အခန်း (၆၉)
ငွေကြေးကဏ္ဍနှင့် စက်မှုကဏ္ဍတို့သည် စီးပွားရေး၏ တောင်ပံနှစ်ဖက်ဖြစ်သည်။
ရိုးရာအရ တောင်ကိုရီးယားတွင် ခိုင်မာသော စက်မှုအရင်းအနှီးများ ရှိခဲ့သည်။ ချယ်ဘိုး (Chaebol) များသည်လည်း စက်မှုအရင်းအနှီးကို အခြေခံ၍ ကြီးထွားလာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ယခုအချိန်အထိ ငွေကြေးကဏ္ဍမှတစ်ဆင့်သာ အဓိကဝင်ငွေရရှိခဲ့သဖြင့် စက်မှုအရင်းအနှီးနှင့် ဆက်စပ်မှု အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပြည်တွင်းနှင့် ပြည်ပကုမ္ပဏီပေါင်းများစွာ၏ ရှယ်ယာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ တစ်ချိန်ချိန်တွင်မူ ကျွန်ုပ်တို့သည် မလွဲမသွေ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ကြရလိမ့်မည်။
ပြဿနာမှာ အချိန်အခါဖြစ်သည်။
သူတို့နှင့် အစကတည်းက လက်တွဲရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိလျှင်ပင် ထိုအချိန်မရောက်မီ ကျွန်ုပ်တို့ ပြင်ဆင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။
“နူနာ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”
တက်ဂယူ ၏ စကားကြောင့် ဟွန်းဂျူး နူနာသည် ခဏတာမှိတ်ထားသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့်ပင် ပင်ပန်းနေလေ့ရှိသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အလွန်အမင်း နုံးချည့်နေပုံရသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
ဟွန်းဂျူး နူနာသည် သူမ၏မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “အလုပ်တွေကို လက်လွှဲယူရတာနဲ့ အသစ်အဆန်းတွေ သင်ယူနေရတာနဲ့ ရက်အတော်ကြာ အိပ်မပျော်ဘူးဖြစ်နေတယ်”
“လေယာဉ်ပေါ်မှာတောင် ခဏလေးမှ မအိပ်ခဲ့ဘူးလား”
“ကြည့်စရာ စာရွက်စာတမ်းတွေ ရှိနေလို့လေ”
သူမသည် တကယ့်ကို အလုပ်သမားစွဲ (workaholic) တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ကိုသာ သူမလိုလုပ်ခိုင်းလျှင်တောင် လုပ်နိုင်မည်မထင်ပေ။
တက်ဂယူ က “ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခခံနေရတာလဲ” ဟု မေးသည်။
OTK ကုမ္ပဏီ၏ တိုးတက်နေသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကြောင့် ဟွန်းဂျူး နူနာ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာလည်း ဝမ်ငွေ ၁ ထရီလီယံ ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာတစ်ယောက်၏ လစာသည် မည်မျှပင် များပြားပါစေ၊ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မြင်းတစ်ကောင်၏ သွေးနှင့် ဖိနပ်ကြိုးအသစ်ကို နှိုင်းယှဉ်သကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေသည်။
ဟွန်းဂျူး နူနာက ထူးဆန်းသလိုပင် “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါလုပ်နေတဲ့အလုပ်ကို ငါပျော်လို့လေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့၏အလုပ်ကို ကူညီပေးသော်လည်း ဟွန်းဂျူး နူနာ၏ အခြေခံဝိသေသမှာ ငွေကြေးဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ်တစ်ခုတွင် သူမ၏နည်းလမ်းဖြင့် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိချင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။
“အို! ရုံးချုပ်အတွက် သင့်တော်မယ့် အဆောက်အအုံ ရှာတွေ့ပြီလား”
“မတွေ့သေးဘူး”
သူတို့တွင် ငွေကြေးရှိသော်လည်း ပြဿနာမှာ ရနိုင်သည့် အဆောက်အအုံမရှိခြင်းဖြစ်သည်။
