အခန်း (၅)
ကျွန်တော် မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို အမေ့ကို ပြောပြလိုက်တယ်။
အမေက ကျွန်တော်ပြောတာကို နားထောင်ရင်း မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားတယ်။
“ဒီ ‘ဘန့်ကိုင်း’ (Bant Coin) ဆိုတာက တကယ်ပဲ ဘာလဲ။ ဘယ်ကနေ ထုတ်တာလဲ။”
“သူက အွန်လိုင်းကနေပဲ ထုတ်တဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ်ငွေကြေးတစ်မျိုးပါ။”
“ဒါဆိုရင် ဂိမ်းထဲက ပိုက်ဆံမျိုးလား။”
“အဲဒီလို နားလည်ရင်တော့ ပိုလွယ်တာပေါ့။”
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝက ရခဲ့တဲ့ ဝမ်တစ်သိန်းတန်ဖိုးရှိတဲ့ ဘန့်ကိုင်းတွေက အခု ဝမ် ၁၃.၆ ဘီလီယံ ဖြစ်သွားပြီ။ အဲဒီထဲက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝေစုက ဝမ် ၁.၂၄ ဘီလီယံ ဖြစ်တယ်။
အမြတ်ငွေနဲ့တွက်ရင်တော့ ကနဦးရင်းနှီးငွေရဲ့ သိန်းတစ်ရာကျော်တောင် ရှိပေမဲ့ တက်ဂဲ့ယူ ရခဲ့တာနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။
အဲဒီလို ကွာခြားသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ ကာရိုက်တာက အဆင့်မြင့်လို့ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ဟာကတော့ သာမန်လောက်ပဲ ရှိလို့ပါ။
ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့သာ ကြိုသိခဲ့ရင် အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ ပိုကြိုးစားခဲ့မိမှာ အသေအချာပါပဲ။
* * *
ပိုက်ဆံရလာတဲ့အခါ အရင်ဆုံးလုပ်ရမှာက နေစရာနေရာရှာဖို့ပါ။
လေဝင်လေထွက်မကောင်းတဲ့ မြေအောက်ခန်းမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ကျဉ်းကျပ်ပြီး ရှုပ်ပွနေရုံတင်မကဘဲ ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း မကောင်းဘူး။ အမေ မကြာခဏ ချောင်းဆိုးနေတာလည်း အဲဒီကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်။
တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးအိမ်မျိုး ရှာပေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အမေကတော့ ကန့်ကွက်တယ်။
“ပိုက်ဆံရုတ်တရက် ရလာတာနဲ့တင် စိတ်ကြိုက်ဖြုန်းလို့ မရဘူးလေ။”
နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်အချို့ကို သွားမေးပြီး ဝမ်သန်း ၁၂၀ တန်ဖိုးရှိတဲ့ နှစ်ခန်းတွဲ ဗီလာလေးတစ်လုံးကို အငှားစာချုပ် ချုပ်လိုက်တယ်။ အဆောက်အအုံက အိုဟောင်းနေပေမဲ့ နံရံကပ်စာရွက်တွေနဲ့ ကြမ်းခင်းတွေကို အသစ်လဲထားတာကြောင့် အတွင်းပိုင်းကတော့ သန့်ရှင်းနေတယ်။
ရွှေ့ပြောင်းရတဲ့နေ့။
ပစ္စည်းသိပ်မရှိတာကြောင့် ပြောင်းရွှေ့ရေးကုမ္ပဏီ ခေါ်စရာမလိုဘဲ ကားတစ်စီးနဲ့တင် လုံလောက်သွားတယ်။ ပြောင်းရွှေ့တာကလည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးသွားတယ်။
ပစ္စည်းတွေ အကုန်ရွှေ့ပြီးတဲ့အခါ ကားသမား ပြန်သွားတော့ ကျွန်တော်နဲ့ အမေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စပြီး နေရာချကြတယ်။
“အိမ်သစ်လေးက သဘောကျရဲ့လား အမေ။”
အမေက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေတယ်။
“ကျေနပ်တာပေါ့။ အခန်းနှစ်ခန်းလည်း ပါတယ်၊ နေရောင်လည်း ကောင်းကောင်းရတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်။”
ပိုက်ဆံပိုသုံးနိုင်ရင် ဒီထက်ကောင်းတဲ့အိမ်မျိုး ဝယ်ပေးနိုင်ပေမဲ့...
