အခန်း (၅၆)
ဝမ်ငွေတစ်ဘီလီယံ စုပုံလာတဲ့အချိန်ကစပြီး ဒီဂိမ်းကတော့ ပြီးသွားပြီဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီလို တွေးမိတာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။ နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်က ဝမ် ၉၉၃.၅၆ သန်း စုဆောင်းရမှာဖြစ်ပေမဲ့ သာမန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲဒီလောက်ငွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာနိုင်မှာတဲ့လဲ။
ဂျောင်အီလ် က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်မိဘတွေကို ယုံတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အထင်မမှားပါနဲ့ ဆန်ဘေး (senior)။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
“ငါသိပါတယ်။ MCK Wholesale က မင်းပိုင်တာ မဟုတ်လား။”
ဂျောင်အီလ် က သူ မူလတန်းအရွယ်တုန်းက လက်ဆောင်ခွန် ဝမ် ၁ သန်း ပေးဆောင်ပြီး MCK Wholesale ရဲ့ ရှယ်ယာ ၈၇ ရာခိုင်နှုန်းကို အမွေရခဲ့တာပါ။ အဲဒီနောက်မှာ MCK Wholesale ဟာ Master Chicken အတွက် အစားအသောက် ထောက်ပံ့မှုတွေကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ပြီး အံ့မခန်း အရှိန်အဟုန်နဲ့ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ တရားဝင် အမွေဆက်ခံနိုင်ဖို့အတွက် အလုပ်အားလုံးကို စုစည်းလိုက်တဲ့ ပုံမှန်နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။
ဆိုင်တွေမှာ ဝမ် ၂၀,၀၀၀ နဲ့ ဝယ်လို့ရတဲ့ ဆော့စ်တစ်ပုလင်းဟာ MCK Wholesale ကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာရင် ဝမ် ၃၀,၀၀၀ ဖြစ်သွားတယ်။ ဈေးကွက်ထဲမှာ ကြက်သားဈေးတွေ ကျသွားရင်တောင် MCK Wholesale က ထောက်ပံ့တဲ့ ကြက်သားဈေးတွေကတော့ ဆက်တိုက် တက်နေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဖရန့်ချိုက်စ် (franchise) ဆိုင်ရှင်တွေကတော့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို သီးသန့်ဝယ်ယူလို့ မရပါဘူး။ ဖရန့်ချိုက်စ် စာချုပ်အရ ပါဝင်ပစ္စည်းအားလုံးကို MCK Wholesale ကနေပဲ မဖြစ်မနေ ဝယ်ယူရမှာပါ။
ဖရန့်ချိုက်စ် ဆိုင်ရှင်တွေမှာတော့ မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ပဲ ဈေးကြီးတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ယူရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရှိနေခဲ့တာပေါ့။
အတိုချုပ်ပြောရရင် MCK Wholesale ဟာ ဖရန့်ချိုက်စ် ဆိုင်ရှင်တွေ အမှန်တကယ် ရသင့်ရထိုက်တဲ့ အမြတ်ငွေတွေကို စုပ်ယူပြီး ကြီးထွားလာခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ကုမ္ပဏီက စတော့ဈေးကွက်မှာ စာရင်းမသွင်းရသေးပေမဲ့ တန်ဖိုး ဝမ် ဘီလီယံ ၂၀ ကျော် ရှိတယ်လို့ သိထားကြတယ်။
ဝမ် ၁ သန်းတန် လက်ဆောင်ခွန်လေးနဲ့ ဝမ် ဘီလီယံ ၂၀ တန် ကုမ္ပဏီကို အမွေရခဲ့တယ်ဆိုတာကို တွေးကြည့်ရင် တကယ်ပဲ ကိုရီးယားနိုင်ငံက အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ နိုင်ငံပါပဲ။
သူကတော့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ငွေသားဘယ်လောက်များ စုစည်းနိုင်မှာတဲ့လဲ။ ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ အများဆုံး ဝမ် ၁ ဘီလီယံကနေ ၂ ဘီလီယံကြားလောက်ပဲ ရှိမှာပါ။
“ဒါဆိုရင် ဒီဂိမ်းက ဘယ်လောက်တောင် ပျော်စရာကောင်းလဲဆိုတာကို ဘယ်တော့လောက် ပြမှာလဲ။”
“ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။”
