အခန်း (၆)
ပထမထပ်ကို ဆင်းသွားကြတော့ ခုနက မမြင်လိုက်ရတဲ့ ကားတစ်စီး ရပ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
*တီ... တီ...*
အနီရောင် ကားသေးသေးလေးက မီးရောင်တွေ လင်းလာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ တခြားသူမဟုတ်ပါ၊ တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ကားပါပဲ။
တက်ဂဲ့ယူ က ကားသော့ခလုတ်ကို ကိုင်ရင်း ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "တက်လေ!" လို့ လှမ်းပြောတယ်။
ကားတံခါးပေါ်မှာ ဓားကိုင်ထားတဲ့ မိန်းကလေးဇာတ်ကောင်တစ်ယောက် ရယ်မောနေတဲ့ ပုံကြီးကို ကပ်ထားတယ်။ အဲဒါက Fantasy Something ဆိုတဲ့ ဂိမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်လို့ ပြောကြတယ်။
ဒီလို ကားမျိုးကိုမှ ဘာလို့ ဒီလိုပုံတွေ ကပ်ထားရတာလဲ။
"ဒီစတစ်ကာကို ခွာလို့ရမလား"
"မရဘူး။ ဂျပန်ကနေ မှာထားတာ၊ ရဖို့ကို အတော်ခက်ခဲ့တာ"
"……"
ကိုယ့်ကားမဟုတ်တော့လည်း သူ့ကို အတင်းခွာခိုင်းလို့ မရဘူးလေ။ တက်ဂဲ့ယူ က ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှာ အရင်ဝင်ထိုင်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချရင်း မိန်းကလေးဇာတ်ကောင် စတစ်ကာတွေ ကပ်ထားတဲ့ ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
ဟူး၊ တစ်မျိုးကြီး ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။
အနီရောင် ကားသေးသေးလေးက ဒုံဟိုတံတားကို ဖြတ်ပြီး မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်မောင်းနှင်သွားတယ်။
"ဘယ်ကို သွားမှာလဲ"
"စီလွန်ဟိုတယ်လေ"
စီလွန်ဟိုတယ်ဆိုတာ နမ်ဆန်တောင်ခြေမှာရှိတဲ့ ၅ ကြယ်ပွင့်ဟိုတယ်တစ်ခုပါ။
ဟိုတယ်အပြင်ဘက် ကားပါကင်မှာ ဇိမ်ခံကားတွေ အစီအရီ ရပ်ထားတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဖာရာရီတို့၊ လမ်ဘိုဂီနီတို့လို စူပါကားတွေလည်း အများကြီးပဲ။
တက်ဂဲ့ယူ က ဟိုတယ်အဓိကဝင်ပေါက်မှာ ကားကို ရပ်လိုက်တယ်။ ဟိုတယ် ဗယ်လတ်ပါကင်ဝန်ထမ်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ကားကို ကြည့်လိုက်၊ ဟိုဘက်ကြည့်လိုက်နဲ့ မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်နေတယ်။
ကားသေးသေးလေးစီးလာလို့ အထင်သေးတဲ့အကြည့်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလို အိုတာကူကားမျိုးကို ဒီနေရာမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့ အံ့အားသင့်နေတဲ့အကြည့်မျိုးပါ။
ဒီအလုပ်မှာ ဒီလိုကားမျိုးကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ ထင်မထားမိမှာပါ။
ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်က ဖြတ်သွားတဲ့လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း ကျွန်တော်တို့ဆီကိုပဲ ရောက်နေတယ်။
တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ဝင်လာလိုက်ရင် ပိုကောင်းမလားလို့တောင် တွေးမိသေးတယ်။
ရှက်စရာကောင်းပေမဲ့ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းကတော့ ယဉ်ကျေးစွာနဲ့ပဲ "ကားကို ကျွန်တော်တို့ ရပ်ပေးပါ့မယ်" လို့ ပြောတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့!"
