အခန်း ၅၃
ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အဆောက်အအုံထဲကနေ အတူတူထွက်လာခဲ့ကြတယ်။
ယူရီ က ပျင်းရိစွာနဲ့ အကြောဆန့်လိုက်ရင်း “ဟာ... အပြင်ရောက်လာရတာ တကယ်ကို လန်းဆန်းသွားတာပဲ” လို့ ပြောတယ်။
အဲဒီလို အကြောဆန့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက ပိုပြီး ထင်ရှားသွားတာကြောင့် မျက်လုံးအကြည့်ကို ဘယ်နားထားရမှန်း မသိအောင် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတယ်။ ဝတ်စုံဝတ်ထားရင်တောင် အဲဒီလို ထုထည်မျိုးကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး။
ယူရီ က ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ရှင်တို့ကြောင့်ပဲ ကျွန်မတို့ အလကားရတဲ့ အားလပ်ရက်လေးတောင် ရလိုက်တယ်” လို့ ပြောတယ်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အာရှဌာနခွဲရဲ့ ဒါရိုက်တာက ဟောင်ကောင် မှာ ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်စဉ်အတွင်း အဆင်ပြေစေဖို့ ဝန်ထမ်းတွေကို တာဝန်ပေးထားခဲ့တယ်။ အဲဒီဝန်ထမ်းတွေကတော့ တခြားသူတွေမဟုတ်ဘဲ မမ နဲ့ ယူရီ တို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ရုံးကိစ္စနဲ့ လာတဲ့ခရီးစဉ်လို့ တရားဝင်ခေါ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ အားလပ်ရက်အပန်းဖြေခရီးလိုပါပဲ။
ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ယူရီ နဲ့ မတူဘဲ မမ ကတော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံပေါ်တယ်။
“ဟူး... အလုပ်တွေကလည်း များလိုက်တာ၊ အခုလည်း ရုံးကိစ္စနဲ့ အပြင်ထွက်ရဦးမယ်။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ ရယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ အနားယူဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ မဟုတ်လား” လို့ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က ပြောတယ်။
မမ က ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်လိုက်ရင်း “ရှောင်နေရုံနဲ့ အလုပ်တွေက ပျောက်သွားတာမှ မဟုတ်တာ။ စုပုံနေမှာပဲ။ ပြန်သွားရင် စားပွဲပေါ်မှာ စာရွက်စာတမ်းတွေ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်” လို့ ပြန်ပြောတယ်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က တစ်ပတ်ကို အလုပ်ချိန် နာရီ ၁၀၀ သတ်မှတ်ထားတာလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား?
တစ်ရက်ကို ၁၄ နာရီနီးပါး အလုပ်လုပ်ရတယ်။ ပြဿနာက အဲဒါက အနည်းဆုံးလိုအပ်ချက်ပဲ ဖြစ်နေတာပါ။
အရင်တုန်းကတော့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ထဲကို ဝင်နိုင်ဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီနေရာကနေ တိုက်ရိုက်ခေါ်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် မလုပ်ချင်တော့ဘူး။
ဒီလိုအတွေးတွေ တွေးမိရင်းနဲ့ပဲ ကျွန်တော် တကယ်ကို ရိုးသွားပြီဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။
အဓိကဝင်ပေါက်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ S-Class Maybach ကားက စောင့်နေတယ်။ ဝန်ထမ်းဆီကနေ သော့ကို ယူလိုက်ရင်း ယူရီ က “ကဲ၊ အခု ဘယ်ကို အရင်သွားကြမလဲ” လို့ မေးတယ်။
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က စောင့်နေတဲ့အတိုင်းပဲ “ဟောင်ကောင် ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒစ္စနေးလန်းပဲ သွားရမှာပေါ့” လို့ ပြောတယ်။
မမ က ချက်ချင်းပဲ ကြားဖြတ်ပြီး “မသွားဘူး။ အရင်တစ်ခါက သွားခဲ့ပြီးပြီလေ၊ မေ့သွားပြီလား” လို့ ပြောတယ်။
“ထပ်သွားလည်း ပျော်ဖို့ကောင်းမှာပါ။”
“...”