ကျွန်တော် နေရာကနေ ထလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ယူရီ က မေးတယ်။ “ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
“အဓိက ချေးငွေကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ တိုင်ပင်စရာရှိလို့ ပြန်လာခဲ့မယ်။”
ဘားကနေ ထွက်လာပြီးတော့ ကျွန်တော် ဆန်းယော့ပ် ဆန်ဘေး (Sangyeop senior) ကို အရင်ဆုံး ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။
[အော်၊ ဂျင်ဟူး။]
ကျွန်တော် တန်းပြီး ကိစ္စကို ပြောလိုက်တယ်။
“K ကုမ္ပဏီမှာ အခုချက်ချင်း ငွေသား ဘယ်လောက် ထုတ်သုံးလို့ ရမလဲ။”
[ဝမ် ၃၅၀ ဘီလီယံလောက်တော့ ရမယ်။]
“အဲဒီထက် ပိုရင်ကော။”
[ကျွန်တော်တို့ ကိုင်ထားတဲ့ ရှယ်ယာတွေကို အပေါင်ထားရင် ဝမ် ၁,၇၀၀ ဘီလီယံလောက်အထိ ရနိုင်တယ်။]
ကျွန်တော် Master Chicken ကို တစ်ခါတည်း ဝယ်ပစ်လိုက်လို့ ရနိုင်မလားဆိုတာကို သဘောပေါက်လိုက်တယ်။
တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်ဆိုတာကို ရိပ်မိသွားပုံရတဲ့ ဆန်းယော့ပ် ဆန်ဘေးရဲ့ အသံက တည်ကြည်သွားတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ခုခု မကောင်းတာ ဖြစ်လို့လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ပျော်စရာကိစ္စတစ်ခုပါ။ အခု တက်ဂယူ (Taekgyu) ကို အဲဒီဘက် လွှတ်လိုက်မယ်၊ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လုပ်ပေးပါ။”
ညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ တက်ဂယူဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။
“အခုချက်ချင်း လာလို့ရမလား။”
“မရဘူး။ ဂိမ်းဆော့နေလို့ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။”
“အဲဒါတွေ ရပ်လိုက်ပြီးတော့ ငါ့ကို ကူညီပေးစမ်းပါ။”
“ဘာကိစ္စလဲ။”
ကျွန်တော် အခြေအနေကို အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်တော့ သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။
“ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်။”
“မင်း ဂိမ်းဆော့느라 အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆို။”
“ဂိမ်းဆော့တာထက် ဒါက ပိုပျော်ဖို့ကောင်းနေလို့လေ။ ခဏစောင့်နေ၊ ငါ့သူငယ်ချင်း။”
ဖုန်းချလိုက်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် နေရာကို ပြန်သွားလိုက်တယ်။
ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဂျောင်အီလ် က မေးတယ်။
“ကြီးကြီးမားမား ကုမ္ပဏီက ဘာပြောလဲ။”
“သူတို့ ချေးငွေ ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပြီ၊ ခဏလောက် စောင့်ရုံပဲ။”
“ဘယ်လောက် ချေးလိုက်တာလဲ။”
ကျွန်တော် ဝမ် ၁ ဘီလီယံကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ဒီထက် အများကြီး ပိုပါတယ်။”
ဂျောင်အီလ် က မယုံကြည်နိုင်တဲ့ပုံစံနဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း အလားတူ အမူအရာတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။
တကယ်တော့ ငွေတိုးချေးစားသူတွေဆီက မဟုတ်ရင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဝမ် ၁ ဘီလီယံကျော် ချေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ OTK Capital က ဝင်ပါလာရင်ကော။
ကျန်တဲ့သူတွေ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်ကတော့ စကားပြောရင်း ဘီယာသောက်နေလိုက်တယ်။
