အခန်း (၃)
ကျွန်တော် တပ်ကြပ်ငယ်အဆင့်သို့ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရခါစ အချိန်ဖြစ်ပါသည်။
ကျွန်တော်တို့တပ်ဖွဲ့သည် တပ်မမှူး၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် မော်တာအမြောက်ဖြင့် ပစ်ခတ်လေ့ကျင့်ခန်း ပြုလုပ်နေကြသည်။
ဗုန်း! ဗုန်း!
မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သည့် အသံနှင့်အတူ ကျည်ဆန်များ ထွက်ခွာသွားပြီး ပစ်မှတ်ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။
အမြောက်သမားဖြစ်သူ တပ်ကြပ်ကြီး ကင်မ်ဂျယ်ဟတ်က အလေ့အကျင့်ရှိသည့်အတိုင်း မော်တာပြွန်ထဲသို့ ကျည်ဆန်ကို ထည့်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင်။
ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့၌ ဟိုလိုဂရမ်တစ်ခုနှင့်တူသော အရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အစပိုင်းတွင် ၎င်းသည် အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ပေ။
ဒါက ဘာပါလိမ့်။
ဘာကြောင့် ဒီလိုအရာမျိုးက ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာရတာလဲ။
KM188 ဆိုသည်မှာ မကြာသေးမီကမှ တပ်ဆင်ပေးထားသော မော်တာအမြောက်သစ်၏ နာမည်ဖြစ်သည်။ ထိုမော်တာအမြောက်က ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။
အခုထိတော့ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိသေးပေ၊ သို့သော်လည်း…
ကျွန်တော်သည် အသိစိတ်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အောက်ကို ဝပ်လိုက်ကြ!”
ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက်က ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်သည်။
ဗုန်း!
ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာသည်။ ထို့နောက် အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုညည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အား!”
“အား! ငါ့ခြေထောက်!”
ကျည်ဆန်မှာ ထွက်မသွားဘဲ အတွင်း၌ပင် ပေါက်ကွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မော်တာပြွန်မှာ ကွဲထွက်သွားပြီး တပ်ကြပ်ကြီး ကင်မ်ဂျယ်ဟတ်မှာလည်း ဗုံးစထိမှန်ကာ လဲကျသွားသည်။
ထိုမတော်တဆမှုကြောင့် တစ်ဦး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။
မြေပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဝပ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည့် ကျွန်တော်မှာမူ ခဏတာ နားမကြားရတော့သည်မှလွဲ၍ အဆင်ပြေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ဒဏ်ရာမရခဲ့သော်လည်း စစ်ဆေးရုံတွင် တစ်လကြာ နေခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော်သည် မိခင်ကို စိတ်ပူမည်စိုး၍ တမင်တကာပင် မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် တက်ဂဲ့ယူ ကိုတော့ ပြောပြခဲ့ပြီး သူက စစ်ဆေးရုံသို့ ချက်ချင်းပင် လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
***
“ဘာလို့ အဲ့တုန်းက ဘာမှမပြောခဲ့တာလဲ။”
“ငါပြောရင်ရော မင်းက ယုံမှာမို့လို့လား။”
“ဟုတ်သားပဲ။”
ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် နားစည်ထိခိုက်သွားသည်ဟု ထင်ရပြီး ခဏတာ နားအူခြင်း ဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ၎င်းသည် နားလည်မှုလွဲခြင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိခဲ့သည်။
(ဘာသာပြန်သူမှတ်ချက် - Tinnitus ဆိုသည်မှာ နားအူခြင်းကို ဆိုလိုသည်။)
ထို့ကြောင့် ထိုအကြောင်းကို ခဏတာ မေ့လျော့ထားခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ ဖုန်းပြောနေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။”
“အဲ့ဒီ ဟိုလိုဂရမ်အကြောင်းလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
အကယ်၍ ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့တွင် ‘အဲ့ဒီအရာ’ ပေါ်လာချိန်၌ ကျွန်တော်သာ မဝပ်ခဲ့ပါက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရနိုင်သလို အသက်ပါ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပါသည်။
အခု ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေနိုင်ခြင်းမှာ ထိုအရာကြောင့်ဖြစ်သည်။