အဲဒီမှာ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ တွေးနေတာ ရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိမှာပါ။
ကျွန်တော်ကတော့ အကြံပြုချက်တစ်ခု ပေးလိုက်တယ်၊ “ဗစ်တိုးရီးယားတောင်ထိပ်ကို သွားကြရအောင်။ မကြာခင် ညနေစောင်းတော့မှာဆိုတော့ ညရှုခင်းကို ကြည့်ရင်း ညစာစားလို့ရတယ်လေ။”
“အဲဒါ ကောင်းသားပဲ။”
ယူရီ က ကားမောင်းရင်း စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ ကြိုတင်စာရင်း ပေးလိုက်တယ်။
အရင်တစ်ခါလိုပဲ ဗစ်တိုးရီးယားတောင်ထိပ်က ဒေသခံတွေနဲ့ ခရီးသွားတွေကြောင့် စည်ကားနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကားကို အောက်မှာ ရပ်ထားခဲ့ပြီး တခြားခရီးသွားတွေနဲ့အတူ Peak Tram ကို စီးပြီး တက်သွားကြတယ်။
စားသောက်ဆိုင်ထဲ ရောက်တော့ ရှုခင်းကောင်းကောင်း မြင်ရတဲ့ ပြတင်းပေါက်နားက စားပွဲတစ်ခုကို ရလိုက်တယ်။ ယူရီ က ပင်လယ်စာနဲ့ ဝိုင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာနဲ့ မှာယူလိုက်တယ်။
မမ က ကျွန်တော့်ကို “နင် ဒီနှစ် ကျောင်းပြန်တက်မှာ မဟုတ်လား” လို့ မေးတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့။ အခုလောလောဆယ် ဘာမှလုပ်စရာမရှိသေးတော့ စာပဲ ဆက်ကြိုးစားထားလိုက်ဦးမယ်။”
ကျွန်တော့်စကားကို ကြားတော့ မမ က ရယ်မောလိုက်ပြီး “အဲဒီမှာ တစ်ခုခုတော့ သင်ယူရမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပျော်ဖို့ကောင်းမှာပါ။ ငါလည်း ကျောင်းတက်တုန်းက ပျော်ခဲ့ရတာပဲ” လို့ ပြောတယ်။
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က ခေါင်းညိတ်ရင်း “ဟုတ်တယ်၊ အချိန်ကောင်းတွေပေါ့။ ကျွန်တော်ဆိုရင် ပထမနှစ်ကတည်းက နေ့တိုင်းလိုလို မူးပြီး ဆေးလိပ်တွေသောက်ကာ မိုးလင်းမှ အိမ်ပြန်လာတာ။ တစ်ခါတုန်းကဆို အမေက ကျွန်တော့်ကို ဖိနပ်စင်နားမှာ လဲကျနေတဲ့ အလောင်းလို့ ထင်ပြီး ရဲတောင် ခေါ်တော့မလို့ပဲ” လို့ ပြောတယ်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော်က ယူရီ ကို “မင်းရဲ့ ကျောင်းတက်ရတဲ့ဘဝကရော ဘယ်လိုမျိုးလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။
သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောစပြုတယ်။
“ကျွန်မမှာ စာကျက်တဲ့ အမှတ်တရတွေကလွဲရင် ဘာမှမရှိဘူး။ တစ်ယောက်တည်း နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသွားသင်ရတာဆိုတော့ သူငယ်ချင်းလည်း သိပ်မရှိခဲ့ဘူးလေ။”
ယူရီ က ဟောင်ကောင် မှာရှိတဲ့ နိုင်ငံတကာကျောင်းတစ်ခုမှာ တက်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူ့အမေက ယူကေမှာ တက္ကသိုလ်ပြီးခဲ့တာပါ။
နေအပြည့်အဝ ဝင်သွားတဲ့အခါ ဟောင်ကောင် ရဲ့ ညရှုခင်းက ထင်ရှားလာတယ်။ ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်က အဆောက်အအုံတွေက အရောင်အသွေးစုံလင်စွာနဲ့ လင်းလက်နေတယ်။
“ပြီးတော့၊ အဲဒီ ဒဏ္ဍာရီလာ အာရှရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရတာ ဘယ်လိုလဲ” လို့ မမ က မေးတယ်။
