အခန်း (၅၅)
ကျွန်တော်က ယူရီ ကို “ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ယူရီ က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ “ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါက ငါ့ကို ရူးမတတ် ဖြစ်စေတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့ ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့ကြတာက ကျောင်းသားသစ် ကြိုဆိုပွဲမှာ ဖြစ်သည်။ Chae Myeong-ho က ယူရီ ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သဘောကျသွားပုံရပြီး ချိန်းဆိုခဲ့ပေမဲ့ သူမက ချက်ချင်းပဲ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အဲ့ဒီမှာတင် ဇာတ်လမ်းက မဆုံးသွားခဲ့ပါ။
သူမက ဖုန်းနံပါတ်တောင် မပေးခဲ့ပါဘဲနဲ့ သူက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ဆက်သွယ်လာခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို Block လိုက်တိုင်းလည်း တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခုနဲ့ ရှာပြီး ဆက်သွယ်လာမြဲဖြစ်သည်။
ယူရီ က Myeong-ho ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ကျွန်တော့်ကို ပြသည်။ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။ အချစ်စကားတွေ၊ ဈေးဝယ်စင်တာမှာ ဇိမ်ခံအိတ်တွေ ဝယ်ပေးမယ်ဆိုတာတွေ၊ သူလိုချင်တာမှန်သမျှ ဝယ်ပေးမယ်ဆိုတာတွေ စသဖြင့်ပေါ့။
ဒီလိုမျိုး အပြုအမူတွေက တခြားသူတွေအတွက်တော့ အလုပ်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ယူရီ အတွက်တော့ လုံးဝ မလိုအပ်တဲ့အရာတွေ ဖြစ်နေသည်။ သူမအနေနဲ့ ဇိမ်ခံအိတ်တစ်လုံး လိုအပ်လာရင် သူမပိုင်တဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ရောင်းပြီး ဝယ်နိုင်တာပဲလေ။ သူမကတော့ Myeong-ho ရဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို အလွန်အကျွံလုပ်လွန်းတယ်လို့သာ မြင်သည်။
“သူ မင်းကို တကယ်ကြိုက်နေပုံရတယ်” ဟု ကျွန်တော် မှတ်ချက်ပေးလိုက်တော့ ယူရီ က မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။
“အခုချိန်မှာ အဲ့ဒီစကားကို ပြောနေတာလား?”
“တောင်းပန်ပါတယ်။”
သူမ မကြိုက်မှန်း သိသိရက်နဲ့ ဒီလိုအပြုအမူမျိုးတွေကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းနေတာက အကြမ်းဖက်မှုနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား။ ဒါကို Stalk လုပ်တယ်လို့ မခေါ်ဘူးလား။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းရဲ့ ဗဟိုစာကြည့်တိုက် ကန်တင်းဘက်ကို ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ အစားစားနေရင်းနဲ့ Minyoung ဆီကနေ Myeong-ho အကြောင်း ပိုသိလာရသည်။
ကိုဂျွန်ဟျောင်း ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ကြည့်ရင်တောင် ချယ်ဘိုးလ်မိသားစုဝင်တွေက ကိုရီးယားစီးပွားရေးကျောင်းကို ရံဖန်ရံခါ တက်လေ့ရှိတာမို့ Master Chicken ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ သားအကြီးဆုံး ကျောင်းသားသစ်အဖြစ် ရောက်လာတာကိုတော့ ထူးဆန်းတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါ။ အကြီးတန်းကျောင်းသားတွေကတော့ ဆုံတိုင်း ကြက်ကြော် အလကားစားရမလားလို့ တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေကြတာပေါ့။
သို့သော် ဒီကျောင်းသားသစ်ကတော့ အလွန်ပင် အကဲမရှိသူ ဖြစ်သည်။ Orientation တုန်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်ဇယားနဲ့ စည်းကမ်းတွေကို လျစ်လျူရှုတယ်၊ အကြီးတန်းတွေကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောဆိုတယ်၊ အရက်သောက်တဲ့အခါ မိန်းကလေးတွေကို အတင်းအကျပ် တိုက်သည်။
