အခန်း (၅၇)
ဆန်းယော့ပ် က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး "မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" ဟု မေးသည်။
"မကြာသေးခင်က စီးပွားရေးညွှန်းကိန်းတွေနဲ့ သတင်းတွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလို့ပါ။"
စီးပွားရေးအကျပ်အတည်းတွေဆိုတာ ကြိုတင်သတိပေးချက်မရှိဘဲ ရောက်လာတတ်ပေမဲ့ မျက်စိဖွင့်ပြီး သေချာစောင့်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ အရိပ်အယောင်တွေကို ရှာတွေ့နိုင်ပါတယ်။ ဥပမာပြောရရင် IMF အကျပ်အတည်းမတိုင်ခင်တုန်းက ကိုရီးယားဝမ်ငွေဟာ နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေးအင်အားနဲ့ ယှဉ်ရင် တန်ဖိုးပိုမြင့်နေခဲ့သလို၊ စပ်ဘ်ပရိုင်း (Subprime) အိမ်ခြံမြေအကျပ်အတည်းမတိုင်ခင်တုန်းကလည်း အိမ်ခြံမြေအပေါင်ခံစာချုပ်တွေရဲ့ ပြန်မဆပ်နိုင်တဲ့နှုန်းဟာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့တာမျိုးပါ။
အမြဲတမ်းလိုလိုပဲ အမှန်တရားဆိုတာ အမှားတွေကြားထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတတ်ပြီး အဲဒါကို ရှာဖွေဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပါဘူး။ IMF အကျပ်အတည်းမတိုင်ခင် ရက်ပိုင်းအလိုအထိတောင် အစိုးရရဲ့ စီးပွားရေးဌာနတွေက ကိုရီးယားစီးပွားရေးမှာ ဘာပြဿနာမှမရှိဘူးလို့ ကြွေးကြော်နေခဲ့ကြသလို၊ စပ်ဘ်ပရိုင်းအကျပ်အတည်း မဖြစ်ခင်အထိ အိမ်ခြံမြေအပေါင်ခံစာချုပ်တွေက Triple-A အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တာမျိုးပါ။
တကယ်တော့ ကျွန်တော်ဟာ စီးပွားရေးညွှန်းကိန်းတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ဘာကိုမှ အသေအချာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက်သက်သက်ပါ။ စစ်မှုထမ်းပြီး ပြန်ထွက်လာတဲ့အချိန်တုန်းကဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ စွမ်းအားထူးတွေကို မတော်တဆ ရရှိသွားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး အရာအားလုံးက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
အနည်းဆုံးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်နှစ်တာကို ကျွန်တော် အလကားဖြုန်းတီးမပစ်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားထူးတွေအပေါ် ဘယ်လိုသက်ရောက်မှုရှိလဲတော့ မသိပေမဲ့ အဲဒီစွမ်းအားတွေကို သုံးစွဲတဲ့နေရာမှာတော့ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။
ကျွန်တော် စိတ်တိုင်းကျ ထိန်းချုပ်လို့ မရသေးပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆဋ္ဌမအာရုံကတော့ သိသိသာသာ ထက်မြက်လာခဲ့ပါတယ်။
ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြိုတင်သိမြင်မှုတွေ ပေါ်မလာခင်မှာတင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုက အရင်တုံ့ပြန်နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် ခံစားနေရတာကတော့ မုန်တိုင်းမတိုင်ခင် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုးပါ။ အခုလောလောဆယ်မှာ အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေပေမဲ့ မကြာခင် မုန်တိုင်းတစ်ခု ရောက်လာတော့မယ့်အလား စိတ်မအေးရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားနေရပါတယ်။
