အခန်း (၅၄)
သုံးနှစ်ကြာ ခွဲခွာနေပြီးနောက် ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်သည် ဗဟိုစာကြည့်တိုက်အနီးတွင် ကားရပ်လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရာ အရာအားလုံးက အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ယူရီ နှင့်အတူ လာခဲ့စဉ်ကပင် ပြောင်းလဲမှုများကို သတိပြုမိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အတော်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန အဆောက်အအုံကို ရှာမတွေ့သဖြင့် ခဏတာ လမ်းပျောက်သွားသည်အထိပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
အတန်းမှတ်ပုံတင်ပုံကို မေ့လျော့နေပြီဖြစ်သဖြင့် ယူရီ ကို အကူအညီတောင်းရသည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဒုတိယနှစ်ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် အဓိကဘာသာရပ်များကို အတူတူတက်ရမည်ဖြစ်ပြီး အထွေထွေဘာသာရပ်များအတွက်မူ ယူရီ ရွေးချယ်ပေးသမျှကိုသာ နားထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန အဆောက်အအုံဆီသို့ ဦးတည်သွားနေစဉ် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများကို မြင်လိုက်ရသည်။
မင်ယောင်း နှင့် ဂျောင်အီလ် တို့က ကျွန်တော့်ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကြသည်။
“ဟေ့၊ ကန်ဂျင်ဟူး။”
“ပြန်ရောက်လာတာလား။”
မင်ယောင်း သည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ဖိလစ်ပိုင်သို့ ဘာသာစကားလေ့လာရေး ခရီးစဉ်ဖြင့် သွားခဲ့ပြီး ဂျောင်အီလ် မှာလည်း ထိုမတိုင်မီကပင် ကျောင်းခွင့်ယူထားခဲ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ယခုအခါ စတုတ္ထနှစ် ကျောင်းသားများ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။
ဘွဲ့ရခြင်း၊ ပြည်ပတွင် ပညာသင်ကြားခြင်း၊ စစ်မှုထမ်းခြင်း စသည့် အကြောင်းရင်းများကြောင့် အတန်းဖော်ဟောင်း အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ သို့သော်လည်း ဤသူနှစ်ဦးနှင့် ပြန်ဆုံရသည်မှာ ကံကောင်းလှသည်။
“ကျောင်းပြန်မတက်ဘဲ တစ်နှစ်လုံး ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ငါတို့လည်း သိပ်အဆက်အသွယ်မရကြဘူးလေ” ဟု မင်ယောင်း က မေးသည်။
“ဒီဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေတာပါ။”
ဂျောင်အီလ် က ချက်ချင်းပင် “ဟိုတုန်းက ခေါ်လာတဲ့ လှပတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ရော တွေ့ဖြစ်သေးလား” ဟု မေးသည်။
“ယူရီ လား။ သူက ဟောင်ကောင် ကို ပြန်သွားတာ ကြာပြီလေ။”
မနေ့တစ်နေ့ကပင် ကျွန်တော် ဟောင်ကောင် သို့ သွားရောက်ပြီး သူ့ကို တွေ့ခဲ့သေးသည်။
မင်ယောင်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရသည်။
“အော်! ဒီနှစ် အသစ်ဝင်လာတဲ့ ကျောင်းသားတွေထဲမှာ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ သား ပါလာတာ သိလား။”
“Master Chicken လား။”
