အခန်း (၄)
ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သူ လီဆယ်ယွန်း။
ဒီနေ့ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။ မနေ့ညက သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ အရက်သောက်ပြီး နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်ခဲ့သဖြင့် ဒီနေ့အလုပ်ချိန် နောက်ကျခဲ့သည်။ သူမ၏ မန်နေဂျာကလည်း အလုပ်နောက်ကျသည့်အတွက် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ အော်ဟစ်ဆူပူကာ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ဖြစ်နေဦးမည်ဆိုလျှင် အလုပ်ထွက်သွားရန် ပြောဆိုထားသည်။
တစ်နာရီလောက် နောက်ကျတာကို အကြီးအကျယ် လုပ်နေသည်။ ဒီအရွယ်ရောက်တဲ့အထိ မန်နေဂျာရာထူးမှာပဲ ပိတ်မိနေတာ မဆန်းပါဘူး။
ကျန်သူများ နေ့လယ်စာစားရန် ထွက်သွားကြချိန်တွင် သူမ၏ ခြေလှမ်းများက ဈေးဝယ်စင်တာဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
စိတ်ပြေလက်ပျောက်ဖြစ်ဖို့အတွက် ဈေးဝယ်ခြင်းထက် ကောင်းသောအရာမရှိပေ။ တစ်ခုခုဝယ်လိုက်လျှင် စိတ်ကြည်လင်သွားမည်ဟု သူမတွေးလိုက်သည်။
အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရှန်နယ်၊ ပရာဒါ နှင့် လူးဝစ်ဗူတွန် ကဲ့သို့သော ပြင်သစ်ဇိမ်ခံအမှတ်တံဆိပ်များက ပထမထပ်တွင် တန်းစီလျက်ရှိသည်။
သူမလည်း ဝင်သွားပြီး အိတ်တစ်လုံးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝယ်လိုက်ချင်သော်လည်း…
သူမ၏ ခရက်ဒစ်ကန့်သတ်ချက်က ခွင့်မပြုပေ။ ငွေသားဝန်ဆောင်မှုများနှင့် လည်ပတ်နေသော ခရက်ဒစ်ကတ်မှတစ်ဆင့် ဝမ် ၈ သန်းအထိ သုံးစွဲထားပြီးဖြစ်သည်။
သူမတွင် သုံးစွဲရန် ဝမ် ၁ သန်းပင် မပြည့်တော့သည့်အတွက် ထိုကန့်သတ်ချက်အတွင်းမှာပင် ချွေတာပြီး ဈေးဝယ်ရန် လိုအပ်သည်။
လီဆယ်ယွန်း သည် သူမမကြာခဏ သွားနေကျဖြစ်သည့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဇိမ်ခံအမှတ်တံဆိပ် MPM ဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ ယခုလအတွင်း ဤဆိုင်သို့ သူမလာရောက်သည့် ငါးကြိမ်မြောက်ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူမကို ထိုဆိုင်တွင် ပုံမှန်ဧည့်သည်တစ်ဦးအဖြစ် ဆက်ဆံကြသည်။ မန်နေဂျာနှင့် ဝန်ထမ်းများ၏ VIP ဆက်ဆံမှုကို ခံရမည့်အကြောင်း တွေးမိလိုက်သဖြင့် သူမစိတ်အနည်းငယ် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသည်။
MPM ဆိုင်ဝင်ပေါက်သို့ သွားနေစဉ် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကော်ဖီဖိတ်ထားသဖြင့် ရှုပ်ပွနေသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ကြိုးစားပမ်းစား သုတ်သင်နေသည်။
သူမက ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း မော့တံက သူမ၏ဖိနပ်ကို အသာအယာ ပွတ်တိုက်သွားသည်။
လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က အရောင်းမြှင့်တင်ရေးကာလအတွင်း အသည်းအသန် ဝယ်ယူခဲ့သော ဖိနပ်တစ်ရံဖြစ်ပြီး ယခုတော့ ကြမ်းပြင်သုတ်သည့် မော့တံကြောင့် ညစ်ပေသွားရပြီ။
ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ သူမအော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အန်တီ! ဘာလုပ်နေတာလဲ!”
သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ခေါင်းကိုငုံ့ကာ၊
“သြော်! တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်၊ တောင်းပန်ပါတယ်”
“တောင်းပန်ရုံနဲ့ ပြီးသွားပြီလား? ဒီဖိနပ်က ဘာဖိနပ်လဲဆိုတာ သိရဲ့လား?”
“ကျွန်မ သန့်ရှင်းပေးပါ့မယ်ရှင်”
သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက သူမအိတ်ကပ်ထဲမှ ပဝါကိုထုတ်ကာ ဖိနပ်ကို သုတ်ပေးရန် ကြိုးစားရင်း ခေါင်းကိုငုံ့၍ တောင်းပန်နေသည်။
“အဲ့ဒီညစ်ပတ်တဲ့လက်နဲ့ မထိနဲ့! အခုချက်ချင်း ဖယ်လိုက်စမ်း!”
“ဟို… တောင်းပန်ပါတယ်”
အခြေအနေက ပိုမိုကြီးထွားလာချိန်တွင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး အပြေးရောက်လာသည်။ သူမ၏အင်္ကျီပေါ်တွင် ‘မန်နေဂျာ ဝူမီရန်’ ဟု ရေးထားသော နာမည်ကတ်ပြားရှိသည်။
“ဘာပြဿနာဖြစ်တာလဲရှင်?” ဟု မန်နေဂျာက မေးသည်။
လီဆယ်ယွန်း က မျက်ရည်ဝဲလျက် ပြန်ဖြေသည်။
“မမြင်ဘူးလား? ဒီအန်တီက သူ့မော့တံနဲ့ ကျွန်မဖိနပ်ကို ညစ်ပေအောင် လုပ်လိုက်တာလေ။ ဒါကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းပေးမှာလဲ?”
သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည့် အမျိုးသမီးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ငုံ့နေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်”
“အဲ့ဒါ တောင်းပန်တဲ့ပုံစံလား? ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ရင်တောင် မလုံလောက်ဘူး”
မန်နေဂျာက သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“အန်တီ ဘာလုပ်နေတာလဲ? ကိုယ်မှားရင် အခုချက်ချင်း ဖောက်သည်ကို ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်စမ်းပါ”
“ဟို… ဟုတ်လား?”
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သည့် သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမဘက်က ကူညီပေးမည့်သူ တစ်ယောက်မှမရှိချေ။
“ဒီဖိနပ်ဘယ်လောက်တန်လဲ သိလား? အန်တီ လျော်နိုင်မှာလား?”
သူမသည် တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နေ့စားရသူဖြစ်သည်။
ထိုမျှစျေးကြီးသော ဖိနပ်အတွက် လျော်ကြေးပေးရန် သူမတွင် နည်းလမ်းမရှိ။ ဒူးထောက်တောင်းပန်ခြင်းဖြင့် အခြေအနေကို ငြိမ်သက်သွားစေနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူမလုပ်ရမည်သာဖြစ်သည်။
သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင်။
ဖြန်း!
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
***
သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“သားက ဘယ်လိုလုပ်…”
ကျွန်တော် ရှေ့ကိုတိုးလိုက်ချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီးငယ်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်တိုတကြီး ကြည့်ကာ မေးသည်။
“နင်က ဘယ်သူမို့လို့ ဝင်ပါတာလဲ!”
“ကျွန်တော်က သူ့သားပါ”
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ်?”
