အခန်း (၁)
ဆောင်းရာသီ၊ အသက် ၂၂ နှစ်။
ရှည်လျားလှတဲ့ စစ်မှုထမ်းသက်ကာလမှာ နောက်ဆုံးတော့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။
“အလေးပြု! တပ်ကြပ် ကန်ဂျင်ဟူး တပ်မှ ထွက်ခွာခွင့်ရရှိကြောင်း အစီရင်ခံအပ်ပါသည်!”
တပ်ရင်းမှူးထံသို့ တပ်မှထွက်ခွာကြောင်း အစီရင်ခံစာတင်ပြီးချိန်မှာတော့ တပ်ကထွက်ရတော့မယ့်အဖြစ်ကို အမှန်တကယ် ခံစားမိလာတော့သည်။ အရာရှိများနှင့် စစ်သည်အပေါင်းအပါတို့မှာ ကျွန်တော့်ကို ပို့ဆောင်ပေးရန်အတွက် ကင်းစခန်းအထိ လိုက်ပါလာကြသည်။
ကုမ္ပဏီတပ်ခွဲမှူးက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောသည်။
“မင်း တကယ်ကို ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ အပြင်လောကမှာလည်း အခုလိုပဲ ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ နေသွားပါဦး။”
“... ဟုတ်ကဲ့။”
ကျန်းမာပါစေတဲ့လား။
အရင်က ကျန်းမာသန်စွမ်းခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဒီနေရာမှာပဲ ပျက်စီးခဲ့ရတာလေ။
***
ကျွန်တော် ဘတ်စ်ကားစီးပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။
စစ်ထဲရောက်နေတဲ့အချိန်အတွင်း ကျွန်တော့်အိမ်က အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲခဲ့ရသည်။ လက်ရှိနေတဲ့အိမ်က ဟွတ်ဆော့ဒုန်း မှာရှိတဲ့ မြေအောက်ခန်းတစ်ဝက် စတူဒီယိုခန်းဖြစ်ပြီး အာမခံစပေါ်ငွေ ဝမ် ၅ သန်း၊ လစဉ်အိမ်လခ ဝမ် ၄ သိန်း ပေးရသည်။
လှေကားထစ်တွေကို ဆင်းပြီး တံခါးကိုဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ စိုစွတ်ပြီး အပုပ်နံ့က ချက်ချင်းဆိုသလို ထိုးတက်လာသည်။ အခန်းတွင်း လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဘယ်သူတွေများ နေနိုင်ပါ့မလဲလို့ တွေးမိပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
ဒီနေရာနဲ့စာရင် တပ်ကအိပ်ဆောင်တွေကတောင် ပိုကောင်းသေးမလားလို့ တွေးမိလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေကို ချထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်ထောင့်တစ်နေရာမှာ စားပွဲခင်းလေး ခင်းထားတဲ့ ခေါက်စားပွဲလေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် စားပွဲခင်းကို လှပ်ကြည့်လိုက်သည်။
အောက်မှာတော့ အဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဟင်းပွဲတွေ၊ ဝမ် ၁ သောင်းတန် ငွေစက္ကူ ၅ ရွက်နဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းတစ်လုံး ရှိနေသည်။ အပေါ်မှာတော့ မှတ်စုစာရွက်လေးတစ်ရွက် ရှိသေးသည်။
“သားလေး၊ တပ်ကထွက်လာတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်။
အမေ အလုပ်သွားရဦးမှာမို့ စားပြီးရင် နားလိုက်ဦးနော်။
သားအတွက် မုန့်ဖိုးလေး ထားခဲ့ပေးတယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ချင်ရင် တွေ့လိုက်ဦး။
ညကျမှ တွေ့မယ်နော်။
-အမေ့အချစ်များဖြင့်-”
“သူ ဒီနေ့လည်း အလုပ်သွားတာပဲကိုး။”
လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကပဲ သူမက ဂန်နမ် မှာရှိတဲ့ လော့တီကုန်တိုက် ထဲက ဖောက်သည်ဝန်ဆောင်မှုဌာနမှာ အသိတစ်ယောက်ကတစ်ဆင့် အလုပ်ရခဲ့တာဖြစ်သည်။ သားဖြစ်သူ တပ်ကထွက်တဲ့နေ့မှာတောင် သူမ အလုပ်မနားနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ထိုင်ပြီး အေးစက်စက်ထမင်းနဲ့ နွေးရုံလေးရှိတဲ့ ဟင်းရည်ကို စားလိုက်သည်။
***
ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက။
ကျွန်တော်တို့မိသားစုက နှစ်ထပ်အိမ်မှာ နေခဲ့ကြပြီး အားလပ်ရက်တွေဆိုရင် ဇိမ်ခံကားနဲ့ အပြင်မှာ ထမင်းစားထွက်လေ့ရှိကြသည်။
ကျွန်တော်တို့က အရမ်းချမ်းသာတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မနာလိုစရာမလိုတဲ့ သက်သောင့်သက်သာ ဘဝမျိုးနဲ့ နေခဲ့ကြတာပါ။
ကျွန်တော့်အဖေက ကုမ္ပဏီဥက္ကဋ္ဌတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဝန်ထမ်း ၁၀ ယောက်လောက်ရှိတဲ့ စက်ရုံငယ်လေးတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ သူက တစ်သက်လုံး သူ့လက်နဲ့သူ တည်ဆောက်လာခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းဖြစ်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို မိသားစုလုပ်ငန်းကို ဆက်ခံစေချင်တာမို့ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ရဲ့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနကို တက်ခိုင်းခဲ့သည်။
ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းပြီးရင် ကုမ္ပဏီကို ချဲ့ထွင်ဖို့ ကူညီပေးမယ်လို့ စိတ်ကူးထားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ပထမနှစ်ကုန်ခါနီးမှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အဓိကကုန်သွယ်ဖက် ကုမ္ပဏီက ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းမှုစာချုပ်ကို ရုတ်တရက် ဖျက်သိမ်းလိုက်တာကြောင့် အဖေ့ကုမ္ပဏီမှာ အကျပ်အတည်းတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အဖေက ဝန်ထမ်းတွေနဲ့အတူ ကုမ္ပဏီကို ကယ်တင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။
ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ကြီးထွားအောင်လုပ်ဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့ ပြိုလဲသွားဖို့ကတော့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဖြစ်သွားတတ်တာမျိုးပါ။
နောက်ဆုံး ဒေဝါလီခံရတဲ့နေ့မှာတော့ အဖေက လေဖြတ်ပြီး နေရာတင် လဲကျသွားခဲ့သည်။
ဒရမ်မာတွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ မိသားစုတွေ ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ဒါဟာ သူများတွေဆီမှာပဲ ဖြစ်တတ်တဲ့ ကိစ္စလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့မိတာပါ။
ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဖူး။
ကုမ္ပဏီ ဒေဝါလီခံရပြီး အဖေလည်း နေမကောင်းဖြစ်သွားတဲ့နောက်ပိုင်း အချိန်တွေ ဘယ်လိုကုန်ဆုံးသွားမှန်းကို မသိတော့ပါ။ အိမ်နဲ့ကားကအစ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လေလံတင်ခံလိုက်ရသည်။