တန်ဖိုး ဝမ် ၁ ထရီလီယံကျော်ရှိသော အဆောက်အအုံများကို တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်သည့် အဖြစ်အပျက်မှာ ရှားသည်။ အများစုကို ကော်ပိုရေးရှင်းများ၊ PEF များ၊ SWF များ စသည်တို့ကသာ ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။
ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်းနောက်ပိုင်း စီးပွားရေးပြန်လည်ဦးမော့လာသည်နှင့်အမျှ ဆိုးလ်မြို့တွင်သာမက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ အဓိကမြို့ကြီးများတွင်ပါ စီးပွားရေးအဆောက်အအုံဈေးနှုန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ငွေသားအရေးတကြီး လိုအပ်နေခြင်းမျိုးမဟုတ်ပါက လူများက ရောင်းချရန် ဝန်လေးကြသည်။
ဟွန်းဂျူး နူနာက ဘေးနားရှိ အဆောက်အအုံကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ဘေးနားက အဆောက်အအုံကို ပြောင်းရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”
“ဘေးနားက အဆောက်အအုံလား”
ဒီအဆောက်အအုံဘေးတွင် အတူတူပင်ဖြစ်သော အမွှာအဆောက်အအုံတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းကိုလည်း ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က ပိုင်ဆိုင်သည်။
“စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ငါတို့ရောင်းပေးလို့ရတယ်”
အံ့အားသင့်သွားသော ကျွန်တော်က “နူနာက ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“အာရှဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လေ။ အခုထိ သူတို့ပိုင်ဆိုင်မှုအောက်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီကို မလာခင် ခဏလေးပဲ ကြားလိုက်ရတာ”
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် သည် ဘဏ်ခွဲတစ်ခုချင်းစီကို သီးခြားစီ လည်ပတ်စေသည်။ ရုံးချုပ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော်လည်း ဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာကို အမြင့်ဆုံး လုပ်ပိုင်ခွင့်ပေးခြင်းမှာ သူတို့၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်သည်။
“ဈေးနှုန်းကရော”
“ဝမ် ၅၀၀ ဘီလီယံ။ စာချုပ်အသေးစိတ်ကိုတော့ နောက်ထပ် ဆွေးနွေးရဦးမယ်”
တက်ဂယူ အံ့ဩသွားသည်။ “ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးတာလဲ”
ဟွန်းဂျူး နူနာက ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ “ဒီနယ်မြေရဲ့ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးနဲ့ ယှဉ်ရင် အလွန်အမင်း ဈေးကြီးတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့သိတဲ့သူတွေကို လိမ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား”
“ခင်မင်ရင်းနှီးတဲ့သူတွေကြားက အရောင်းအဝယ်က ပိုအန္တရာယ်မများဘူးလား”
ဒါက မှားယွင်းတဲ့ အဆိုမဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့်ပင် မိမိသိကျွမ်းသူများနှင့် လုပ်ကိုင်သည့်အခါ ပို၍သတိထားရမည်ဖြစ်သည်။
“ရောင်းဖို့အတွက် သီးသန့်အကြောင်းပြချက်များ ရှိလို့လား”
“ကိုရီးယားဘဏ်ခွဲ တည်ထောင်ဖို့အတွက် ငွေကြေးအရေးတကြီး လိုအပ်နေလို့ပါ။ အဲဒါအပြင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ကုန်သွယ်ဖက်တွေကို ပြသတဲ့ စေတနာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”
