အခန်း (၆၈)
ကျွန်တော်တို့ ကားဖြင့် အင်ချွန်းလေဆိပ်သို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်ရောက်မယ်လို့ ပြောထားတာလဲ” ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို “၂ နာရီခွဲ” ဟု ဖြေသည်။
ယနေ့တွင် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယားဌာနခွဲ၌ တာဝန်ထမ်းဆောင်ကြမည့် ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ အိုဟွန်းဂျူး နှင့် ဂျက်စီကာ တို့ ကိုရီးယားသို့ ရောက်ရှိလာရန် အစီအစဉ်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို သွားရောက်ကြိုဆိုခြင်းဖြစ်သည်။
အင်ချွန်းလေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ကားရပ်နားလိုက်ချိန်တွင် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဧရိယာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် မမျှော်လင့်ထားသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
KBC၊ MBS၊ SBC စသည့်ရုပ်သံလိုင်းများမှသည် ကေဘယ်လ်ရုပ်သံလိုင်းများအထိ၊ CNN နှင့် NHN ကဲ့သို့သော နိုင်ငံတကာသတင်းဌာနများအထိ သတင်းထောက်အများအပြားက ထိုနေရာတွင် စုရုံးနေကြသည်။
သူတို့သည် ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးရန် နေရာသတ်မှတ်ထားပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကိုပင် ချထားကြသည်။
တက်ဂယူ လည်း ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း နားမလည်နိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။
“ဟောလိဝုဒ်ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက်ယောက်များ ကိုရီးယားကို ရောက်လာတာလား” ဟု ကျွန်တော်တွေးမိသည်။ နာမည်ကြီးသတင်းများကို ကျွန်တော် သိပ်စိတ်မဝင်စား၍ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးတံခါးများ ပွင့်လာပြီး ခရီးဆောင်အိတ်များ ကိုယ်စီဆွဲထားသည့် နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားများ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် အနက်ရောင်ခါးမြင့်စကတ်၊ အဖြူရောင်အင်္ကျီနှင့် မျက်မှန်တပ်ထားသည့် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့်အတူ ထွက်လာသည်။
သူမက အိုဟွန်းဂျူး ဖြစ်သည်။
သူမကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကင်မရာများက အိုဟွန်းဂျူး ဘက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး မီးရောင်များ တဖျတ်ဖျတ်လက်ကုန်သည်။
ကလစ်၊ ကလစ်! ဓာတ်ပုံရိုက်သည့်အသံများက ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အိုဟွန်းဂျူး သည် ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဧရိယာမှ အမြန်ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသော်လည်း သတင်းထောက်များက သူမကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ဟု တက်ဂယူ က အံ့အားသင့်စွာ အော်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့ မမ ကို ဘာဖြစ်တာလဲ”
“မယုံနိုင်စရာပဲ။”
သူမက တကယ်ပဲ အိုဟွန်းဂျူး ဟုတ်ပါ့မလား။
သို့သော် ထူးခြားသည့်အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုမရှိဘဲ မီဒီယာများက ဤသို့ ဝိုင်းအုံနေလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။
သတင်းထောက်များ ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်တော့ဘဲ အိုဟွန်းဂျူး လည်း မလွှဲမရှောင်သာ ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ မကြာမီပင် ရုပ်သံလိုင်းအမှတ်တံဆိပ်ပါသည့် မိုက်ခရိုဖုန်းတစ်ဒါဇင်ခန့်ကို သူမရှေ့သို့ ထိုးပေးလိုက်ကြသည်။
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဌာနခွဲမန်နေဂျာဖြစ်လာတဲ့ ပထမဆုံး ကိုရီးယားလူမျိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုခံစားရပါသလဲ”
“ခင်ဗျားရဲ့ သဘောထားကို ပြောပြပေးလို့ရမလား”
“ကိုရီးယားမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါသလား”
“ကိုရီးယားဌာနခွဲမန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုရီးယားဈေးကွက်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဘယ်လိုမြင်ပါသလဲ”
မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ပေါက်မေးမြန်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အိုဟွန်းဂျူး တစ်ဦးတည်းကို မေးမြန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယားဌာနခွဲမန်နေဂျာကို မေးမြန်းခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် တက်ဂယူကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဟွန်းဂျူး က ဌာနခွဲမန်နေဂျာလား။ ခင်ဗျား သိထားလား”
တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ထက် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဌာနခွဲမန်နေဂျာတဲ့လား! ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မမ က ဌာနခွဲမန်နေဂျာဖြစ်နေတာ!”