ခွဲစိတ်မှုတွေ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အဖေကတော့ ပြန်မကောင်းလာတော့ဘဲ ဆေးရုံမှာပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။
နေ့စဉ်စားဝတ်နေရေးအတွက်တောင် ပူပန်နေရတဲ့အခြေအနေမှာ ကျောင်းလခအတွက်ဆိုတာ စဉ်းစားဖို့တောင် မလွယ်ကူတော့ပါ။
ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ လူတစ်ယောက်အတွက် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲ ရှိသည်။
တစ်ခုက ပြည်ပမှာ ပညာသွားသင်တာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက စစ်မှုထမ်းတာဖြစ်သည်။ ငွေမရှိ၊ ဘာမှလည်း ပြင်ဆင်မထားတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပြည်ပပညာတော်သင်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပါ။ ဒါပေမဲ့ တောင်ကိုရီးယားစစ်တပ်ကတော့ ငွေကြေးအခြေအနေ၊ ပြင်ဆင်မှု ဘာမှမလိုဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကျန်းမာသန်စွမ်းရင် ဘယ်သူ့ကိုမဆို လက်ခံပေးသည်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းခွင့်ယူပြီး စစ်ထဲဝင်ခဲ့လိုက်သည်။
***
ထမင်းစားပြီးတဲ့နောက် ပန်းကန်တွေဆေးပြီး အခန်းထဲမှာပဲ ပက်လက်လန်နေလိုက်သည်။
ကြမ်းပြင်က အအေးဓာတ်က ကျွန်တော့်ကျောပြင်ထဲအထိ စိမ့်ဝင်လာသည်။ ရေချိုးခန်း၊ မီးဖိုချောင်နဲ့ ပရိဘောဂအနည်းငယ်ကို ဖယ်လိုက်ရင် ဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ လွတ်နေတဲ့နေရာက ၃ ပေ (၁၀ စတုရန်းမီတာခန့်) တောင် မရှိတော့ပါ။
ဒီလိုကျဉ်းကျပ်တဲ့နေရာမှာ အမေနဲ့အတူ နေရတာ ကျွန်တော့်ရင်ကို လေးလံစေသည်။
အမှန်တိုင်းပြောရရင် စစ်ထဲမှာရှိတုန်းက ပိုပြီး စိတ်အေးရသေးသည်။ အစားအသောက်နဲ့ နေရာထိုင်ခင်း ပေးထားပြီး ပမာဏနည်းနည်းပဲဖြစ်ဖြစ် လစဉ်လစာလည်း ရသေးသည်။
ဒါပေမဲ့ အခု တပ်ကထွက်လာတော့ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိတော့သလို ခံစားနေရသည်။
ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီးမှ အမေဆီကပဲ ပိုက်ဆံတောင်းနေလို့ မဖြစ်တော့ပါ။ အရင်ဆုံး ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရှာမှဖြစ်မည်။
ကျွန်တော် ဖုန်းဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်အဓိကဘာသာရပ်က သူငယ်ချင်း မင်ယောင်း ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
*တီ... တီ... တောက်!*
“ဟဲလို? ဘယ်သူလဲဗျ?”
“မင်ယောင်း လား? ငါ ဂျင်ဟူးပါ။”
ဖုန်းတစ်ဖက်ကအသံက ရုတ်တရက် လန်းဆန်းသွားသည်။
“ဝါး! တော်တော်ကြာပြီနော်! ခွင့်ရလို့လား?”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒီနေ့ တပ်ကထွက်လာတာ။”
“ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ!”
ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်ပဲ ကိစ္စကို ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့အတွက် ကျူရှင်ပြဖို့ အလုပ်လေး ဘာလေး ရှာပေးလို့ရမလား?”