ဒီလိုအပြုအမူမျိုးကို အကြီးတန်း Gyuwon ကတော့ ငေးကြည့်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
အကြီးတန်း Gyuwon က အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့သူတွေအားလုံးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ပေမဲ့ Chae Myeong-ho ကတော့ ကိုယ့်အမှားကို ပြန်မဆင်ခြင်တဲ့အပြင် ရန်လိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြန်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ပတ်ဝန်းကျင်က အကြီးတန်းတွေက ဝင်ရောက်ဖြန်ဖြေပေးခဲ့တာကြောင့် အရက်မူးပြီး မှားယွင်းမိတာပါလို့ ဆိုကာ အခြေအနေကို လျှော့ချလိုက်ကြသည်။
ပြဿနာက OT ပြီးတဲ့နောက်မှာ စတင်လာတာ ဖြစ်သည်။
အကြီးတန်း Gyuwon ရဲ့ ဖခင်က မနှစ်ကမှ အငြိမ်းစားယူခဲ့ပြီး အငြိမ်းစားတွေ အမြဲလုပ်လေ့ရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျင်မြန်စွာ ရာထူးတိုးနိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူက ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာအဖြစ်ကနေ ကြက်ကြော်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အဲ့ဒီဆိုင်က Master Chicken ဖရန့်ချိုက်ဆိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အနားမယူဘဲ သားသမီးတွေကို ကျောင်းထားဖို့ ကြက်ကြော်ကြော်နေခဲ့ရပေမဲ့ ရုတ်တရက်ပဲ ရုံးချုပ်ကနေ တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှု စစ်ဆေးရေးသမားတွေ ရောက်လာသည်။ သူတို့က ချိုးဖောက်မှုတွေကို ရှာတွေ့တယ်ဆိုပြီး ဆိုင်ကို ၁၀ ရက် ပိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ချက်ချင်း ဆိုင်ပိတ်လိုက်ရတာက အရေးကြီးပေမဲ့ အစားအစာ သန့်ရှင်းရေးပိုင်းမှာတော့ သတိပေးချက် ၃ ကြိမ် ရရင် ဖရန့်ချိုက်စာချုပ်ကို အလိုအလျောက် ဖျက်သိမ်းခံရမည်ဖြစ်သည်။
ဒါက အငြိမ်းစားယူထားတဲ့ ငွေကြေးအားလုံးကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကြက်ကြော်ဆိုင် ဖြစ်သည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ စားဝတ်နေရေးက အဲ့ဒီဆိုင်လေးပေါ်မှာပဲ တည်မှီနေတာပါ။
ကျန်တာတွေကို ဆက်မပြောလည်း နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းရ လွယ်ကူလှသည်။
“တခြား အကြီးတန်းတွေကရော ဘာလုပ်ကြလဲ?”
Min Young က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး “အကြီးတန်း Gyuwon ဖြစ်သွားတဲ့အဖြစ်ကို မြင်ပြီးတော့ ဘယ်သူကများ စကားပြောရဲတော့မှာလဲ” ဟု ဆိုသည်။
“Go Jun-hyung ကရော ဘာလုပ်လဲ? အဲ့ဒီအကြီးတန်းက ဝင်ပြောရင် သူ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘူး မဟုတ်လား”
“သူက ကျောင်းကို သိပ်မလာဘူး။ အစပိုင်းတုန်းကတော့ ဆွန်အာ ကို ပိုးပန်းဖို့ ကြိုးစားနေပုံရပေမဲ့ Junhyung အကြီးတန်းနဲ့ သူတို့ ဆက်ဆံရေးကို သိသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူမကို ဆက်ဆံတာ ကြမ်းတမ်းလာခဲ့တယ်”
အရင်းရှင်စနစ်မှာ ငွေဆိုတာ အာဏာပဲ။ ဘယ်သူမှလည်း အာဏာရှိတဲ့သူတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လမ်းကို မသွားချင်ကြဘူး။
Chae Myeong-ho ကလည်း အကဲမရှိတဲ့သူ မဟုတ်ပါ၊ သူက ရင်းနှီးတဲ့ အငယ်တန်း၊ အကြီးတန်းတွေကို ငွေကြေးသုံးစွဲရာမှာ ရက်ရောသည်။ အကြီးတန်း Gyuwon ရဲ့ ဆိုင်က နှစ်ရက်အကြာမှာပဲ ပြန်ဖွင့်ခွင့်ရပြီး ရုတ်တရက် "အကောင်းဆုံး ဖရန့်ချိုက်ဆိုင်" အဖြစ် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရတာက အကောင်းဆုံး သက်သေပါပဲ။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြစ်မှားမိရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ၊ ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရင် ဘာတွေ အကျိုးကျေးဇူးရမလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေတာပေါ့။
ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ပြီး ကျွန်တော် စကားမပြောနိုင်တော့ပါ။ “ဆိုလိုတာက…”
ဖရန့်ချိုက်တွေရဲ့ အာဏာရှင်ဆန်မှု၊ ဒါပါပဲ။
ကုမ္ပဏီကြီးတွေက အောက်ခြေ လုပ်ငန်းခွဲတွေကို ဖိနှိပ်တယ်၊ ဖရန့်ချိုက်ရုံးချုပ်တွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ဆိုင်တွေကို ဖိနှိပ်တယ်။ နိုင်ငံခြားမှာ အတွေ့အကြုံတွေ အကြာကြီး ရလာပြီးနောက် တောင်ကိုရီးယားကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဒါတွေကို ပိုပြီး ခံစားမိလာရသည်။
ချယ်ဘိုးလ်မိသားစုဝင်တွေတောင်မှ ကောလာဟလတွေကို ကြောက်လို့ မိုက်ရူးရဲ မလုပ်ရဲကြပါဘူး။ Seosung Group ဒါမှမဟုတ် Eunsung Car Group ရဲ့ သားသမီးတွေ မတော်တဆမှု ဖြစ်တာမျိုး သတင်းတွေမှာ မကြားဖူးဘူးလား။ မတော်တဆမှုတွေကတော့ မသေချာမရေရာတဲ့ လူတွေကြောင့်ပဲ ဖြစ်တတ်တာပါ။ (ကုမ္ပဏီကြီးတွေက မီဒီယာကို ထိန်းချုပ်ထားတာကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်)
Minyoung က စိုးရိမ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ “အဆင်ပြေပါ့မလား? ခုနက အဲ့ဒီကောင်လေးကို မြင်လိုက်တယ်၊ သူတို့ ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်သည်။ “သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ”
ကျွန်တော်လည်း ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါ။
အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးနဲ့ စားဝတ်နေရေးကို ရုန်းကန်နေရတဲ့သူတွေကို ဒီလိုမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ဘူးလေ။
***
ကြိုဆိုပွဲ လုပ်မယ့်နေရာက ကျောင်းရဲ့ နောက်ဖေးပေါက်နားက အရက်ဆိုင်သေးသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့တော့ စီးပွားရေး စီမံခန့်ခွဲမှုဌာနတစ်ခုလုံးက အဲ့ဒီဆိုင်ကို ငှားထားသည်။
Host လုပ်တဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က “အကြီးတန်းတွေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျောင်းသားသစ်တွေနဲ့ ဝင်ထိုင်ပေးကြပါ” ဟု အော်ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဝင်ထိုင်လိုက်တဲ့အခါ နှစ်ဖက်စလုံးက ကျောင်းသားသစ်တွေ ဖြစ်နေသည်။
“ကဲ၊ အားလုံး ဖန်ခွက်တွေ ပြည့်ပြီလား? ဒါဆိုရင် စာသင်နှစ်သစ်ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ အားလုံး Cheers လုပ်ကြရအောင်!”
ကျွန်တော် ကျောင်းသားသစ်တွေနဲ့ ခွက်ချင်းတိုက်ရင်း တစ်ယောက်ချင်းစီကို သိအောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ထက် လေးနှစ်ငယ်သည်။ တွေးကြည့်ရင် ကျွန်တော် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သူတို့က မူလတန်းကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေမှာပဲ။
အရက်အနည်းငယ် သောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ Minyoung နဲ့ ဂျောင်အီလ် တို့ထိုင်နေတဲ့ နေရာကို ရွှေ လိုက်သည်။ ဆွန်အာ က အဲ့ဒီမှာ ရောက်နှင့်နေသည်။
သူမကို နောက်ဆုံးတွေ့ပြီးတာ တစ်နှစ်တောင် ရှိပြီလား။
သူမကတော့ ပထမဆုံး မြင်လိုက်တာနဲ့တင် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိနေဆဲပါ။
ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ဆွန်အာ က “နေကောင်းလား? ဒီနှစ်တော့ ကျောင်းပြန်တက်လာတယ်” ဟု ပြောသည်။
“အေး။”
“Go Junhyeong ကို မမြင်မိပါလား။”
“အဲ့ဒီအကြီးတန်းကရော ဘယ်မှာလဲ?”
