အခန်း (၂)
တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်စကားကြောင့် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပုံရသည်။
[မင်းဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ခိုင်းနေတာလဲ။ အကြောင်းရင်းကဘာလဲ။]
သူ ဒီလိုတုံ့ပြန်တာ သဘာဝကျပါတယ်။
ရုတ်တရက်ကြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ ပြောလိုက်ပြီး ‘ဟုတ်ပြီ၊ နားလည်ပြီ၊ အခုချက်ချင်း ရောင်းလိုက်မယ်’ လို့ သူက ပြန်ပြောလာဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် ထူးဆန်းပါသေးတယ်။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာလို့ ဒီလိုပြောမိမှန်း မသိပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ခံစားချက်သက်သက်ထက် ပိုပါတယ်။ တစ်ခုခုကို အသေအချာ သိနေသလိုမျိုး ခံစားရတာပါ။ တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ အကြောင်းပြချက်ထက် အသိစိတ်က ပိုပြီး အရေးပါလာတတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကသာ ကျွန်တော် ဒီလိုမလုပ်ခဲ့ရင် အခုချိန်မှာ ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“ငါပြောတာ နားထောင်စမ်းပါ။”
[ဒါဆို ဘာလို့လဲလို့။]
“မင်း ငါ့ကို ယုံလား။”
[ဘာလို့လဲ။ အာမခံချက်တစ်ခုခု လိုချင်လို့လား။]
ကျွန်တော် စိတ်မရှည်စွာနဲ့ အော်ပြောလိုက်မိသည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ရောင်းလိုက်စမ်းပါ! ရောင်းလိုက်လို့ မင်း ဘာမှ ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုချက်ချင်း ငွေသားအဖြစ် ပြောင်းလိုက်။”
[မဟုတ်ဘူး၊ ငါနားလည်အောင် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတော့ ပေးရမယ်လေ။]
“······။”
ဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။
ကျွန်တော် နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုကို သုံးလိုက်သည်။
“မင်း ကားမောင်းကျင့်တုန်းက တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ ဘေးမှန်ကို တိုက်မိပြီး ကျိုးသွားတာ မှတ်မိလား။ အဲ့ဒါကို သူ မသိအောင် ကြောက်နေလို့ ငါက အပြစ်ခံပြီး ငါလုပ်တာလို့ ပြောပေးခဲ့တာလေ။ မင်းကိုယ်စား ငါက သူမကို တောင်းပန်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား။”
တက်ဂဲ့ယူ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
[ဘ-ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲ့ဒီအကြောင်းတွေကို ပြောလာရတာလဲ၊ မင်း အရူးပဲလား။]
“အဲ့ဒီတုန်းက အပြန်အလှန်အနေနဲ့ မင်း ငါ့ကို ဆန္ဒတစ်ခု ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာ မှတ်မိလား။”
[ဒီကောင်တော့…]
“အခုက အဲ့ဒီဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမယ့် အချိန်ပဲ သူငယ်ချင်း! မင်းရဲ့ Bantcoin တွေကို အခုချက်ချင်း ရောင်းထုတ်လိုက်တော့။ ကြားလား။”
တစ်ဖက်မှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ဘာလို့ ဒီလို အဟောင်းတွေကို ပြန်ပြောနေရတာလဲလို့ သူတွေးနေမှာပါ။ သူ နောက်ထပ် ဘာမှ မမေးတော့ဘဲ ကျွန်တော့်စကားကိုပဲ နားထောင်ပေးစေချင်တာပါ။
အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တက်ဂဲ့ယူ က မကျေမနပ်နဲ့ သဘောတူလိုက်သည်။
[အေးပါကွာ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာပဲ၊ ငါ့ညီမကို ဒေါ်လာအကောင့်တောင် ဖွင့်ခိုင်းထားပြီးပြီ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောင်းဖို့ စိတ်ကူးထားတာပေမယ့် မင်းပြောတဲ့အတိုင်း အခုချက်ချင်း ရောင်းလိုက်မယ်။ ကျေနပ်ပြီလား။]