စံသတ်မှတ်ထားသော တိုက်ခန်းများနှင့်မတူဘဲ အဆောက်အအုံများသည် တည်နေရာ၊ မြေဧရိယာ၊ အထပ်အရေအတွက်၊ ဆောက်လုပ်ပုံနှင့် ဆောက်လုပ်သည့်နှစ် စသည့် အချက်များပေါ်မူတည်၍ ဈေးနှုန်းများ အလွန်ကွာခြားသည်။
ဒီတည်နေရာနဲ့ ဒီအရွယ်အစားက လုံလောက်တဲ့အထိ ကောင်းမွန်နေတာ မဟုတ်ပါလား။
ထိုသို့ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် ရုတ်တရက် ဝမ် ၅၀၀ ဘီလီယံမှာ အလွန်သက်သာသည်ဟု ခံစားလာရသည်။
ပိုက်ဆံသာ မရှိပါက နည်းနည်းလေး တွန့်ဆုတ်မိကောင်း တွန့်ဆုတ်မိမည်။ ယူကေတွင် ရှိနေစဉ်က အချိန်များကြောင့် ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံအိတ်မှာ ထူထဲနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုမျှလောက် ငွေပမာဏဖြင့် အဆောက်အအုံတစ်ခု ဝယ်ယူခြင်းမှာ လွယ်ကူလှသည်။
အရေးကြီးဆုံးမှာ ဂန်နမ် တွင် ဤကဲ့သို့သော အဆောက်အအုံမျိုး ရှာရန် ခက်ခဲခြင်းဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင် K ကုမ္ပဏီတွင် ဝန်ထမ်း ၁၅ ဦးသာ ရှိသေးသည်။ နောက်ထပ် အလုပ်ခန့်လျှင်ပင် တစ်ထပ် သို့မဟုတ် နှစ်ထပ်ဆိုလျှင် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် တွင်ကဲ့သို့ လူထောင်ပေါင်းများစွာ အလုပ်မလုပ်ပါက အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို ပြည့်အောင်လုပ်ရန်မှာ လက်တွေ့မကျပေ။
သို့သော်လည်း အနာဂတ်တွင် ရှယ်ယာပိုင်ဆိုင်ထားသော ကုမ္ပဏီများကို နေရာအနည်းငယ်စီ ငှားရမ်းပေးနိုင်သည်။ သို့မဟုတ် ယခုကဲ့သို့ပင် နေရာများကို ဆက်လက်ငှားရမ်းထားနိုင်သည်။
တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် K ကုမ္ပဏီနာမည်နဲ့ပဲ ဝယ်လိုက်မယ်။ နူနာ၊ အသေးစိတ်တွေကို ညှိနှိုင်းပေးပါဦး”
ဟွန်းဂျူး နူနာက ထိုသို့ဖြစ်လာမည်ကို သိနှင့်ပြီးသားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ရပြီ။ လွတ်နေတဲ့အထပ်ကို အရင်ပြောင်းရွှေ့လို့ရတယ်။ အခု လက်ရှိငှားရမ်းထားတဲ့ ရုံးခန်းတွေကတော့ တစ်နှစ်အတွင်း စာချုပ်သက်တမ်းကုန်မှာဆိုတော့ သူတို့ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းရွှေ့ပေးဖို့ ပြောလို့ရတယ်”
တက်ဂယူ က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “ဒါဆို ကျွန်တော်တို့က အိမ်ရှင်ဖြစ်တော့မှာပေါ့နော်။ အိမ်ရှင်ထက် ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ပေါ့” ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
“မှန်တယ်”
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကုမ္ပဏီနာမည်ဖြင့် ပထမဆုံးဝယ်ယူသည့် အဆောက်အအုံဖြစ်ကြောင်းကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမဆုံး ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်ဆိုင်မှုတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
တွေးကြည့်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အိမ်ခြံမြေနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်အမင်း လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိသည်။ စတော့ရှယ်ယာများနှင့် ဒေါ်လာငွေများက ကောင်းသော်လည်း အိမ်ခြံမြေတွင်လည်း သူ့အကျိုးနှင့်သူ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အဆောက်အအုံဘေးတွင် OTK ကုမ္ပဏီ အဆောက်အအုံ...