ဂိမ်းစကတည်းက ကျွန်တော် ဂျောင်အီလ် ကို သိပ်ဂရုမစိုက်မိဘဲ ယူရီ ကိုသာ စိုးရိမ်နေမိတာပါ။ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် ယူရီ က လုံးဝ စိုးရိမ်ပုံမပေါ်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။
ငါသာ ရှုံးသွားရင် အဲဒီကောင် တောင်းဆိုသမျှကို တကယ်ပဲ လုပ်ပေးရမှာလား။
ကတိပေးထားရုံနဲ့တင် ထိန်းသိမ်းထားဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါက မဖြစ်မနေ လိုက်နာရမယ့်အရာမှ မဟုတ်တာ။
ဒါဆို ငါက အစကတည်းက ကတိကို တည်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့တာလား။
အဲဒီလိုတော့ မထင်ပါဘူး။ ဒါက ငါနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတာ ဒါမှမဟုတ် တခြား ရွေးချယ်စရာတွေ ရှိနေတယ်လို့ ခံစားနေရတာမျိုးနဲ့ ပိုတူတယ်။
အချိန်တွေ ဆက်လက် ကုန်ဆုံးသွားတယ်။
ဂျောင်အီလ် က စားပွဲပေါ်က ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “အချိန် ၃၀ မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။”
“အခုဆိုရင် ရောက်လာတော့မှာပါ။”
သူ စကားပြောပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်နီးပါး ဂိမ်းဇာတ်ကောင် ပုံစံတွေ ကပ်ထားတဲ့ ကားလေးတစ်စီး ဘားရှေ့ကို ရောက်လာတယ်။ တက်ဂယူက ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံကနေ ဆင်းလာပြီး ဘားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲကို ဝင်လာရင်း အော်ပြောလိုက်တယ်၊ “ငါ ရောက်ပြီ၊ ငါ့သူငယ်ချင်း။”
ဘားထဲကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ကြောင့် ဘားထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျနေတာလဲ။”
“ကားလမ်းနည်းနည်း ပိတ်နေလို့။”
ယူရီ က ကျွန်တော့်ဘေးနားကို ခပ်ဖွဖွ တွန်းပြီး မေးလိုက်တယ်။
“သူက ဘယ်သူလဲ။”
“ငါနဲ့ အတူနေတဲ့ သူငယ်ချင်းလေ။”
အဲဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ယူရီ က အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး ခါးကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ညွှတ်လိုက်တယ်။
“မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်မက ဂျင်ဟူး ဆန်ဘေးရဲ့ ဂျူနီယာ ရှင်းယူရီ ပါ။”
တက်ဂယူက အံ့ဩသွားပြီး ဝမ်းသာသွားတယ်။
“အော်! မင်းက ရှင်းယူရီ လား။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အိုတက်ဂယူပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဂျင်ဟူး ဆန်ဘေးအကြောင်း အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း ဂျင်ဟူးအကြောင်း အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်။”
“စိတ်ကြိုက် စကားပြောလို့ ရပါတယ်နော်။”
သူတို့နှစ်ယောက်က ကြာကြာမှ ပြန်ဆုံတဲ့ မောင်နှမတွေလိုမျိုး ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်နေကြတယ်။
တက်ဂယူက ကျွန်တော့်ကို မေးလိုက်တယ်၊ “ဒါဆိုရင် ကြက်သားဌာနချုပ်က လူတွေကို ခြိမ်းခြောက်လေ့ရှိတဲ့ သားက ဘယ်သူလဲ။”
ကျွန်တော် ရှေ့ကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
“သူပဲ။”
တက်ဂယူက ဂျောင်အီလ် ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်တယ်၊ “ကြက်သားနဲ့ အတော်လေး တူတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကြက်သားရောင်းပြီး အသက်မွေးရတဲ့ ပန်းမြိုသူ (flower swallow) လို ကောင်မျိုးကို ငါတို့က နှင်ထုတ်နိုင်ပါ့မလား။”
“မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရင် နောက်မှ ကြက်ကြော် မှာစားလိုက်ပေါ့။”
“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် Master Chicken ကို ရပ်လိုက်ပြီ။”
ဂျောင်အီလ် ရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်းလေး တွန့်သွားတယ်။
“ဒါဆို အကူအညီက ဘာလဲ။”
“သူ အနောက်က လိုက်လာနေတယ်။ အော်၊ ရောက်လာပြီ။”
အနက်ရောင် SUV ကားတစ်စီး ရပ်သွားတယ်။ တံခါးပွင့်လာတော့ လူသုံးယောက် ဆင်းလာတယ် – အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် ဝတ်စုံနဲ့ မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ “SECURITY” လို့ ရေးထားတဲ့ လုံခြုံရေး ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက လက်ထဲမှာ အနက်ရောင် ဘော်စတွန်အိတ် (Boston bag) တစ်လုံးစီ ကိုင်ထားကြတယ်။
ဝတ်စုံနဲ့ လူကြီးက ကျွန်တော့်ဆီ ချဉ်းကပ်လာပြီး နှုတ်ဆက်တယ်၊ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဂန်နမ် ဘဏ်ခွဲရဲ့ မန်နေဂျာ ယူဆောင်းမူ ပါ။”
“အော်! တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
ကျွန်တော် နေရာကနေ ထပြီး သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ကျွန်တော့် အစ်မဆီကနေ အကြောင်းကြားထားပါတယ်။ ဆန်ဘေးက ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းက ဆန်ီယာ (senior) လို့ ပြောတယ်။”
“ဟားဟား၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျောင်းနားကို ရောက်တာ ကြာပြီ။ CEO ဆီကနေ ကြားပြီးတော့ မင်း တောင်းဆိုထားတဲ့အရာကို ယူလာခဲ့တယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အလုပ်ရှုပ်သွားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဘော်စတွန်အိတ် နှစ်လုံးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ဘော်စတွန်အိတ်ရဲ့ ဇစ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
“ကဲ၊ ပျော်စရာကောင်းတာတစ်ခု ပြမယ်။”
ရှပ်!
စားပွဲပေါ်ကို မီးခိုးရောင် ငွေစက္ကူတွေ ပုံလိုက်တယ်။ စုစုပေါင်း ငွေစက္ကူ ၅၀၀။ အဲဒီကောင်က ဝမ် ၅၀,၀၀၀ တန်တွေကို စုပုံထားတာပေမဲ့ ဒါတွေကတော့ ဒေါ်လာ ၁၀၀ တန်တွေပါ။
“စုစုပေါင်း ဒေါ်လာ ၅၀၀ သန်းပါ။”
ကျွန်တော် ဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာကို မိုးကြိုးပစ်သလိုမျိုး မေးလိုက်တယ်။
“လက်ရှိ ငွေလဲနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ။”
“ဝမ် ၁,၁၀၈ ပါ။”
ကျွန်တော် ဂျောင်အီလ် ကို ပြောလိုက်တယ်။
“ကြားလိုက်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ဝမ် ၅.၅၄ ဘီလီယံပေါ့။ ဝမ် ၆.၄၅ သန်း ထပ်ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း ဝမ် ၅.၅၄၆၄၅ ဘီလီယံ ဖြစ်သွားပြီ။ နောက် ၁၇ မိနစ်အတွင်း မင်း ဝမ် ၄.၅၄၅၄၆ ဘီလီယံကို စုပုံနိုင်ရင် မင်းနိုင်ပြီ။ မဟုတ်ရင်တော့ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းရဲ့ နုတ်ထွက်စာကို တင်လိုက်တော့။”
ဂျောင်အီလ် က အံ့ဩလွန်းလို့ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး။
“ဒ-ဒါတွေက အစစ် မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာစရာ အကြောင်း မရှိဘူး…”
“မင်း မယုံနိုင်ရင် ကိုယ်တိုင်သာ ကြည့်လိုက်ပါ။”
ငွေစက္ကူထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ မန်နေဂျာက ရှေ့တိုးလာပြီး ငွေစက္ကူတွေကို ကောက်ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တယ်။