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်ပြီး "အခုထိတော့ ဘာမှ သေချာသေးတာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဆန်းယော့ပ် ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက တည်သွားသည်။ "မဟုတ်ဘူး။ မင်း အဲဒီလို ခံစားနေရတယ်ဆိုရင်တော့ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှိနေလို့ ဖြစ်ရမယ်။"
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေအားလုံးက အောင်မြင်ခဲ့တာကြောင့် ဆန်းယော့ပ် က ကျွန်တော့်ရဲ့ စျေးကွက်အမြင်အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်နေတာပါ။
ဒီယုံကြည်ချက်ကို ဟျေမီ နဲ့ ယူရီ တို့ကလည်း အတူတူပဲ ရှိကြပါတယ်။ ကိုဂျွန်ဟျောင်း တစ်ယောက်တည်းသာ အမှန်တရားကို သိထားတာပါ။
လေထုက လေးလံလာတာကို သတိထားမိတာကြောင့် ကျွန်တော် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပါတယ်။ "K Company အခြေအနေကရော ဘယ်လိုလဲ"
"ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ အလုပ်တွေ များနေတုန်း၊ အဆင်ပြေနေတုန်းပါပဲ။"
လက်အောက်ခံကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်တဲ့ K Company ဟာ OTK Company က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ တာဝန်ယူထားတာပါ။ သူတို့က အစီရင်ခံစာတွေကို လက်ခံရယူပြီး စတင်လုပ်ငန်းဆောင်တာ (Startups) ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကနေ နေ့စဉ် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပြဿနာတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကာ ဖြေရှင်းနည်းလမ်းတွေကို ရှာဖွေပေးကြပါတယ်။
"Edm Entertainment က ဒီတစ်ခါ ၂၈ ရာခိုင်နှုန်း ရှယ်ယာအသစ် ထပ်မံထုတ်ဝေဖို့ စီစဉ်နေတယ်။"
ပိုင်ဆိုင်မှု ရာခိုင်နှုန်းက အမြဲတမ်း ပုံသေမဟုတ်ပါဘူး။ အရင်းအနှီး တိုးမြှင့်ခြင်း၊ လျှော့ချခြင်းတွေကြောင့် ရှယ်ယာအရေအတွက် တိုးလာနိုင်သလို လျော့သွားနိုင်တာကြောင့် ပိုင်ဆိုင်မှု ရာခိုင်နှုန်းတွေလည်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတန်ဖိုး လျော့ကျသွားမယ့်အရေးကို သတိထားရပါမယ်။ ဒါကြောင့် OTK Company လိုပဲ K Company ကလည်း ဗီတိုအာဏာ (ရာခိုင်နှုန်းတစ်ခုထက် ကျော်လွန်ပြီး ရှယ်ယာအသစ် ထုတ်ဝေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်တာ) နဲ့ ရှယ်ယာအသစ် ထုတ်ဝေတဲ့အခါ ဦးစားပေးဝယ်ယူခွင့်တွေကို သတ်မှတ်ထားပါတယ်။
နည်းပညာအရ ပြောရရင် ဒါကို 'Rights Offering' လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အများပြည်သူကို တိုက်ရိုက်ရောင်းချတာနဲ့ တတိယလူကို ခွဲဝေပေးတာမျိုးတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်မှသာ ဖြစ်နိုင်မှာပါ။
"GJ နဲ့ RCK Bros က စိတ်ဝင်စားနေကြတယ်။ စီးပွားရေးအရ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ဖို့အတွက် GJ ကိုပဲ ဦးစားပေးပြီး ခွဲဝေပေးတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်။ သူတို့မှာ ကေဘယ်လ်ရုပ်သံလိုင်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာကိုး။"
"အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါ။"
ယေဘုယျအားဖြင့် ပြည်တွင်းရေး ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ဆန်းယော့ပ် ကို တာဝန်ပေးထားပြီး နိုင်ငံတကာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကိုတော့ ယူရီ ကို တာဝန်ပေးထားပါတယ်။
တူ... တူ...!