“ဒါကြောင့် ‘Mountain Hill’ ဒေဝါလီခံတော့မယ်ဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ မင်းကို ရောင်းထုတ်ဖို့ ချက်ချင်းပြောခဲ့တာ။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ ငါတွေးမိခဲ့တယ်။”
တက်ဂဲ့ယူ က မယုံနိုင်သည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင်ပင် ဤဇာတ်လမ်းမှာ ယုတ္တိမရှိပေ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ သူ့နေရာမှာဆိုလျှင်လည်း ယုံမည်မဟုတ်ပေ။
“ဒါကရော ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။”
“ဖြစ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ ငါတို့ အကုန်ဆုံးရှုံးရမယ့်အရေးကနေ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”
အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ ရောင်းထုတ်ရာတွင် နာရီအနည်းငယ်သာ နောက်ကျခဲ့မည်ဆိုပါက Vantcoins အားလုံးကို ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။
အင်း? ဒီလိုတွေးကြည့်ရင် ကျွန်တော်က အသက်ကယ်သူ ဖြစ်မနေဘူးလား။
“ဒါက ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုးလဲ။”
အစပိုင်းတုန်းကတော့ ကျွန်တော်လည်း အလားတူပင် တွေးခဲ့ဖူးသည်။ စူပါပါဝါမဟုတ်တောင် တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းရည်မျိုး ရရှိခဲ့တာလားဟု တွေးမိခဲ့သည်။
သို့သော် လက်တွေ့ဘဝတွင် စူပါပါဝါဆိုသည်မှာ မရှိပေ။
“ဒါက အာရုံခံစားမှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ လေယာဉ်မစီးခင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ပြီး မစီးဘဲနေလိုက်တဲ့သူက နောက်ဆုံးမှာ လေယာဉ်ပျက်ကျတာကို သိလိုက်ရတဲ့ အဖြစ်မျိုးပေါ့။”
“အင်း…”
တက်ဂဲ့ယူ က ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း ဒါကို ငါ့ကို ပြောပြဖို့ သေချာရဲ့လား။ ဒါက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြသင့်တဲ့အရာလေ။”
“ဘယ်သူက ဒီလိုအရာမျိုးကို ယုံမှာမို့လို့လဲ။”
ကျွန်တော် ဆရာဝန်ကို ပေါက်ကွဲတော့မည့်အကြောင်း သတိပေးသည့် စာတိုကို မြင်လိုက်ရသည်ဟု ပြောပြခဲ့စဉ်က သူ လုံးဝ အံ့ဩခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား ထိတ်လန့်မှုကြောင့် မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှုပ်ထွေးသွားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟုသာ ဆိုကာ ဆေးဝါးပေးလိုက်သည်။
အကယ်၍သာ ကျွန်တော့်မှာ အရာဝတ္ထုတွေကို မထိဘဲ ရွှေ့နိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိခဲ့ပါက ကျွန်တော် လုံးဝ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အရာမျိုးမှာ အတည်ပြုနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သေချာစေရန်အတွက် အမြောက်ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သူများကို ဟိုလိုဂရမ်ကို မြင်လိုက်ရသလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘယ်သူမှ မမြင်ခဲ့ကြပါ။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းသာ မြင်နိုင်သည့် ဦးနှောက်ဆိုင်ရာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။
ပြီးတော့…
“စူပါပါဝါရှိတယ်လို့ ပြောနေတဲ့သူတွေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနည်းဆုံး တစ်သန်းလောက်တော့ ရှိမှာပဲ။”
မယုံနိုင်စရာ စူပါပါဝါ အမျိုးမျိုးရှိသူတွေက တီဗွီ သို့မဟုတ် အင်တာနက်ပေါ်တွင် နေ့တိုင်း ပေါ်လာနေသည်။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကျွန်တော်က မျက်စိရှေ့တွင် ဟိုလိုဂရမ်တွေကို မြင်ရတယ်လို့ အော်ပြောနေတာကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။
ကောင်းပါပြီ၊ ထိုသို့ဖြစ်စေဦးတော့ အထူးတလည် ကြေညာနေစရာ မလိုပေ။
“မင်းကို ပြောပြတာက မင်းဖြစ်နေလို့ပါ။ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်။”
သူက အလေးအနက်ထားသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သိပြီ။ ငါ လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ့မယ်။”
သူက စကားများတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းရာတွင်တော့တော်သည်။