ကျောင်းသားတွေရဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေထဲမှာတော့ ကျူရှင်ပြတာက အကောင်းဆုံးဝင်ငွေရတာ အမှန်ပါပဲ။ ပြဿနာကတော့ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်လွန်းတာကြောင့် အသိမိတ်ဆွေမရှိရင် အလုပ်ရဖို့ ခက်ခဲသည်။
အလုပ်တစ်ခုရဖို့ဆိုတာကကို စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ စစ်ထဲမှာရှိနေတဲ့အချိန်အတွင်း ကျွန်တော့်ဦးနှောက်က လုံးဝ Reset ဖြစ်သွားခဲ့လို့ပါ။ မူလတန်း၊ အလယ်တန်းနဲ့ အထက်တန်းမှာ သင်ခဲ့သမျှ အကုန်မေ့သွားပြီး ကိုယ်တိုင်တောင် ကျူရှင်ပြန်ယူရမလို ဖြစ်နေပြီ။
ဒါပေမဲ့လည်း ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ဆိုတာ ကိုရီးယားရဲ့ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုပါ။ သင်ကြားနိုင်မှု အရည်အချင်း ဘယ်လိုပဲဖြစ်ပါစေ၊ နာမည်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် တန်ဖိုးရှိနေသည်။ ကိုရီးယားမှာက လက်တွေ့အရည်အချင်းထက် ဒီနာမည်က ပိုပြီး အရေးကြီးနေတာပါ။
တစ်နေရာရာမှာ အလုပ်ရသွားရင်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေသွားမှာ မဟုတ်လား။
[အင်း... ဒီဘက်မှာလည်း အခုတလော စီးပွားရေးအခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူးကွ။]
“မင်း တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး။ ငါ တကယ်အကူအညီလိုနေလို့ပါ။”
[ဟုတ်ပါပြီ။ မင်း တပ်ကထွက်လာတာ ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ မကြာခင် အရက်သောက်ကြတာပေါ့။]
“အေးပါကွာ။”
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဟူး...”
ကျူရှင်အလုပ်မရခင်အထိ စတိုးဆိုင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ PC ဘန်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်ရမလား။
ဖုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ နံပါတ်တစ်ခုတည်းကနေ ခေါ်ထားတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အကြိမ်ပေါင်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အလယ်တန်းကတည်းက သိခဲ့တဲ့ တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ သူ့မိဘတွေက အလုပ်လုပ်ကြတာမို့ သူက ကျွန်တော့်အိမ်ကို မကြာခဏ လာကစားလေ့ရှိသည်။
ဒီကောင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖုန်းခေါ်နေတာလဲ။
မြည်သံ!
ကျွန်တော် ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟေ့ တက်ဂဲ့ယူ။”
သူက စောင့်နေတဲ့အတိုင်း ပြောလာသည်။
[နောက်ဆုံးတော့ မင်းနဲ့ အဆက်အသွယ်ရပြီ။ တပ်က ထွက်လာပြီလား?]
“မင်း ငါ့နံပါတ်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
[မင်းအမေ ပြောပြတာလေ။]
“တကယ်လား?”
ကျွန်တော့်ဖုန်းကို စီစဉ်ပေးတုန်းက အမေက တက်ဂဲ့ယူ ကို နံပါတ်ပေးလိုက်ပုံရသည်။
[အဲ့ဒါထက် အခု အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။]
“........”
ဖုန်းတစ်ဖက်ကအသံက အတော်လေး လေးနက်နေသည်။
အသံကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့တင် တစ်ခုခု ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
ဆိုးရွားတဲ့ကိစ္စများလား။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
[ငါ ဟိုတုန်းက Bantcoin ရခဲ့တာ မှတ်မိလား။]