စားပွဲပေါ်က ဖုန်းက တုန်ခါလာသည်။
"ဘယ်သူလဲ"
"SSK Group က ဒါရိုက်တာဂျူးပါ။"
"သူ ဘာကိစ္စနဲ့ ဖုန်းဆက်တာလဲ"
"သူ့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်လို့တဲ့။"
ဆန်းယော့ပ် ဟာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဒီနယ်ပယ်မှာ နာမည်ကြီးသူပါ။
ဒီသတင်းက ပျံ့နှံ့သွားပုံရပါတယ်၊ ကုမ္ပဏီကြီးတွေရဲ့ အမွေဆက်ခံသူတွေတောင် သူတို့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ သူ့ဆီမှာ အကြံဉာဏ် လာတောင်းကြတာပါ။
ကျွန်တော် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။
"အစ်ကိုကြီး၊ တကယ့်ကို နာမည်ကြီးသွားပြီပဲ။"
"မင်း ပြောတဲ့ပုံစံက ဘာလဲ"
လူအများအပြားက သူတို့ငွေတွေကို K Company မှာ ထည့်ဝင်ရင်းနှီးချင်ကြပေမဲ့ အားလုံးကို ငြင်းပယ်ထားပါတယ်။
လက်ရှိမှာ K Company ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့တောင် လက်ရှိ ဝန်ထမ်းအင်အားနဲ့ မနည်းလုပ်နေရတာပါ။ တခြားလူတွေရဲ့ ငွေတွေကို ထပ်ကိုင်တွယ်ဖို့ နေရာမရှိတော့ပါဘူး။
တစ်ပါးသူအတွက် ကောင်းမှုလုပ်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အပိုအလုပ်လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။
"ဂီဟုန်း ရော အဆင်ပြေရဲ့လား အစ်ကိုကြီး"
"အေး၊ ဂီဟုန်း က ကုမ္ပဏီမှာပဲ ဆက်လုပ်နေတုန်းပဲ။"
မူလက KYB Securities မှာ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ဂီဟုန်း က ကုမ္ပဏီဖွဲ့စည်းပုံ ပြန်လည်ပြင်ဆင်တဲ့အချိန်မှာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ နုတ်ထွက်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ အဆင်ပြေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ သူက RCK Bros နဲ့ Rain Capital လိုမျိုး ပုဂ္ဂလိက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရန်ပုံငွေအဖွဲ့အစည်းတွေမှာ အလုပ်ဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ တခြားနေရာတွေလိုပဲ အားလုံး ပျက်ပြားသွားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီကျမှပဲ သူကိုယ်တိုင် နုတ်ထွက်ခဲ့မိတာကို နောင်တရပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
အလုပ်ရှာဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရင်းနဲ့ပဲ ဆန်းယော့ပ် ဆီကို ဆက်သွယ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆန်းယော့ပ် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာကြောင့် K Company မှာ ဝန်ထမ်းအင်အား အလွန်အမင်း လိုအပ်နေတဲ့အချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေခဲ့ပါတယ်။
ဆန်းယော့ပ် က ကုမ္ပဏီမှာ လာလုပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်တော့ အိမ်မှာ အလုပ်မရှိဘဲ ထိုင်နေရတဲ့ ဂီဟုန်း လည်း K Company ကို ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
အဆက်အသွယ်နဲ့ ရောက်လာတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ငွေကြေးကုမ္ပဏီမှာ လုပ်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံက ကုမ္ပဏီရဲ့ အခြေခံမူဘောင်ကို စတင်တည်ဆောက်တဲ့နေရာမှာ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာတော့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူတွေ အများကြီး ရောက်လာတာကြောင့် သူက အငယ်ဆုံးလို ဖြစ်သွားပေမဲ့ သူ့တာဝန်ကိုတော့ ကောင်းကောင်း ထမ်းဆောင်နေပုံရပါတယ်။
အလုပ်မှာ ကျွမ်းကျင်သည်ဖြစ်စေ၊ မကျွမ်းကျင်သည်ဖြစ်စေ သူ့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကတော့ ထင်ရှားပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ K Company အကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေတာကို ကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ်။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကနေ အမြတ်ငွေ အများကြီး ရနေတယ်ဆိုတာတွေ၊ ဝန်ထမ်းသစ်တွေရဲ့ လစာက ဝမ်သန်း ၇၀ ကနေ စပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ပေါ်မူတည်တဲ့ ဘောနပ်စ်တွေကလည်း သန်းနဲ့ချီ ရတယ်ဆိုတာတွေကိုတောင် စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ ကြော်ငြာနေတတ်သူပါ။