တောင်ကိုရီးယားသည် ကြက်သားဟင်းလျာနိုင်ငံ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ McDonald’s ဆိုင်ပေါင်းများစွာထက်ပင် ဤကျဉ်းမြောင်းသော မြေပေါ်တွင် ကြက်သားကြော်ဆိုင်များ ပိုမိုများပြားစွာ စုစည်းနေသည်။
၎င်းတို့အနက် Master Chicken မှာ ဆိုင်ပေါင်း ၁,၈၀၀ ကျော်ရှိသည့် ကြီးမားသော ကြက်သားကြော် လုပ်ငန်းစုဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် Sinsa-dong ၌ အထပ် ၃၀ ရှိသော ရုံးချုပ်ရှိပြီး ကုမ္ပဏီမှာ KOSDAQ တွင် စာရင်းဝင်ကာ စျေးကွက်တန်ဖိုးမှာ ဝမ် ၁၂၀ ဘီလီယံခန့် ရှိသည်။
ဒီလောက်ထိအောင် ကြက်သားတွေ ရောင်းနိုင်တာ။ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက လူတွေ ကြက်သား ဘယ်လောက်တောင် စားကြတာလဲ။ တစ်ချိန်က Taekgyu လည်း မကြာခဏ မှာစားနေကျပင်။
“တတိယနှစ်အဖြစ် ပြောင်းဝင်လာတဲ့သူ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့သားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာရှိနေပုံရတယ်။”
“ဘယ်လို ပြဿနာမျိုးလဲ။”
ဂျောင်အီလ် က “Orientation လုပ်တုန်းကဆိုရင် အသစ်ဝင်လာတဲ့သူတွေကို ဂိမ်းကစားခိုင်းပြီး မိန်းကလေးတွေကို အန်တဲ့အထိ အရက်သောက်ခိုင်းတာမျိုးတွေ လုပ်နေတာ။ အတော်လေး ဆူညံပွေလည်နေတာပဲ။ အကြီးတန်းကျောင်းသားတွေကိုတောင် အထက်စီးကနေ ဆက်ဆံကြတယ်” ဟု ပြောသည်။
“အကြီးတန်းတွေက ဘာမှ မပြောကြဘူးလား။”
“အဲဒါကတော့…”
ရုတ်တရက် ကျောင်းသားအုပ်စုတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာပြီး “မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုတို့!” ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
သူတို့မှာ အစိမ်းသက်သက် မျက်နှာများဖြစ်ကြပြီး ငယ်ရွယ်နုနယ်ကာ အတွေ့အကြုံမရှိကြသေးသူများ ဖြစ်သည်။
“အော်! ဒီနှစ် အသစ်ဝင်လာတဲ့ ကျောင်းသားတွေပါ။ မင်ယောင်း ကို သိမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာ ကန်ဂျင်ဟူး လေ။ ဒီနှစ်မှ ကျောင်းပြန်တက်တာ။”
ဂျောင်အီလ် က အသစ်ဝင်လာသူများကို ကျွန်တော့်အား တစ်ယောက်ချင်း မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ကျောင်းကြာရှည်စွာ ခွင့်ယူထားခဲ့ပြီး Orientation ပွဲများနှင့် အသစ်ကြိုဆိုပွဲများကို လွဲချော်ခဲ့သဖြင့် မည်သူက ကျွန်ုပ်တို့ဌာနမှ ဂျူနီယာများဖြစ်သည်ကို အလွယ်တကူ မခွဲခြားနိုင်ပေ။
ဂျောင်အီလ် က ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် “ဒါကြောင့်မို့လို့ Orientation ကို ငါတို့လိုမျိုး တက်သင့်တာပေါ့” ဟု ပြောသည်။
“မင်းတို့လို စတုတ္ထနှစ်ကျောင်းသားက အဲဒီရောက်နေတာကိုး။”
“အကြီးတန်း အဆင့်မြင့်ကျောင်းသားတွေလည်း အများကြီး လာကြတာပဲ။”
ပြန်တွေးကြည့်မိသည်။ ကျွန်တော် ပထမနှစ်တုန်းက Orientation တွင် ဘွဲ့ရသွားပြီဖြစ်သော အကြီးတန်းများက အရက်ပုလင်းများယူကာ လာရောက်ကြသည်ကို သတိရမိသည်။ ထိုမျှ ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် အလယ်အလတ်အရွယ် ရောက်နေသူများကို ကြည့်ရသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။
“အစ်ကိုတို့၊ ကော်ဖီလေး ဝယ်တိုက်ပါဦးဗျ။”
“ကျွန်တော့်ကိုတော့ Caramel Macchiato လေး တစ်ခွက်လောက်။”