ကျွန်တော် ထိုအမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က သူ့သားပါလို့ ပြောတာ”
“…”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူမ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်း၏ သားက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် ဈေးဝယ်စင်တာထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဇိမ်ခံကုန်ပစ္စည်းဆိုင်တန်းနားတွင် အော်ဟစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သန့်ရှင်းရေးယူနီဖောင်း ဝတ်ထားသည့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခေါင်းငုံ့ကာ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
စစချင်းတွင် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်သွားရန် စိတ်ကူးခဲ့သည်။ သို့သော် သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်း၏ အသံကို ကြားလိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒါ ကျွန်တော့်အမေ၏ အသံဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သန့်ရှင်းရေးယူနီဖောင်း ဝတ်ထားသည့် အမေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမေက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို ခဏလောက် ရှောင်လွှဲလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အမေတို့နှင့်အတူ ဒီဈေးဝယ်စင်တာကို အရင်က လာဖူးသည်။ အမေ့မွေးနေ့တုန်းက ဖြစ်မည်ထင်သည်။ ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ကုန်တန်းမှာ အစားအသောက်စားကြပြီး အတူတူ ဈေးဝယ်ခဲ့ကြသည်။
အဖေက အမေ့အတွက် အိတ်တစ်လုံးကို စိတ်ကြိုက်ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်မုန့်ဖိုးလေးထဲက ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ဇိမ်ခံအမှတ်တံဆိပ်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း အလယ်အလတ်တန်းစား အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အမေက ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။
အမေက သူမကို ဖောက်သည်ဝန်ဆောင်မှုဌာနမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ ပြောထားခဲ့တာ…
သားဖြစ်သူ စိတ်ပူမှာစိုးလို့ သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းအလုပ်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဖောက်သည်ဝန်ဆောင်မှုဌာနမှာ လုပ်နေတယ်လို့ လိမ်ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒီမှာ ဘာပြဿနာဖြစ်နေတာလဲ?”
“ဒီမိန်းမက သူ့အဝတ်စုတ်နဲ့ ကျွန်မဖိနပ်ကို ညစ်ပေအောင် လုပ်လိုက်တာ”
“….”
ဒီလောက်အသေးအဖွဲကိစ္စလေးကို အကြီးအကျယ်လုပ်ပြီး ဒူးထောက်တောင်းပန်ခိုင်းနေတာလား?
ဒေါသက ဦးခေါင်းထဲအထိ တက်လာသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပါစေဦး၊ သူမကို ထိုးလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သို့သော် အမေ့ရှေ့မှာ အကြမ်းဖက်၍ မဖြစ်ပေ။
ကျွန်တော် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်နေရာကို ညစ်ပေအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ?”
“ဘယ်နေရာလဲ?”
အနက်ရောင်ဖိနပ်က တစ်စက်ကလေးမှ မညစ်ပေဘဲ သန့်ရှင်းနေသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းကိုခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“အို၊ မသိဘူး! ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဖိနပ်က အခုဆို ညစ်ပတ်နေပြီ၊ ဝတ်လို့မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် လျော်ကြေးပေးရမယ်။ မပေးဘူးဆိုရင် ဈေးဝယ်စင်တာရဲ့ ကြော်ငြာသင်ပုန်းမှာ တင်မယ်၊ ပြီးတော့ စားသုံးသူကာကွယ်ရေးဌာနကို တိုင်မယ်”
သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည့် မန်နေဂျာက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မတို့ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်”
ရန်ဖြစ်နေသူကို တားသူက ရန်စသူထက် ပိုစိတ်ညစ်ရသည်ဟူသော စကားပုံအတိုင်းပင်။ အခြေအနေက ထိုအတိုင်းဖြစ်သည်။ ပြဿနာရှာသူရော၊ အားပေးနေသူပါ နှစ်ယောက်လုံးက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းလှသည်။
မန်နေဂျာ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက ပိုမိုယုံကြည်မှုရှိလာပြီး အသံကို ပိုမြှင့်လိုက်သည်။
“ဒီဖိနပ် ဘယ်လောက်တန်လဲဆိုတာရော သိရဲ့လား?”