လစာကောင်းတဲ့ ငွေကြေးကဏ္ဍမှာတောင် ဒါက ထူးခြားလွန်းလှပါတယ်။
ဒီသတင်းတွေက ကျောင်းသားဟောင်းတွေဆီအထိ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါကို မြင်ပြီးတော့ အလုပ်မရသေးတဲ့ ကျောင်းနေဖက်တွေနဲ့ ဂျူနီယာတွေအားလုံးက ဆန်းယော့ပ် ဆီကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆက်သွယ်လာကြပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ အလုပ်အကိုင် ရရှိဖို့အတွက်ပါ။
ဆန်းယော့ပ် အကြွေးတွေနဲ့ ဒုက္ခရောက်နေတုန်းကတော့ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘဲ အခုကျမှ သူတို့ရဲ့ ကျောင်းဆက်ဆံရေးကို အသုံးချပြီး "သူတို့မှ သူတို့" ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ လုပ်လာကြတာပါ။
ဒါကို ကြည့်ရင် အောင်မြင်လာရင် မိတ်ဆွေတွေ ပေါများလာတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲလို့ ခံစားမိပါတယ်။
အလုပ်အကိုင် တောင်းဆိုတာတင်မကဘဲ ရာထူးကြီးတွေအတွက် ကမ်းလှမ်းချက်တွေကလည်း အဆက်မပြတ် ရောက်လာပါတယ်။ ဖုန်းတွေ အလွန်အကျွံဝင်လာတာကြောင့် ဆန်းယော့ပ် တစ်ယောက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဖုန်းနံပါတ်တောင် လဲလိုက်ရတဲ့အထိပါပဲ။
"အဲဒီလို မက်ဆေ့ချ်တွေ အများကြီး ရတာက ပုံမှန်ပဲလား"
"တော်စမ်းပါတော့။ ဂီဟုန်း ကို ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို နံပါတ်ပေးလိုက်ရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်မပြောနဲ့တော့လို့ ပြောထားတာကို မင်း မသိဘူးလား။"
"..."
မန်နေဂျာဆန်းကတော့ မကြာခင် ကျွန်တော်တို့ကို အလုပ်ထုတ်တော့မှာ သေချာပါတယ်။
စားသောက်ပြီးတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ ထိုင်ခုံကနေ ထလိုက်ကြပါတယ်။
"ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ရှင်းလိုက်မယ်။"
"မလိုပါဘူး၊ ငါပဲ ရှင်းလိုက်မယ်။ ကုမ္ပဏီကတ်ကို ထုတ်ထားပြီးသား။"
ကိုဂျွန်ဟျောင်း က "ကုမ္ပဏီကတ်နဲ့ ရှင်းရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံနဲ့ ရှင်းတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"..."
K Company ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအများစုက OTK Company (၉၈ ရာခိုင်နှုန်း) ဖြစ်ပြီး OTK Company ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအများစုက ကျွန်တော်တို့ (၉၇ ရာခိုင်နှုန်း) ဖြစ်ပါတယ်။
အိတ်ကပ်ထဲက ပိုက်ဆံပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကုမ္ပဏီကတ်နဲ့ သုံးတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထွက်သွားတဲ့ ငွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကပဲ ဖြစ်နေတာပါပဲ။
"ရှင်းလိုက်ပါတော့။"
စုစုပေါင်း ၃၁၀,၀၀၀ ဝမ် ကျသင့်ပါတယ်။
စားသောက်ဆိုင်ရှေ့မှာ အနက်ရောင် Benz S-Class တစ်စီး ရပ်ထားပါတယ်။
"ကားက သန့်သားပဲ။"
ဆန်းယော့ပ် က ရယ်မောရင်း "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကုမ္ပဏီကားပဲလေ။ ဂျင်ဟူ၊ မင်း ကားဝယ်ဖို့ မစဉ်းစားထားဘူးလား" ဟု မေးသည်။
"စဉ်းစားနေပါတယ်။"
မကြာခင်မှာပဲ ကားဒရိုင်ဘာ ရောက်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ် တက်လိုက်ကြပါတယ်။
"အရင်ဆုံး Samseong ပန်းခြံကို မောင်းပေးပါ၊ ပြီးရင် Yeoksam ဘူတာကို သွားမယ်။"
ကားနောက်ခန်းမှာ ထိုင်ရင်း အတွေးလွန်နေမိသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နှစ်က စတင်တည်ထောင်ခါစ ကုမ္ပဏီတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော့်မှာ သိပ်ပြီး လုပ်စရာ မရှိတော့ပါ။ ကျွန်တော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ တန်ဖိုး တက်လာတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေမိတာပါ။