သတင်းထောက်များ၏ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားနေသည့် ဟွန်းဂျူး ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှာ အရင်က အမျိုးသမီးဌာနခွဲမန်နေဂျာ ရှိဖူးလို့လား”
ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း တွေးနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် နောက်ကျောဘက်မှ အဖြေတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ဂျက်စီကာ က ဌာနခွဲမန်နေဂျာဖြစ်လာတဲ့ ပထမဆုံးအမျိုးသမီးပဲ”
လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆံပင်တိုတိုနှင့် ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် နိုင်ငံခြားသူတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ ဘယ်အချိန်က ရောက်နေတာလဲ။
“ဂျက်စီကာ!”
“ရှူး”
ဂျက်စီကာ က သူမ၏ လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းပေါ်တင်ကာ ကျွန်တော့်နောက်သို့ ပုန်းလိုက်သည်။ သတင်းထောက်များကို သတိထား၍ ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သတင်းထောက်အားလုံးသည် ဟွန်းဂျူး ကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။
ဂျက်စီကာ က ပြုံးရင်း “ကြာပြီနော်။ တွေ့ချင်နေတာ” ဟု ပြောသည်။
ဘရက်ဇစ် (Brexit) ဖြစ်ပြီးကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
ကျွန်တော် သူမကို “ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ။ ဂျက်စီကာ က ကိုရီးယားဌာနခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်သွားပြီ။”
သူမ ကိုရီးယားဌာနခွဲကို လာမယ်လို့ ကြားတုန်းက ရာထူးတိုးလိမ့်မယ်လို့တော့ ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဌာနခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့တော့ လုံးဝမထင်ထားခဲ့မိပါ။
တက်ဂယူက မျက်တောင်ခတ်ရင်း “ဒါက ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလား” ဟု မေးသည်။
“အရေးကြီးတာပေါ့။”
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ ဌာနခွဲမန်နေဂျာဆိုသည်မှာ နိုင်ငံတွင်းရှိ အဓိက ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီများ၏ CEO များထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသည့် ရာထူးဟု သတ်မှတ်ကြသည်။
ယခုမှပဲ အခြေအနေကို နားလည်တော့သည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က ကိုရီးယားကို တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်လာသည်မှာပင် အံ့ဩစရာဖြစ်နေပြီ၊ ယခုမူ အသက်သုံးဆယ်ကျော် ကိုရီးယားအမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဌာနခွဲမန်နေဂျာရာထူးကို ရယူလိုက်ခြင်းမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်။
ဤအချက်က ရုပ်သံလိုင်းအားလုံးမှ သတင်းထောက်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ ဒီည သတင်းတွင် မမ ဟွန်းဂျူး ၏ မျက်နှာကို ပြသလိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။
“မမ… အို!”
လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အော်ခေါ်ရန် ပြင်နေသည့် တက်ဂယူ ကို ကျွန်တော် တားလိုက်သည်။ ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်နေမှသာ ကျွန်တော်တို့ အာရုံစိုက်ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် သူစိမ်းများကဲ့သို့ နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း အင်တာဗျူးမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည်။
မမျှော်လင့်ထားသည့် အခြေအနေဖြစ်သော်လည်း မမ ဟွန်းဂျူး ကမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ သတင်းထောက်များ၏ မေးခွန်းများကို တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားနေသည်။
“ပထမဆုံးအမျိုးသမီးဌာနခွဲမန်နေဂျာအနေနဲ့ အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းခန့်အပ်မှု အချိုးအစားကို ဘယ်လောက်အထိ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးမလဲ”
မမ ဟွန်းဂျူး က တိုတိုရှင်းရှင်းပင် “ဝန်ထမ်းခန့်အပ်မှုကို စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်သွားမှာဖြစ်ပြီး ကျား၊ မ မရွေး ဘက်စွမ်းရည်ပေါ်မူတည်ပြီး ရွေးချယ်သွားမှာပါ” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အတွင်းမှာ ကျား၊ မ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုတွေ ရှိတယ်လို့ သိထားရပါတယ်။ အမျိုးသမီး ငွေကြေးကျွမ်းကျင်သူတွေကို ပိုပြီး အခွင့်အရေးပေးဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါသလား”
သတင်းထောက်များက မေးခွန်းများဖြင့် ဆက်လက်ဖိအားပေးနေကြသည်။
မေးသမျှကို လိုက်ဖြေနေလျှင် တစ်ညလုံး ကြာပေလိမ့်မည်။ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက သတင်းထောက်များကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး မမ ဟွန်းဂျူး သည် ဝန်ထမ်းများနှင့်အတူ ထိုကြားမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဂိတ်အပြင်ဘက်တွင် ကားတစ်စီး စောင့်ဆိုင်းနေပြီး မမ ဟွန်းဂျူး ကားပေါ်တက်သည်နှင့် ကားထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ကျန်ရှိနေသည့် သတင်းထောက်များက အခြားသတင်းရနိုင်မည့်သူများကို လိုက်ရှာနေကြသည်။ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဂိတ်မှ မထွက်ခွာရသေးသည့် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဝန်ထမ်းများမှာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာသည်။
“ဒါရိုက်တာ အိုဟွန်းဂျူး နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဘောထားလေး ပြောပြပေးပါဦး”
“ကိုရီးယားဌာနခွဲရဲ့ အနာဂတ်အစီအစဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိထားတာ ရှိပါသလား”
ကျွန်တော် ဂျက်စီကာ ကို “မြန်မြန်သွားရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဂျက်စီကာ က သဘာဝကျကျ ကျွန်တော့်ညာဘက်လက်မောင်းကို လာတွဲလိုက်သည်။ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့သည်ဟု ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်နေသည်ကို မြင်တော့ သူမက မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီး “သတင်းထောက်တွေ နောက်ကနေ ကြည့်နေတယ်လေ” ဟု ပြောသည်။
ဤကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်သွားလျှင် ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့ကို ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဝန်ထမ်းများဟု သံသယဝင်ကြလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ချစ်သူစုံတွဲဟန်ဆောင်ကာ လမ်းကိုဖြတ်ကူးပြီး ကားပါကင်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ ကားရှေ့သို့ ရောက်မှသာ ဂျက်စီကာ က လက်မောင်းကို လွှတ်ပေးသည်။
“…”
တကယ်ပဲ ဒီလောက်ထိ လုပ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား။
“ကျွန်တော်တို့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဝန်ထမ်းတွေဆိုတာ ဘယ်သူမှ အစကတည်းက မသိခဲ့ကြပုံပဲ။”