အမေ ပျော်နေတာကို မြင်ရတာကပဲ ကျေနပ်စရာပါ။
ပစ္စည်းတွေ နေရာချရင်း အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ အမေ ရုတ်တရက် ရပ်သွားတယ်။ သေတ္တာအသေးလေးတစ်ခုထဲမှာ ဓာတ်ပုံဘောင်တွေ၊ ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်တွေနဲ့ မှတ်စုစာအုပ်အဟောင်းတစ်ခု ရှိနေတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ပြောင်းရွှေ့တိုင်း အိမ်တွေက ပိုပိုသေးလာခဲ့တယ်။ နေရာကျဉ်းလာတဲ့အခါ မသုံးတဲ့ပစ္စည်းတွေကို စွန့်ပစ်ရတော့တာပဲ။
အဖေ့ပစ္စည်း အများစုက ဒီလိုနဲ့ပဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။
အခုသေတ္တာထဲက ပစ္စည်းတွေကတော့ အမေ ဘယ်လိုမှ မစွန့်ပစ်ရက်တဲ့ အဖေ့ရဲ့ အမှတ်တရပစ္စည်းတွေပါ။
အမေက ဓာတ်ပုံဘောင်တစ်ခုကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ကိုင်ကြည့်တယ်။
အဲဒီမှာ ကျွန်တော် မူလတန်းကျောင်းသားဘဝတုန်းက အိမ်ဝင်းထဲမှာ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်က အလယ်မှာ၊ ဘေးနှစ်ဖက်မှာတော့ အမေနဲ့ အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့နောက်မှာတော့ နှစ်ထပ်အိမ်လေးတစ်လုံး။
တစ်လုံးတည်းရှိတဲ့ အိမ်ပိုင်လေးမှာ နေချင်တာက အမေ့ရဲ့ အိပ်မက်ပါ။ အဲဒီအိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အဖေက မြေကွက်ဝယ်ပြီး အိမ်ကို ကိုယ်တိုင်ဆောက်ခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော် မမွေးခင်ကတည်းက အိမ်က ပြီးနေပြီ၊ ကျွန်တော် မွေးလာကတည်းက အဲဒီမှာပဲ နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ အမှတ်တရ အများစုက အဲဒီနေရာနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။
အမေက ဓာတ်ပုံကို ငေးကြည့်ရင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“အဖေ့ကို လွမ်းတဲ့အချိန်တွေ ရှိလား။”
ကျွန်တော် မေးလိုက်တဲ့အခါ အမေက ခါးသီးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ရှိတာပေါ့။ အဖေက အများကြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီးမှ ထွက်သွားခဲ့ရတာ။ အဖေသာ အခုထိ ရှိနေရင် ဒီလိုနေ့ရက်မျိုးတွေကို ကျွန်မတို့ အတူတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းနိုင်မှာ။”
ကျွန်တော်လည်း ဓာတ်ပုံကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ငယ်ရွယ်စဉ်က အဖေ ရှိနေတယ်။ အချိန်အတော်ကြာမှ အဖေ့ပုံကို ပြန်မြင်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။
ခဏအကြာမှာ အမေက ထရပ်လိုက်ပြီး တမင်တကာလိုပဲ စိတ်ပါလက်ပါ ပြောလိုက်တယ်။
“နောက်တစ်ခါလောက်တော့ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဦးမှ။ ဂျင်ဟူး ရေ၊ မင်းအခန်းထဲသွားပြီး နည်းနည်းလောက် ရှင်းလိုက်ပါဦး။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ပစ္စည်းသိပ်မရှိတော့ ရှင်းရတာ မြန်တယ်၊ အိမ်ကလည်း သေးတော့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရတာ သိပ်မကြာဘူး။
ဒါလည်း ကောင်းတဲ့အချက်တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။
ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ အိမ်က အတော်လေး ကျယ်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပစ္စည်းနည်းလို့ ဖြစ်လာတဲ့ အမြင်အာရုံချောက်လှန့်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။
လျှော်စက်၊ ရေခဲသေတ္တာ၊ ထမင်းစားပွဲ၊ ကုတင်... ဒါတွေကို အသစ်ဝယ်ရဦးမယ်။
“အမေ အလုပ်ကနေ ခဏလောက် နားလိုက်ပါလား။”
“ကျန်းမာရေးကောင်းလျက်နဲ့ အိမ်မှာပဲ ထိုင်နေလို့ ဖြစ်ပါ့မလား။”
အမေကတော့ ကျွန်တော်ပြောတာကို နားမထောင်ဘူး။
“ဒါဆိုရင် အနည်းဆုံး သုံးလလောက်တော့ နားပေးပါ။ သဘောတူတယ်နော်။”
အများကြီး တိုက်တွန်းပြောဆိုပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အမေက မရမက ခေါင်းညိတ်ပေးတယ်။
“ကောင်းပါပြီ သားရယ်။ အမေ နားပါ့မယ်။”
အိမ်ပြောင်းတာအတွက် ပိုက်ဆံအများကြီး သုံးလိုက်ပေမဲ့ ဘဏ်ထဲမှာ ဝမ်သန်း ၃၇၅ ကျန်နေသေးတယ် (အခွန်အတွက် ဝမ်သန်းတစ်ရာလောက် ထပ်ပေးရဦးမှာ)။ ဒါ့အပြင် တက်ဂဲ့ယူ ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို ဝမ် ၇၄၀ သန်း ပေးဖို့ ကျန်နေသေးတယ်။
ဒီအတိုင်းဆိုရင် စိတ်ပူစရာမလိုတဲ့ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ နေနိုင်မှာပေါ့။
ပျော်ပေမဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ပိုက်ဆံရှာရတာ တကယ်ပဲ ဒီလောက်လွယ်တာလား။
ကျွန်တော် အမေ့ကို ဝမ်သန်းတစ်ရာပါတဲ့ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ် ပေးလိုက်တယ်။
“ဒီပိုက်ဆံတွေကို သုံးလိုက်ပါ အမေ။ လိုတာလေးတွေ ဝယ်ထားပါ။”
“အမေ အဆင်ပြေပါတယ်။ အမေ့မှာလည်း စုထားတာလေးတွေ ရှိပါတယ်ကွယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဆင်မပြေဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ယူထားပေးပါ။”
အလုပ်တွေ အကုန်ပြီးစီးပြီး အနားယူနေတုန်းမှာပဲ တက်ဂဲ့ယူ က တစ်ရှူးတွေ၊ ဆပ်ပြာတွေ ကိုင်ပြီး ဝင်လာတယ်။
“ရောက်ပါပြီ အန်တီ!”
အမေက ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ဖြစ်သွားတယ်။
“အော်... တက်ဂဲ့ယူ လာပြီလား။”
တက်ဂဲ့ယူ က အိမ်ကို ခဏခဏ ရောက်လာတတ်တာကြောင့် အမေက သူ့ကို ကိုယ့်သားအရင်းလိုပဲ သဘောထားတယ်။ ကျွန်တော် စစ်မှုထမ်းနေတုန်းကလည်း တက်ဂဲ့ယူ က အားလပ်ရက်တွေ၊ မွေးနေ့တွေမှာ အမေ့ဆီ လာလည်ပေးနေကျပါ။
“စားပြီးပြီလား။”
“မစားရသေးပါဘူး။ အိမ်ပြောင်းတဲ့နေ့ဆိုတော့ ဂျာဂျန်မြောင် စားရမှာပေါ့။ ခဏနေရင် မှာလိုက်မယ်လေ။”
တက်ဂဲ့ယူ က အိမ်ကို ပတ်ကြည့်တယ်။
“ကူညီစရာ ရှိသေးလား။”
ကျွန်တော်က ဘာမဟုတ်တာနဲ့ စိတ်တိုမိတယ်။
“ကူညီချင်ရင် စောစောကတည်းက လာခဲ့ပေါ့။ ဂျာဂျန်မြောင် စားဖို့ပဲ လာတာလား။”
တကယ်တော့ သူ စောစောလာခဲ့ရင်တောင် လုပ်စရာ သိပ်မကျန်တော့ပါဘူး။
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ နဲ့အတူ အခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင် မရှိသေးတာကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။
“သစ်သီး စားလေ။”
အမေက သစ်သီးပန်းကန်လေး ချပေးပြီး အခန်းပြင် ထွက်သွားတယ်။
ကျွန်တော် ခက်ရင်းနဲ့ ပန်းသီးတစ်စိပ်ကို ထိုးယူရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“သတင်းမှာ ကြည့်လိုက်တော့ မောင်တိန်ဟေးလ် ဒေဝါလီခံသွားပြီ မဟုတ်လား။”
