က အံ့အားသင့်စရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ။ Brexit ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ ကြိုတွေးမိမှာလဲ။
“ဘာလို့ စိတ်ဝင်စားနေတာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား။”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူနဲ့ တွေ့ပြီးမှပဲ ပြောပြမယ်။”
***
ကျွန်တော်တို့ LA ကို တစ်ရက်ကြိုရောက်ခဲ့သည်။ Ronald က သူ တည်းခိုတဲ့ Stamper ဟိုတယ်ရဲ့ VIP အခန်းမှာ ရှိနေသည်။
အခန်းထဲ မဝင်ခင်မှာပဲ လုံခြုံရေးတွေက ကျွန်တော်တို့ကို စစ်ဆေးသည်။ သတ္တုရှာဖွေတဲ့ စက်တွေသုံးပြီး ဖိနပ်တွေပါ ချွတ်ခိုင်းသည်။ ဖုန်းတွေကိုလည်း ခဏ သိမ်းထားလိုက်ရသည်။
တက်ဂယူ က ကိုရီးယားလို ပြောသည်။
“ဒီလောက်ထိ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား။”
“သည်းခံလိုက်ပါ။ ငါတို့ တွေ့နေတာ အမေရိကန် သမ္မတလောင်းလေ။”
ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲ ဝင်သွားတော့ လူဆယ်ယောက်လောက် ရှိနေသည်။ ဆိုဖာအလယ်မှာ လူကြီးတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး သူ့ဘေးမှာတော့ လူငယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
သူမနာမည်က Veronica ဖြစ်ပြီး Ronald နဲ့ ၁၂ နှစ်လောက်က လက်ထပ်ထားတဲ့ ချက်နိုင်ငံသူ မော်ဒယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမက Ronald ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် အိမ်ထောင်ရေးထဲက တတိယမြောက် ဇနီးဖြစ်သည်။
ဆိုဖာပေါ်က လူကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ပြီး အသံဩဇာရှိရှိနဲ့ ပြောသည်။ “Diane ဆီသွားတာ အဆင်မပြေလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလား။”
တက်ဂယူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“အော်! ဒါကို ဘယ်လို…”
ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို သတိထားဖို့ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ Diane နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို သူ သိနေပုံရသည်။ အရေးကြီးတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲဖြစ်တာကြောင့် တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် သူလျှိုတွေ ထားရှိတာက အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် Diane နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွယ်ခဲ့တာက လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။
စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်လာသည်။ Ronald နဲ့ တွေ့တာကိုသာ Diane ဘက်က သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
Ronald က ထရပ်သည်။ အသက် ၇၀ အရွယ် ရှိနေပေမဲ့ အရပ် ၁၉၂ စင်တီမီတာရှိပြီး ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၂၂၀ ကျော်တဲ့ သူ့ရဲ့ ပုံစံက အတော်လေး ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းသည်။ ဝတ်စုံကြီးတွေ ဝတ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ပုံစံက ရယ်စရာလိုလို ဖြစ်နေပေမဲ့ ဒီလိုစတိုင်ကိုပဲ စွဲစွဲမြဲမြဲ ဝတ်ဆင်တာက သူ့ကို ပိုပြီး ကြီးမားသယောင် ဖြစ်စေသည်။
သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကြောင့် ဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ ရှုံးနိမ့်မလားလို့ တွေးမိလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာတင် လုံခြုံရေးတွေရဲ့ သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရဖို့က ပိုသေချာနေတာပေါ့။
“စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO ဆိုတဲ့သူက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ စိတ်ဝင်စားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အာရှသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားဘူး။”
သူ့ကို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းမှာ မီဒီယာများက နိုင်ငံရေးနှင့် မသင့်တော်ကြောင်း လှောင်ပြောင်သည့် အသုံးအနှုန်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်က ထိုသို့ ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပါ။
သူက နိုင်ငံရေးကို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုလိုပဲ မြင်နေတာများလား။ လက်ရှိလုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ သူက ရိုးရာရီပတ်ဘလစ်ကန်ဝါဒတွေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ နိုင်ငံရေးရပ်တည်ချက်မျိုး မရှိတာ သေချာသည်။ သူတင်ပြထားတဲ့ မူဝါဒတွေကပင် ရိုးရာရီပတ်ဘလစ်ကန်တို့ရဲ့ တန်ဖိုးတွေနဲ့ သိပ်မကိုက်ညီလှပါ။