ကားပေါ်ကနေ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဆင်းလာတဲ့ တက်ဂဲ့ယူ နဲ့မတူဘဲ ကျွန်တော်ကတော့ အတတ်နိုင်ဆုံး မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တယ်။
ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှက်နေရတာလဲ။
—
ဧရာမ လည်ပတ်တံခါးကြီးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်သွားတော့ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက အနက်ရောင် ခါးမြင့်စကတ်၊ အဖြူရောင် ဘလောက်အင်္ကျီနဲ့ အနက်ရောင် ဖိနပ်အမြင့်ကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။
သူမက ငွေရောင်ဘောင်မျက်မှန်ကို တပ်ထားပြီး ဆံပင်ကို စည်းထားတယ်။ ထူးထူးခြားခြား ပုံစံမဟုတ်ပေမဲ့ လှပတယ်လို့ ပြောနိုင်လောက်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိတယ်။
တက်ဂဲ့ယူ က သူမဆီကို လက်ပြလိုက်တယ်။
"ဟေး! မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ နူးနာ"
သူမက လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး "၄ နာရီမှာ ရောက်ရမယ်လို့ ပြောထားတာကို ၃ မိနစ် နောက်ကျနေပြီ" လို့ ပြောတယ်။
"၃ မိနစ်ပဲ နောက်ကျတာကို... အိုး!"
တက်ဂဲ့ယူ က ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမက စိုက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ရတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ဘက်ကို အကြည့်ရောက်လာတယ်။
"ဒါဆို ဂျင်ဟူး လည်း လိုက်လာတာပေါ့"
တက်ဂဲ့ယူ က ခေါင်းညိတ်တယ်။
"သူက နူးနာနဲ့ တွေ့ချင်လို့ ခေါ်သွားပေးပါဆိုပြီး အတင်းပူဆာနေတာလေ"
"..."
ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းက ပူဆာမိလို့လဲ...။
ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
"မတွေ့ရတာ ကြာပြီ နူးနာ။ အဆင်ပြေရဲ့လားခင်ဗျာ"
အိုဟွန်းဂျူး က ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြတယ်။
"ဒါနဲ့ စစ်မှုထမ်းတာ ပြီးသွားပြီပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့။ ခုလေးတင်ပဲ ပြီးသွားတာပါ"
"အတော်လေး ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ။ ဘယ်တော့ ကျောင်းပြီးမှာလဲ"
"ပထမနှစ်ပြီးတာနဲ့ စစ်မှုထမ်းလိုက်ရတာဆိုတော့ အချိန်အတော်ကြာဦးမှာပါ"
"ကျောင်းပြီးရင် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကို လာမလုပ်တော့ဘူးလား"
"သူတို့သာ ကျွန်တော့်ကို လက်ခံမယ်ဆိုရင် ချက်ချင်း လာမှာပေါ့"
ကိုရီးယားမှာ နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်လို့ သတ်မှတ်ထားရင်တောင် ကမ္ဘာ့အဆင့် IB ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရဖို့ဆိုတာ လွယ်တဲ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က တစ်နှစ်ကို ဌာနအားလုံးပေါင်းမှ ကျောင်းသားတစ်ယောက်လောက်ပဲ လက်ခံတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် တစ်ကျောင်းလုံးမှာတောင် ကိုရီးယားက ကျောင်းသား အယောက်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ရှိနိုင်တာမဟုတ်လား။
အိုဟွန်းဂျူး နဲ့အတူ ဟိုတယ်ရဲ့ ဒုတိယထပ်မှာရှိတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်ကို သွားခဲ့ကြတယ်။
ကော်ဖီဆိုင်မှာ ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲအချို့ပဲ လူထိုင်နေပြီး အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ဖောက်သည်တစ်ဝက်လောက်က နိုင်ငံခြားသားတွေဖြစ်ပြီး အားလုံးက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းသုံး ဝတ်စုံတွေကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကြတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဂျင်းဘောင်းဘီ၊ တီရှပ်နဲ့ အင်္ကျီထူထူကို ဝတ်ထားတယ်။ ဝတ်စုံတစ်ခုခုများ ဝတ်လာခဲ့သင့်သလား။