***
တေဟရန်လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ ယော့ဆမ်ဘူတာနှင့် ဆောလန်းဘူတာကြားတွင် အပြာရောင်မှန်များဖြင့် အပြည့်ဖုံးအုပ်ထားသည့် ၃၈ ထပ်တိုက်နှစ်လုံး ရှိသည်။ အဆောက်အအုံနှစ်ခုလုံးကို IMF အကျပ်အတည်းကာလအတွင်း ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အာရှဌာနခွဲမှ ချေ့စ်ဆောက်သ်ဝဲလ်က ဈေးလျှော့ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မြေနေရာများနှင့်အတူ အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ညာဘက်ရှိ အဆောက်အအုံမှာ ကိုရီးယားဌာနခွဲရုံးဖြစ်လာရန် သတ်မှတ်ထားသည်။ အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်တွင် ရုပ်သံထုတ်လွှင့်သည့် ကားများနှင့် ကင်မရာအဖွဲ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး သီးသန့်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက အဆောက်အအုံပတ်လည်နှင့် မြေအောက်ကားပါကင်ဝင်ပေါက်တို့တွင် ဝင်ထွက်သွားလာမှုကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ထိုဘက်သို့ ကားမောင်းဝင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
“ခွင့်ပြုချက်မရှိတဲ့သူတွေ ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး။”
ဂျက်စီကာ က သူမ၏ အိုင်ဒီကတ်ကို အိတ်ထဲမှထုတ်ကာ ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ကျွန်တော်က လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို ပြသလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဝန်ထမ်းတွေပါ။”
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းက အိုင်ဒီကတ်ကို စစ်ဆေးပြီး အတားအဆီးကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ မြေအောက်ကားပါကင်တွင် ကားရပ်ပြီး လော်ဘီသို့ တက်သွားရာ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ဌာနခွဲမန်နေဂျာကို ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာပြီလို့ အကြောင်းကြားထားပါတယ်။ သူ ခဏနေရင် လာပြီး လမ်းပြပေးပါလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော်တို့ပဲ အရင်ရောက်နေပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဓာတ်လှေကားဖြင့် အပေါ်ဆုံးထပ်ဖြစ်သည့် ၃၈ ထပ်သို့ တိုက်ရိုက်တက်သွားကြသည်။ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးတွင် အတွင်းပိုင်းပြင်ဆင်မှုများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဌာနခွဲမန်နေဂျာရုံးခန်းကိုမူ အပြီးသတ်ထားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ နံရံများ၊ ပရိဘောဂများနှင့် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများအားလုံးမှာ အသစ်စက်စက်များဖြစ်သည်။
တက်ဂယူ က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း “ဒီနေရာလေး တကယ်ကောင်းတာပဲ” ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
ကျယ်ဝန်းသည့်အခန်းထဲတွင် ရုံးခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းနေရာများရှိပြီး အတွင်းဘက်တွင် အိပ်ခန်း၊ ရေချိုးခန်းနှင့် အဝတ်လဲခန်းတို့ပါ ပါဝင်သည်။
ဒါက အလုပ်ကနေ အိမ်မပြန်ခိုင်းဘဲ ဆက်လုပ်ခိုင်းချင်တဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စေတနာများလား။ ထိုအချိန်တွင် ဟွန်းဂျူး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမမှာ အရင်ကနှင့်မတူဘဲ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။
သူမ ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ နေကောင်းလား” ဟု တက်ဂယူ က မေးသည်။
“မင်းတို့ ဘယ်တုန်းက ဌာနခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ အရင်က မပြောပြတာလဲ” ဟု ဟွန်းဂျူး က အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီနေ့ လူချင်းတွေ့မှ ပြောပြဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သတင်းမီဒီယာတွေက အရင်သိသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။”
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းမှာ ဂုဏ်ယူရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ တကယ်ကောင်းတာပဲ။ အားလုံးက မင်းတို့ကြောင့်ပါပဲ။”
“ကျွန်တော်တို့ကြောင့်လား။”
ဟွန်းဂျူး က နှုတ်ခမ်းတွန့်ရုံ ပြုံးသည်။
“သာမန်အားဖြင့်ဆိုရင် OTK ကုမ္ပဏီနဲ့ K ကုမ္ပဏီသာ မရှိရင် ကိုရီးယားမှာ ဌာနခွဲ တည်ထောင်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို၊ ငါလည်း ဌာနခွဲမန်နေဂျာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