ကျွန်တော် စိတ်အေးလက်အေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“တော်လိုက်တာ။”
[ဘယ်တော့ တွေ့ကြမလဲ။]
“မနက်ဖြန် တွေ့ကြမယ်။ ငါ မင်းဆီ လာခဲ့မယ်။”
[ဟုတ်ပြီ။]
ဖုန်းချလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ လွင့်မျောနေတဲ့ ဟိုလိုဂရမ်က ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် မှားမြင်မိတာလားလို့ တွေးမိသည်။
တကယ်ပဲ အဲ့ဒီအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မလား။
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး…”
ဘာမှမဖြစ်လာရင်တောင် ရောင်းလိုက်လို့ ဆုံးရှုံးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ Bantcoin ဈေးတွေ အဆမတန် တက်သွားရင်တော့ နည်းနည်းတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိမှာပါ။
ဒီလို တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခုကို ဒီလိုနေရာမှာ သုံးလိုက်ရတာ နည်းနည်းတော့ နှမြောဖို့ကောင်းပါတယ်။
“၁၃၅ ဘီလီယံ…”
ဒီနေ့ခေတ်မှာ ထီပေါက်ရင် ဘယ်လောက်ရလဲ။ ၂ ဘီလီယံလား။
ဒါကတော့ ထီပေါက်တာကို အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ပေါက်နေသလိုပါပဲ။
အဲ့ဒီလိုကံမျိုးက တကယ့်လက်တွေ့မှာ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ အထူးသဖြင့် တက်ဂဲ့ယူ လို လူမျိုးဆီမှာပေါ့။
ရုတ်တရက် အတိတ်က အကြောင်းတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ အထက်တန်းကျောင်းတက်တုန်းက သူ ထီပေါက်တယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို လိမ်ပြောဖူးသည်။ အဲ့ဒါကို ယုံပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် NH ဘဏ်ခွဲကို တက္ကစီငှားပြီး အတူသွားခဲ့ကြတာ။
မဝင်ခင်လေးမှာ သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေတာကို မှတ်မိနေသည်။
“အဲ့ဒီကောင် အဲ့တုန်းကလည်း လိမ်ခဲ့တာများလား။”
ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး အလိမ်ခံလိုက်ရတာလား။
* * *
ကျွန်တော် လှဲလျောင်းနေစဉ်မှာပဲ နေဝင်သွားတာကို မသိလိုက်ရပေ။
ကြမ်းပြင်သစ်သားသံ!
တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်အမေ အိမ်ထဲဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
“သား အိမ်မှာ ရှိနေတာပဲ။”
“ပြန်ရောက်ပြီလားအမေ။”
စစ်မှုထမ်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးခွင့်ရက်မှာ တွေ့ခဲ့တာ တစ်ပတ်ရှိပြီဖြစ်သည်။
အမေက အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“သား စစ်မှုထမ်းပြီး ပြန်လာတာကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ အပြင်သွားစားရအောင်။”
“ကောင်းပါပြီ။”
ကျွန်တော် အဝတ်အစားလဲပြီး အမေနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။
“သား ဘာစားချင်လဲ။ အသားကင် စားမလား။”
“ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ အနီးအနားက ဝက်သားကင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
အမေက ညှပ်နဲ့ ကတ်ကြေးကို ကိုင်ပြီး အသားတွေကို စကင်သည်။ ညှပ်ကိုင်ထားတဲ့ အမေ့လက်တွေက ကြမ်းတမ်းပြီး အရည်ကြည်ဖုတွေ ပေါက်နေသည်။
ကျွန်တော် အမေ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။
သေချာကြည့်မှပဲ အမေ့မျက်လုံးနဲ့ ပါးစပ်နားမှာ အရေးအကြောင်းလေးတွေ အများကြီး ပေါ်နေတာကို သတိထားမိသည်။ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တုန်းကထက် အများကြီး ပိန်သွားပုံရသည်။
အဖေဆုံးပြီးကတည်းက အမေက မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဝင်ငွေရှာသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စစ်တပ်မှာ အတော်လေး အဆင်ပြေခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်နဲ့မတူဘဲ အမေကတော့ ရနိုင်တဲ့ အလုပ်မှန်သမျှကို မနားမနေ လုပ်ခဲ့ရသည်။