အစ်ကိုများကို အကူအညီတောင်းရသည်မှာ အသစ်ဝင်လာသူတို့၏ အခွင့်အရေးပင်။
မင်ယောင်း က ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။
“မင်းလည်း လိုက်မှာလား။”
“မလိုက်တော့ဘူး။ ဌာနမှူးနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိသေးတယ်။”
မင်ယောင်း နှင့် ဂျောင်အီလ် တို့က သူတို့၏ ဂျူနီယာများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျောင်းတွင်းရှိ ကော်ဖီဆိုင်သို့ ထွက်သွားကြပြီး ကျွန်တော်ကမူ ဌာနမှူးရုံးခန်းဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။
***
စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနမှူး Kim MyoungJun။
အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း သင်ကြားပုံမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းပြီး ကျောင်းသားများကို ဂရုစိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် စီးပွားရေးဌာန ကျောင်းသားများကြားတွင် အလွန်ပင် လေးစားမှုကို ခံရသူဖြစ်သည်။
ပါမောက္ခ Kim က “သုံးနှစ်ကြာသွားပြီပဲ။ ကျောင်းကို လုံခြုံစွာနဲ့ ပြန်ရောက်လာလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
မိသားစုကိစ္စကြောင့် ကျောင်းခွင့်ယူထားရသည်ကို သူ သိနေပုံရသည်။ သို့သော် ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုမူ သူ သိရှိမည်မဟုတ်ပေ။
“မင်း ရွေးချယ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းပြီးအောင် တက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။”
“ဘွဲ့ရပြီးရင်ရော အလုပ်ရှာရတာ ခက်ခဲနေမှာ မဟုတ်ဘူးလားခင်ဗျ။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့၊ အလုပ်အကိုင် စျေးကွက်က အခု ခက်ခဲနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘွဲ့ရမယ့်အချိန်လောက်ဆိုရင် စီးပွားရေး အခြေအနေ ကောင်းလာနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့၊ စာပဲ အာရုံစိုက်ပါ။”
“နားလည်ပါပြီ။”
“အခက်အခဲ တစ်ခုခုရှိရင်လည်း လာပြောဖို့ မတွန့်ဆုတ်ပါနဲ့။ အကူအညီ အများကြီး မပေးနိုင်ရင်တောင် အရက်တစ်ခွက်လောက်တော့ ဝယ်တိုက်နိုင်ပါတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ရုံးခန်းမှ ထွက်ခါနီးတွင် ကျွန်တော် ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ဆရာ့ကို လက်ဆောင်လေး ပေးချင်လို့ပါ။”
ပါမောက္ခ Kim က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“မယူပါဘူး။ Kim Young-ran ဥပဒေအရ ကျောင်းသားတွေဆီက အရက်တစ်ခွက်တောင် လက်မခံရဘူး။ စေတနာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြန်ယူသွားပါ။”
“ဒါက စက္ကူတစ်ရွက်တည်းပါ။”
ကျွန်တော် အိတ်ထဲမှ စက္ကူတစ်ရွက်ထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ထိုစက္ကူပေါ်တွင် ‘To. ပါမောက္ခ Kim MyoungJun’ ဟု ရေးသားထားသော လက်မှတ်တစ်ခု ပါရှိသည်။
“ဒါက ဘာလဲ။”
“Chase Southwell ရဲ့ လက်မှတ်ပါ။ ဆရာ သူ့ကို ဘယ်လောက် ကြိုက်မှန်း ကျွန်တော် သိတယ်လေ။”
“ဟင်?”