ကျွန်တော်လည်း မမ ရဲ့ မေးခွန်းကို ရိုးသားစွာပဲ “တကယ်ကို အထင်ကြီးဖို့ကောင်းတယ်” လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
သူနဲ့ တွေ့ဆုံစကားပြောရုံတင်နဲ့တင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအပေါ်မှာ ထားရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို ကျွန်တော် မြင်ယွင်းမိတယ်။ လူတွေက ဘာလို့ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် နဲ့ နေ့လယ်စာစားဖို့ ငွေအမြောက်အမြား သုံးစွဲချင်နေကြလဲဆိုတာကို နားလည်သွားသလိုပဲ။
သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ Chase Southwell ကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့တယ်၊ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခဲ့တယ်၊ စကားပြောခဲ့တယ်လို့သာ ပြောရင် ဘယ်သူက ယုံမှာတဲ့လဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?
သူ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိတယ်။
“ဒါနဲ့ နင့်ဆီမှာ ဘာသတင်းကောင်းတွေ ရှိသေးလဲ။ စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းအရာတွေ ဘာများကြားခဲ့ရသေးလဲ” မမ က ခေါင်းစောင်းပြီး မေးတယ်။
“ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး” လို့ သူက ပြန်ဖြေတယ်။
“မမ နဲ့ ယူရီ တို့က လစာတိုးရတော့မှာ မဟုတ်လား” လို့ ကျွန်တော် စနောက်လိုက်တယ်။
“အို! အဲဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ” လို့ ယူရီ က ဝင်ပြောတယ်။
“လစာတိုးရင် အလုပ်တွေလည်း ပိုများလာမှာပဲလေ။”
“ဟွန်း။”
ယူရီ က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ရင်းနဲ့ မကြာသေးခင်က လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေကို ပြောဖြစ်ကြတယ်။ မမ ကတော့ ကျွန်တော်တို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို အဓိကထား ပြောပြပြီး ယူရီ ကတော့ ကိုရီးယားက တက္ကသိုလ်ဘဝအကြောင်း အမျိုးမျိုး မေးမြန်းတယ်၊ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ကတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကိုပဲ လျှောက်ပြောနေတုန်းပါပဲ။
သူ စကားပြောတိုင်း သွားကြိတ်နေတာကို ကြည့်ရတာ နောက်မိနစ် ၃၀ လောက်ဆိုရင် မမ ကို ဒေါသထွက်တော့မလိုပါပဲ။
ကျွန်တော်ကတော့ အများအားဖြင့် နားထောင်နေရုံပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ငြိမ်နေတာက ပိုအဆင်ပြေပါတယ်။
ယူရီ က သူ့ရဲ့ လက်ကို မေးတင်ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်နဲ့ ဝိုင်ခွက်ကို လှည့်နေတယ်။ အရက်ကြောင့်လား မသိဘူး၊ သူ့ရဲ့ ပါးပြင်တွေက နီရဲနေတယ်။
‘အဲဒီပုံစံလေးက ထူးဆန်းစွာနဲ့ ချစ်ဖို့ကောင်းနေတာပဲ။’
“ကျွန်မလည်း [[Jinhoo]] နဲ့အတူတူ ကျောင်းတက်ချင်လိုက်တာ။”
“တကယ်လား? မူးနေတာလား ဘာလား?”
ကျွန်တော် မမ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူက သဘောတူတဲ့ပုံစံနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?”