ကျွန်တော် လက်ကမ်းလိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်ခင်ဗျာ။”
Ronald က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
သူက လက်ကို ပေါ့ပေါ့လေး ကိုင်တာမျိုးမဟုတ်ဘဲ သူ့အစွမ်းကို ပြချင်သည့်အလား အားပါးတရ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ လက်အောင့်လာ၍ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားချိန်တွင် Ronald က ရယ်မောရင်း လက်ကို ပြန်လွှတ်ပေးပြီး “ငါတို့ရဲ့ လူငယ်လေးက အားနည်းပုံရတယ်” ဟု နောက်ပြောင်ပြောဆိုသည်။
ကျွန်တော့်လက်မှာ နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။
Ronald က တက်ဂယူ ကို ကြည့်ပြီး “ဒီသူငယ်ချင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးသည်။
တွေ့ဆုံမှုမတိုင်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကို တင်ပြထားပြီးဖြစ်ရာ သူသိထားသင့်သည်။ သူ မဖတ်ခဲ့တာလား။
“သူက အတူပါလာတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်လျှင် မပြည့်စုံသလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ တက်ဂယူ က ရာထူးအရဆိုလျှင် OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် စိတ်ထဲရှိသည်ကို ပြောလိုက်သည်။ “သူက OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ COO ပါ။”
တက်ဂယူ က ‘ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက COO ဖြစ်သွားတာလဲ’ ဆိုသည့်အကြည့်ဖြင့် ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ ကျွန်တော်က ‘အခုကစပြီးတော့ပဲ’ ဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။
ဒီလိုနဲ့ OTK ကုမ္ပဏီမှာ CEO နှင့် COO ဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ တခြားဝန်ထမ်းမရှိသေးတာကတော့ ပြဿနာတစ်ခုပင်။
“ထိုင်ကြပါဦး။”
ကျွန်တော်တို့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
“အချိန်က မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် တည့်တည့်ပဲ ပြောကြရအောင်။ ဘာလို့ ငါ့ကို တွေ့ချင်နေတာလဲ။”
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ရဲ့ နယ်မြေက ကိုရီးယားထက် အဆပေါင်း ၁၀၀ လောက် ပိုကျယ်သည်။ မဲဆွယ်ဖို့အတွက် နေရာအနှံ့ သွားရတာကြောင့် တစ်မိနစ်တိုင်းက အရေးကြီးသည်။ OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO ဖြစ်နေလို့သာ သူ့ဆီမှာ ၁၅ မိနစ်စာ အချိန်ရခြင်း ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါ။
အဆိုးဆုံးအခြေအနေက ကျွန်တော် ကူညီပေးပါလျက်နဲ့ Ronald ရှုံးသွားခြင်းပင်။ အဲဒီလိုဆိုလျှင် ကျွန်တော် အကျိုးဆက်တွေကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အသစ်တက်လာမယ့် အမေရိကန်အစိုးရဆီက ဘာအထောက်အပံ့မှ မျှော်လင့်လို့ မရတော့ပါ။
ဒါပေမဲ့ Ronald သမ္မတ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ကြိုတင်ဟောကိန်းတစ်ခုတော့ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်က Ronald ကို မကူညီဘဲ Diane ကို ထောက်ခံလိုက်ရင်ကော၊ အဲဒီကြိုတင်ဟောကိန်း ပျက်သွားနိုင်မလား။
သို့သော်လည်း ဒီကိစ္စမှာ ကျွန်တော် ဘာမှ အမြတ်မထွက်ပါ။ အဓိကကတော့ ကျွန်တော် Ronald နဲ့ တွေ့လိုက်တာကို Diane သိသွားမှာ သေချာသည်။
တက်ဂယူ က ဘာမှမပြောဘဲ ဘေးမှာ တစ်ခုခုကို ရေရွတ်နေသည်။
“…”
ဒီ ‘အရင်အသက်ရှင်၊ ပြီးမှ သူများကို သတ်’ ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့…။
ကျွန်တော် တည့်တည့်ပဲ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းရဲ့ ရွေးကောက်ပွဲမှာ ကူညီပေးချင်ပါတယ်။”
“မင်းက ငါ့ဘက်ကနေ ရပ်တည်မလို့လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
Ronald က ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟား၊ ငါ ရွေးကောက်ပွဲရန်ပုံငွေ နည်းနေလို့ ဒုက္ခရောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
Ronald စုဆောင်းထားတဲ့ မဲဆွယ်ရန်ပုံငွေက Diane ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိသည်။ ဒီလောက် ကွာခြားနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေ၊ ဘဏ္ဍာရေးသမားတွေ အပါအဝင် ချမ်းသာသူအများစုက ဒီမိုကရက်တစ်ဘက်မှာ ရှိနေလို့ ဖြစ်သည်။
နောက်ပြီး အမေရိကန် သမ္မတရွေးကောက်ပွဲဆိုတာ ငွေနဲ့ ပေါက်ရတဲ့ပွဲ ဖြစ်သည်။
မဲဆွယ်ရန်ပုံငွေရဲ့ အကြီးမားဆုံး အစိတ်အပိုင်းက မီဒီယာကြော်ငြာတွေအတွက် ဖြစ်ပြီး Ronald က ဒါကို အတော်လေး ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် သုံးစွဲနေသည်။