တက်ဂဲ့ယူ က ခေါင်းညိတ်တယ်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ အခု အကြီးအကျယ် ရှုပ်ကုန်တာလေ။”
မောင်တိန်ဟေးလ် က ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ဘန့်ကိုင်း အရောင်းအဝယ်စင်တာ ဖြစ်တယ်။
ဟက်ကာတွေရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုကြောင့် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုက ဝမ်သန်းပေါင်း ရာဂဏန်းကနေ တစ်ထရီလီယံအထိ ရှိနိုင်တယ်လို့ ခန့်မှန်းကြတယ်။ မူအရဆိုရင် မောင်တိန်ဟေးလ် က သုံးစွဲသူတွေကို လျော်ကြေးပေးရမှာ ဖြစ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အရောင်းအဝယ်စင်တာတစ်ခုက ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ပမာဏကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လျော်နိုင်မှာလဲ။
နောက်ဆုံးတော့ မောင်တိန်ဟေးလ် ဒေဝါလီခံသွားရတယ်။
“ဒါဆို သုံးစွဲသူတွေကရော ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။”
“ဘာဖြစ်ရမလဲ။ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ဆုံးရှုံးသွားတာပေါ့။”
တကယ်လို့ ဘဏ်တစ်ခုခုမှာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင် အစိုးရက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး နည်းလမ်းတွေ ရှာပေးတာ၊ လျော်ကြေးပေးတာ၊ တာဝန်ရှိသူတွေကို အရေးယူတာမျိုး လုပ်ပေးမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဘန့်ကိုင်းအတွက် စီမံခန့်ခွဲတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မရှိတာကြောင့် နည်းလမ်းရှာပေးမယ့်၊ ဒါမှမဟုတ် လျော်ကြေးပေးမယ့် ဌာနဆိုတာ မရှိဘူး။
ဒါက ဘန့်ကိုင်းလို ဒစ်ဂျစ်တယ်ငွေကြေးတွေမှာ ရှိတဲ့ အခြေခံကျတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပဲ။
တက်ဂဲ့ယူ ပြောပြချက်အရ အရင်ကလည်း အရောင်းအဝယ်စင်တာတွေမှာ ဟက်ကာတွေ ဝင်ရောက်ဖျက်ဆီးတာမျိုးတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရောင်းအဝယ်ပမာဏနဲ့ ယှဉ်ရင် ပမာဏက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာကြောင့် ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါကတော့ မတူဘူး။
ဆုံးရှုံးမှုပမာဏအရ ဒီတစ်ခါ ဟက်ခံရတာက ဘန့်ကိုင်းသမိုင်းမှာ အကြီးဆုံး ဖြစ်ရပ် ဖြစ်တယ်။
ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူက ကျူးလွန်တာလဲဆိုတာ ဘာမှ မပေါ်ပေါက်လာသေးဘူး။
အိုင်အက်စ် နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ဟက်ကာအဖွဲ့ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံတကာ ဟက်ကာအဖွဲ့ Anonymous က ဖြစ်မယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေပဲ ထွက်ပေါ်နေတယ်။
တစ်ချိန်က 1BNT ကို $1120 လောက်နဲ့ အရောင်းအဝယ်ဖြစ်နေတဲ့ ဘန့်ကိုင်းက မောင်တိန်ဟေးလ် ပိတ်သွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းထွက်တာနဲ့ $1000 အောက်အထိ ထိုးကျသွားခဲ့တယ်။
တစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ သူဟာ နောက်ထပ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ထပ်မံပြိုလဲသွားပြီး ၁ ဘန့်ကို ဝမ် ၈၀၀ အောက်အထိ ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။