ရှုခင်းက တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းမနေဘူးလား။
Ellie က သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး “ဒါက တကယ်ကောင်းတာပဲ။ အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်သွားရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုတွေ့ရတော့မှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
ဟွန်းဂျူး နူနာက “ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကိုရီးယားဘဏ်ခွဲ မတည်ထောင်ခင်အထိ ရှုပ်ပွနေဦးမှာ။ Ellie၊ အလုပ်စောစောပြန်ဖို့ မတွေးနဲ့၊ ငါနဲ့အတူ အလုပ်လုပ်” ဟု ပြတ်သားစွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အို”
Ellie က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
နောက်ဆုံးနှစ်ဝက် စာမေးပွဲများ ပြီးဆုံးသွားသည်။
စာအများကြီး မလုပ်ခဲ့သော်လည်း ရရှိထားသော အသိပညာဖြင့် စာမေးပွဲကို ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။ စာမေးပွဲဖြေပြီး ထွက်လာသောအခါ ဂျောင်အီလ် နှင့် Minyoung တို့ကို အငယ်တန်းကျောင်းသားများနှင့်အတူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂျောင်အီလ် က ကျွန်တော့်ကိုကြည့်၍ “စာမေးပွဲ ဖြေကောင်းရဲ့လား။ Gi Hong ဆီနီယာ နောက်မှ လာမယ်ဆိုတာ သိလား” ဟု မေးသည်။
“မင်း ငါ့ကို လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ပြောထားတယ်လေ”
“ကျောင်းရှေ့က ဘားမှာ ၆ နာရီလောက်တွေ့ဖို့ သဘောတူထားကြတယ်။ စီးပွားရေးဘာသာရပ် ကျောင်းသားတွေက သူတို့ပါ လိုက်မယ်လို့ ပြောပြီး ရူးနေကြတာ”
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာလို့ဖြစ်ရမလဲ။ Brexit အကြောင်း သိချင်လို့လေ”
“အာ”
K ကုမ္ပဏီသည် အရင်ကတည်းက လုပ်ဆောင်ချက်ကောင်းခဲ့သော်လည်း Brexit အပြီးတွင်မူ ကြီးမားသော ဘဏ္ဍာရေးကုမ္ပဏီများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ခဲ့သည်။
ကိုရီးယားတွင် အရင်းအနှီး ဝမ် ၅ ထရီလီယံကျော်သော ဘဏ္ဍာရေးကုမ္ပဏီ ဘယ်နှစ်ခုရှိသနည်း။
ထိုအချက်ကြောင့်ပင် K ကုမ္ပဏီ၏ စတော့ဈေးနှုန်းမှာ ဆီနီယာများကြားတွင် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ မြင့်တက်နေသည်။ လက်ရှိတွင် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် သည် နိုင်ငံခြားအလုပ်အကိုင် လျှောက်ထားသူများအတွက် ပထမဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်ပြီး K ကုမ္ပဏီမှာ ကိုရီးယားအလုပ်အကိုင်များအတွက် ပထမဆုံးရွေးချယ်မှု ဖြစ်လာသည်။
Minyoung က “ဆီနီယာ ဂီဟုန်း က ဒီနေ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်သုံးပစ်တာ။ Brexit အကြောင်းကို မင်း စိတ်မဝင်စားဘူးလား” ဟု ပြောသည်။
ထိုနေ့က ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်လောက် သိသူ ရှားပါလိမ့်မည်။ K ကုမ္ပဏီတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို Sangyeop ဆီနီယာက ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆီနီယာ ဂီဟုန်း ဆီကနေ တိုက်ရိုက်ကြားရတာကတော့ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမှာပါ။