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်တန်လို့လဲ?”
သူမက ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါ ဝမ် ၆ သိန်းတန်တယ်!”
ထိုအချိန်တွင် သူမ၏နောက်မှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“အခု ၃ သိန်း ၃ သောင်းနဲ့ လျှော့စျေးရောင်းနေတာပါ”
၄၅ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့စျေးလား?
သူမလုပ်နေသည့် ဟန်ပန်ကိုကြည့်ရတာ ဝမ်သန်းပေါင်းများစွာတန်သည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။
ကျွန်တော် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ဝမ် ၆ သိန်းဆို လုံလောက်ပြီပေါ့နော်?”
ကြည့်နေသည့် အမေက အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဂျင်ဟူး၊ သားပိုက်ဆံတွေက ဘယ်ကရမှာလဲ…”
“ရပါတယ် အမေရယ်”
ကျွန်တော် ဝမ် ၅ သောင်းတန် ၁၂ ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ထိုအမျိုးသမီးဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီမှာ”
“ဟွန်း! အစကတည်းက ဒီလိုလုပ်လိုက်ပေါ့”
ထိုအမျိုးသမီးက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူမ ပိုက်ဆံကို မယူခင်မှာပင် ကျွန်တော် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး တောင်းပန်ပါ”
ထိုအမျိုးသမီးက အံ့အားသင့်သွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။
“ဘာ?”
“ပိုက်ဆံလိုချင်ရင် အရင်ဆုံး တောင်းပန်ပါ”
ထိုအမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဝမ် ၆ သိန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်သည်။ သို့သော် သူမအတွက် ဂုဏ်သိက္ခာထက် ပိုက်ဆံက ပိုအရေးကြီးပုံရသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက အမေ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ မရရအောင် ခေါင်းကို အသာအယာ ငုံ့လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မ အနည်းငယ် ပြင်းထန်သွားတယ်ထင်တယ်”
စိတ်ပါဝင်စားမှုမရှိသော တောင်းပန်စကားဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မတောင်းပန်တာထက်စာလျှင် ကောင်းသေးသည်။
ထိုအမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်လက်ထဲက ပိုက်ဆံကို ဆွဲယူသည်။ သို့သော် သူမ ဘယ်လောက်ဆွဲဆွဲ မထွက်လာပေ။ ကျွန်တော်က တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူမ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောသည်။ “ဘာလုပ်တာလဲ?”
“ဖိနပ်ချွတ်လိုက်”
“ဘာ?”
ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ဖိနပ်ချွတ်လိုက်။ ဒီဖိနပ်က ညစ်ပတ်နေလို့ ဝတ်လို့မရတော့ဘူးဆိုပြီး လျော်ကြေးတောင်းခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံပေးမှာဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီဖိနပ်ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးရမယ်။ ဖိနပ်လည်း ယူထားမယ်၊ ပိုက်ဆံလည်း ယူမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား။ ဒါက ဘယ်လို လိမ်ညာမှုမျိုးလဲ။”
“ဟွန်း!”
ထိုအမျိုးသမီးမှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါစေ၊ ပြန်ပြောစရာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုမှ မရှိခဲ့ပေ။
“ဒီအတိုင်းပဲ ဖိနပ်ကို ဆက်ဝတ်ပြီး ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံပေးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်။”
ကျွန်တော် ပိုက်ဆံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် လုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမက လက်ကို မလွှတ်တော့ပေ။ ပိုက်ဆံနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကြားတွင် သူမ အတော်လေး ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပိုက်ဆံကိုယူပြီး ဖိနပ်အသစ် ဝယ်ခြင်းက သူမအတွက် ပိုအကျိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဈေးဝယ်စင်တာထဲတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ သူမကြိုက်သည့်ဆိုင်မှ ဖိနပ်အသစ်ကို အလွယ်တကူ ဝယ်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။
နောက်ဆုံးတွင် ငွေကြေးကပဲ အနိုင်ရသွားသည်။
“အို၊ တော်တော်ကို စိတ်တိုစရာကောင်းလိုက်တာ! ဒါ အရမ်းအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စပဲ!”