အလယ်တန်းတုန်းက တက်ဂဲ့ယူ ဟာ ထိုအချိန်က ရေပန်းစားတဲ့ MMORPG ဂိမ်း “Lutnia” ကို ကစားတာ ရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူရဲ့ ဇာတ်ကောင်၊ ပစ္စည်းကိရိယာတွေနဲ့ ရွှေတွေကို ရောင်းချခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ အမြဲသုံးနေတဲ့ အွန်လိုင်းဂိမ်းပစ္စည်း အရောင်းအဝယ်ဆိုဒ်က ရုတ်တရက် စည်းမျဉ်းတွေ ထုတ်လိုက်တာကြောင့် အသုံးပြုသူတချို့က စည်းမျဉ်းတွေကို ရှောင်ဖို့ အင်တာနက်မှာပဲ လည်ပတ်နေတဲ့ Virtual Currency (ဒီဂျစ်တယ်ငွေကြေး) ကို သုံးစွဲလာကြသည်။
အဲ့ဒီငွေကြေးက Bantcoin ဖြစ်သည်။
တက်ဂဲ့ယူ ပြောပြချက်အရ Bantcoin မှာ စီမံခန့်ခွဲတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မရှိပါ။ ထုတ်လုပ်မှုနဲ့ အရောင်းအဝယ်တွေကို တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီ ဒါမှမဟုတ် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုမပါဘဲ P2P ကွန်ရက်ကတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်တာမျိုး ဖြစ်သည်။
Bantcoin ဟာ ဒသမနေရာ ကိုးနေရာအထိ ခွဲခြမ်းနိုင်ပြီး များသောအားဖြင့် BNT လို့ ခေါ်ဆိုကြသည်။
သူ ဒါကို ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းပြဖူးပေမဲ့ နားလည်ရလွယ်တဲ့ သဘောတရားမျိုးတော့ မဟုတ်ခဲ့ပါ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီတုန်းက တက်ဂဲ့ယူ ဟာ BNT ပေါင်း ၁၁,၀၀၀ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက BNT ၁၀,၀၀၀ ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ ဒေါ်လာ ၉၀ ဝန်းကျင်၊ မြန်မာငွေနဲ့ဆိုရင်လည်း ၁ သိန်းကျော်ကျော်လောက်ပဲ ရှိခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အထက်တန်းကျောင်းသား ဖြစ်ခါနီးအချိန်မှာတော့ Bantcoin ရဲ့ တန်ဖိုးက ရုတ်တရက် အဆမတန် မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။
BNT ၁၀၀ ဟာ ဒေါ်လာ ၅၀၀ နီးပါးအထိ ဖြစ်လာပြီး ၁ သိန်းတန်ဖိုးရှိခဲ့တဲ့ Bantcoin တွေဟာ သိန်း ၅၀ တန်ဖိုးအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သူကိုယ်တိုင် ချမ်းသာသွားပြီလို့ ထင်မှတ်ခဲ့တဲ့ တက်ဂဲ့ယူ ဟာ သူ့ရဲ့ Bantcoin တွေကို သိန်း ၅၀ နဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
ရယ်စရာကောင်းတာက သူ့ရဲ့ Bantcoin အကောင့်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ Cryptographic key (လျှို့ဝှက်ကီး) ကို သူ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာပါပဲ။
ရှင်းရှင်းပြောရရင် ဘဏ်မှာ ပိုက်ဆံရှိလျက်နဲ့ အကောင့်နံပါတ်နဲ့ စကားဝှက်ကို မေ့သွားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဘဏ်ဆိုရင်တော့ နာမည်နဲ့ မှတ်ပုံတင်နံပါတ်ပေးပြီး ပြန်ထုတ်လို့ရပေမဲ့ Bantcoin မှာတော့ အဲဒီ Cryptographic key မရှိရင် ဘာမှ ပြန်ယူလို့ မရတော့ပါ။
“အား! ငါ့ရဲ့ သိန်း ၅၀! ငါ့ပိုက်ဆံတွေ!”
သူဟာ ပေါက်မဲပေါက်တဲ့ ထီလက်မှတ်ကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်လိုက်ရသလိုမျိုး ခံစားရကြောင်း ညည်းတွားရင်း ရက်အတော်ကြာအောင် ငိုကြွေးခဲ့သည်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ Bantcoin ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုတောင် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ လုံးဝ မေ့ပစ်လိုက်သည်။
‘Bantcoin ဆိုတဲ့ နာမည်ကြားတာနဲ့တင် ရူးမတတ် ဖြစ်နေတဲ့ကောင်က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒါကို ပြန်ပြောလာတာလဲ။’
[ရူးမတတ် မဖြစ်ပါနဲ့၊ အေးဆေးနားထောင်။]
“ဘာကိစ္စလဲ။”
[ငါ အဲဒီ Cryptographic key ကို ရှာတွေ့သွားပြီ။]
“ဘာ!”