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ ကို မေးလိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်လောက်ရလိုက်လဲ။”
“ကိုယ်တိုင် ကြည့်လိုက်လေ။”
တက်ဂဲ့ယူ က ကွန်ပျူတာပေါ်တွင် သူ့ဘဏ်စာရင်းကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။
[၁၂,၃၈၇,၀၀၀]
ဒါက ကြီးမားတဲ့ ပမာဏတော့ မဟုတ်ပါ။
တစ်နှစ်တာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ပါက မည်သူမဆို ရနိုင်သည့် ပမာဏဖြစ်သည်။ သို့သော် ယူနစ်မှာ ဝမ်မဟုတ်ဘဲ ဒေါ်လာ ဖြစ်နေပါက ဇာတ်လမ်းက ပြောင်းသွားသည်။
“······။”
ဒါက ဒေါ်လာ ၁၃.၆ သန်းလောက် ဖြစ်နေတာလား။
ဒီကမ္ဘာမှာ မယုံနိုင်စရာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာပဲ။
“ဒါက အမေရိကန် ဘဏ်အကောင့်လား။”
“ဟုတ်တယ်။ Dela ကျွန်းအကြောင်း ကြားဖူးလား။”
“ဒါက ဘာလဲ။”
“ကရစ်ဘီယံပင်လယ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ တည်ရှိတာလေ။”
အမေရိကန်ပိုင်နက်ဖြစ်သော Dela ကျွန်းတွင် လူဦးရေ ၂၀,၀၀၀ သာ ရှိပြီး ကြံစိုက်ပျိုးရေးနှင့် ခရီးသွားလုပ်ငန်းကို အဓိကထား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြသည်။
လူအများစုက ဤနေရာအကြောင်း ကြားဖူးမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ချမ်းသာသည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များကြားတွင်တော့ လူတိုင်း သိကြသည်။
အကြောင်းရင်းမှာ တစ်သက်တွင် တစ်ခါလောက် သွားရောက်လည်ပတ်သင့်သည့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ… အခွန်ရှောင်နိုင်သည့် နေရာ (Tax Haven) ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
တက်ဂဲ့ယူ က ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြောသည်။
“Encryption သော့ကို ရှာတွေ့ပြီး ရောင်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါမှာ ဒါက ရှုပ်ထွေးတဲ့ အခွန်ပြဿနာတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာကို သိလိုက်ရတယ်။”
Cryptocurrency မှာ ပေါ်ပေါက်လာသည်မှာ ၁၀ နှစ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ သဘောတရားမှာလည်း ခိုင်မာမှု မရှိသေးသလို နိုင်ငံတကာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများလည်း သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိသေးပေ။
အကယ်၍ Bantcoin ကို ငွေကြေးအဖြစ် သတ်မှတ်ပါက တက်ဂဲ့ယူ သည် ငွေလဲနှုန်းမှ အမြတ်ငွေသာ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး အခွန်ပေးဆောင်ရန် မလိုပေ။ သို့သော် ကုန်ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပါက ဝင်ငွေခွန် ပေးဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။
ပြည်တွင်းအခွန်ဌာနက Bantcoin ကို ကုန်ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး အခွန်ကောက်ခံရန် စီစဉ်နေသည်။ ယင်းမှာ အခွန်ငွေ သန်းပေါင်းများစွာ ပေးဆောင်ရနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
တက်ဂဲ့ယူ ၏ အစ်မက ဤအကြောင်းကို ကြားသိပြီးနောက် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အကြံပေးခဲ့သည်။ ထိုနည်းလမ်းမှာ Dela ကျွန်းတွင် ကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်ခြင်းဖြစ်သည်။
အခွန်ရှောင်နိုင်သည့် နေရာတွင် ကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်ပြီး အမြတ်ငွေများကို ထိုနေရာသို့ လမ်းကြောင်းပေးခြင်းဖြင့် အခွန်များကို ရှောင်လွှဲနိုင်သည်။
“ဒါကြောင့် Dela ကျွန်းမှာ OTK Company ဆိုတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ထောင်လိုက်တာ။”
“OTK ဆိုတာ ‘Otaku’ ရဲ့ အတိုကောက်လား။”
“······ Oh တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ အတိုကောက်ပါ။”
ကုမ္ပဏီဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့်တော့ စာရွက်ပေါ်တွင်သာ ရှိသည့် ကုမ္ပဏီ (Paper company) သာဖြစ်သည်။
(ဘာသာပြန်သူမှတ်ချက် - Paper company ဆိုသည်မှာ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု မရှိဘဲ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် စာရွက်စာတမ်းများသာ ရှိပြီး ပိုင်ဆိုင်မှု သို့မဟုတ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မရှိသည့် ကုမ္ပဏီကို ဆိုလိုသည်။)