"ဖြည်းဖြည်းချင်း အလုပ်ပြန်စရတော့မလား"
ကားက အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ကားပေါ်ကနေ တက်ဂယူနဲ့အတူ ဆင်းလိုက်ပြီး နောက်ခန်းကနေ ပြောလိုက်သည်။
"စတင်တည်ထောင်ခါစ ကုမ္ပဏီတွေကို ဖယ်ထားလိုက်၊ ပြီးတော့ ရေရှည်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရှိရင် ရေတိုအဖြစ် ပြောင်းထားလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အမိန့်ပေးတာနဲ့ ချက်ချင်း ငွေဖော်နိုင်အောင် ပြင်ဆင်ထားပါ။ နောက်ထပ် သိရတာနဲ့ ကျွန်တော် အကြောင်းကြားမယ်။"
ဆန်းယော့ပ် အစ်ကိုကြီးက ခေါင်းညိတ်သည်။
"သဘောပါ၊ သိပြီ။"
***
ကျောင်းဖွင့်တာ တစ်လလောက် ရှိပြီ။
ဖြစ်နိုင်ရင် ကျောင်းကို မပျက်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
ကြာရှည်နားပြီးမှ ကျောင်းပြန်တက်ရတာမို့ စိတ်ပူခဲ့ပေမဲ့ ယူရီ က အရာရာကို စီစဉ်ပေးတာကြောင့် ကျောင်းနဲ့ အဆင်ပြေပြေ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဂျူနီယာတွေနဲ့လည်း အတော်လေး ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ ကလေးတွေရဲ့ အကြည့်တွေက အဲဒီနေ့ကတည်းက ပြောင်းလဲသွားတာကို ထင်ထင်ရှားရှား ခံစားမိသည်။
သူတို့ထဲမှာ အပြုအမူ အပြောင်းလဲဆုံးလူကတော့ သူမပါပဲ။
မိတ်ကပ်တွေ ထူထူလိမ်း၊ နားကပ်ကြီးတွေ တပ်ထားတဲ့ ဟျေမီ က ကျွန်တော့်အနားကို ကပ်လာပြီး ခင်မင်သယောင် ပြုမူလာသည်။
"အရင်ကတော့ မင်းကို ငါ့အကြိုက်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းတော့ မင်းကို ကြည့်ရတာ მაგარიပဲ။ တကယ်တော့ ပထမနှစ်ကတည်းက မင်းကို သဘောကျနေတာဆိုတာ သိလား။"
"..."
သူမ ပြောတဲ့ စကားမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတာကို သူ မသိဘူးလား။
တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားရင် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်ဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်တော့ သူမက ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူးလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။
ဟျေမီ က ချွဲနွဲ့စွာ မေးသည်။
"ငါ အခု ကော်ဖီသွားသောက်မလို့၊ လိုက်မလား ဂျင်ဟူ?"
"ကျွန်တော် ကော်ဖီဖြတ်ထားတယ်။"
"ဒါဆို ထမင်းသွားစားရင်ကော?"
"ကျွန်တော် ထမင်းလည်း ဖြတ်ထားတယ်။"
"..."
ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေတဲ့ ဟျေမီ ကို ထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော် စာသင်ခန်းထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။
အရင်ရောက်နေတဲ့ ယူရီ က လက်ပြသည်။
"ဒီမှာ ထိုင်ပါ၊ အစ်ကို။"
ကျွန်တော် ယူရီ ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
"တစ်နှစ်စာမှာ ခရက်ဒစ် ၂၁ ခုယူတာက သာမန်လူတွေ လုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးနော်။"
"အင်းလေ၊ အင်္ဂလိပ်စာအတန်းနှစ်ခုတော့ တက်စရာမလိုအောင် ကင်းလွတ်ခွင့် ရခဲ့တယ်။"
ဟန်ကွတ်တက္ကသိုလ်မှာ လဲလှယ်ကျောင်းသားတွေ ဒါမှမဟုတ် ကိုရီးယားနွယ်ဖွား ကျောင်းသားတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။
ပုံမှန်အားဖြင့် အင်္ဂလိပ်စာ ထပ်သင်စရာ မလိုတော့တဲ့ ကျောင်းသားတွေက ရမှတ်ရဖို့အတွက် ရိုးရှင်းတဲ့ အစီရင်ခံစာ တစ်စောင် တင်ရပါတယ်။ တစ်နှစ်အတွင်း အင်္ဂလိပ်စာ ကျွမ်းကျင်မှု တိုးတက်လာတာကြောင့် အမေရိကန်ပါမောက္ခတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး တက်ရောက်ခွင့် ကင်းလွတ်ခွင့် ရခဲ့တာပါ။ ယူရီ လည်း အတူတူပါပဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ပြည်ပမှာ ပညာသင်ခဲ့တာမို့ ယူရီ ရဲ့ အင်္ဂလိပ်စာက မိခင်ဘာသာစကား ပြောသူအဆင့်ပါပဲ။
မေဂျာသင်တန်းတက်နေရင်း ယူရီ က တိုးတိုးလေး မေးသည်။ "အဲဒီ ဒေါ်လာ ၅ သန်းကို ဘယ်က ရတာလဲဟင်? တကယ်ပဲ မပြောပြတော့ဘူးလား?"
