အခန်း (၅၁)
*တီတီတီ!*
ဖုန်းမြည်သံကြောင့် အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ မျက်လုံးကိုဖွင့်ပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
အိပ်မှုန်စုန်နဲ့ ဖုန်းကိုဖြေလိုက်သည်။
“ဟယ်လို။”
ဖုန်းထဲကနေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော့်ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်သွားစေသည်။
“[ တက်ဂဲ့ယူ ဆန်းဘေး!]”
“······?”
ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ရှင်းယူရီ ဖြစ်နေသည်။
မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း “ဪ၊ ယူရီ လား။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။” ဟု မေးလိုက်သည်။
“[ဆန်းဘေး ဒီနှစ်ကျောင်းပြန်တက်မယ်လို့ ပြောထားတယ်မလား။]”
“အေး၊ ဟုတ်တယ်။”
ကျောင်းနားထားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီဆိုတော့ ဒီနှစ်တော့ ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ တကယ်ကို စိတ်ကူးထားတာဖြစ်သည်။
“ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ လျှောက်လွှာတင်ပြီးပြီလား။”
“မကြာခင် စရတော့မှာ။”
ယူရီ က အရေးတကြီး ပြောလာသည်။ “[ဒီနေ့က နောက်ဆုံးရက်လေ။]”
“ဗျာ? အချိန်တွေ ဘယ်လိုတောင် မြန်လိုက်တာလဲ။”
“[ကျောင်းကို အခုချက်ချင်းလာခဲ့။ ၄ နာရီခွဲလောက်ဆို ကျောင်းသားသမဂ္ဂအဆောက်အအုံရှေ့မှာ စောင့်နေမယ်။ ကြားလား။]”
“အေး။ သိပြီ။”
ဖုန်းကျသွားသည်။
အချိန်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ညနေ ၃ နာရီ ၂၀ မိနစ်။ ၄ နာရီခွဲမီအောင်သွားဖို့ဆိုရင် အတော်လေး အချိန်ကျပ်နေပြီ။
မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရေချိုး၊ အဝတ်အစားလဲပြီး ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော် ဟိုပြေးဒီပြေးလုပ်နေတာကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။
“ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
“ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ လျှောက်လွှာတင်မလို့။”
သူက နားမလည်သလိုနဲ့ “မင်း ကျောင်းထွက်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။” ဟု မေးသည်။
“······။”
ကျွန်တော် ကျောင်းမထွက်ရသေးဘူးလေ။
***
ကျောင်းသားသမဂ္ဂအဆောက်အအုံရှေ့ ရောက်တဲ့အခါ ဆံပင်ရွှေရောင်နဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက အရပ်အသင့်အတင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်သွယ်လျပြီး မျက်နှာလေးက သေးသေးလေးဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ ရွှေ အရောင်ဆံပင်တွေကို မုန့်ဆိတ်ကေထုံးထားပြီး ပေါ်လွင်နေတဲ့ လည်ပင်းမှာတော့ အနက်ရောင် ကော်လာ (Choker) လေး ပတ်ထားသည်။
မတွေ့တာကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ သူမက အရင်အတိုင်း လှပနေဆဲပင်။
“မြန်မြန်လုပ်ပါ ဆန်းဘေး။”
“သိပြီ။”
ယူရီ နဲ့အတူ ကျောင်းသားသမဂ္ဂအဆောက်အအုံထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။ အချိန်မီသွားလိုက်တာကြောင့် လျှောက်လွှာကို ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ တင်နိုင်ခဲ့သည်။
ယူရီ က “ကျွန်မသာ ဖုန်းမဆက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဆန်းဘေးကို ကျွန်မပဲ ဂရုစိုက်ပေးရမှာပေါ့။” ဟု ဆူပူလေသည်။
လျှောက်လွှာတင်တာနဲ့တင် ပြီးတာမဟုတ်သေးပေ။ အရေးအကြီးဆုံးအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ကျောင်းလခပေးသွင်းရမယ့်အပိုင်းက ကျန်သေးသည်။
ကျောင်းလခဘေလ်ကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။
“၃ သိန်း ၄ သောင်း ဝမ်?”