ကိစ္စပြီးသဖြင့် တံခါးကိုပိတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် “ဟေ့! ဒါ ဘယ်က ရလာတာလဲ!” ဟု အနောက်မှ အော်ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း မကြားယောင် ပြုလိုက်သည်။
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ အစ်မကို နောက်မှ မေးကြည့်ရမည်၊ သူမက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှာ အလုပ်လုပ်နေသည်မဟုတ်လား။
***
ဒုတိယနှစ်သို့ ရောက်လာသဖြင့် အဓိကဘာသာရပ်များ တိုးလာခဲ့သည်။
စာရင်းကိုင်ပညာ၊ စီမံခန့်ခွဲမှုသိပ္ပံ၊ ကော်ပိုရိတ်ဥပဒေ၊ စျေးကွက်ရှာဖွေရေးဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်လေ့လာမှုများ၊ လုပ်ငန်းခွင် ဆက်သွယ်ရေးပညာ စသည်တို့ဖြစ်သည်။
ကော်ပိုရိတ်ဥပဒေ သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ယူရီ က စာအုပ်များကို သိမ်းရင်း “ဘယ်လိုလဲ အစ်ကို။ လိုက်နိုင်ရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
“အင်း။”
မကြာသေးမီကအထိ လုပ်ငန်းခွင်ထဲတွင် တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သင်ခန်းစာများကို ပြန်တက်ရသည့်အခါ တစ်ခုမှ နားမလည်တော့ပေ။
သီအိုရီနှင့် လက်တွေ့က ကွာခြားနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ဦးနှောက်က တောင့်တင်းနေတာလား။
ကျောင်းပြန်တက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်စဉ်က အမှတ်ကောင်းကောင်း ရအောင်ယူမည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့မိသည်ကို နောင်တရမိသည်။ အမှတ်ကောင်းရုံနှင့် အလုပ်အကိုင်ကို အာမခံချက်မပေးနိုင်သဖြင့် ဘွဲ့ရရုံသာ ရည်မှန်းသင့်သည်။ အတန်းမှန်မှန်တက်ပြီး တာဝန်ပေးချက်များကို သေချာလုပ်ဆောင်ပါက ကျရှုံးမည်မဟုတ်ပေ။
“အတန်းပြီးရင် အသစ်ကြိုဆိုပွဲကို လာမှာလား။”
“မသေချာဘူး။”
“လာခဲ့ပါ အစ်ကိုရယ်။ ကျောင်းကို ဆက်တက်ဖို့ဆိုရင် အဲဒီလိုပွဲမျိုးတွေမှာ ဂျူနီယာတွေကို သိထားဖို့ လိုတယ်လေ။ အခုထိတောင် အတူတူတက်နေတဲ့ အတန်းဖော်တွေကို သိပ်မသိသေးဘူးမလား။”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။”
ကျွန်တော့် အတန်းဖော်အများစုမှာ တတိယနှစ် သို့မဟုတ် စတုတ္ထနှစ် ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အတန်းထဲတွင် တွေ့ရခဲသည်။ ကျောင်းတွင် အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့မျက်နှာတွေကို သိထားသင့်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ အတူတူသွားကြမယ်။”
ယူရီ က ကျွန်တော့်စကားကြောင့် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကတိပေးရမယ်နော်။”
***
နံနက်ပိုင်း သင်ခန်းစာပြီးဆုံးပြီးနောက် နေ့လယ်စာ နောက်ကျသွားသဖြင့် ဗဟိုစာကြည့်တိုက်ရှေ့တွင် အတန်းဖော်များနှင့်အတူ စောင့်နေမိသည်။ ကားပါကင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျောင်းသူများ စုဝေးနေကြသည်။
“ဝါး! ဒီကားကို ကြည့်စမ်း။”
“ဘာကားလဲ။”
“i8 လေ။ အပြင်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။”
“ကားက တကယ်လှတာပဲ။ ဘယ်သူများ မောင်းလာတာလဲ။”
အံ့သြစရာကောင်းစွာပင် ထိုကားကို မောင်းလာသူမှာ Taekgyu ဖြစ်နေသည်။
ဒီနေ့တော့ အဲဒီကားနဲ့ပဲ လိုက်စီးခဲ့ပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်ထိ ကိုရီးယားမှာ သိပ်မရှိခဲ့တာမို့ ကိစ္စမရှိဘူးဆိုပေမဲ့ ကျောင်းတက်နေရပြီဖြစ်လို့ ကားတစ်စီးတော့ လိုအပ်လာပြီ။ ဘယ်ကားမျိုး ဝယ်ရင်ကောင်းမလဲဆိုတာကိုလည်း စဉ်းစားကြည့်နေမိသည်။
ကျောင်းသူလေးတွေကတော့ ကားကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြပြီး ရှေ့မှာ Selfie ရိုက်နေကြသည်။
“ဒီမှာ ဖုန်းနံပါတ်လေး ပါတယ်နော်။ ဆက်ကြည့်ရမလား။ ငါတို့ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေများ ဖြစ်နေမလား။”