“သူ ခဏနေရင် လာမယ်တဲ့။”
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်ပြီး အားလုံး ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကြသည်။
ဆွန်အာ က “ဘာလို့ ကျောင်းကို ချက်ချင်း ပြန်မလာခဲ့တာလဲ” ဟု မေးသည်။
“ဒီကိစ္စ၊ ဟိုကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ။”
ဆွန်အာ က နောက်ထပ် တစ်ခုခု ထပ်မေးချင်ပုံရပေမဲ့ ဘာမှ မပြောတော့ပါ။
အချိန်ကုန်လာတာနဲ့အမျှ ရင်းနှီးသူတွေ စုဝေးလာကြသည်။ ယူရီ နဲ့ Hwang Ji-hye အပါအဝင် အမျိုးသမီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တချို့က ရယ်မောစကားပြောနေကြသည်။
Minyoung က ဆိုင်ထဲကို ပတ်ကြည့်ပြီး “တွေးကြည့်တော့ အဲ့ဒီကောင်လေး မရောက်သေးပါလား” ဟု ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ဒါပေမဲ့ စကားပြောလို့ မပြီးခင်မှာပဲ Mercedes-Benz S-Class အနက်ရောင်ကားတစ်စီး ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်သွားသည်။ Chae Myeong-ho က ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံကနေ ဆင်းလာပြီး အကြီးတန်း Gyu-won က ခရီးသည်ထိုင်ခုံကနေ၊ နောက်ထပ် မိန်းကလေး သုံးယောက်က နောက်ခန်းကနေ ဆင်းလာကြသည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်သည်။
Hey-mi က “ကားက တကယ်ကို မိုက်တာပဲ။ Mercedes-Benz S-Class ကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ။ တချို့လူတွေကျတော့ ကားသေးသေးလေးတွေ စီးပြီး နတ်ဒ် (nerd) တွေလိုပဲ။ ဒါက တကယ့် အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုပဲ” ဟု အော်ပြောသည်။
“······။”
သူမလည်း ကျောင်းမပြီးသေးပါဘူးလေ။
Chae Myeong-ho က ကားသော့ကို လက်ချောင်းနဲ့ လှည့်ရင်း ဆိုင်ထဲကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်လာသည်။ ပြီးတော့ သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ ယူရီ ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“အကြီးတန်း၊ အတူတူ သောက်ကြရအောင်။”
ယူရီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“မင်းနဲ့တော့ အရက်မသောက်ချင်ဘူး။”
မင်ယောင်း က ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟူး၊ ဒီလိုမျိုး အလိုက်မသိတဲ့ မိန်းကလေးကတော့ သိပ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု မရှိပါလား။”
သူ့အမူအရာကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကိုယ့်အာဏာနဲ့ကိုယ် အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့ လူစားမျိုးဆိုတာ သိသာနေသည်။
“လာပါ၊ အတူတူ သောက်ရအောင်။”
မင်ယောင်း က ယူရီ ရဲ့ ပခုံးပေါ် လက်တင်ပြီး အနားကို တိုးကပ်သွားသည်။ သို့သော် ယူရီ က သူ့လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။
အခြေအနေ ပိုဆိုးမသွားခင်မှာပဲ ကျွန်တော် သူတို့ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ယူရီ၊ ငါ့ကို နေရာလေး နည်းနည်းလောက် ဖယ်ပေးလို့ရမလား။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ယူရီ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမနေရာမှာ ကျွန်တော် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“အတူတူ သောက်ရအောင်။”
မင်ယောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“နောက်ထပ် အကြီးတန်းတစ်ယောက်လား?”