“ဒါက တရားမဝင်ဘူးလား။”
တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ခေါင်းခါရင်း တုံ့ပြန်သည်။
“ပြောရရင်တော့ တရားမဝင်ဘူးလို့ မဆိုနိုင်ဘူး။ ဥပဒေအရဆိုရင် မည်သူမဆို မိမိနှစ်သက်ရာ နေရာမှာ ကုမ္ပဏီ တည်ထောင်ခွင့် ရှိတယ်။ Nsuite နဲ့ Google လို ကမ္ဘာ့ကုမ္ပဏီကြီးတွေတောင် အခွန်ရှောင်ဖို့အတွက် အခွန်သက်သာတဲ့နေရာတွေမှာ ကုမ္ပဏီတွေ တည်ထောင်ထားကြတာပဲ။”
“······။”
ဒါက တရားမဝင်ဘူးဆိုရင်တောင် ဥပဒေအပေါက်အလမ်းကို အသုံးချတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အခွန်ငွေ သန်းပေါင်းများစွာကို ရှောင်လွှဲနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း ထိုသို့ပင် လုပ်မည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အကောင့်ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ကြည့်သည်။ ကြည့်နေရင်းနှင့်ပင် ထိုပမာဏမှာ လက်တွေ့မကျသလို ခံစားရသည်။
“ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။”
“ဟဲဟဲ၊ အခုကစပြီးတော့ ငါတို့ စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းကြတာပေါ့။”
ဒါပေမဲ့ တက်ဂဲ့ယူ ကရော ဘဝကို သက်သောင့်သက်သာနဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေတာ တကယ်ပဲလား။
ကျွန်တော် လက်ပိုက်ပြီး အတွေးထဲ နစ်မြောသွားမိသည်။
“အင်း…”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုကို ငါ မေ့နေသလိုပဲ။ လျှာဖျားမှာတင် ရှိနေသလိုလိုနဲ့ မေ့နေတာ။”
တက်ဂဲ့ယူ က အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို မြန်မြန်ညိတ်လိုက်သည်။
“ငါလည်း အတူတူပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက တစ်ခုခု လိုနေသလို ခံစားနေရတာ။ ဘာများဖြစ်မလဲ။”
ကျွန်တော် အတိတ်ကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်မိသည်။ ခဏလောက် တွေးတောပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ လွတ်သွားသည့် အရာတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတော့ သတိရလိုက်သည်။
“ခဏနေဦး! အဲဒီတုန်းက မင်း ငါ့ Character ကိုပါ ရောင်းလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။
“အော်! ဟုတ်သားပဲ! အခုမှ သတိရတော့တယ်။ ငါ့ Character ကို ၁၀,၀၀၀ နဲ့ ရောင်းလိုက်ပြီး မင်း Character ကို ၁,၀၀၀ နဲ့ ရောင်းလိုက်တာ မဟုတ်လား။”
ထိုအချိန်တုန်းကတော့ အဲဒီပမာဏက အရေးမပါလှသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။
နောက်ပိုင်း Bantcoin ဈေးနှုန်း ၅၀ သန်းအထိ ခုန်တက်သွားချိန်မှာတော့ တက်ဂဲ့ယူ က Encryption သော့ကို ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ငွေကို ထုတ်မရသည့်အခါ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ငွေကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်သည်အထိ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတော့လည်း တစ်လစာ ထမင်းဖိုးလောက်နဲ့ပဲ ကိစ္စကို အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းထဲမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တွက်ချက်လိုက်သည်။
စုစုပေါင်း ၁၁,၀၀၀ BNT ထဲမှာ ၁,၀၀၀ BNT က ကျွန်တော့်အစု ဖြစ်ပြီး ၉.၁ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိသည်။ ဝမ် ၁၃.၆ ဘီလီယံရဲ့ ၉.၁ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတော့ ခန့်မှန်းခြေ ဝမ် ၁.၂၄ ဘီလီယံ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ ဆီသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ငါ့ပိုက်ဆံ ပေးစမ်း။”
သူက ခဏတာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးမှ စကားติดစစ ဖြစ်သွားသည်။
“အ… အေး… ပေးမယ်။”
စစ်မှုထမ်းပြီးနောက် တစ်ရက်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် ဝမ် ၁.၂၄ ဘီလီယံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
* * *
မနက်ခင်း အရုဏ်တက်လာသည်။
ကျွန်တော် ဘဏ်ကို သွားပြီး ATM စက်ထဲသို့ ကတ်ထည့်လိုက်သည်။
PIN နံပါတ် ရိုက်ထည့်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော့်အကောင့်ထဲမှ လက်ကျန်ငွေ ပေါ်လာသည်။
[၅၀၀,၀၀၀,၀၀၀]
“ကောင်းပြီ!”