အမေက သူမရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို မိသားစုအတွက်ပဲ မြှုပ်နှံခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံမရှိ၊ ဘွဲ့လက်မှတ်မရှိတဲ့ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဘာအလုပ်မျိုး လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ထင်ရှားနေသည်။
“သား မစားဘူးလား။”
“အော်၊ အခုပဲ စားတော့မလို့ပါ။”
ခဏလောက်မှာပဲ ကျွန်တော့်လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု ဆို့တက်လာသလို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး စားနေသယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
“အခုလုပ်နေတဲ့အလုပ်က အရမ်းပင်ပန်းလားအမေ။”
“မပင်ပန်းပါဘူး။ ဖောက်သည်တွေနဲ့ စကားပြောရုံပါပဲ။”
“ဒုက္ခပေးတဲ့ ဖောက်သည်တွေရော မရှိဘူးလား။ အခုနောက်ပိုင်း အဲ့လိုလူတွေ များတယ်လို့ ကြားမိတယ်။”
အမေက ပြုံးပြီး ပြောသည်။
“ဒီနားက လူကုံထံရပ်ကွက်ဆိုတော့ အဲ့လိုလူတွေ မရှိပါဘူး။ လူတိုင်းက သဘောကောင်းကြပါတယ်။ ဒီလောက် အဆင်ပြေတဲ့အလုပ်မျိုး ရှာရတာ လွယ်တယ်လို့ ထင်လား။”
“ဒါဆိုလည်း တော်ပါသေးတယ်။”
ကင်ထားတဲ့ အသားတွေက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ တောင်လိုပုံနေသည်။
“အမေလည်း ကင်မနေနဲ့တော့၊ စားပါဦး။”
“အမေက ဌာနဆိုင်မှာ စားပြီးပြီ၊ သားပဲ စားပါ။”
ကျွန်တော် မမျိုချနိုင်တဲ့ အသားတွေကို အတင်းပဲ ဝါးပြီး မျိုချလိုက်ရသည်။
“ဒါနဲ့ သား ကျောင်းကို ဘယ်တော့ ပြန်တက်ဖို့ စိတ်ကူးလဲ။”
“အချိန် နည်းနည်းရှိသေးတော့ စဉ်းစားဦးမယ်အမေ။”
“အမေက ကျူရှင်ခတွေ အကုန် စုထားပြီးပြီ၊ ပူမနေနဲ့။”
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်က နိုင်ငံတော်အစိုးရတက္ကသိုလ်ဆိုတော့ ပုဂ္ဂလိကတက္ကသိုလ်တွေထက် ကျူရှင်ခ သက်သာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သာမန်မိသားစုတစ်ခုအတွက်တော့ မနည်းတဲ့ ပမာဏပါ။
အမေက မိသားစုစရိတ်ထဲကနေ လျှော့ချပြီး ကျူရှင်ခအတွက် စုဆောင်းထားခဲ့ပုံရသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
***
ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ စောင်ကို ခင်းပြီး အမေ့ဘေးမှာ လှဲအိပ်လိုက်သည်။
အမေက ပင်ပန်းနေပုံရလို့ လှဲလိုက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားသည်။ မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ အမေ့ချောင်းဆိုးသံကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရသည်။
အိပ်ရာနေရာ အပြောင်းအလဲကြောင့်များလား။
ကျွန်တော် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပါ။ အတင်းအိပ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်ပေမယ့် မရတာနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ မနက် ၃ နာရီ ရှိပြီဖြစ်သည်။
convenience store ကိုသွားပြီး ဘီယာတစ်ခွက်လောက် သွားသောက်လိုက်ရမလား။
အမေ မနိုးအောင် သတိထားပြီး အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။ ညလေက မျက်နှာကို ထိလိုက်တော့ အေးစိမ့်သွားသည်။
“ဟာ…”
လူမှုလောကထဲ ရောက်လာရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခု စစ်မှုထမ်းပြီးသွားတော့ အနာဂတ်က မှောင်မည်းနေသလိုပါပဲ။
အမေ့ကို တစ်ယောက်တည်း အလုပ်ခိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး ငွေရှာမှ ဖြစ်မယ်။
ဒီအတွေးတွေနဲ့ convenience store ဆီ လျှောက်သွားနေတုန်း ဖုန်းမြည်လာသည်။
တီ-တီ!
ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သူခေါ်တာလဲ။
တက်ဂဲ့ယူ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ဖြေလိုက်သည်။
“ဟေ့! ဒီအချိန်ကြီး ဘာလို့ ဖုန်းခေါ်တာလဲ…”
ကျွန်တော် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အရေးတကြီး အသံတစ်ခုက ဝင်လာသည်။
[တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်!]
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ နောက်နေပြန်ပြီလား။”
[Mountain Hill exchange က ပိတ်သွားပြီ!]
ကျွန်တော် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“နောက်တာ ရပ်လိုက်စမ်းပါ၊ ငါ အတည်ပြောနေတာ။”
အဲ့ဒီအခါ တက်ဂဲ့ယူ က ဒေါသတကြီး အော်သည်။
“ဒါက မင်းအတွက် နောက်နေတာလို့ ထင်နေလား!?”
“ဒါဆို မဟုတ်ဘူးလား။”
“မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ။”
“အိမ်မှာ။”
“အခုချက်ချင်း ငါ့အိမ်ကို လာခဲ့။ နောက်နေတာ ဟုတ်မဟုတ် မင်းကိုယ်တိုင် လာကြည့်!”
အဲ့ဒီစကားပြောပြီး တက်ဂဲ့ယူ က ဖုန်းချသွားသည်။
“…”
ခဏလေး။ တကယ်ပဲ ဖြစ်လာတာလား။
ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး လမ်းမကြီးပေါ် ထွက်ပြီး တက္ကစီကို လက်ပြလိုက်သည်။
“တက္ကစီ!”
တက္ကစီ ရပ်သွားတော့ ကျွန်တော် အမြန်တက်လိုက်သည်။
“ဂန်နမ် ကို သွားပေးပါ။ အမြန်ဆုံး။”
***
တက်ဂဲ့ယူ က Yeoksam-dong မှာရှိတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းပါတဲ့ တိုက်ခန်းမှာ နေထိုင်သည်။
စစ်မှုထမ်းနေစဉ်ကာလအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် လာလည်ဖူးတာမို့ တံခါးစကားဝှက်ကိုတောင် အလွတ်ရနေပြီဖြစ်သည်။ တံခါးဖွင့်ပြီး အထဲဝင်လိုက်တော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဂိမ်းမဂ္ဂဇင်းတွေ၊ ကာတွန်းစာအုပ်တွေ ပြန့်ကျဲနေပြီး နံရံတွေမှာလည်း အန်နီမေးရှင်းပိုစတာတွေ ကပ်ထားတာကို တွေ့ရသည်။
စားပွဲပေါ်မှာတော့ ကွန်ပျူတာကြိုးတွေနဲ့ ဂိမ်းစက်ကြိုးတွေက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။ အဲ့ဒီရှေ့မှာ လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။
သူက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ဖဲတုတ်တုတ်နဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်လို ဆံပင်တိုတို၊ မျက်လုံးကို သေးသွားစေတဲ့ မျက်မှန်ထူထူကို တပ်ထားသူဖြစ်သည်။
သူက အတော်လေးကို ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။
“ဟေ့! ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကွန်ပျူတာမော်နီတာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
အင်တာနက်ဖိုရမ် ဝင်းဒိုးတစ်ခု ပွင့်နေသည်။