“မဆက်နဲ့။ အဲဒါ ဂျောင်အီလ် ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်။ သူတို့က ဒီကျောင်းက ကျောင်းသားတွေ မဟုတ်ဘူး။”
ခဏအကြာတွင် မင်ယောင်း ရောက်လာသည်။
“ဂျောင်အီလ် က ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။”
“သူ ခဏနေရင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အော်၊ ဟိုဘက်မှာ i8 ကားတစ်စီး ရှိနေတာပဲ။ ဘယ်သူများ မောင်းလာတာလဲ။”
ဂျောင်အီလ် ရော၊ i8 ကားရောက ထင်ရှားလွန်းနေသည်။ လူသိမများမယ့် ကားမျိုးကိုပဲ စီးသင့်တာလား။ ဒါပေမဲ့လည်း ဇိမ်ခံကား ဝယ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှ မဟုတ်တာ။
“ဒီနှစ်မှာ ချောတဲ့ ဂျူနီယာလေးတွေ အများကြီးပဲတဲ့။ ဂျောင်အီလ် ကတော့ စာသင်နှစ်အစမှာပဲ ရည်းစားရအောင် အလောတကြီး လုပ်နေတယ်။ မင်းကရော စိတ်မဝင်စားဘူးလား။”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး။ ကျောင်းလခတွေ အများကြီး ပေးထားရတာ၊ စာပဲ အာရုံစိုက်သင့်တယ်။ ပညာရေး အထွတ်အထိပ်ရောက်နေချိန်မှာ ရည်းစားထားပြီး ဘာလုပ်မလဲ။”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။”
“မင်းကရော။”
“ငါလည်း စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ အလုပ်အကိုင်အတွက် ပူပန်ရတာနဲ့တင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီ။”
ဆွန်အာ နဲ့ ကျွန်တော် လမ်းခွဲခဲ့ရသလို မင်ယောင်း လည်း ဌာနတွင်းက အကြီးတန်းတစ်ယောက်နဲ့ တွဲပြီး လမ်းခွဲခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံ ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျောင်းတွင်း အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေက အလုပ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စလိုပဲ ခံစားရသည်။
ဂျောင်အီလ် ကို ဆက်စောင့်နေစဉ် အဝေးကနေ လမ်းလျှောက်လာသည့် ယူရီ ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမရဲ့ ရွှေရောင် ဆံပင်တွေကြောင့်လားတော့ မသိ၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် မှတ်မိသွားသည်။
မင်ယောင်း က ယူရီ ကို ကြည့်ပြီး “ငါတို့ဌာနမှာတော့ ဆွန်အာ နဲ့ ယူရီ က အလှဆုံး နှစ်ယောက်ပဲ” ဟု ပြောသည်။
“ဟုတ်လို့လား။”
တကယ်တော့ ယူရီ က မိန်းကလေးအဖွဲ့နဲ့ ပွဲဦးထွက်နိုင်လောက်တဲ့ အလှမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ချောမောရုံတင်မကဘဲ သူမမှာ ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုလည်း ရှိသည်။
ယူရီ က ကျွန်တော်တို့ကို မြင်သွားပြီး “ဂျင်ဟူး အစ်ကို! မင်ယောင်း အစ်ကို!” ဟု လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အမျိုးသားတစ်ယောက်က သူမနောက်ကနေ ရောက်လာပြီး ယူရီ ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ “ဒီမှာပါလား။ အစ်ကို အရင်က ခေါ်ထားတာကို ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ” ဟု ချစ်ခင်ယုယစွာ ပြောလိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ယောက် ရင်းနှီးကြသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယူရီ ၏ တုံ့ပြန်မှုက တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်မ လက်ကို လွှတ်ပေးပါ။”
သို့ပေမဲ့လည်း သူက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆက်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “နေ့လယ်စာ မစားရသေးဘူးမလား။ အတူတူ သွားစားရအောင်။ အစ်ကို ဝယ်ကျွေးမယ်” ဟု ပြောသည်။
ယူရီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကို အကြီးတန်းအစ်ကိုတွေ သိသွားတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။”
“အော်၊ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့က အသက်တူတူပဲကို၊ ဘာများ ခက်ခဲလို့လဲ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဆင်ပြေနေရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“ကျွန်မ လက်ကို လွှတ်ပေးပါ။”