ကလေးများနှင့် စကားပြောနေစဉ်တွင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသည်။ အခြားသူမဟုတ်၊ ဆီနီယာ ဂီဟုန်း ပင်ဖြစ်သည်။
“ရောက်လာပြီလား ဆီနီယာ”
ဂီဟုန်း က ကျွန်တော့်ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ “ဂျင်ဟူး! အကြာကြီးပဲ မတွေ့တာ၊ လူငယ်လေးရေ။”
ကျွန်တော်လည်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “အကြာကြီးပဲနော် ဆီနီယာ။ နေကောင်းတယ်မလားခင်ဗျာ။”
“ကောင်းတာပေါ့။”
ကုမ္ပဏီပြင်ပမှာမှ ဆီနီယာ ဆန်းယော့ပ် နဲ့ သီးသန့်တွေ့ရတာမျိုးကလွဲရင် သူနဲ့ တွေ့ရတာ အတော်ကြာနေပြီဖြစ်သည်။
တွေ့တွေ့ချင်းပင် ဆီနီယာ ဂီဟုန်း က ကုမ္ပဏီအကြောင်း စတင်ကြွားလုံးထုတ်တော့သည်။
“ဒီတစ်ခါ ဂန်နမ် မှာ အဆောက်အအုံတစ်ခု ဝယ်လိုက်တယ်ဆိုတာ သိလား။”
“တီဟီရန်လမ်းမကြီးပေါ်က Twin Towers ကို ပြောတာမလား။”
ကိုယ်တိုင်ဝယ်ထားတာဆိုတော့ မသိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ။ အခုတော့ အဲဒါက K ကုမ္ပဏီရဲ့ ရုံးချုပ်ဖြစ်တော့မှာ။ အဲဒီအဆောက်အအုံကို ဝယ်တုန်းက CEO က ငါနဲ့ အတူတူလက်တွဲလုပ်ဖို့ ပြောတယ်။ တီဟီရန်လမ်းမပေါ်မှာ အဆောက်အအုံတစ်ခု ဝယ်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ပြောင်းရွှေ့မယ်လို့ သူပြောခဲ့တာ။ အဲဒီအိပ်မက်က တစ်နှစ်ခွဲအတွင်းမှာပဲ အကောင်အထည် ပေါ်လာခဲ့ပြီ။”
ဆွန်အာ နှင့် ဂျောင်အီလ် တို့က “သတင်းထဲမှာ မြင်လိုက်တယ်။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကို ရောင်းလိုက်တာ မဟုတ်လား” ဟု ပြောကြသည်။
“ဈေးအရမ်းကြီးမှာပေါ့နော်။”
“အင်းလေ၊ ကျွန်တော်တို့ ရှာထားတဲ့ ငွေနဲ့ယှဉ်ရင်တော့ အသေးအဖွဲပါပဲ။ ဒါကြောင့် ချေးငွေမယူဘဲ ငွေသားနဲ့တင် တန်းဝယ်လိုက်တာ။”
“တစ်ယောက်ယောက်သာ ကြားရင် ကိုယ့်ဘာသာ ဝယ်ထားသလိုလို ထင်နေဦးမယ်။”
ဆီနီယာ ဂီဟုန်း က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် လက်တင်ကာ ပြောသည်။ “ဂျင်ဟူး၊ မင်းလည်း ကျောင်းပြီးရင် ငါ့လက်အောက်ကို မြန်မြန်လာခဲ့။”
“ကျွန်တော်လား။”
“အလုပ်သင်ရမှာကို မပူပါနဲ့။ ဆီနီယာရှိတာ ဘာကောင်းလဲ။ အစကနေ အဆုံးအထိ ငါကိုယ်တိုင် သင်ပေးမယ်။ ငါ့ဆီကနေ သင်ယူရင် အလုပ်ကို မြန်မြန်ကျွမ်းကျင်သွားမှာပါ။”
ကျွန်တော် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဆီနီယာလိုလူမျိုး ရှိနေတော့ စိတ်ချရတာပေါ့ဗျာ။”
ကျွန်တော် ပြောတာ စိတ်ရင်းအမှန်ပင်။
ဒီလို အလုပ်ကြိုးစားတဲ့ ဝန်ထမ်းမျိုးကို မြင်ရတာ ကြီးကြပ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဂုဏ်ယူမိသည်။ သူ့လစာကို တိုးပေးချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာမိသည်။
ဆီနီယာ ဂီဟုန်း က ကုမ္ပဏီအကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေစဉ် ကျောင်းသားအုပ်စုတစ်ခု ကျွန်တော်တို့ဆီ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။
“ဆီနီယာ ဂျောင်ဂီဟုန်း မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်သူတွေလဲ...”