– MountainHill မှာ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့် BantCoin တွေ အကုန် အထုတ်ခံလိုက်ရပြီ။ – ကျွန်တော်လည်း အတူတူပဲ။ 150.387BNT တွေ ပျောက်ကုန်ပြီ! – ဒါ ကျွန်တော့်တစ်သက်စာ ပိုင်ဆိုင်မှုအကုန်ပဲ၊ ဝမ်းနည်းလိုက်တာ။ – ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ – ငါ့ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ပေးစမ်း! – Exchange ကို ဝင်လို့မရတော့ဘူး၊ ဖုန်းလည်း မကိုင်တော့ဘူး။ – သတင်းထဲမှာ တက်လာပြီ။ CNN က MountainHill ဟက်ခံရလို့ ပိတ်လိုက်ရပြီတဲ့။ – ဟက်ကာတွေက Exchange ထဲကို ဝင်စီးပြီး BantCoin တွေ အကုန်ခိုးသွားပြီ။ – ဒါဆို အခု ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။ MountainHill က လျော်ကြေးပေးမှာလား။ – မပေးစရာလား၊ ဒီကောင်တွေတော့…!!!
ကျွန်တော် စာတွေ အလိပ်လိုက် တက်လာတာကို ဆက်ဖတ်နေမိသည်။
လူတွေက ဒေါသထွက်နေကြတယ်၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြတယ်၊ ငိုယိုနေကြတယ်၊ ဆဲဆိုနေကြတယ်၊ သေကြောင်းကြံမယ့်အကြောင်းတွေ ပြောနေကြတယ်။
Bulletin board ကတော့ အရှုပ်တော်ပုံတစ်ခုလိုပါပဲ။
“ဒါ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ…။”
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့၊ ငါ့ကို ရှင်းပြစမ်း။”
“ငါ ပြောသားပဲ။ Mountain Hill ပိတ်သွားပြီလို့။”
တက်ဂဲ့ယူ ဖုန်းမဆက်ခင်ကတည်းက Exchange က ပိတ်သွားခဲ့တာဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ပွင့်နေကျ Exchange တစ်ခုက ရုတ်တရက် ဝင်လို့မရတော့တာမျိုး။
အဲ့ဒီလောက်ပဲဆိုရင်တော့ ခဏတာ ပြုပြင်နေတာလို့ တွေးမိကောင်း တွေးမိမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ Exchange မှာ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ အကောင့်တွေထဲက BantCoin တွေ အကုန် ပျောက်သွားတာလေ! အသုံးပြုသူတွေတောင် မသိလိုက်ရဘဲ အသံနဲ့ လိမ်ညာရယူတာမျိုး (voice phishing) လိုမျိုး အကုန် အရှင်းသား ဖြစ်သွားတာ။ ဒါက လူတစ်ယောက်နှစ်ယောက်တင် မဟုတ်ဘဲ Mountain Hill အသုံးပြုသူအားလုံး ကြုံတွေ့နေရတာ ဖြစ်သည်။
ဒါဆို ဒီနေ့ တက်ဂဲ့ယူ ပြောခဲ့တာတွေအားလုံးက တကယ်ဖြစ်နေတာပေါ့?
ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲကို ချက်ချင်း ရောက်လာတာက တက်ဂဲ့ယူ မှာ ရှိနေတဲ့ BNT ၁၁,၀၀၀ အကြောင်းပဲ။
“မင်းရော ဘာဖြစ်သွားလဲ။ မင်းလည်း အကုန်ဆုံးရှုံးသွားတာလား။”
“……”
တက်ဂဲ့ယူ က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ပဲ ထိုင်နေသည်။
ကျောရိုးထဲမှာ ကြောက်စိတ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ ပခုံးကို လှုပ်ခါပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့! ဟေ့ တက်ဂဲ့ယူ!”