ဒါပေမဲ့ ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ ဂျင်းအင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ တက်ဂဲ့ယူ ထက်စာရင်တော့ ကျွန်တော်က ပိုကြည့်ကောင်းပါသေးတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဒီလိုဝတ်ထားတာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေမလားပဲ။
တက်ဂဲ့ယူ ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ နဲ့ အိုဟွန်းဂျူး ကြားကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကို မောင်နှမလို့ တစ်ခါမှ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သေချာကြည့်လိုက်တော့ တချို့နေရာတွေမှာ ဆင်တူတဲ့အချက်တွေ ရှိသားပဲ။
တက်ဂဲ့ယူ သာ ဝိတ်နည်းနည်းချ၊ ဆံပင်ပုံစံပြောင်းပြီး အဝတ်အစား သေသေချာချာ ဝတ်လိုက်ရင် ကြည့်ကောင်းမှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး မီနူးစာအုပ်ကို ပေးတယ်။ တက်ဂဲ့ယူ က မီနူးကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။
"ဝါး! ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို ဝမ် ၂၅,၀၀၀ တဲ့! ဘာလို့ ဒီလောက်ဈေးကြီးတာလဲ။ ဒါ ဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စလား"
"……"
ငွေသန်းပေါင်း ၁ သောင်းကျော် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့လူက ကော်ဖီတစ်ခွက်ဖိုးနဲ့ တုန်လှုပ်နေတယ်။
"အင်းလေ၊ ဒီနေရာက ဈေးကြီးမှာပေါ့"
တက်ဂဲ့ယူ က မီနူးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဝန်ထမ်းကို ပြောတယ်။
"ကျွန်တော်ကတော့ ရေပဲ သောက်ပါတော့မယ်..."
အိုဟွန်းဂျူး က တက်ဂဲ့ယူ လက်ထဲက မီနူးကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
"ဂျင်ဟူး၊ ကော်ဖီ သောက်မလား"
"ဟုတ်ကဲ့"
"ကော်ဖီ အကြီး နှစ်ခွက်နဲ့ လီမွန်အေး တစ်ခွက် ပေးပါ"
မှာပြီးသွားတော့ ကျွန်တော် အိုဟွန်းဂျူး ကို မေးလိုက်တယ်။
"ကိုရီးယားကို ဘယ်အချိန်က ရောက်တာလဲ"
"ခုလေးတင်ပဲ"
သူမရဲ့ မျက်နှာက မကောင်းဘူး။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ အများကြီး ရှိနေပုံရတယ်။
အိုဟွန်းဂျူး က တက်ဂဲ့ယူ ကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။ "မောင်တိန်ဟေးလ် ဒေဝါလီခံလိုက်ရတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လား"
တက်ဂဲ့ယူ က ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောတယ်။
"ကံကောင်းတာက အဲဒီမတိုင်ခင်လေးမှာပဲ အကုန်ရောင်းထုတ်လိုက်တာလေ"
"တ... တကယ်လား"
မျှော်လင့်မထားတဲ့ အဖြေကြောင့် အိုဟွန်းဂျူး အံ့အားသင့်သွားတယ်။
"အကုန်ရောင်းလိုက်တာလား"
"ဟုတ်တယ်။ အကုန်လုံးကို OTK ကုမ္ပဏီ အကောင့်ထဲ ထည့်လိုက်တာ။ ဒေါ်လာ ၁၁.၉ သန်းလောက်ပဲ"
ပမာဏကို ကြားပြီးတော့ အိုဟွန်းဂျူး စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ တက်ဂဲ့ယူ ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ရှိနေပေမဲ့ နားထောင်နေရတဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တုန်လှုပ်စရာ ပမာဏတစ်ခုပါပဲ။
အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက် အိုဟွန်းဂျူး ရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်းလေး ပြုံးရွှင်လာတယ်။
"တော်သေးတာပေါ့"
သူမ ဒီအချိန်အထိ စိတ်ပူနေခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ။
"တက်ဂဲ့ယူ အတွက် အတော်လေး စိတ်ပူနေခဲ့မှာပဲ"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် အိုဟွန်းဂျူး မျက်နှာပျက်သွားတယ်။
"ဘာ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒီလို အိုတာကူကောင်အတွက် ဘာလို့ စိတ်ပူရမှာလဲ"
"……"
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သင့်ရဲ့ မောင်လေးမို့လေ။
အစ်မဖြစ်သူက မောင်လေးအတွက် စိတ်ပူတာ သဘာဝမဟုတ်ဘူးလား။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့မှာထားတဲ့ အအေးတွေ ရောက်လာတယ်။
"အာ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်!"