သူမစကားကြောင့် ကျွန်တော် အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်။
“တကယ်လား၊ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က ကိုရီးယားကို OTK ကုမ္ပဏီကြောင့် ဝင်လာတာပေါ့လေ။”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ဟွန်းဂျူး က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“တစ်ဝက်လောက်တော့ ဟုတ်မှာပါ။ K ကုမ္ပဏီ တစ်ခုတည်းမှာတင် ရှိနေတဲ့ ငွေသားပမာဏက ဒီဌာနခွဲတစ်ခုလုံး ထိန်းချုပ်နိုင်တာထက် ပိုများနေတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အနာဂတ်မှာ လုပ်မယ့် IPO ကိုလည်း ထည့်တွက်ရဦးမယ်။”
ကျွန်တော်တို့ ရှယ်ယာပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ကုမ္ပဏီများသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တိုးတက်နေသည်။ မကြာမီတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတော့ဈေးကွက်တွင် စာရင်းဝင်လာကြလိမ့်မည်။
IPO ကို ကိုင်တွယ်သည့် ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်ကုမ္ပဏီသည် ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး အခကြေးငွေများလည်း ကောက်ခံနိုင်သည်။
OTK ကုမ္ပဏီပိုင် ကုမ္ပဏီများသည် ပြည်ပဈေးကွက်တွင် စာရင်းဝင်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း K ကုမ္ပဏီပိုင် ကုမ္ပဏီအများစုမှာမူ KOSDAQ တွင် စာရင်းဝင်ကြလိမ့်မည်။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူတို့အနေဖြင့် မည်သည့်ဘက်ကိုမှ လက်လွတ်ခံလိုမည်မဟုတ်ပေ။
ဟွန်းဂျူး စီးကရက်တစ်လိပ် ဖွာရှိုက်လိုက်သည်။
“ဘရက်ဇစ် (Brexit) ဖြစ်ပြီးနောက်ပိုင်း ငွေကြေးလောကတစ်ခုလုံးက OTK ကုမ္ပဏီကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြတာ သိတယ်မလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
အရင်ကလည်း နာမည်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြောင်းလဲမှုများ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ အဆင့်ချင်း မတူတော့ပါ။
အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်းပေါင်း ၃၀,၀၀၀ တိတိ။ ၎င်းမှာ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် ၏ တစ်နှစ်စာ အသားတင်အမြတ်ငွေနှင့် ညီမျှသည့် ပမာဏကို နိုင်ငံခြားငွေကြေးဈေးကွက်တွင် တစ်လအတွင်း ရရှိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ။”
ဆန်ယော့ပ် ပြီးနောက် ဟွန်းဂျူး ပါ မီဒီယာတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
OTK ကုမ္ပဏီ၏ ပိုင်ရှင်ကို သိရှိရန်ဆိုလျှင် ဒယ်လာဝဲလ် (Delaware) တွင် သိမ်းဆည်းထားသည့် ကော်ပိုရိတ်မှတ်ပုံတင်စာရင်းကို စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။
သို့သော် OTK ကုမ္ပဏီက နိုင်ငံခြားငွေကြေးဈေးကွက်တွင် ငွေများပုံအောရင်း K ကုမ္ပဏီက ဆင်းသက်ပစ္စည်း (Derivatives) ဈေးကွက်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေသည်။ ဈေးကွက်များသာ ကွဲပြားသည်၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသည့်နည်းလမ်းများမှာမူ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။
လက်ရှိတွင် OTK ကုမ္ပဏီက K ကုမ္ပဏီ၏ ရှယ်ယာ ၉၈ ရာခိုင်နှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကုမ္ပဏီနှစ်ခုစလုံးသည် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှတစ်ဆင့် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် နှင့် K ကုမ္ပဏီကိုသာ လိုက်ရှာကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကျွန်တော်နှင့် တက်ဂယူ တို့၏ အမည်များမှာ မလွဲမသွေ ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ကျွန်တော်တို့၏ အစစ်အမှန်ဘဝကို သိရှိထားသူ အနည်းငယ်လည်း ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
“ဖော်ထုတ်ခံရဖို့က အချိန်တစ်ခုသာ လိုတော့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။”
တောင်ကိုရီးယားသည် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေတွင် ပြဋ္ဌာန်းထားသည့်အတိုင်း ဒီမိုကရေစီသမ္မတနိုင်ငံဖြစ်ပြီး မည်သည့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ အထူးလူတန်းစားကိုမျှ အသိအမှတ်မပြုပါ။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ အထူးလူတန်းစားများက ရှိနေမြဲဖြစ်သည်။