သူက ဆိုရှယ်မီဒီယာနဲ့ လူထုဟောပြောပွဲတွေမှာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ စကားတွေကို အမြဲပြောပြီး မီဒီယာတွေက သူ့ကို ဝေဖန်တိုက်ခိုက်ကြသည်။
တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် Ronald က မီဒီယာတွေကို လိမ်ညာသူများဟု စွပ်စွဲပြီး မီဒီယာတွေကလည်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကြရာမှ စကားပွဲတွေ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ဒီကြားထဲမှာပဲ Ronald ရဲ့ လူကြိုက်များမှုက မြင့်တက်လာသည်။ သူသည် အနုပညာလောကတွင် ပြောလေ့ရှိသည့် ‘သတင်းဆိုးထက်စာရင် သတင်းမရှိတာက ပိုဆိုးတယ်’ ဆိုသည့် စကားအတိုင်း ဖြစ်နေသည်။
ရန်ပုံငွေ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ စဉ်းစားထားရင် အစောကြီးကတည်းက လာသင့်သည်။ ရွေးကောက်ပွဲ နီးကပ်မှ ပိုက်ဆံနဲ့ ပေါ်လာတာက ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ငြင်းမှာမဟုတ်ပါ။
“ကျွန်တော် မဲဆွယ်ရန်ပုံငွေထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ တစ်ခုခုကို ကမ်းလှမ်းချင်ပါတယ်။”
“ဘာလဲ။”
“ရွေးကောက်ပွဲမှာ အနိုင်ရမယ့် နည်းလမ်းပါ။”
Ronald က မယုံကြည်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒီလူငယ်လေးက စိတ်ဝင်စားစရာ စကားတွေ ပြောတာပဲ။”
“ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းက မဲဆွယ်မှုတွေမှာ နောက်က လိုက်နေရတာပါ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် Diane အနိုင်ရသွားလိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော့်နောက်က လူက အလေးအနက် ပြောသည်။
“စကားကို သတိထားပြီး ပြောပါလား။”
သူ့နာမည်က Toby Rush ဖြစ်သည်။
Ronald ရဲ့ သမီးအကြီးဆုံး Irina ရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်ပြီး လက်ရှိမှာ Ronald ရဲ့ မဲဆွယ်စည်းရုံးရေးအဖွဲ့ရဲ့ အဓိက ဗျူဟာမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် “ကျွန်တော်တို့ မဲဆွယ်မှုတွေမှာ အတော်လေး နောက်ကျကျန်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
Ronald က လက်ဟန်ခြေဟန် အကြီးအကျယ်လုပ်ရင်း “မဲဆွယ်မှုရလဒ်တွေဆိုတာ အလကားပဲဆိုတာ မင်းသိတယ် မဟုတ်လား” ဟု ပြောသည်။
ဒါက Brexit အကြောင်း ပြောတာလား။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းရဲ့ လက်ရှိထောက်ခံမှုက မဲဆွယ်မှုရလဒ်တွေထက် ပိုများနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်နဲ့ Diane ကို အနိုင်ရနိုင်မယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။”
ကျွန်တော်တို့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ကြသည်။ တက်ဂယူ က ခေါင်းကို အသာလေး လှည့်လိုက်ပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူတို့အကြည့်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပဲ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာ သူတို့ သိကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်ဆီကနေ ဒီစကားကို ကြားချင်မှာ မဟုတ်ပါ။
Ronald က ဆိုဖာနောက်မှီကို မှီလိုက်ပြီး “ငါ့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အနိုင်ရအောင် လုပ်ပေးမှာလဲ။ အဲဒီနည်းလမ်းကို စိတ်ဝင်စားတယ်” ဟု ပြောသည်။
“ကိုယ်စားလှယ်လောင်းက ပြိုလဲနေတဲ့ အမေရိကန် ကုန်ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းကို ပြန်လည်မြှင့်တင်ပြီး အမေရိကန်တွေအတွက် အလုပ်အကိုင်တွေ ဖန်တီးပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပါတယ်။”
ကျွန်တော့်စကားအပေါ် Ronald ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါ သမ္မတ ဖြစ်ချင်တာ။”
“ဒါပေမဲ့ ရွေးကောက်ပွဲမှာ နိုင်ငံရေးသမားတွေ ကတိပေးတာက ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ Diane ကလည်း ကိုယ်စားလှယ်လောင်းရဲ့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကတိတွေကို တိုက်ခိုက်နေတာပဲလေ။”
“နေဦး…”
ဗျူဟာမှူး Toby က ဝင်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် Ronald က လက်ကိုမြှောက်ကာ တားလိုက်သည်။
“မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ။”
“ကျွန်တော် အဲဒီကတိတွေကို အခုချက်ချင်း ငွေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်မယ်။”
“ဘာ။”
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် Ronald ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည့်အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။