"ပြောပြီးပြီလေ။ ချေးထားတာပါ" လို့ ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဒေါ်လာ ၅ သန်းရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို လူတိုင်း သိချင်နေကြတာမို့ ကောလာဟလ ကြားတဲ့ ပါမောက္ခတွေတောင် မေးမြန်းနေကြပါတယ်။
ချေးထားတဲ့ငွေလို့ ပြောပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မယုံကြပါ။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ဒေါ်လာ ၅ သန်း ဘယ်သူက ချေးမလဲ၊ ယုတ္တိရှိရှိ စဉ်းစားကြည့်လေ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် အဖြေက ဂီဟုန်း အစ်ကိုကြီးကနေတစ်ဆင့် လွယ်လွယ်လေး ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ "ဟို ဆန်းယော့ပ်ကောင်လေ၊ မဟုတ်ဘူး၊ K Company ရဲ့ CEO က သူ့နဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ သူတို့က ကလပ်က အစ်ကို၊ ညီတွေတင် မဟုတ်ဘူး၊ တကယ့် မောင်နှမတွေလိုပဲ။ CEO က သူ့ကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတာ။ သူက ၅ သန်းအစား ၁၀ သန်း ချေးမယ်ဆိုရင်တောင် ချေးပေးမှာ။"
ဂီဟုန်း က K Company ကို မတည်ထောင်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော် ငွေတွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်လောက်စရာ ဇာတ်လမ်းတွေတောင် ထပ်ဖြည့်ထားပါသေးတယ်။ ကောလာဟလတွေမှာ အမှန်တရား အနည်းငယ် ပါတတ်တာကတော့ အံ့သြစရာပါပဲ။
ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ လွယ်လွယ်လေးပဲ ပယ်ချလိုက်သည်။ "အော်... ဟုတ်လား။ အစ်ကိုကြီးက ပြောရင်တော့ မှန်မှာပေါ့။ ကျွန်တော် ယုံလိုက်ပါ့မယ်။"
ဒါပေမဲ့ ယူရီ ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကတော့ ယုံကြည်မှု မရှိတာကို ထင်ထင်ရှားရှား ပြနေသည်။ ကျွန်တော့်အကြောင်းကို သူမ တကယ်ပဲ ဘယ်လောက်အထိ သိနေတာလဲ။
အတွေးလွန်နေပုံရတဲ့ ယူရီ က ရုတ်တရက် ပြောသည်။ "အို! ဒီနေ့ ကားအသစ် ထုတ်ရမယ့်နေ့ မဟုတ်ဘူးလား?"
ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။ "ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ?"
ယူရီ က သူမရဲ့ ဖုန်းကို ပြသည်။ "တက်ဂယူ အစ်ကိုက ပြောပြတာ။"
"······။"
"ဒီကောင်က ဘာလို့ ပြောလိုက်တာလဲ။ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်တုန်းက ဖုန်းနံပါတ်တွေ လဲထားကြတာလဲ။"
ယူရီ က လျှာလေးထုတ်ပြီး ပြောသည်။
"အတန်းပြီးရင် အတူတူ သွားကြမယ်လေ။ စမ်းမောင်းကြည့်ရမှာ။"
***
ကိုရီးယားမှာ ရှိနေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် ကားသိပ်မလိုခဲ့ပါဘူး၊ ဘာလို့ဆို ဒီမှာ ရောက်တာ မကြာသေးလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းနဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေကြောင့် သွားလာဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားလာရပါတယ်။
တက္ကစီပဲ ငှားစီးနေလို့ မရတော့ဘူးလေ။
နောက်ဆုံးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က တက်ဂယူနဲ့ ဆန်းယော့ပ် အစ်ကိုကြီးတို့နဲ့အတူ ကားအရောင်းဆိုင်ကို သွားပြီး တစ်စီး ဝယ်ခဲ့ပါတယ်။ ကားက ဒီနေ့ ရောက်မှာပါ။
အတန်းပြီးတာနဲ့ ယူရီ နဲ့အတူ ဆမ်ဆောင်ဒုံက Porsche အရောင်းဆိုင်ကို သွားလိုက်သည်။
အရောင်းကိုယ်စားလှယ်က ကျွန်တော်တို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသည်။
"ရောက်လာကြပြီလား?"