ဘဏ်ခွဲမန်နေဂျာက သူ့ကို လုပ်ငန်းသုံးကတ်ပြားတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်။
“ဒီငွေတွေက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကနေ တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူလာတာပါ။ အတုအယောင် ဖြစ်နေခဲ့ရင် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က တာဝန်ယူပါမယ်။”
အုံကြွသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
“ကြားလိုက်ကြလား။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် တဲ့။”
“ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး IB လေ။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့…”
ဝမ် ဘီလီယံ ၂၀ တန် ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါစေဦး၊ မိနစ် ၁၇ အတွင်းမှာ ဝမ် ၄.၅၄၅၄၆ ဘီလီယံကို ငွေသားအဖြစ် စုစည်းနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ။
တက်ဂယူက အခြေအနေကို သဘောကျတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။
အချိန်ကုန်ခါနီးတော့ တက်ဂယူက စားပွဲပေါ်က ဖုန်းနာရီကို ကြည့်ပြီး ရေတွက်လိုက်တယ်။
“ဆယ်၊ ကိုး၊ ရှစ်၊ ခုနစ်၊ ခြောက်…”
ရုတ်တရက် ဘားထဲက လူအားလုံးက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရောယှက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။
“လေး! သုံး! နှစ်! တစ်!”
တီ! တီ! တီ!
အချိန်ရေတွက်မှု ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ဖုန်းသံ မြည်လာတယ်။
ကျွန်တော် ဂျောင်အီလ် ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဒီနေ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ မနက်ဖြန်ကစပြီးတော့လည်း ထပ်မတွေ့ကြပါနဲ့တော့။”
ဒုန်း!
ဂျောင်အီလ် က စားပွဲကို လက်သီးနဲ့ ထုပြီး ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တယ်။
“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ။ ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံနေတာလဲ။”
“ပြီးတော့ မင်းကရော ဘာလို့ အဲဒီလို အပြုအမူမျိုး လုပ်နေရတာလဲ။”
သူက နာကျင်နေသလိုမျိုး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
“ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်း! ငါ ဘာမှားလို့လဲ။”
ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပဲ တက်ဂယူက ရှေ့တိုးလာပြီး သူ့ကို ဆူပူလိုက်တယ်။
“မင်း ဘာမှားလဲဆိုတာ မသိသေးဘူးလား။ မင်းရဲ့ ကြက်သားတွေက အရွယ်အစား သေးလွန်းတယ်! မင်းမှာသာ သမာဓိရှိရင် အဆင့် ၁၀ ကြက်သားကို သုံးရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အဆင့် ၉ ကိုပဲ သုံးနေတယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။ မင်း မကြာသေးခင်ကမှ ဈေးကို ဝမ် ၂,၀၀၀ တိုးလိုက်တာ၊ အဲဒါကြောင့် ငါ အရမ်းစိတ်တိုပြီး မှာတောင် မစားချင်တော့ဘူး။ တစ်နိုင်ငံလုံးက ကြက်သားစားတဲ့သူတွေကို ထည့်တွက်ရင် မင်း အဲဒီလို မလုပ်သင့်ဘူး။ ကြားလား၊ ကြက်သားလို ကောင်ရ။”
“······။”
ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိပေမဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းတာက တချို့လူတွေက ကိုယ်ချင်းစာနေပုံရတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က လက်ခုပ်တီးလိုက်တဲ့အခါ လူတိုင်းက လိုက်တီးကြတယ်။
ဖြတ်! ဖြတ်! ဖြတ်!