ထိုအခိုက်တွင် ကျောင်းသားတစ်ဦးက အရိုအသေပေးကာ ပြောသည်။ “မင်္ဂလာပါ ဆီနီယာ။ ကျွန်တော်တို့က သင်္ချာဌာနက ဂျူနီယာတွေပါ။ ဆီနီယာတို့နောက် လိုက်လို့ရမလားခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်္ချာဌာန ဂုဏ်ဆောင် ဆီနီယာ ဆန်းယော့ပ် ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအကြောင်း ကြားချင်လို့ပါ။”
“ရတာပေါ့။ ကိုယ်စားလှယ်တွေနဲ့ ဂျူနီယာတွေဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာတွေနဲ့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။ စီးပွားရေးဌာနနဲ့ သင်္ချာဌာနက တစ်မိသားစုတည်းလိုပဲဆိုတာ မသိဘူးလား။”
ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ။
စီးပွားရေးက ဝိဇ္ဇာဘာသာရပ်၊ သင်္ချာက သိပ္ပံဘာသာရပ် မဟုတ်ဘူးလား။
ဆီနီယာ ဂီဟုန်း က တည်ငြိမ်စွာပင် “ဒီနေ့တော့ အကုန်လုံး ငါ့အကောင့်ထဲကပဲ ကျခံမယ်၊ သင်္ချာဌာနက ကျောင်းသားတွေကိုပါ ခေါ်ခဲ့လိုက်ကြ!” ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သင်္ချာကျောင်းသားများ အားတက်သွားကြသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆီနီယာ!”
ဒီမှာ စုဝေးနေတဲ့ ကျောင်းသားတွေတင် အယောက်ဆယ်ဂဏန်း ရှိနေပြီ။ နောက်မှ ဘားမှာ လာပူးပေါင်းမယ့်သူတွေပါ ထည့်တွက်ရင် အယောက်တစ်ရာကျော်မနေဘူးလား။
ဒီဆီနီယာက အမြဲတမ်း ဒီလောက် ရက်ရောတာလား။
“အရက်ဖိုးတွေကတော့ နည်းမှာမဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော့်စကားကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဆီနီယာ ဂီဟုန်း က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ကတ်တစ်ခုကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ ထုတ်ပြသည်။
“မပူပါနဲ့။ ဂျူနီယာတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သုံးဖို့ ကိုယ်စားလှယ်က ဒီကတ်ကို ပေးထားတာ။ ဒါ K ကုမ္ပဏီရဲ့ ကုမ္ပဏီကတ်လေ!”
“ဝိုး!”
အော်ဟစ်ပျော်ရွှင်နေကြတဲ့ လူအုပ်နဲ့မတူဘဲ ကျွန်တော်ကတော့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ကုမ္ပဏီကတ်ကို သုံးတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ပိုက်ဆံ ကိုယ်ပြန်သုံးနေတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား!
သူတို့ ဒီလောက် အသံကျယ်နေတာ မဆန်းပါဘူး။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့လစာကို တိုးပေးချင်စိတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။
“သွားကြရအောင်၊ ကောင်လေးတို့!”
ဆီနီယာ ဂီဟုန်း က ရှေ့ကဦးဆောင်သွားပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ နောက်က လိုက်သွားကြသည်။
“မင်း မလိုက်ဘူးလား။”
ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆွန်အာ က အဲဒီနေရာမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ပေါ်လွင်စေတဲ့ ဘောင်းဘီကျပ်ကျပ်၊ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်၊ ရိုးရှင်းတဲ့ အဖြူရောင်တီရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်ကို စည်းထားသည်။ သူမရဲ့သွယ်လျတဲ့ လည်တိုင်နဲ့ ထင်ရှားတဲ့ ကော်လာရိုးတွေက ပေါ်လွင်နေသည်။
စာမေးပွဲအတွက် အထူးတလည် ပြင်ဆင်မထားပေမဲ့လည်း ဖြတ်သွားတဲ့ အမျိုးသားကျောင်းသားတွေ လှည့်ကြည့်ရလောက်အောင် သူမက ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲပင်။
သူမကို မြင်တိုင်း ကျွန်တော်တို့ တစ်ချိန်က တွဲခဲ့ဖူးတာကို သတိရပြီး ရင်ခုန်မိသည်။
“စာမေးပွဲ ပြီးပြီလား။”
“အင်း၊ ခုလေးတင်ပဲ။”
“နောက်ဆုံးတော့လည်း အားလပ်ရက် ရောက်လာပြီပဲ။”
“ဟုတ်ပါ့။”
စကားဝိုင်းက အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ဆွန်အာ က ဆီနီယာ ဂီဟုန်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမရဲ့အကြည့်တွေကို ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်အောင် ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဆီနီယာ ဂီဟုန်း ရှိနေတဲ့ စုဝေးပွဲမှာ ကျွန်မတို့ တွေ့တုန်းက အကြောင်းကို မှတ်မိသေးလား။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
မှတ်မိတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။
ဆွန်အာ က တည်ငြိမ်တဲ့ အသံနဲ့ မေးသည်။ “အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
“အမ်?”