သူမသည် ဖိနပ်ကို ချွတ်ပြီး ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျွန်တော် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ ပိုက်ဆံကို ဆွဲယူသွားတော့သည်။
ကျွန်တော် ဖိနပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
“ဒီလို အမှိုက်မျိုးက အမှိုက်ပုံးထဲမှာပဲ နေသင့်တာ။”
“······”
ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ မန်နေဂျာကိုသာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒီဈေးဝယ်စင်တာကို တိုင်မယ်၊ မှတ်ထားလိုက်!”
မန်နေဂျာက ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်သည်။
“ဒါ… တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။”
တိုင်ချင်ရင်လည်း တိုင်ပေါ့၊ ကျွန်တော်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဒီဈေးဝယ်စင်တာကပဲ ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော် အမေ့ကို ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင် အမေ။”
အမေ့ကိုခေါ်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်စဉ်တွင် မန်နေဂျာအမျိုးသမီးက နောက်မှ အော်ပြောသည်။
“ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ။ ဒီလိုလုပ်ပြီးရင် မနက်ဖြန် အလုပ်လာလုပ်လို့ ရမယ်များ ထင်နေလား။”
“······”
မယုံနိုင်စရာပဲ။
ကျွန်တော် ငြိမ်ငြိမ်လေး ထွက်သွားမလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကိုတော့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး။
ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကြမ်းတိုက်တံကို ကောက်ကိုင်ပြီး မန်နေဂျာဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူမက လန့်သွားပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်သည်။
“ဘာ… ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ကျွန်မကို ရိုက်မလို့လား…”
ကျွန်တော် ကြမ်းတိုက်တံကို သူမဆီ အတင်းထိုးပေးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကစပြီး ဒီကို အလုပ်လာစရာ မလိုတော့ဘူးဆိုတော့၊ အခုကစပြီး ကိုယ့်ဘာသာပဲ သန့်ရှင်းရေးလုပ်တော့။”
“နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ! ဟေ့!”
သူမ၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများကို လျစ်လျူရှုကာ အမေ့လက်ကို ဆွဲပြီး ဈေးဝယ်စင်တာထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
အပြင်ရောက်သောအခါ ကျွန်တော့်နောက်ကို ငေးငိုင်စွာ လိုက်လာသော အမေက လန့်သွားသည်။
“အို… အမလေး။ အမေ ပြန်သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်ဦးမှပါ…”
ကျွန်တော် စိတ်ပူနေသော အမေ့ကို ပြောလိုက်သည်။
“အမေ ဒါတွေကို ထပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့…”
ကျွန်တော် အမေ့ကို ဖက်လိုက်သည်။ အမေ့ကိုယ်လုံးလေးက အနည်းငယ် ဖိလိုက်ရုံနှင့် ကျိုးပဲ့သွားမတတ် ပိန်လှီနေသည်။ သူမ၏ ပခုံးနှင့် ကျောပြင်တို့တွင် အရိုးများ ပေါ်နေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
အမေက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ ပိန်သွားတာလဲ။
ဒီလိုကိုယ်ခန္ဓာမျိုးနဲ့ တစ်နေ့ကုန် ဈေးဝယ်စင်တာမှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့ရသည်ကို တွေးမိတော့ လည်ချောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်လာကာ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ သား အကုန်လုံး တာဝန်ယူပါ့မယ်။”
ခဏတာ အံ့ဩသွားပုံရသော အမေက သူမ၏ လက်သွယ်သွယ်လေးဖြင့် ကျွန်တော့်ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးသည်။
“သားလေးက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ အရွယ်ရောက်သွားရတာလဲကွယ်။”