“အဲဒါတွေကို ရပ်လိုက်ပြီး ကိုရီးယား တက္ကသိုလ်တစ်ခုခုကို လျှောက်လိုက်ပါ။ ကျွန်မလည်း စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုပညာ (Business Administration) Major နဲ့ပဲ တက်ချင်တယ်။”
“...”
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ထဲကို ဝင်ချင်နေပြီးမှ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကို မလိုက်စားဘဲ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုပညာကိုပဲ လေ့လာမယ်ဆိုတာ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?
ယူရီ က တစ်ခုခုကို တွေးမိတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောတယ်။
“အော်! ရှင် ပြန်တက်ရင် အဲဒီဂျူနီယာ ယူရီ နဲ့ အတန်းအတူတူ တက်ရမှာ မဟုတ်လား?”
“ဟင်... အဲဒီနာမည်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှတ်မိနေသေးတာလဲ?”
ကျွန်တော် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားချိန်မှာ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က “ဟုတ်သားပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဒုတိယနှစ်တွေပဲ။ မကြာသေးခင်ကမှ အတန်းတွေကို အတူတူ မှတ်ပုံတင်ခဲ့ကြတာလေ” လို့ ပြောတယ်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ကျွန်တော် သေချာမသိလို့ အကူအညီတောင်းလိုက်တာပါ။”
ယူရီ က ရယ်မောလိုက်ပြီး “အော်။ အဲဒီအကြောင်း ပိုကြားရမလား” လို့ မေးတယ်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း “ဟောင်ကောင် ရဲ့ ညရှုခင်းက အမြဲတမ်း လှပနေတာပဲ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
“စကားလမ်းကြောင်း မလွှဲပါနဲ့။”
“... အေးပါဗျာ။”
***
ဟောင်ကောင် မှာ သုံးရက်ကြာ ခရီးစဉ်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့ ကိုရီးယားကို ပြန်ရောက်လာကြတယ်။
ဆိုဖာပေါ်မှာ လှဲနေတုန်း ယူရီ ဆီကနေ စာဝင်လာတယ်။
တိန်!
“[ဆင်နီယာ၊ ကိုရီးယားကို ရောက်ပြီလား?]”
ကျွန်တော် ပြန်စာပို့လိုက်တယ်၊
“အခုပဲ ပြန်ရောက်တယ်။”
“[ကျောင်းကို ဘယ်တော့ လာမှာလဲ?]”
“မနက်ဖြန်မှ သွားတော့မယ်။”
ဒီနေ့ပဲ သွားမလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ ပျင်းနေတာရယ်၊ နောက်ပြီး အတန်းတွေ ပြင်ဆင်ရတဲ့ အချိန်ကာလ (add/drop period) ဖြစ်နေတာရယ်ကြောင့် မသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ပြီး လှဲနေတုန်း ဘေးနားကနေ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။
“သေပါပြီ! မဟုတ်ပါဘူး!”
“ဘာဖြစ်တာလဲ? ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က ကျွန်တော့်ကို အရေးတကြီးနဲ့ ပြောတယ်၊
“ဟေ့၊ တကယ့်ကို ဆိုးရွားတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ!”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ? [[Yoonjun]] က ရုတ်တရက် အတိုးနှုန်းတွေကို ၁၀၀ ဘေ့စ်ပွိုင့် တိုးမြှင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လို့လား?”
“အဲဒါနဲ့ လုံးဝ မယှဉ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုဗျ!”