ကျွန်တော်တို့ တွဲတုန်းက မပြောပြခဲ့ပေမဲ့ ဆွန်အာ က အကဲခတ်ကောင်းသည်။ တခြားသူတွေ လွတ်သွားနိုင်တဲ့ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကိုတောင် သူမက အလွယ်တကူ သတိထားမိသည်။ အဲဒါက ယုတ္တိဗေဒအရ တွေးခေါ်တာထက်စာရင် သူမရဲ့ အာရုံခံစားမှု ပိုများသည်။
ဆွန်အာ က ထပ်မေးပြန်သည်။ “ဘာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။”
ကျွန်တော် ပြန်ဖြေမယ့်အစား မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ သိချင်နေတာလဲ။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ ဘာတွေကို ဖုံးကွယ်ထားထား၊ ဒါတွေက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
“ရှင်ကတော့...”
ဆွန်အာ တစ်ခုခု ပြောတော့မလို ဖြစ်ပေမဲ့ တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ အသံက ကြားဖြတ်ဝင်လာသည်။
“ဂျင်ဟူး ဆီနီယာ!”
လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ယူရီ က လက်ပြနေသည်။
ယူရီ က ချက်ချင်း ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “စာမေးပွဲ ဖြေကောင်းလား ဆီနီယာ။ ပြီးသွားတော့မှပဲ တကယ်ကို ပေါ့ပါးသွားသလိုပဲ။ အရေးတကြီး ကိစ္စမဟုတ်ရင် ဂျင်ဟူး ဆီနီယာကို ခဏလောက် ငှားလို့ရမလား။”
စကားဝိုင်းက ပြတ်တောက်သွားသည်။
ဆွန်အာ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“နောက်မှ စကားပြောကြတာပေါ့။”
ကျွန်တော်က မတတ်သာသည့်ဟန်ဆောင်ပြီး ယူရီ ရဲ့ လက်ကို ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။ သူမက ကျွန်တော် အခက်တွေ့နေမှန်း သိလို့ တမင်သက်သက် ရောက်လာတာများလား။
ထိုသို့ တွေးမိစဉ်မှာပင် ယူရီ က အလျင်အမြန် မေးသည်။ “ဒီနေ့ အားလပ်ရက် စပြီနော်၊ ဆီနီယာ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ အစီအစဉ်တွေ ရှိလား။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အင်း၊ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ အမေရိကကို အလည်သွားမလို့။”
ယူရီ က လက်ပိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“ဟင်? တကယ်လား။”
“အင်း။”
အမေရိကကို သွားမှာကတော့ အမှန်ပင်။
ဒါပေမဲ့ အလည်အပတ်သွားဖို့တော့ မဟုတ်ချေ။
***
တက်ဂယူ က စာသင်ခန်း ပြတင်းပေါက်ကနေ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် စကားပြောနေတာကို ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် ကျောင်းမှာ သူတို့အချင်းချင်း ရံဖန်ရံခါ တွေ့ဆုံနေတာကို သတိရသွားသည်။
ထိုအချိန်ကတည်းက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားခဲ့ရပေမဲ့ အာရုံသိပ်မစိုက်ခဲ့မိ။ သို့သော် စိုးရိမ်စရာကောင်းသည့် ဖြစ်ရပ်များက ဆက်တိုက် ဖြစ်ပျက်နေသည်။
စစ်မှုမထမ်းခင်က မိသားစု ဒေဝါလီခံသွားရတဲ့ ကောင်လေးက အခုတော့ ဂန်နမ် မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံးမှာ နေပြီး Porsche Panamera ကားကို မောင်းနေသည်။ ကျောင်းပြန်ဖွင့်ပွဲမှာလည်း Master Chicken CEO ရဲ့ သားကို အနိုင်ယူပြီး စားပွဲပေါ်ကို ဒေါ်လာ ၅ သန်း တင်လိုက်သေးသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူက K ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO ဖြစ်နေတဲ့ ဆီနီယာတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီကို ရထားတယ်လို့ တက်ဂယူ ကြားသိရသည်။