ကိုရီးယားမီဒီယာတွေကတော့ ခရစ်ပတိုငွေကြေးတွေရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ကြောင်း ဆောင်းပါးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့တယ်။
- ဘန့်ကိုင်း (Bantcoin) ခရစ်ပတိုငွေကြေးရဲ့ ကံကြမ္မာကရော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။
- မောင်တိန်ဟေးလ် ဟက်ခံရမှုကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဘန့်ကိုင်းရဲ့ ပြဿနာများ။
- အနာဂတ်ငွေကြေး ဘန့်ကိုင်း။ လမ်းဆုံလမ်းခွမှာ ရောက်နေပြီလား။
- ဘန့်ကိုင်းရဲ့ ယုံကြည်မှု တဖန်ပြန်လည် စမ်းသပ်ခံနေရပြီ။
- ခရစ်ပတိုငွေကြေးအပေါ် သံသယတွေ ပိုမိုကြီးထွားလာ။
ဘဏ္ဍာရေးကျွမ်းကျင်သူတချို့ကတော့ “ပြည်သူတွေ ဘန့်ကိုင်းအပေါ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ တန်ဖိုးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဘန့်ကိုင်းဟာ ကစားစရာ ပိုက်ဆံ (ဘုတ်ဂိမ်းထဲက ပိုက်ဆံ) လိုမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်” လို့ ပြောဆိုရင်း မီးလောင်ရာ လေပင့် လုပ်နေကြတယ်။
“မကြာခင် တစ်ဝက်လောက် ထပ်ကျသွားမယ့်ပုံပဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ အတွက်တော့ ဒါဟာ သူနဲ့ မဆိုင်တော့တဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ ဘာမှ မဖြစ်ခင်ကတည်းက သူက အကုန် ရောင်းထုတ်ထားပြီးသားလေ။
“ငါ ဘယ်လိုပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါစေ၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်တယ်။”
“ဒေဝါလီခံတာကို ပြောတာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။ မင်း ကြိုသိနေခဲ့တာကို ပြောတာ။”
“တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပါ။”
“ဒီလောကမှာ တိုက်ဆိုင်မှုဆိုတာ မရှိဘူး။ ငါထင်တာတော့…”
တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားတယ်။ သူ တစ်ခုခုများ သိသွားတာလား။
ကျွန်တော် ဂရုတစိုက် နားထောင်လိုက်တယ်။
“ဂျင်ဟူး၊ မင်းမှာ အမြဲတမ်း စွမ်းအားထူးတွေ ရှိနေခဲ့တာပဲ။ အကျပ်အတည်းကာလမှာမှ အဲဒီစွမ်းအားတွေ နိုးထလာတာမျိုးပေါ့။ စူပါဟီးရိုးတွေဆိုတာ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာကြတာလေ။”
“…မင်း ရူးနေတာလား။”
သူ့ဆီကနေ တခြား အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ စကားမျိုး မျှော်လင့်မိတဲ့ ကျွန်တော်ကမှ အရူးပဲ။
ဒါပေမဲ့ တက်ဂဲ့ယူ ကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ။
“သေချာ စဉ်းစားကြည့်လေ။ ဒါက သေချာပေါက်… အာ! ငါ့ခေါင်းထဲကို အကြံကောင်းတစ်ခု ရလိုက်ပြီ။”
“ဘာလဲ။”
“အဲဒီစွမ်းအားကို ‘Oracle Eye’ (နိမိတ်ဖတ်မျက်လုံး) လို့ ခေါ်ရင်ရော။ မိုက်မနေဘူးလား။”
“မမိုက်ဘူး။”
ကျွန်တော် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပေမဲ့ တက်ဂဲ့ယူ ကတော့ ကျေနပ်နေပုံရတဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ခေါင်းညိတ်နေတယ်။
“Oracle Eye က ကောင်းတယ်။ ငါ အခုကစပြီး အဲဒီလိုပဲ ခေါ်တော့မယ်။”
“…ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့။”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ ဖုန်း မြည်လာတယ်။
တောင်!