ယူရီ က သူမလက်ကို အတင်းရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုသူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်တိုနေရတာလဲ။ ဒီနေ့က အဲဒီနေ့ ဖြစ်နေလို့လား။”
“ဘာကိုလဲ။”
“အော်! မင်းမျက်နှာပေးကို ကြည့်ရတာ Jackpot ထိသွားပုံပဲ။”
ယူရီ က ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အေးခဲသွားသလို ဖြစ်နေသည်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“အဲဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ။” မင်ယောင်း လည်း အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
“ငါ အရင်က ပြောပြဖူးတယ်လေ။ အသစ်ဝင်လာတဲ့ ကျောင်းသားတွေထဲမှာ ‘မာစတာချစ်ကင်’ ရဲ့ သား ပါလာတယ်လို့။”
သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် ယူရီ ဆီသို့ ကျွန်တော် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးလို့ ရမလား။”
ထိုသူက ကျွန်တော့်စကားကို ကြားတော့ အပေါ်အောက် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ။”
“ငါက စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက ကန်ဂျင်ဟူး။”
သူက ခြောက်ခြောက်သွေ့သွေ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“ကျွန်တော်က Chae Myeong-ho ပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အစ်ကို။”
သူ့အမူအရာကို ကြည့်ရသမျှတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် သာယာတဲ့ တွေ့ဆုံမှုမျိုး ဖြစ်လာမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။
ထို့နောက် ယူရီ ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ထိုသူ၏ လက်ကို ကျွန်တော် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယူရီ ကို ကျွန်တော့်နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
ထိုအခါ Chae Myeong-ho ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ခင်ဗျား ဘာလုပ်တာလဲ။”
“မင်းကော ဘာလုပ်တာလဲ။”
သူက ကျွန်တော့်ရှေ့ တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ အရပ်အမြင့်ချင်း တူသော်လည်း သူ့ပခုံးက ပိုကျယ်ပြီး ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ထားသူမှန်း သိသာသည်။
သူက ချောမောသည့် မျက်နှာပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူ့ဘောင်းဘီနဲ့ ကုတ်အင်္ကျီတွေက ဇိမ်ခံအမှတ်တံဆိပ်တွေမှန်း သိသာလှသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဂျူနီယာတွေနဲ့ နေ့လယ်စာ စားဖို့ ချိန်းထားတာမို့ အစ်ကို ဖယ်ပေးပါ။”
“မရဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ အကြီးတန်းတွေက ဂျူနီယာတွေနဲ့ အတူတူ စားမှာမို့ မင်းပဲ ဖယ်ပေးပါကွာ၊ ဟုတ်တယ်မလား ယူရီ။”
ယူရီ က ခေါင်းငြိမ့်၍ ထောက်ခံသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ ဂျင်ဟူး အစ်ကိုနဲ့ပဲ နေ့လယ်စာ စားမှာ။”
Chae Myeong-ho က သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။
“ဟူး၊ ဘာမှ မသိသလိုလိုနဲ့ ဝင်ပါပြီး ပြဿနာ ရှာတတ်တဲ့ အစ်ကိုကြီးပါလား…”
တွေ့တွေ့ချင်းပဲ ဆဲဆိုနေတော့တာပဲ။ သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ပြောပြနေသလိုပါပဲ။
“မင်း အခုနက ဘာပြောလိုက်တယ်၊ ဟမ်။”
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်သူမှန်း မသိလို့လား။”
“မင်းကော ငါ့ကို ဘယ်သူမှန်း သိလို့လား။”
အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုဆိုးလာသည်။ တစ်ဖက်ဖက်က အရင်လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်ရင်တောင် မဆန်းတော့ပေ။