“အေး၊ ငါပဲ။”
သူက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“အကြောင်းမဲ့ လာမစွက်ဖက်ပါနဲ့၊ တခြားနေရာကိုပဲ သွားလိုက်စမ်းပါ။”
“ဟူး၊ ဒီလိုမျိုး အတင်းအကျပ် လုပ်တဲ့လူကလည်း သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းပါလား။”
ရုတ်တရက် အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
တင်းမာမှုတွေ မြင့်တက်လာချိန်မှာပဲ အကြီးတန်း ကန်ဂျင်ဟူး က ချဉ်းကပ်လာသည်။
“ဟေ့၊ ကန်ဂျင်ဟူး……”
မင်ယောင်း က သူ့ကို လက်ကာပြလိုက်တဲ့အခါ အကြီးတန်း ကန်ဂျင်ဟူး က ချက်ချင်း စကားရပ်သွားသည်။
သူက ညည်းတွားလိုက်သည်။
“လမ်းမှာ အကြီးတန်း ဟျေမီ ဆီက ကြားလိုက်တယ်။ အကြီးတန်းအိမ်မှာ မင်း အကြီးအကျယ် ပြဿနာရှာခဲ့တယ်ဆို။ ကျောင်းကိုတော့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ။”
အော်၊ ဟျေမီ ကတော့ အမြဲတမ်း ဒီအတိုင်းပဲ။
သူမကိုတော့ ဘယ်လိုမှ နားလည်လို့ မရနိုင်ဘူး။
“မင်း ငါ့ကို တကယ်ပဲ မကြိုက်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား?”
ကျွန်တော် ရှေ့မှာရှိတဲ့ ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဘီယာကို မော့သောက်လိုက်သည်။
“မင်း အရက်သောက်တဲ့ ဂိမ်းကစားတာ တော်တယ်လို့ တခြားသူတွေဆီက ကြားထားတယ်။ ဂိမ်းတစ်ခု ကစားရအောင်။”
သူ့မျက်ခုံးတွေ တွန့်သွားသည်။
“ဂိမ်း?”
“ငါ ဂိမ်းအသစ်တစ်ခု စဉ်းစားထားတယ်။ စည်းကမ်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ အချိန်ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ထားမယ်၊ ပြီးရင် စားပွဲပေါ်မှာ ငွေသားတွေကို စုပုံရမယ်။ အများဆုံး စုပုံနိုင်တဲ့သူက နိုင်မယ်။ ရှုံးတဲ့သူက ကျောင်းထွက်ရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ?”
မင်ယောင်း က နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်သည်။ “မင်း ငါ့ကို ဘယ်သူမှန်း မသိဘူးလား?”
“ငါသိပါတယ်။ မင်းက ချမ်းသာတယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှ မင်းရဲ့ငွေကို တကယ် မမြင်ဖူးကြဘူးလေ။”
အားလုံးကြားအောင် ကျွန်တော် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီယုတ္တိအတိုင်းဆိုရင် ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေထဲမှာ အိမ်မှာ ရွှေ နွားသငယ် (ရွှေရုပ်တု) မရှိတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ? ငါက ဒီအချိန်ထိ ငါ့ရဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ၊ တကယ်တော့ ငါ့အိမ်မှာ ငွေကြေး ဘီလီယံနဲ့ချီ ရှိတယ်။”
ဒါကတော့ ရယ်စရာကောင်းတဲ့ စကားလို့ ထင်ရမှာ သေချာသည်။
“အကြီးတန်း၊ မင်း အခု မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချနေတာနော်။”
ကျွန်တော် လှုံ့ဆော်တဲ့အနေနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကိုယ်မင်း ယုံကြည်မှု မရှိဘူးလား?”
“ဘာလို့ ဒီလို အသုံးမဝင်တဲ့ ဂိမ်းမျိုးကို ကစားရမှာလဲ?” သူက လွယ်လွယ်နဲ့ သဘောတူမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။
ဘာအခြေအနေမျိုး ထပ်ပေးရမလဲလို့ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ အနားကနေ နားထောင်နေတဲ့ ယူရီ က ဝင်ပြောသည်။
“အကြီးတန်း နိုင်ရင်၊ အကြီးတန်း လုပ်ချင်တာ ဘာမဆို ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်။”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မင်ယောင်း ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားသည်။
“တကယ်လား?”
ယူရီ ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မက ချမ်းသာတဲ့သူတွေကို သဘောကျတယ်။ ဒါကြောင့် နိုင်အောင် ကစားလိုက်။”
မင်ယောင်း က ချက်ချင်းပဲ သဘောတူလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ ကစားကြတာပေါ့။”
ကျွန်တော့်ဘေးကို တိတ်တိတ်လေး ရောက်လာတဲ့ မင်ယောင်း နဲ့ ဂျောင်အီလ် တို့က ဝင်ပြောသည်။
“မင်း အရက်မူးနေတာလား? ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ?”