သူက အံ့သြနေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ့ရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တွေ တင်ထားတဲ့စင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း စင်နောက်ကို ပြုတ်ကျနေတဲ့ USB တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့ အချက်အလက်တွေများ ပါမလားဆိုတဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ ဖုန်တွေခါပြီး ကွန်ပျူတာမှာ ထိုးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ Bantcoin အကောင့် Cryptographic key ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“တကယ်လား? နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
[အမှန်အတိုင်းပါ။]
ဒါက တကယ့်ကို အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေဘူးလား။
ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သင့်တဲ့ အချိန်ဖြစ်ပေမဲ့ တက်ဂဲ့ယူ က ဝမ်းသာတာထက် ပိုပြီး ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။
“အခု Bantcoin တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ရှိလဲ။ အဲဒီတုန်းကထက် ပိုတက်သွားပြီလား။”
[မနေ့ကအထိ ဈေးနှုန်းက ဒေါ်လာ ၁,၁၂၀။]
ဒေါ်လာ ၁,၁၂၀ ဆိုတာ မြန်မာငွေနဲ့ဆိုရင် ၁၂ သိန်းကျော်လောက် ရှိသည်။
“BNT ၁၀၀ ကို ဒေါ်လာ ၁,၁၂၀ ဆိုရင် အဲဒီတုန်းကထက် နှစ်ဆကျော်တက်သွားတာပေါ့။ အဲဒီတုန်းက သိန်း ၅၀ ဆိုတော့... ဟာ! အဲဒါဆို သိန်း ၁၀၀ ကျော်နေပြီပေါ့!”
ကျွန်တော့်ရဲ့ အံ့သြမှုကို တက်ဂဲ့ယူ က ပြန်ဖြေသည်။
[BNT ၁၀၀ မဟုတ်ဘူး၊ ၁ BNT ကိုမှ ဒေါ်လာ ၁,၁၂၀ ဖြစ်တာ။]
“........”
ကျွန်တော် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆွံ့အသွားသည်။
ခဏကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“နောက်မနေနဲ့။”
[မင်း မယုံရင် ငါ ပို့ပေးလိုက်မယ်။ ကိုယ့်မျက်လုံးနဲ့ကိုယ် ကြည့်လိုက်။]
*တီ!*
ဖုန်းကို နားကနေ ခွာပြီး မက်ဆေ့ခ်ျကို စစ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဈေးနှုန်းတွေ တက်လာတဲ့ ဂရပ်နဲ့ Bantcoin ရဲ့ ဈေးနှုန်းကို ပြသထားသည်။
မနေ့ကအထိ ဈေးနှုန်းက ဒေါ်လာ ၁,၁၂၂ တိတိ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဖုန်းကို နားထဲ ပြန်ကပ်လိုက်သည်။
“မင်းမှာ BNT ၁၁,၀၀၀ ရှိတာဆိုတော့...”
ကျွန်တော် ခေါင်းထဲမှာ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ... ဒေါ်လာ သန်း ၁၃၅ သန်း ဟုတ်လား?”
[ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား ဘာလားတောင် မသိတော့ဘူး။ ငါ အခုပဲ အိတ်ချိန်းမှာ ရောင်းဖို့ တင်လိုက်ပြီ။]
အဲဒီအချိန်မှာပဲ။
ကျွန်တော့် မျက်စိရှေ့မှာ ဟိုလိုဂရမ်တစ်ခုလို ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
-MountainHill ဒေဝါလီခံရခြင်း-
“........”
ဘာလို့ ဒါကို မြင်နေရတာလဲ။ MountainHill ဆိုတာ ဘာလဲ။
ရုတ်တရက် ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပေါ်လာတာကြောင့် ကျွန်တော် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်အိတ်ချိန်းမှာလဲ။”
[ဟင်?]
“ဘယ်နေရာမှာလဲ! မြန်မြန်ပြော!”
အဖြေက ပြန်ရောက်လာသည်။
[MountainHill ဆိုတဲ့ နေရာမှာ။]
ဘာ!
ကျွန်တော် သူ့ကို အော်ပြောလိုက်သည်။
“ချက်ချင်း ရောင်းထုတ်လိုက်စမ်း!”