“ငါ့အပြင် မင်းကို ဘယ်သူကများ ဖုန်းဆက်သေးလို့လဲ။”
“အများကြီးပဲ။ ကြိုးစားပမ်းစား ပစ္စည်းပို့ပေးတဲ့သူတွေ၊ ပြီးတော့ အမျိုးမျိုးသော စပမ်းဖုန်းတွေပေါ့။”
တက်ဂဲ့ယူ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ အံ့အားသင့်သွားတယ်။
“ဟင်!”
ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားတယ်။
“ကိုရီးယားကို ဘယ်အချိန်က ရောက်တာလဲ။ ဟင်? အခုလား? ကျွန်တော် အလုပ်များနေလို့… မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး… အာ၊ ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့!”
ဖုန်းချလိုက်တဲ့အခါ သူ့အမူအရာက ထူးဆန်းနေတယ်။
တစ်ခုခု ဖြစ်တာလား။
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ ကို မေးလိုက်တယ်။
“ဘယ်သူလဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ က ငိုချင်သလို မျက်နှာနဲ့ ပြောတယ်။
“ငါတို့ အစ်မလေ။”
“အိုဟွန်းဂျူး အစ်မလား။”
တက်ဂဲ့ယူ မှာ သူ့ထက် ၁၀ နှစ်ကြီးတဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ့နာမည်က အိုဟွန်းဂျူး။ အိုတာကူ (otaku) တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ တက်ဂဲ့ယူ နဲ့ မတူဘဲ အိုဟွန်းဂျူး က ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် လို့ခေါ်တဲ့ အမေရိကန် အိုင်ဘီ (IB) ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ တက်ဂဲ့ယူ က ဘန့်ကိုင်းတွေကို မရောင်းခင် ဒယ်လာကျွန်း လို အခွန်ကင်းလွတ်ခွင့်ရတဲ့ နေရာမှာ ကော်ပိုရေးရှင်းတစ်ခု တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တာကလည်း အစ်မဖြစ်သူ အိုဟွန်းဂျူး ရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ။
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အဲဒီလို မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေတာလဲ။”
“သူ ကိုရီးယားကို ပြန်ရောက်နေပြီ။ ချက်ချင်း လာခဲ့ဖို့ ပြောနေတယ်။”
အိုဟွန်းဂျူး က ပုံမှန်အားဖြင့် ဟောင်ကောင် မှာရှိတဲ့ အာရှဌာနခွဲရုံးမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ အဲဒီအတွက် သူက ဟောင်ကောင် မှာပဲ နေလေ့ရှိပြီး ကိုရီးယားကို သိပ်မလာဘူး။ အသက်ကွာခြားမှုကြောင့်ပဲလားတော့မသိ၊ တက်ဂဲ့ယူ က ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့အစ်မကို ကြောက်တယ်။
တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပြောတယ်။
“မင်းလည်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ်။”
“ငါက ဘာလို့ လိုက်ရမှာလဲ။”
“သူက ငါ့အစ်မပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ ကောင်းကင်ဘုံက လာတဲ့ ဆီနီယာ (senior) တစ်ယောက်လိုပဲလေ။”
“အင်း… ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်တာပဲ။”
အိုဟွန်းဂျူး က ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ရဲ့ စီးပွားရေးဌာနက ဘွဲ့ရခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့က ဌာနချင်း မတူပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ထက် ၁၀ နှစ်ကြီးတဲ့ ဆီနီယာပါ။
“အစ်မကို မတွေ့တာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။”
စဉ်းစားကြည့်တော့ နောက်ဆုံးအကြိမ် အတူတူ ထမင်းစားခဲ့တာ ကျွန်တော် စစ်မှုမထမ်းခင်ကတည်းက ဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီလေ။ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။”
တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ပြုံးဖြီးသွားတယ်။
“ရွေးချယ်မှု မှန်တယ်။”
ကျွန်တော် ဂျာကင်ကို အမြန်ဝတ်ပြီး ထလိုက်တယ်။
“တက်ဂဲ့ယူ နဲ့ ခဏလောက် အပြင်သွားလိုက်ဦးမယ်။”
“အမေ၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။”
အဲဒီအခါ သူ့အမေက မေးတယ်။
“ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။ ညစာကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“နောက်ကျနိုင်လို့ အမေတို့ အရင် စားနှင့်လိုက်ပါ။”