“ဂျူနီယာနဲ့ ရင်းနှီးလို့များလား” ဆိုတာကတော့ ခွေးတောင် ယုံမှာ မဟုတ်တဲ့ စကားမျိုး။
ဘဏ်တစ်ခုကနေ ဒေါ်လာ ၅ သန်း ထုတ်ယူတယ်ဆိုတာ ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတွေအတွက်တောင် လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကြားထဲမှာ R ရှိနေတာ သေချာသည်။
အစပိုင်းမှာ K ကုမ္ပဏီက အရင်းအနှီးရှာဖွေရေး ကုမ္ပဏီအဖြစ် စတင်ခဲ့ပြီး Gift Options တွေကတစ်ဆင့် ရန်ပုံငွေတွေကို ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။ ဆီနီယာ ဆန်းယော့ပ် က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပိုင်းမှာ ထူးချွန်တဲ့ အာရုံခံစားမှု ရှိသူဖြစ်ပြီး Derivative Markets တွေမှာ ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သလို Brexit ကာလမှာလည်း ကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလုံးကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။
“ကျောင်းကနေ ထွက်ခါနီးမှာတင် ကုမ္ပဏီကြီးတွေဆီ အကြွေးတွေတင်နေတဲ့သူက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကို ဘယ်လိုများ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တာလဲ။”
အကယ်၍ သူက ပြည်တွင်း ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီတွေကနေ တစ်ဆင့် အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အဆက်အသွယ်တွေကတစ်ဆင့် သတင်းအချက်အလက်တွေ ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် K ကုမ္ပဏီကတော့ သုံးစွဲသူအချက်အလက်တွေကို တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်ပေးတဲ့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကတစ်ဆင့်သာ အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့သည်။
သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အစ်မက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ အာရှဌာနခွဲအကြီးအကဲ၊ နောက်တော့ ကိုရီးယားဌာနခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်လာခဲ့သလို၊ ဆီနီယာကလပ်အသင်းဝင်တစ်ယောက်ကလည်း K ကုမ္ပဏီကို ဧရာမကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ K ကုမ္ပဏီသည် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှတစ်ဆင့် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး မကြာသေးမီကပင် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ပိုင်ဆိုင်သည့် အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။
‘ဂျင်ဟူး၊ ဆန်းယော့ပ်၊ တက်ဂယူ၊ အိုဟွန်းဂျူး၊ K ကုမ္ပဏီ၊ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ်…’
ဒီလောက် တိမ်တိမ်ရှင်းရှင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိချက်တွေထဲမှာတင် ထူးဆန်းနေတဲ့အချက်တွေ အများကြီးရှိနေသည်။ အနှောင့်အယှက်အဖြစ်ဆုံးကတော့ ဆွန်အာ က အဲဒီလူကို ပြန်ပြီး စိတ်ဝင်စားနေတာပဲ ဖြစ်သည်။
ဟွန်းဂျူး က တစ်နေရာရာကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ပြောတဲ့လူအကြောင်းကို ပိုပြီး စုံစမ်းပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ။”