ကျွန်တော် မင်သက်နေတဲ့ ဂျောင်အီလ် ရဲ့ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်တယ်။
“ဘဝဆိုတာ လက်တွေ့လုပ်ရပ်တွေနဲ့ပဲ တိုင်းတာတာပါ၊ သူငယ်ချင်း။”
“······။”
နောက်ဆုံးတော့ သူ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အဲဒီနေရာကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားတယ်။ သူ့နောက်က လူတွေကလည်း 007 အိတ်တွေထဲကို ဝမ် ၁ ဘီလီယံကို အမြန်ထည့်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဝန်ထမ်းတွေကလည်း စားပွဲပေါ်က ဒေါ်လာ ၅ သန်းကို ဘော်စတွန်အိတ်တွေထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ကြတယ်။ ဒါတွေကို ပြန်ယူသွားပြီး ဂန်နမ် ဘဏ်ခွဲရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ပြန်အပ်ရမှာ ဖြစ်တယ်။
ကျွန်တော် ထုတ်ယူထားတဲ့ ဝမ် ၆ သန်းကို ဂွါဒေးကို ရက်ရက်ရောရော ပေးလိုက်တယ်။
“ဒီနေ့ ကလပ်ကြေး မကောက်ပါနဲ့၊ ဒါကို သုံးလိုက်ပါ။ ကျန်တာကိုတော့ နောက်တစ်ခါ စုဝေးတဲ့အခါ သုံးကြတာပေါ့။”
“အော်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆန်ဘေး။”
တက်ဂယူနဲ့အတူ ထွက်သွားဖို့ ပြင်တဲ့အခါ ဆွန်အာ က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်တယ်။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။”
“ဘာလဲ။”
“အဲဒီငွေတွေက ဘယ်က ရလာတာလဲ။”
ကျွန်တော် တက်ဂယူကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
“ငါ့သူငယ်ချင်းမှာ ပိုက်ဆံ အများကြီးရှိတယ်။”
ပြီးတော့ နောက်ထပ် တစ်ခု ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
“ငါ့မှာတော့ ပိုတောင် ရှိသေးတယ်။”
***
ကျောင်းထွက်လိုက်သလား မထွက်လိုက်သလားတော့ မသိဘူး၊ ဂျောင်အီလ် က နောက်တစ်နေ့မှာ ကျောင်းကို မလာတော့ဘူး။ လာရင်တောင်မှ မျက်နှာပြရမှာ ရှက်နေမှာ အသေအချာပါပဲ။
ဆန်ဘေး ဂယူဝမ် က ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်စကား ပြောလာတယ်။ အလားတူ အခြေအနေမျိုးကို ဖြတ်သန်းဖူးတဲ့သူပီပီ သူ့ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်လည်း သူ့တောင်းပန်မှုကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်တယ်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ သတင်းက မီးကူးသလို ပျံ့နှံ့သွားတယ်။
ကျွန်တော့်နာမည်က စီးပွားရေးကျောင်း၊ လူမှုရေးသိပ္ပံကျောင်း၊ အင်ဂျင်နီယာကျောင်းနဲ့ အနုပညာကျောင်းတွေအပါအဝင် ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးမှာ ထင်ရှားလာတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဆန်ဘေး ဆန်ယော့ပ်နဲ့ အကြာကြီးမှ တွေ့ဆုံပြီး စကားပြောရင်း စတိတ်သား (steak) စားကြတယ်။ ကျွန်တော့်အကြောင်း ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဆန်ယော့ပ်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တယ်။
“ဟားဟား! ငါလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေသင့်တာ။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေကို မြင်ရတာ တန်မှာ အသေအချာပဲ။”
တက်ဂယူက ခေါင်းညိတ်တယ်။
“တကယ် ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဂိမ်းဆော့느라 ဒီလို မြင်ကွင်းကောင်းကြီးကို လွတ်သွားလုနီးပါးပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ ဖန်ခွက်ချင်း တိုက်လိုက်ကြတယ်။