အိုဟွန်းဂျူး က မျက်နှာကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးတယ်။
"ဒါ ဘာလဲ"
စာရွက်ပေါ်မှာ နာမည်နဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ရေးထားတယ်။
"ဒါက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဂန်နမ် ဘဏ်ခွဲ မန်နေဂျာရဲ့ ဆက်သွယ်ရမယ့် နံပါတ်ပဲ။ အိမ်တွင်းအကောင့်ထဲကို ငွေအများကြီး ထည့်ချင်ရင် ဒီလူဆီ ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။ အိုဟွန်းဂျူး ရဲ့ အစ်မ၊ ကျောင်းက သူငယ်ချင်းပါလို့ ပြောရင် သူသိလိမ့်မယ်"
နိုင်ငံခြား ကုမ္ပဏီအကောင့်ကနေ ကိုရီးယားအကောင့်ကို ငွေလွှဲဖို့ဆိုရင် အခွန်အစီရင်ခံတာမျိုးတွေ လိုအပ်တယ်။ ကျွန်တော်ရထားတဲ့ ဝမ်သန်း ၅၀၀ ကိုလည်း ဒီနည်းနဲ့ ကိုင်တွယ်လို့ ရမလား။
တက်ဂဲ့ယူ က စာရွက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
"ဒါပေမဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောင်းမယ်လို့ ပြော놓ပြီးတော့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် အကုန်ရောင်းလိုက်တာလဲ"
"ငါ... ငါ ရုတ်တရက် ရောင်းချင်စိတ် ပေါက်လာလို့ပါ"
သူက ဝေဝါးစွာနဲ့ ဖြေလိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော်လည်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။
"တက်ဂဲ့ယူ ကြောင့် ကိုရီးယားကို ပြန်လာတာလား"
အိုဟွန်းဂျူး ကတော့ နားလည်မှု လွဲမှာစိုးလို့ဆိုသလို ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါလိုက်တယ်။
"အို၊ မဟုတ်ပါဘူး။ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ ငါ လုပ်ငန်းကိစ္စနဲ့ပဲ လာတာ"
အခြားသော ကမ္ဘာ့ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ်များနည်းတူ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် သည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးတွင် ဘဏ်ခွဲများရှိသည်။ တောင်ကိုရီးယားသည် စီးပွားရေးအရ အရေးပါသော အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိသော်လည်း ကမ္ဘာ့ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘဏ်များအတွက်မူ အဓိကအချက်အချာ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် သည် ကိုရီးယားတွင် ငွေချေးသက်သေခံလက်မှတ်နှင့် ဘဏ်လုပ်ငန်းအတွက် ဘဏ်ခွဲအနည်းငယ်သာ ဖွင့်လှစ်ထားပြီး၊ အပြည့်အဝဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် ဘဏ်လုပ်ငန်းကွန်ရက်မျိုး မရှိပေ။
"ဒါဆို နူးနာ ကိုရီးယားမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲ"
"ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ စာရင်းစစ်ဆေးမှု (due diligence) ကိစ္စနဲ့ လာတာဆိုတော့ ဆယ်ရက်လောက်တော့ ကြာမယ်"
တက်ဂဲ့ယူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဝါး! ဆယ်ရက်တောင်!"