“ဘာဖြစ်တာလဲ ပြောစမ်းပါဦး။”
“ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်ပါ။”
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က Lululeap လို့ခေါ်တဲ့ ဝဘ်ဆိုက်တစ်ခုထဲကို ဝင်ပြီး ဆောင်းပါးတစ်ခုကို ဖွင့်ပြတယ်။
[“Lost Fantasy M ဂိမ်းထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်း”]
Linux Pentagon က Lost Fantasy M ဆိုတဲ့ မိုဘိုင်း RPG ဂိမ်းထုတ်လုပ်မှုကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ လုပ်ငန်းနယ်ပယ်အတွင်း သတင်းရင်းမြစ်များအရ Linux Pentagon သည် ၎င်းတို့၏ ယခင်ထုတ်ကုန်များဖြစ်သော Raketails နှင့် Parastone 2 တို့၏ စီးပွားရေးအရ ကျရှုံးမှုများကြောင့် မိုဘိုင်းဈေးကွက်မှ နုတ်ထွက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကပင် စီမံကိန်းရပ်ဆိုင်းရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ Linux Pentagon က ၎င်းသည် ကွန်ဆိုးလ်ဂိမ်းများ (console games) ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် မလွှဲမရှောင်သာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဂိမ်းတီထွင်သူများနှင့်လည်း ကြိုတင်ညှိနှိုင်းမှုများ ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့သည်။
သို့သော် Lost Fantasy ၏ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် Pentagon တစ်ခုလုံး၏ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်ဟောင်း ဖြစ်သူ [[Ichikawa Shigeru]] ကတော့ ကုမ္ပဏီ၏ တစ်ဖက်သတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက ၎င်းကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ကြောင်း ပြောကြားကာ တီထွင်သူများနှင့်အတူ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်မည်ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ?”
[[Taekgyu]] က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူတို့က Lost Fantasy M ထုတ်လုပ်မှုကို ရပ်လိုက်ပြီတဲ့!”
“နေပါဦး၊ Lost Fantasy ဆိုတာ ဘာလဲ” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်တော့ သူက အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
သူက ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။
“Lost Fantasy 12 ထဲက အဓိကဇာတ်ကောင် Lucy လေ၊ ကျွန်တော့်ကားပေါ်မှာ ကပ်ထားတဲ့ ဇာတ်ကောင်လေ။ အရင်က ပြောပြဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ မေ့သွားပြန်ပြီလား?”
ကျွန်တော် မမှတ်မိပါ။ ကျွန်တော် [[Taekgyu]] ကို စိတ်အေးအောင် လုပ်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ ထုတ်လုပ်မှုကို ရပ်လိုက်တာလဲ?”
“အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ မျက်ရည်ကျစရာ ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိတယ်လေ” ဟု သူက ပြောသည်။
“အော် ဟုတ်လား? ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် နားမထောင်တော့ဘူး” လို့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“နားထောင်ပါဆို” ဟု သူက အတင်းအကျပ် ပြောပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြလေသည်။ Lost Fantasy သည် ဂျပန်ဂိမ်းကုမ္ပဏီ Pentagon မှ ထုတ်လုပ်သော ဂိမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
အရင်က ဂျပန်သည် ကွန်ဆိုးလ်ဂိမ်းဈေးကွက်ကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဂိမ်းဈေးကွက်က အွန်လိုင်းနှင့် မိုဘိုင်းပလက်ဖောင်းများဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည့်အခါ ကွန်ဆိုးလ်ဂိမ်းထုတ်လုပ်သူများမှာ အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့လာရသည်။
ငွေကြေးပြဿနာများကြောင့် Pentagon သည် Linux ဟူသော တူညီသည့်လုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှ ကုမ္ပဏီတစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းကာ LinuxPentagon ဟု အမည်ရသည့် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။