“မြန်မြန် ဖျက်သိမ်းလိုက်စမ်းပါကွာ။”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ သူနိုင်အောင် ကစားရုံပဲ မဟုတ်လား။”
မင်ယောင်း က အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရယ်နိုင်မလဲ?
***
မျက်နှာသစ်ပြီး ရေချိုးခန်းကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ ဆွန်အာ က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။
“မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ? တကယ်ပဲ ကျောင်းထွက်မလို့လား?”
“ငါ ရှုံးရင်တော့ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့။”
ဆွန်အာ က သက်ပြင်းချရင်း မေးသည်။
“နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှိလို့လား?”
“ငါ့ကို ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက် ချေးပေးနိုင်မလား?”
“ဘာ?”
“စတာပါ။”
“မင်းတော့ တကယ်ပဲ……”
ဆွန်အာ တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံရပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ခပ်တင်းတင်းပဲ ဖိကိုက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကျော်ဖြတ်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အလယ်စားပွဲကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ထားပြီး စားပွဲရှေ့မှာ မင်ယောင်း ထိုင်နေသည်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကြည့်ရှုသူတွေလို ပတ်ပတ်လည်မှာ ရပ်နေကြသည်။
မထိုင်ခင်မှာပဲ ယူရီ ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ငါသာ ရှုံးရင် မင်း တကယ်ပဲ သူ့နဲ့ တွဲမှာလား?”
ယူရီ က အူမြူးတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။
“အကြီးတန်းက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နိုင်မှာလေ။”
“……”
သူမက ဘာကို ယုံကြည်ပြီး ဒီလို ပြောနေတာလဲ?
သူ့ရှေ့မှာ ဝင်ထိုင်ပြီး စည်းကမ်းတွေကို ထပ်ပြောပြလိုက်သည်။
“အချိန်က ၂ နာရီ။ အဲ့ဒီအချိန်အတွင်း စားပွဲပေါ်မှာ ငွေအများဆုံး စုပုံနိုင်တဲ့သူက နိုင်မယ်။ ကိုယ့်ပိုက်ဆံဖြစ်ဖြစ်၊ မိဘပိုက်ဆံဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားသူဆီက ချေးလာတာဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိဘူး။ နိုင်ငံခြားငွေ သုံးခွင့်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချက်လက်မှတ်၊ ငွေချေးစာချုပ်နဲ့ ပစ္စည်းတွေတော့ မရဘူး။ ရှုံးတဲ့သူကတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျောင်းလခကို နှမြောမနေဘဲ ကျောင်းထွက်ဖို့ မတွန့်ဆုတ်ရဘူး။ ကြားလား? နောက်မှ စကားပြန်မပြောင်းနဲ့။”
“အကြီးတန်း၊ အကြီးတန်းလည်း စကားမပြောင်းပါနဲ့။”
“ယူရီ၊ ငါ့အတွက် အချိန်နာရီ (Timer) လေး ပေးပါဦး။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ယူရီ က ဖုန်းထဲမှာ အချိန် ၂ နာရီကို တပ်ဆင်ပြီး စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။
အကြီးတန်း ကန်ဂျင်ဟူး က လက်ခုပ်တီးပြီး “အားလုံး ဖုန်းတွေကို သိမ်းထားကြ။ ဓာတ်ပုံရိုက်တာ မိရင် ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ရှင်းကြတော့” ဟု ဆိုသည်။
သူတို့ ဒီလို လုပ်ပေးတာကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မင်ယောင်း နဲ့ ဂျောင်အီလ် ကို “သူတို့ ဓာတ်ပုံ မရိုက်နိုင်အောင် အကြီးတန်း ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့အတူ မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ထားပေးကြ” လို့ မှာလိုက်သည်။
စကားနဲ့ ပျံ့နှံ့လာတဲ့ ကောလာဟလတွေကိုတော့ တားဆီးလို့ မရနိုင်ပေမဲ့ ဓာတ်ပုံ အထောက်အထား မရှိရင်တော့ ယုံကြည်ရမှု အားနည်းသွားမှာ အသေအချာပါပဲ။
“ငါ အရင် စမယ်။”
ATM ကနေ ခုနကပဲ ထုတ်လာတဲ့ ငွေသားတွေနဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ငွေအားလုံးကို စားပွဲပေါ်မှာ စုပုံလိုက်သည်။
ဒီနေ့မှပဲ သိလိုက်ရတာက ATM ကနေ နေ့စဉ် ငွေထုတ်ယူနိုင်တဲ့ ကန့်သတ်ချက်က ဝမ် ၆ သန်းပဲ ဖြစ်သည်။
“ဝမ် ၆.၄၅ သန်းပါ။ မင်း ကြောက်နေရင်တော့ အခုပဲ အိမ်ပြန်လို့ ရပြီနော်။”
မင်ယောင်း က မယုံနိုင်သလို ရယ်လိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ၊ ဒီကလေးတွေ ဘာတွေ ကစားနေကြတာလဲ?”