ဆိုင်ထဲမှာတော့ လီဆင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းတွေ ရောက်နေနှင့်ပြီ။
"ဒီဘက်ကို ကြွခဲ့ပါခင်ဗျာ။"
ကားထုတ်ပေးတဲ့ နေရာမှာ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် ပြောင်းလဲဝယ်ယူလိုက်တဲ့ Panamera အဖြူရောင်လေး ရပ်ထားသည်။ ရွေးချယ်စရာ အပိုပစ္စည်းအချို့ ထည့်ထားတာမို့ ဈေးနှုန်းက ဝမ် သန်း ၂၀၀ ကျော်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။
ယူရီ က ကျွန်တော့်အစား ကားကို သေချာ စစ်ဆေးပေးသည်။ ပြီးတော့ အဆင်ပြေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးသည်။ "ဘယ်လိုလဲ အစ်ကို၊ သဘောကျရဲ့လား?"
"ကောင်းပါတယ်။" ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး ကားပါပဲ။ ကားမရှိလို့ တက္ကစီပဲ စီးနေခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီ မှောင်မိုက်တဲ့ အတိတ်တွေကို မှတ်ဉာဏ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါတော့။
မြည်သံ!
"ဟုတ်ကဲ့၊ ဖေဖေ?" ယူရီ က ဖုန်းဖြေဖို့ ထွက်သွားပြီး ကျွန်တော်ကတော့ စာရွက်စာတမ်းတွေ ပြီးအောင်လုပ်ကာ ကားသော့ကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။ Panamera က အရှိန်မြှင့်လိုက်တာနဲ့ ချောမွေ့စွာ တုံ့ပြန်လာသည်။ ကိုယ်တိုင် မောင်းကြည့်ရတာ ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေသည်။
"ဒီကားက ကောင်းသားပဲ။ ကျောင်းကို ဒီကားနဲ့ မောင်းသွားရင် ပိုတောင် နာမည်ကြီးလာတော့မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
"ဒါပေမဲ့ ဒီထက် ပိုမိုက်တဲ့ ကားတွေ စီးတဲ့ ကလေးတွေ အများကြီးပဲလေ။"
Bentley စီးတဲ့ ကိုဂျွန်ဟျောင်း လိုမျိုးပေါ့။ ကျောင်းကားပါကင်မှာ Mercedes ဒါမှမဟုတ် BMW တွေ မြင်ရတာ မဆန်းပေမဲ့ Porsche ဆိုရင်တော့ ထူးခြားနေမှာ အသေအချာပါပဲ။
"ပြီးတော့ ဒါက အခုမှ ထွက်တဲ့ မော်ဒယ်အသစ်လေ။"
"ဒါပေမဲ့ ဒီကားကို ဘယ်ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လိုက်တာလဲ?"
"ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကုမ္ပဏီက လီဆင်းနဲ့ ဝယ်တာပါ။"
ကုမ္ပဏီပိုင် ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ပိုင်သလိုပဲ ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဖေဖေ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်တာလား?"
ယူရီ ခေါင်းညိတ်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ သူ အခု ဗြိတိန်ကို လုပ်ငန်းကိစ္စနဲ့ သွားနေတာ၊ အခြေအနေက တင်းမာနေပုံပဲ။"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?"
"မကြာခင်ကပဲ Brexit မဲပေးမယ့်ရက်ကို အတည်ပြုလိုက်လို့လေ။ အခုတော့ နှစ်ဖက်စလုံးက ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေကြတယ်။"
"အဲဒီလိုလား?"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့် မျက်စိရှေ့မှာ တစ်ခုခု တောက်ပသွားသည်။
ကျွန်တော် ဟိုလိုဂရမ်ကို ငေးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။
-Brexit မဲပေးမှု အောင်မြင်-