ပူးပေါင်းလိုက်သော်လည်း အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်မလာခဲ့ပေ။ ကွန်ဆိုးလ်ဂိမ်းများ၏ အဆင့်အတန်း ကျဆင်းသွားသည့်အချိန်တွင် အွန်လိုင်းဂိမ်းဈေးကွက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အမေရိကန်မှ Ice Storm နှင့် ကိုရီးယားမှ LC Soft ကဲ့သို့သော ကုမ္ပဏီများ၏ အရိပ်အောက်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် မိုဘိုင်းဂိမ်းဈေးကွက်သို့ ရည်မှန်းချက်ကြီးစွာဖြင့် ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို အရှုံးကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရကာ ကုမ္ပဏီသမိုင်းတွင် အကြီးမားဆုံးသော သုံးလပတ်အရှုံးကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ရသည်။
နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရှုံးဦးမည်ဆိုပါက စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့မှာ ရာထူးမှ ဆင်းပေးရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်။
အသုံးပြုသူအများအပြားရှိသော မိုဘိုင်းဂိမ်းများနှင့်မတူဘဲ ကွန်ဆိုးလ်ဂိမ်းဈေးကွက်တွင် ဝါသနာရှင်များစွာ ရှိသည်။ Pentagon ကဲ့သို့ ဝါသနာရှင်များစွာရှိသည့် သင့်တော်သော ကွန်ဆိုးလ်ဂိမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပါက လုံလောက်သော အမြတ်အစွန်းရနိုင်မည်ဟု စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့က ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့သည် Lost Fantasy M ၏ ထုတ်လုပ်မှုကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး ကွန်ဆိုးလ်ဂိမ်းထုတ်လုပ်ရေးဘက်သို့ အာရုံစိုက်ရန် အဖွဲ့ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် Lost Fantasy ကို အစောပိုင်းအဆင့်ကတည်းက တီထွင်လာခဲ့သူ [[Ichikawa Shigeru]] က ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီမှ ထွက်ခွာသွားမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။
“ဒါက [[Shigeru]] အတွက်တော့ တကယ့်ကို ထိုးနှက်ချက်ပဲ။”
Pentagon နှင့် Linux တို့သည် တန်းတူပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ ဘယ်ဘက်ကမှ သိမ်းပိုက်ခြင်းမဟုတ်သည့်အတွက် မည်သူက စီမံခန့်ခွဲမှုကို တာဝန်ယူမည်နည်းဆိုသည်မှာ ပြဿနာဖြစ်လာသည်။ Pentagon ၏ မန်နေဂျာ [[Ichikawa Shigeru]] က Linux ထံသို့ စီမံခန့်ခွဲမှုအခွင့်အာဏာကို အလိုအလျောက် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ သူသည် စီမံခန့်ခွဲရေးလုပ်ငန်းများမှ ဖယ်ခွာပြီး သူကိုယ်တိုင် တီထွင်ဖန်တီးလိုသော ဂိမ်းများကိုသာ ပြုလုပ်ချင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး မူလကလည်း တီထွင်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုအရာကပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
[[Taekgyu]] က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “[[Shigeru]] က ယန်း ၁ ဘီလီယံလောက်နဲ့တင် ထုတ်လုပ်မှုကို ရပ်လိုက်တာလေ! ဒါက ဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စလား” ဟု ပြောသည်။
“ယန်း ၁ ဘီလီယံဆိုတာ ဝမ် ၁၀ ဘီလီယံနဲ့ ညီမျှတယ်ဆိုတာ သိလား?”
“ဘာဖြစ်လဲ! ဝမ် ၁၀ ဘီလီယံလောက်နဲ့!”
“... ဝမ် ၁၀ ဘီလီယံဆိုတာ မင်းအတွက် ဟာသတစ်ခုလား?”
ကျွန်တော်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။ “အဲဒါ မထွက်လာရင် တခြားဂိမ်းတစ်ခုကို ပြောင်းလုပ်လို့ မရဘူးလား?”
ပြန်လည်ဖြေကြားသည့်အနေဖြင့် [[Taekgyu]] က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ကာ “Lost Fantasy က တခြားဂိမ်းတွေနဲ့ မတူဘူး” ဟု အော်သည်။
“ဘာက မတူလို့လဲ?”
“အဲဒါက အိပ်မက်တွေ၊ စွန့်စားခန်းတွေနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေအကြောင်းမို့လို့လေ!”