“ဆန်ဘေးသာ လိုက်လာခဲ့ရင် ကလေးတွေ ရူးသွားကြမှာ။”
တကယ်တော့ လက်ရှိအချိန်မှာ ကျောင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အကြောင်းအရာက ကျွန်တော် မဟုတ်ဘဲ ဆန်ဘေး ဆန်ယော့ပ် ဖြစ်နေတယ်။
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သင်္ချာဌာနက ဆန်ယော့ပ်ဟာ အိမ်လခ အပ်ငွေကို ပြန်ထုတ်ပြီး ကျောင်းဝင်းထဲမှာ အိမ်ခြေရာမဲ့လို နေထိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် ငွေတွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရင်း ဝမ် ၃ ဘီလီယံကျော် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သူပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဒဏ္ဍာရီရဲ့ အဆုံးသတ်ကတော့ ပျက်စီးခြင်းပါပဲ။ သူဟာ ရွေးချယ်စရာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု (options investment) မှာ ရှုံးနိမ့်ပြီး ပိုင်ဆိုင်သမျှ အကုန်ဆုံးရှုံးခဲ့ကာ၊ ကြွေးမြီတွေ တင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ငွေတောင်းခံသူတွေဆီကနေ ထွက်ပြေးရင်း လူတိုင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေ မှေးမှိန်သွားခဲ့တယ်။
တစ်ခါတုန်းက အောက်ခြေထိ ရောက်ခဲ့တဲ့သူက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဘီလီယံနဲ့ချီတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီကို ဦးစီးတဲ့ CEO ဖြစ်လာတယ်။ ဒါက ထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။
လက်ရှိမှာတော့ K ကုမ္ပဏီက အလွန်တရာ အောင်မြင်နေတယ်။ သူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ပြည်တွင်း စတင်တည်ထောင်ခါစ ကုမ္ပဏီ (startups) ၂၄ ခုရဲ့ တန်ဖိုးက တစ်နှစ်လောက်အတွင်းမှာပဲ အဆမတန် တက်လာခဲ့တယ်။ တချို့ကုမ္ပဏီတွေက B2C ဈေးကွက်မှာ ထွန်းတောက်လာပြီး ပြည်သူတွေကြားမှာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသိအမှတ်ပြုခံရကာ ကုမ္ပဏီကြီးတွေနဲ့ ပုဂ္ဂလိက ရန်ပုံငွေအဖွဲ့တွေဆီကနေ ဝယ်ယူမှုနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကမ်းလှမ်းချက်တွေကို အများအပြား ရရှိခဲ့တယ်။
ဒါတင်မကသေးဘူး။ ဆန်ဘေး ဆန်ယော့ပ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ သီးခြား ဝမ် ၆ ဘီလီယံကလည်း အခုဆိုရင် ဝမ် ၃၀၀ ဘီလီယံကျော်သွားပြီ။
စီမံခန့်ခွဲမှု ဗျူဟာတွေက မတည်ငွေ ပမာဏပေါ်မူတည်ပြီး ကွဲပြားလေ့ရှိတယ်။ ဆန်ယော့ပ်အနေနဲ့ ဝမ် ဘီလီယံဆယ်ဂဏန်းလောက်ရှိတဲ့ အရင်းအနှီးကို ကိုင်တွယ်နိုင်မလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက အခြေအမြစ် မရှိတာ ဖြစ်သွားတယ်။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပမာဏ အများအပြားကို လက်ထဲကိုင်ထားရင်း ဆန်ယော့ပ်ဟာ အတွေ့အကြုံရင့် ကျွမ်းကျင်တဲ့ လောင်းကစားသမားတစ်ယောက်လိုပဲ စတော့ရှယ်ယာ၊ အနာဂတ် ရောင်းဝယ်မှု (futures) ဒါမှမဟုတ် options တွေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုက်ဆံဖြစ်လာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးမှန်သမျှကို ခုန်ဝင်ခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက ကျွမ်းကျင်တဲ့ လောင်းကစားသမားတစ်ယောက်နဲ့ ဆင်တူတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျွန်တော်ကလည်း သိမြင်နိုင်စွမ်း (foresight) နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရိပ်အမြွက်လေးတွေကို တခြားနေရာက ကြားလာသလိုမျိုး လိမ္မာပါးနပ်စွာနဲ့ အခါအားလျော်စွာ မျှဝေပေးခဲ့တယ်။