မင်ယောင်း နဲ့ ယူရီ တို့က ကျွန်တော်တို့ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ မထင်မှတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။
စစ်သားလို ဆံပင်တိုတိုနဲ့ ဝတ်စုံပွပွကြီး ဝတ်ထားတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်။
“ဟေ့ ကန်ဂျင်ဟူး! မင်း မင်းရဲ့ ဂျူနီယာနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“အော်၊ Kyu-won အစ်ကို။”
တခြားကျောင်းတွေတော့ မသိဘူး၊ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ကတော့ စစ်တပ်ပုံစံ အငွေ့အသက်တွေ အဲဒီလောက် မပြင်းထန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်းလိုလို အာဏာပြချင်တဲ့ အကြီးတန်းမျိုး တစ်ယောက်တော့ ရှိတတ်မြဲပဲ။ စီးပွားရေးဌာနမှာတော့ အဲဒီလူက Lee Kyu-won ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်ပါပဲ၊ သူက အခုထိ ကျောင်းမပြီးသေးဘူး။
Kyu-won အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်းပဲ ဒေါသထွက်သွားသည်။
“ဟေ့! တက္ကသိုလ်မှာ စစ်တပ်ယဉ်ကျေးမှုတွေ ပျောက်သွားတာ ကြာပြီလေ။ မင်းက ဘာလို့ မင်းရဲ့ ဂျူနီယာတွေကို စစ်သားတွေလို ဆက်ဆံနေတာလဲ။ အကြီးတန်းတစ်ယောက်လိုပဲ နေစမ်းပါကွာ။”
“အဲဒါကတော့…”
ကျွန်တော် ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ Kyu-won အစ်ကိုက စကားကို ဖြတ်ပြောသည်။
“မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကြီးတန်းကို ပြန်ပြောရဲတာလဲ!! အကြီးတန်းတစ်ယောက်ကို ရိုသေမှု မပြတတ်ဘူးလား။ ဒီကောင် ကျောင်းခွင့်ယူထားတာ ကြာတော့ စစ်တပ်အငွေ့အသက်တွေပါ ပျောက်သွားပြီပဲ။”
“…”
သူက ကျွန်တော့်ကို စစ်သားလို မလုပ်နဲ့လို့ ပြောပြီး သူကိုယ်တိုင်ကပဲ စစ်တပ်အငွေ့အသက်အကြောင်း ပြောနေသည်။
Chae Myeong-ho က ဒါကို ကြည့်ရင်း သွားတွေကို ကြိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် Kyu-won အစ်ကို့လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြောသည်။
“အစ်ကို၊ တော်လိုက်ပါတော့။ Junho အစ်ကိုလည်း သိလောက်ပါပြီ။”
“မရဘူး Myungho၊ တစ်ခါတလေကျရင် သူတို့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆူမှ ရမှာ။”
အဲဒီအခါ Chae Myeong-ho က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “တော်လိုက်ပါလို့ ပြောနေတယ်လေ။ မကြားဘူးလား။”
သူ့နှုတ်ခမ်းက ပြုံးနေပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ စူးရဲနေသည်။
Kyu-won အစ်ကိုက လန့်သွားပြီး “အော်၊ ဟုတ်ပါပြီ Myungho ရယ်။ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်ရင် အစ်ကို့ကို အချိန်မရွေး လာပြောပါ။”
“သွားရအောင်၊ ထမင်းစားသွားမယ်။ ကျွန်တော် ဝယ်ကျွေးမယ်။”
“အင်း၊ ဟုတ်ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
Kyu-won အစ်ကိုက Chae Myeong-ho နောက်ကို လိုက်သွားရင်း ကျွန်တော့်ကို “ငါ မင်းကို အခုကစပြီး စောင့်ကြည့်နေမယ်၊ သတိထားနေပါ” ဟု ပြောသွားသည်။
သူလိုက်သွားပုံက ပိုင်ရှင်နောက်ကို အမြီးတမ်းလိုက်နေတဲ့ ခွေးလေးတစ်ကောင်လိုပါပဲ။
ဒါတွေက ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။
သူက အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ချင်နေတဲ့ လူစားမျိုးဆိုပေမဲ့ အကြောင်းမဲ့ ဒီလိုမျိုး လုပ်မယ့်သူတော့ မဟုတ်ဘူး။
“ဘာလို့ Kyu-won အစ်ကိုက ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။” Minyoung က သက်ပြင်းချကာ မေးသည်။
“နားလည်ပေးလိုက်ပါ။ သူ ဒီလိုမျိုး လုပ်ချင်လို့ လုပ်နေတာလို့ ထင်လို့လား။”
“ပြီးတော့?”
“Kyu-won အစ်ကို့အဖေကို မနှစ်က အတင်းအဓမ္မ အနားယူခိုင်းလိုက်ရတယ်။”
“အဲဒါနဲ့ ဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
“သူ ကြက်ကြော်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်ရလို့လေ။”
“…အော်။”