"အတော်လေး ကြာတာပဲနော်"
ထိုအခါ တက်ဂဲ့ယူ က ချက်ချင်းပင် မျက်နှာအမူအရာကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။
"အော်၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒါနဲ့ နူးနာ ဘယ်မှာ တည်းမှာလဲ"
အိုဟွန်းဂျူး က သူမ၏ လက်ညှိုးဖြင့် အပေါ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"ဒီအပေါ်မှာလေ။ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံး ဒီနေရာမှာပဲ အတူတည်းနေတာ"
ကျွန်တော် ဟိုတယ်အတွင်းပိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒီနေရာက ဈေးကြီးမှာ မဟုတ်လား"
ဒါက နမ်ဆန်တောင်ခြေမှာရှိတဲ့ ကြယ် ၅ ပွင့် ဟိုတယ်လေ။ အပေါဆုံးအခန်းတောင် တစ်ညကို ဝမ် ၅ သိန်းကျော်မှာ ပေါက်မှာမဟုတ်လား။
အိုဟွန်းဂျူး က ဘာမှမဟုတ်သလို သာမန်သဘောမျိုး ပြန်ဖြေသည်။
"ကုမ္ပဏီစရိတ်နဲ့ တည်းတာလေ"
တကယ်ပါပဲ၊ ကမ္ဘာ့အဆင့် IB တစ်ခုရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံတွေကတော့ ကွာခြားတာပဲ။
တုန်!
စားပွဲပေါ်က ဖုန်းက တုန်ခါသွားသည်။
"ခဏလေးနော်"
အိုဟွန်းဂျူး က ဖုန်းကိုယူပြီး ထိုင်ခုံကနေ ထသွားသည်။ သူမ ပြန်ရောက်လာဖို့ အတော်လေး အချိန်ယူလိုက်ရသည်။
"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ OPEC အစည်းအဝေး အချိန်ဇယားကိစ္စပါ"
"OPEC ဟုတ်လား..."
တက်ဂဲ့ယူ က သိဟန်ဆောင်ပြီး ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်။
"OPEC ဆိုတာ Oil Factory ရဲ့ အတိုကောက် မဟုတ်ဘူးလား"
"..."
သူ တခြားဘာမှ မသိရင်တောင် 'Factory' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက 'F' နဲ့ စတယ်ဆိုတာတော့ သိပါလိမ့်မယ်။
"ရေနံထုတ်လုပ်တဲ့ နိုင်ငံတွေ စုဝေးကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"
အိုဟွန်းဂျူး က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"တကယ်တော့ အဲဒါက Organization of the Petroleum Exporting Countries ပါ။ OPEC အစည်းအဝေးရဲ့ ရလဒ်တွေကို နောက်တစ်ရက်မှာ ကြေညာဖို့ စီစဉ်ထားတာ..."
ထိုအချိန်မှာပင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ဟိုလိုဂရမ်တစ်ခုလိုမျိုး ပေါ်လာသည်။
ဒါ ဘာတွေလဲ။
ဘာလို့ ဒါကို ပြန်မြင်နေရတာလဲ။
"ဟေ့၊ ဘာဖြစ်တာလဲ"
တက်ဂဲ့ယူရဲ့ အသံကြောင့် ကျွန်တော် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ခဏလေးကမှ ကျွန်တော့်မျက်စိရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ဟိုလိုဂရမ်က အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ လွင့်ပျောက်သွားသည်။
အိုဟွန်းဂျူး က ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"
"အော်... ခဏလောက် တွေးနေမိလို့ပါ"
ကျွန်တော် ဘာမဟုတ်သလို လှည့်ပြောလိုက်ပေမဲ့ တက်ဂဲ့ယူ ကတော့ ကျွန်တော့်ကို တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိနေသည့်ပုံစံဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။
သူ့အကြည့်တွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျွန်တော် အိုဟွန်းဂျူး ကို မေးလိုက်သည်။
"OPEC က ဘာအစည်းအဝေးလုပ်နေတာလဲ"
"အခု လက်ရှိ ကူဝိတ်မှာ ရေနံထုတ်လုပ်မှု လျှော့ချရေးအတွက် အစည်းအဝေး လုပ်နေကြတာလေ"
"လျှော့ချရေး (Cutback) ဟုတ်လား"
သူမပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ခုနလေးတင်ကမှ ကျွန်တော် ဒါကို မြင်လိုက်ရတာ မဟုတ်လား!