ဆန်ယော့ပ်က ကျွန်တော် မျှဝေပေးတဲ့ အချက်အလက်တွေကို စေ့စေ့စပ်စပ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းတွေနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တာကြောင့် တစ်နှစ်အတွင်းမှာပဲ အဆ ၅၀ ကျော် အမြတ်အစွန်း ရရှိခဲ့တယ်။
ရေရှည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက မသေချာနိုင်ပေမဲ့ ရေတို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကနေ ဒီလောက်အထိ အမြတ်ရနိုင်တဲ့သူကို ရှာဖို့က ခဲယဉ်းပါတယ်။
တခြားသူတွေလို ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်မျိုး ကျွန်တော့်မှာ မရှိပေမဲ့ ဒီအဆင့်အထိ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဟျွန်းဂျူ တောင်မှ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ထဲမှာတောင် ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူကို မတွေ့ဖူးကြောင်း ချီးကျူးခဲ့တယ်။
အရင်းအနှီးနဲ့ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်စွမ်းကို ကျွန်တော် ပံ့ပိုးပေးခဲ့ပေမဲ့ ကုမ္ပဏီကို ဒီအဆင့်အထိ တကယ်တမ်း ကြီးထွားလာအောင် လုပ်ခဲ့တာကတော့ ဆန်ဘေး ဆန်ယော့ပ်ပါပဲ။ ကျွန်တော်သာ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားခဲ့ရင်တောင် ဒီလောက်ကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
K ကုမ္ပဏီ တည်ထောင်ပြီး တစ်နှစ်အကြာ။
ကျွန်တော် ပေးထားတဲ့ ကတိအတိုင်း ဆန်ဘေး ဆန်ယော့ပ်ကို K ကုမ္ပဏီရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ၂% ပေးလိုက်တယ်။ K ကုမ္ပဏီရဲ့ တန်ဖိုးက အခုဆိုရင် ဝမ် ၁ ထရီလီယံ ကျော်သွားပြီဖြစ်လို့ ကျွန်တော် ဝမ် ၂၀၀ ဘီလီယံကျော်ကို ရရှိလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်။
အစတုန်းက ဝန်ထမ်းမရှိတဲ့ ရုံးခန်းလေးကနေ အခုဆိုရင် စနစ်တကျ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဝန်ထမ်းတွေကို ပိုခေါ်လာခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် ရုံးဝန်ထမ်းတွေအပါအဝင် ဝန်ထမ်းစုစုပေါင်း ၁၅ ယောက် ရှိနေပြီ။
လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ကျွန်တော်တို့ အထက်ထပ်မှာ ရှိတဲ့ အတိုင်ပင်ခံ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ပြောင်းသွားတဲ့အခါ အဲဒီနေရာကိုပါ ငှားရမ်းပြီး ချဲ့ထွင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
ဆန်ဘေး ဆန်ယော့ပ်က ဘီယာကို တစ်ငုံသောက်ရင်း မေးလိုက်တယ်၊ “ဒါနဲ့၊ မင်း ငါ့ကို တွေ့ချင်တဲ့ တကယ့်အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။”
“ဆန်ဘေးရဲ့ မျက်နှာကိုပဲ မြင်ချင်လို့ပါ။”
“မင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကတော့ အဲဒီလို မပြောဘူး။ ဒီတစ်ခါ ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။”
ကျွန်တော် အရက်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ “မကြာခင်မှာ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်။”