ဒီနေရာမှာတော့ သူပြောတာကို ကျွန်တော် လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပါ။
“ဒီမှာကြည့်၊ Luluweb က Lost Fantasy ဘုတ်အဖွဲ့လေ။ Linux Pentagon ထံသို့ ကန့်ကွက်ကြောင်း အီးမေးလ်ကို အဖွဲ့လိုက် ပို့ဖို့ လက်မှတ်တွေ ကောက်နေကြတယ်။ ဒီမှာ EDM ဆိုတဲ့ ဂိမ်းကစားသူတစ်ယောက်ဆိုရင် နောက်တစ်ရက်မှာ ရုံးချုပ်ရှေ့သွားပြီး တစ်ယောက်တည်း ကန့်ကွက်ဖို့တောင် စီစဉ်နေတာ၊ သူက ဂျပန်သွားမယ့် လက်မှတ်တောင် ဝယ်ပြီးသွားပြီ။”
တကယ်ပင် ဂျပန်သွားမည့် လေယာဉ်လက်မှတ်များနှင့် ဂျပန်ဘာသာဖြင့် ရေးထားသော ကန့်ကွက်စာတန်းများကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး တင်ထားသည်။
ဟွန်း၊ သူတို့မှာ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိကြဘူးထင်တယ်။ အလုပ်လက်မဲ့တွေလား?
[[Taekgyu]] က ကျွန်တော့်ကို ငဲ့ကြည့်ရင်း “အခုထိ ရှေ့မှာ ဘာမှ မမြင်ရသေးဘူးလား” ဟု မေးသည်။
“ဘာကို မြင်ရမှာလဲ?”
“‘Lost Fantasy M Mega Hit’ ဆိုတဲ့ စာတန်းမျိုးလေ။”
“မမြင်ရပါဘူး၊ လုံးဝ မမြင်ရဘူး။”
[[Yeji]] မြင်နိုင်သည့်တိုင် မှန်ကန်သမျှ အရာအားလုံးက မြင်နေရတာ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍သာ အဲဒီလိုမျိုးဆိုရင် နေ့တိုင်း ဟိုလိုဂရမ်တွေ သန်းပေါင်းများစွာ ပေါ်လာနေမှာပေါ့။
[[Taekgyu]] က ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာစွာဖြင့် “မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ပဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ကြရအောင်” ဟု ပြောသည်။
“ဟင်?”
“ကျွန်တော်တို့က ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက Lost Fantasy အသုံးပြုသူတွေအတွက် [[Shigeru Ichikawa]] ကို တီထွင်မှုရန်ပုံငွေ ပံ့ပိုးပေးရမယ်။ ဝမ် ၁၀ ဘီလီယံအောက်ပဲ ကုန်ကျမှာလေ။”
ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော် ရှာထားတဲ့ ငွေတွေကို ဘာလုပ်မလဲ? ကျွန်တော့် ဝါသနာအတွက်ပဲ သုံးသင့်တာပေါ့။
သူ တကယ်လိုချင်နေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ကို စိတ်ဓာတ်ကျအောင် ပြောလိုက်မိတဲ့အတွက် ကျွန်တော် အားနာမိသည်။ ဝမ် ၁၀ ဘီလီယံလောက်ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေနိုင်ပါသေးတယ်။
“ခဏလောက် စောင့်ဦး။”
ကျွန်တော် K ကုမ္ပဏီ၏ CEO ထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
ကလစ်
“အခု စကားပြောဖို့ အဆင်ပြေလား?”
[ပြေပါတယ်၊ ပြောပါခင်ဗျာ။]
ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်ပင် အကြောင်းအရာသို့ ဝင်လိုက်သည်။
“ဂျပန်မှာ Linux Pentagon ဆိုတဲ့ ဂိမ်းကုမ္ပဏီတစ်ခုရှိတယ်၊ အဲဒီမှာ [[Ichikawa Shigeru]] ဆိုတဲ့ တီထွင်သူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ့ကို ဆက်သွယ်ပေးပြီး OTK ကုမ္ပဏီက (Otaekgyu မဟုတ်ဘူး) ယန်း ၁ ဘီလီယံကို တီထွင်မှုအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောပြပေးပါ။”