ကိုရီးယားစစ်ပွဲအပြီးတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည့် စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးများ (Chaebols) သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို စုဆောင်းကာ လုပ်ငန်းများကို လည်ပတ်လျက် ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းကို လွှမ်းမိုးထားကြသည်။
“ကျွန်တော့်အစစ်အမှန်ဘဝသာ ပေါ်လာရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ။”
လက်ရှိတွင် OTK ကုမ္ပဏီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုပမာဏသည် ပြည်တွင်းရှိ စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးအများစု၏ စျေးကွက်တန်ဖိုးထက်ပင် ကျော်လွန်နေသည်။ သို့သော် သူတို့ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ငွေပမာဏနှင့်စာလျှင် ကိုရီးယားတွင် သူတို့၏လွှမ်းမိုးမှုမှာ အလွန်နည်းပါးနေသေးသည်။
ကိုရီးယားတွင် နိုင်ငံရေးလောက၊ စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးများ၊ မီဒီယာများ စသည်တို့အကြား အပြန်အလှန်ချိတ်ဆက်မှုများ၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများဖြင့် ခိုင်မာသည့် ကာတယ် (Cartel) စနစ်ကို တည်ဆောက်ထားသည်။
စတော့ဈေးကွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏လွှမ်းမိုးမှု အင်အားကို အလွယ်တကူ မြင်နိုင်သည်။
KOSPI တွင် စျေးကွက်တန်ဖိုး အမြင့်ဆုံးအဆင့် ၂၀ အတွင်း စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးများနှင့် မပတ်သက်သည့် ကုမ္ပဏီ ဘယ်နှစ်ခုများ ရှိသနည်း။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု တွင် Google၊ Facebook၊ Amazon ကဲ့သို့သော နည်းပညာကုမ္ပဏီသစ်များ၊ တရုတ်တွင်လည်း အလီဘာဘာ၊ Tencent၊ Baidu တို့က စျေးကွက်တန်ဖိုး အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။
ကိုရီးယားလုပ်ငန်းရှင်များ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ပျင်းရိနေကြ၍လား၊ သို့မဟုတ် စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးများက အလုပ်အရမ်းကြိုးစားလွန်း၍ ယခုကဲ့သို့ ရလဒ်များ ထွက်လာခြင်းလား။
တောင်ကိုရီးယား ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးတွင် စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးများ၏ အခန်းကဏ္ဍကို ငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် နှင့် အွန်ဆောင်းကားလုပ်ငန်းစုကဲ့သို့သော ကုမ္ပဏီများသည် ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်တွင် စီးပွားရေးတိုးတက်မှုအတွက် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ၎င်း၏အောက်ခြေတွင် ပြည်တွင်းဈေးကွက်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ခြင်းနှင့် လုပ်ငန်းခွဲများကြောင့် ကုမ္ပဏီသစ်များ ပေါက်ဖွားမှုကို တားဆီးခြင်းဟူသည့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိနေသည်။
ထိုသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် ပိုက်ဆံရှိခြင်းကြောင့်… မဟုတ်ပါ၊ ပိုက်ဆံရှိနေခြင်းကြောင့် ပစ်မှတ်ဖြစ်လာရန် အလားအလာ များလှသည်။ ကာတယ်၏ အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်သည့် ကျွန်တော်တို့အနေဖြင့် အစဉ်အမြဲ ဖိနှိပ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရလိမ့်မည်။
ပိုက်ဆံရှာသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ဥပဒေကြောင်းအရ အရေးယူခံရမည့်အလုပ်ကို ဘာတစ်ခုမျှ လုပ်ခဲ့ခြင်းမရှိပါ။ သို့သော် တစ်ခါမိသွားလျှင် ဥပဒေဆိုသည်မှာ အဲ့ဒီအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။
L6 အကျပ်အတည်းကာလတုန်းကတောင် ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထားမရှိဘဲ ဝေဝါးတဲ့သံသယတွေနဲ့ ငွေကြေးဆိုင်ရာဝန်ဆောင်မှုကော်မရှင်က စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု မလုပ်ခဲ့ဘူးလား။