တက်ဂဲ့ယူ က အကြည့်တွေ မဆုံတော့ဘဲ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး တုန်တုန်ရီရီ ပြောသည်။
“ငါ အစောကြီးကပဲ ရောင်းလိုက်ပြီ။ မင်း ရောင်းဖို့ ပြောတုန်းကလေ။ သန်းခေါင်ယံလောက်မှာ။”
“ဟာ!”
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေထဲက အားအင်တွေ အကုန်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အနည်းဆုံးတော့ မင်း အရင်းပြန်ရလိုက်တာပဲ။”
အဲ့လို တွေးလိုက်ချိန်မှာပဲ တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်ပခုံးကို ရုတ်တရက် လာဆွဲသည်။
“မင်း ဒါကို သိနေတာပေါ့ ဟုတ်လား။”
“ဘာကို သိနေတာလဲ။”
“Mountain Hill ဟက်ခံရတော့မယ်ဆိုတာလေ! မင်း သိနေခဲ့တာပဲ!”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါလည်း မသိဘူး။”
“ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ကို ချက်ချင်း ရောင်းခိုင်းတာလဲ။ ဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး!”
“အဲ့ဒါက…”
တကယ်တော့ တက်ဂဲ့ယူ အဲ့လို တုံ့ပြန်တာက သဘာဝကျပါတယ်။ အတွင်းလူမဟုတ်ရင် ဟက်ခံရမယ့်အကြောင်းကို ကြိုသိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။
ကျွန်တော် ပြန်မဖြေတော့ တက်ဂဲ့ယူ က စကားလုံးတွေကို ထွေးထုတ်ရင်း ကျွန်တော့်ကို ဖိအားပေးသည်။
“မင်း ဟက်တာလား။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါ့ကို ကြိုသတိပေးတာလား။”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ က ပြတ်သားတဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ပြောသည်။
“ငါ့ကို ဖုံးကွယ်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ရဲကို တိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ။”
“ငါ ပြောတယ်လေ၊ မဟုတ်ဘူးလို့။”
တကယ်တော့ ဒီအခြေအနေမှာ အကြောင်ဆုံးသူက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်နေတယ်။
“ငါ ရှင်းပြမယ်၊ နည်းနည်းလောက် စိတ်အေးအေးထား။”
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ ကို နှစ်သိမ့်ပြီး ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသည်။
နည်းနည်းတော့ အလုပ်ဖြစ်ပုံရတယ်၊ တက်ဂဲ့ယူ နည်းနည်း ငြိမ်သွားပြီး ပြောသည်။
“မြန်မြန်သာ ပြောစမ်းပါ။”
ကျွန်တော် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ငါ့မျက်လုံးရှေ့မှာ ဟိုလိုဂရမ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို ပြောပြရမလား။
ဒီကောင်က ကျွန်တော့်အမေပြီးရင် ကျွန်တော် အယုံကြည်ဆုံးလူပဲ။ သူ့ကို လိမ်စရာ လိုလို့လား၊ မဟုတ်လား။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်သူ့ကို ပြောပြော ဘယ်သူမှ ယုံမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။
စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ဒီလို…”
အကုန်လုံး နားထောင်ပြီးတဲ့နောက် တက်ဂဲ့ယူ က နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်သည်။
“အော်၊ အဲ့လိုလား။ မင်း စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ‘Mountain Hill ဒေဝါလီခံရမည်’ ဆိုတဲ့ စာသားက ဟိုလိုဂရမ်လိုမျိုး မင်းမျက်လုံးရှေ့မှာ ပေါ်လာတာပေါ့ ဟုတ်လား။”
“အင်း၊ ဟုတ်တယ်။ အဲ့အတိုင်းပဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ ရုတ်တရက် အော်ပြောသည်။
“မင်း နောက်နေတာလား!?”
“…တကယ်ပါ။”
မယုံတာကတော့ သဘာဝပါပဲ။
ကျွန်တော် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေကို ပြန်တွေးမိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော် ‘အဲ့ဒါ’ ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ခဲ့ရတာက စစ်တပ်မှာတုန်းက ဖြစ်သည်။