ပြီးတော့ သူ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“အတွင်းရေးမှူး ဂျောင်၊ အခု ငါပြောမယ့်စကားကို သေချာ နားထောင်ပါ။”
***
အရက်ဆိုင်ရှေ့မှာ ဆီဒင်ကားအနက်ရောင်တစ်စီး ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အသက် ၄၀ ကျော် အရွယ် လူနှစ်ယောက်က 007 အိတ်လို့ လူသိများတဲ့ လက်ဆွဲအိတ် နှစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာကြသည်။
ကလစ်!
စကားဝှက်ကို မှန်ကန်စွာ ရိုက်ထည့်ပြီး အိတ်တွေကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဝမ် ၅ သောင်းတန် ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်တွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စားပွဲပေါ်မှာ ဝမ် ၅ သောင်းတန် အထပ် ၂၀၀ ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စုပုံလိုက်သည်။ တစ်ထပ်ကို ဝမ် သန်း ၅၀ စီ ပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း ဝမ် ဘီလီယံ ၁၀၀၀ (သန်း ၁၀၀၀) ဖြစ်သည်။
လူစည်ကားတဲ့ အရက်ဆိုင်ထဲမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တစ်သက်မှာ ဝမ် ဘီလီယံ ၁၀၀၀ ကို ငွေသားအဖြစ် ဘယ်နှစ်ကြိမ်များ မြင်ဖူးကြမှာလဲ?
တစ်ယောက်ယောက်က “တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်ရင်တောင် ဒီလောက် ငွေစုနိုင်ပါ့မလား” လို့ ညည်းတွားလိုက်သည်။ ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က တစ်နှစ်ကို ဝမ် သန်း ၄၀ နဲ့ ၂၅ နှစ်ကြာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်မှသာ ဝမ် ဘီလီယံ ၁၀၀၀ လောက် စုမိနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဝမ် ဘီလီယံ ၁၀၀၀ ကို တစ်ခါတည်း ပိုင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာတော့ လုံးဝ မတူညီတဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပါ။ မင်ယောင်း ဘက်က ဝမ် ဘီလီယံ ၁၀၀၀ နဲ့ ကျွန်တော့်ဘက်က ဝမ် ၆၄၅ သန်းကို အလှည့်ကျ ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ် ၆၄၅ သန်းက ရုတ်တရက် အရေးမပါတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အစကတည်းက ဝမ် ဘီလီယံ ၁၀၀၀ လောက် စုပုံနိုင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။ သာမန် ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ကြိုးစားရင်တောင် ဝမ် သန်းဂဏန်းလောက်ပဲ စုမိမှာပါ။
ဝမ် သန်း ၁၀၀၀ လောက် စုမိရင်တောင် လုံလောက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီလို လုပ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေကို ပြသချင်လို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ရည်ရွယ်ချက်က သိသာသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသာသည်ဖြစ်စေ အရက်ဆိုင်ထဲမှာ ရှိတဲ့သူအားလုံးက ဝမ် ဘီလီယံ ၁၀၀၀ ကို မြင်ပြီး အံ့သြမှင်သက်နေကြသည်။
“ဆက်လုပ်ကြမလား?”
စတင်တာ မိနစ် ၃၀ ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့။ အခုကစပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာ တစ်ခု ပြပေးမယ်။”