ဥပဒေဆိုသည်မှာ စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲခြင်း သို့မဟုတ် ဖန်တီးခြင်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။ မနေ့ကအထိ တရားဝင်ဖြစ်ခဲ့သည့်အရာသည် ဒီနေ့တွင် တရားမဝင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ထိုသို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး မကြာခဏ ဖြစ်ပျက်နေကျဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်ပြောသည့်စကားကြောင့် အံ့ဩသွားသည့် အယ်လီ (Ellie) က “ဒါဆို ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ” ဟု မေးသည်။
“အဲ့ဒီကာတယ်ထဲကိုသာ ကျွန်တော်ဝင်လိုက်ရင် ပြဿနာက ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပါ။”
နိုင်ငံရေးသမားများကို ငွေကြေးထောက်ပံ့ခြင်း၊ စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးများ၊ မီဒီယာများနှင့် ကွန်ရက်ချိတ်ဆက်ခြင်းအားဖြင့် စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သည့် ပေါ်ထွက်လာဆဲ ငွေကြေးဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းစုတစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်သည်။
ဟွန်းဂျူး က “နောက်ထပ် တိုက်ရိုက်ကျတဲ့နည်းလမ်းကတော့ အိမ်ထောင်ပြုတာပါပဲ” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။”
အိမ်ထောင်ရေးကဲ့သို့ သေချာပြီး လုံခြုံသည့်နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ရန်မှာ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ကျွန်တော့်အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် ထိပ်တန်း စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးငါးခုကတောင် ကျွန်တော့်ကို သူတို့မိသားစုထဲသို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
“အိမ်ထောင်ပြုတာလား။ ဂျင်ဟူး၊ မင်းက အခုမှ ငယ်သေးတယ်လေ။”
အယ်လီ၏ စကားအပေါ် ဟွန်းဂျူး က “မဟာဗျူဟာမြောက် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောသည်။
အချစ်ကြောင့် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းဟူသည့် သဘောတရားမှာ နှစ်တစ်ရာပင် မပြည့်သေးသည့် မကြာသေးမီကမှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမတိုင်မီက အိမ်ထောင်ပြုခြင်းမှာ မိသားစုများအကြား ချုပ်ဆိုသည့် စာချုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ယခုတိုင်အောင်ပင် ချေဘိုးလ် (Chaebol) မိသားစုများအတွင်း အိမ်ထောင်ပြုမှုများမှာ ထိုအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
“စက်မှုလုပ်ငန်းစု အဆင့်နှစ်မှာရှိတဲ့ အွန်ဆောင်းဂရု (Eunsung Group) က ကျွန်တော်တို့မိသားစုကို ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိလား။”
ကာတယ်ထဲကို ဝင်ဖို့ပြောနေသူ၊ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါ။
အွန်ဆောင်းဂရု သည် ကျွန်တော့်ဖခင် အပင်ပန်းခံ၍ တီထွင်ခဲ့သည့် နည်းပညာကို ခိုးယူခဲ့ပြီး သူတစ်သက်လုံး အသက်ပေး၍ တည်ဆောက်ခဲ့သည့် ကုမ္ပဏီကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။
ထိုအထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ကျွန်တော့်ဖခင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော့်အစစ်အမှန်ဘဝ ပေါ်လာသည်နှင့် ကျွန်တော်တို့မိသားစုအပေါ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံး အလင်းရောက်လာလိမ့်မည်။
သူ့သားမှန်းသာ သူတို့သိသွားရင် အွန်ဆောင်းဂရု က ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲ။ ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားမလား။
ဟွန်းဂျူး က “မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ” ဟု မေးသည်။
“ကျွန်တော် ဘယ်သူမှ မထိရဲတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာရမယ်။”
အရင်က ကျွန်တော်ဆိုလျှင် စက်မှုလုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ဖို့ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိမှာ မဟုတ်ပါ။ သို့သော် အခြေအနေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။
တက်ဂယူ က “ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား” ဟု မေးမြန်းသည်။
ခြေရင်းတွင် ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ကျက်ထားသော မြို့ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“စမ်းကြည့်မှပဲ သိရမှာပေါ့။”