အနာဂတ်ကို မြင်တတ်သော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ အခန်း 0- နိဒါန်း
ကျွန်တော် အင်မတန်ငယ်ငယ်တုန်းက၊
ငါဟာ အနာဂတ်က ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲဆိုတာ စိတ်ကူးခဲ့တယ်။
စက်ရုပ်တွေက အလုပ်အားလုံးကို လုပ်ပေးကြပြီး လူတွေကတော့ အေးချမ်းတဲ့ဘဝပုံစံနဲ့ နေထိုင်ကြလိမ့်မယ်။ နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ အချိန်နဲ့နေရာရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေ မရှိတော့ဘူး။ ရာသီဥတုနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ပြဿနာအားလုံးလည်း ပြေလည်သွားပြီ။ ကားတွေက ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေကြတယ်။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်ပြီး အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ကလေးဘဝက ငါစိတ်ကူးခဲ့တဲ့ အနာဂတ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားတာ မရှိခဲ့ဘူး။
စက်ရုပ်တွေ အလုပ်လုပ်ကြတာ မှန်ပေမဲ့ လူတွေကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေရဆဲပဲ။ နည်းပညာတွေ တိုးတက်ခဲ့ပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပူနွေးလာမှုနဲ့ ဖုန်မှုန့်ညစ်ညမ်းမှုတွေက ပိုဆိုးလာခဲ့တယ်။ ကားတွေကလည်း မြေပြင်ပေါ်မှာပဲ မောင်းနေရဆဲ။
နောက်ပြန်တွေးကြည့်တော့ ဒါဟာ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အခြေအနေပဲ။
အတိတ်က ရှိခဲ့ပြီးပြီ၊ အနာဂတ်ကတော့ မရောက်သေးဘူး။
ဒါကြောင့် ငါတို့ဟာ အတိတ်အတွေ့အကြုံတွေပေါ် အခြေခံပြီး ခန့်မှန်းချက်တွေပဲ ပြုလုပ်နိုင်တယ်။ မရောက်သေးတဲ့ အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်တဲ့နည်းလမ်း မရှိခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့၊
တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်ခဲ့ရင်ကော။
အဲ့ဒီလူက ဘာတွေများ လုပ်ဆောင်နိုင်မှာလဲ။
* * *