ကျွန်တော် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်လိုက်သည်။
ငွေလွှဲပေးလိုက်ပြီဆိုတာ သိထားပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ခံစားချက်က လုံးဝ မတူတော့ပေ။ ဘီလီယံဂဏန်းဆိုတဲ့ ပမာဏက အိပ်မက်လိုလိုပင်။
သုည ဘယ်နှစ်လုံးလဲ။
နားလည်ဖို့တောင် ခက်ခဲလှသည်။
ကျွန်တော် အရင်က မုန့်ဖိုးနဲ့ ကျူရှင်သင်ပေးရင်း ဝမ် ၃ သန်းလောက်အထိ စုဆောင်းဖူးသော်လည်း ဒီလောက် များပြားသည့် ပမာဏကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဝမ် ၁.၂၄ ဘီလီယံ ရသင့်တာဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤငွေကို လက်ခံရယူရာတွင် ပြဿနာ ရှိနေသည်။ တက်ဂဲ့ယူ ပေးမည့် ငွေမှာ လက်ဆောင်သဘောမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ငွေက အခွန်ရှောင်နိုင်သည့် နေရာမှာ ရှိနေတုန်းဆိုရင် ပြဿနာမရှိပေမယ့် ကိုရီးယားကို ရောက်လာတာနဲ့ အခွန်ဆောင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။
အနည်းဆုံး ဝမ်သန်း ၅၀၀ အထိကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း အခွန်ကောက်ခံပြီး ပမာဏ များလာလေ အခွန်နှုန်းထားကလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးလာလေဖြစ်သည်။
အခွန်ရှောင်ရန်အတွက် တက်ဂဲ့ယူ လိုမျိုး အခွန်ရှောင်နိုင်သည့် နေရာတွင် ကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်နိုင်သော်လည်း ကိုရီးယားမှာ ချက်ချင်း သုံးလို့ရသည့် ငွေလည်း လိုအပ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဝမ်သန်း ၅၀၀ ကို အရင်ထုတ်ယူပြီး ကျန်ရှိသည့် ဝမ် ၇၄၀ သန်းကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာကို နောက်မှ စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒီအရာတွေက စစ်တပ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းက မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လည်ပတ်နေတဲ့ အရုပ်ကလေးက ဆက်ပြီး လည်ပတ်နေဦးမယ့် အတိုင်း ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် ဝမ် ၁ သန်းကို အရင်ဆုံး ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဝီ…!
ATM စက်က ဝမ် ၅၀,၀၀၀ တန် ငွေစက္ကူ အစိတ်ကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်အကောင့်ထဲတွင် ဝမ် ၄၉၉,၀၀၀,၀၀၀ သာ ကျန်တော့သည်။
“အာ…”
ပိုက်ဆံတွေ ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရမှ ဒါက တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတာပါလားဆိုတာကို ယုံကြည်သွားသည်။
ကျွန်တော် ဝမ် ၁ သန်းကို တစ်ယောက်ယောက်များ မြင်သွားမလား စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲသို့ အမြန် ထည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဘဝက တစ်ညတည်းနဲ့ ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ။
အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လိုက်သည့်အခါ ပြင်းထန်သည့် နေရောင်ခြည်က ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်သို့ တောက်ပစွာ ကျရောက်လာသည်။ ကမ္ဘာကြီးက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားသယောင်။ ဆောင်းရာသီ အလယ်လောက်က အအေးဓာတ်တောင် နွေးထွေးနေသလို ခံစားရသည်။
တစ်ချိန်လုံး ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အေးစက်နေတာများ ဖြစ်မလား။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ပြီး အဆောက်အအုံ၏ မှန်ပြတင်းပေါက်တွင် ပေါ်နေသည့် ကိုယ့်အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆွဲဆန့်ထားသလို ဖြစ်နေသည့် တီရှပ်၊ အရောင်မှိန်နေသည့် ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ဂျာကင်အင်္ကျီ။
စစ်တပ်မသွားခင်က ဝယ်ထားသည့် အဝတ်အစားတွေကိုပဲ ကျွန်တော် ဆက်ဝတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။
ကောင်းကောင်း ပြောရရင်တော့ Vintage သို့မဟုတ် တစ်ပတ်ရစ်စတိုင်ပေါ့… ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းအောင် ပြောပြော ဒါကတော့ ရုပ်ဆိုးဆင်းရဲတဲ့ ပုံစံပါပဲ။
ကျွန်တော့် အဝတ်အစားက ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုကို အော်ဟစ်နေသလိုပါပဲ။
“အဝတ်အစား အသစ်တွေ အရင် ဝယ်ရတော့မယ်။”
ဒီအချိန်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အမေက လော့တီကုန်တိုက် မှာ အလုပ်လုပ်နေမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။
အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ပြီးရင် အမေ့ဆီလည်း သွားလည်ရဦးမယ်။
ကျွန်တော် ဂန်နမ် ရှိ လော့တီကုန်တိုက် ဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။