ငါမှားဖတ်မိတာလားလို့ ခဏလောက် တွေးမိသွားသည်။
စစ်တပ်မသွားခင်တုန်းက ၂ သိန်းဝန်းကျင်လောက်ပဲ ရှိတာမဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် တက်သွားတာလဲ။
ကျောင်းလခတွေ တက်တယ်လို့ ကြားပေမဲ့ ဒီလောက်ထိ တက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိ။ အစိုးရတက္ကသိုလ်တောင် ဒီလောက်ဈေးကြီးရင် ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတွေဆို ဘယ်လိုနေမလဲ။
ဒီပမာဏက တစ်နှစ်ကို ၇ သန်းဝန်းကျင်လောက် ရှိတာကြောင့် အလယ်အလတ်တန်းစားမိသားစုတွေအတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပါပဲ။
“ကျွန်မလည်း နှစ်နှစ်လောက်က စစ်မှုထမ်းပြီး ပြန်မလာခင်အထိ ကျောင်းလခအတွက် ပူပန်နေရတာပဲ။ အခုတော့ သိပ်ကိစ္စမရှိတော့ပါဘူး။”
“ဒီနေ့ ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ လျှောက်တာလား။” ယူရီ က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
“ကျွန်မက အစကတည်းက တစ်နှစ်နားထားတာဆိုတော့ သီးသန့်လျှောက်စရာမလိုဘူး။”
သူက ကျွန်တော့်ကြောင့်ပဲ ကျောင်းကိုလာခဲ့တာလား။
ကျေးဇူးတင်စကား ပြောမလို့လုပ်တုန်း ဒီအတွေးက ခေါင်းထဲဝင်လာသည်။
“အွန်လိုင်းကနေ လုပ်လို့မရဘူးလား။”
ဒီခေတ်ကြီးမှာ ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ လျှောက်လွှာတင်ဖို့အတွက် တကူးတက ကျောင်းကိုလာရဦးမှာလား။ ကျောင်းဝဘ်ဆိုက်ထဲဝင်၊ ကျောင်းသား ID နံပါတ်ရိုက်ထည့်ပြီး ကလစ်အနည်းငယ်နှိပ်လိုက်ရုံနဲ့ ပြီးတာပဲလေ။
ယူရီ က ကျွန်တော့်စကားကြောင့် အံ့သြသွားပုံရသည်။
“အဲ... အဲဒါကတော့...”
ဒါပေမဲ့ ခဏအကြာမှာပဲ သူရယ်မောရင်း “အာ၊ ဘာဖြစ်လဲ။ အရေးကြီးတာက ကျောင်းပြန်တက်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့တာပဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။” ဟု ပြောသည်။
“အဲဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့။”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့သူသာ ဖုန်းမဆက်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းနားထားတဲ့ကာလက အတင်းအကျပ်ပဲ တိုးမြှင့်ခံရတော့မှာ။
“ဆန်းဘေး ထမင်းမစားရသေးဘူးမလား။ တစ်ခုခုသွားစားရအောင်။”
“ဒီနေ့တော့ ငါ့အလှည့်ပဲ။”
ဗဟိုစာကြည့်တိုက်အဆောက်အအုံကို ညွှန်ပြရင်း “ကျောင်းစားသောက်ဆိုင်မှာလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။
အဲဒီအခါ ယူရီ က တည်ကြည်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ကြည့်သည်။
“ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ထမင်းစားမယ်ဆိုရင် ကောင်းကောင်းစားရမှာပေါ့။ အမဲသားစားသွားကြမလား။”
“ဟမ်?”
ကျောင်းနားထားတဲ့ကျောင်းသားမှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရှိလို့လဲ။
ယူရီ က ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး သဘောတကျ ရယ်မောသည်။
“စတာပါ။ ကျွန်မပဲ ရှင်းမှာမို့လို့ အရမ်းအရသာရှိတဲ့နေရာ သွားစားရအောင်။ တက္ကစီငှားစီးသွားမလား။”
“ငါ ကားနဲ့လာတယ်။”
ကျွန်တော် အမြန်ပဲ အပြင်ထွက်ပြီး ကားဆီသွားလိုက်သည်။
ကားသော့ကိုထုတ်ပြီး ခလုတ်ကိုနှိပ်လိုက်သည်။
တီ!
အနားမှာရပ်ထားတဲ့ အပြာရောင်အားကစားကားလေးက မီးလင်းလာသည်။
ယူရီ က မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ အံ့သြသွားသည်။
“i8 ပါလား။ ဆန်းဘေး ဒီကားဝယ်လိုက်တာလား။”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကားမဟုတ်ဘူး၊ ငါနဲ့အတူနေတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ကား။”
ဒီကားတစ်စီးတည်းတင် ဝမ်သန်း ၂၀၀ နီးပါးတန်သည်။ သာမန်ကျောင်းသားတစ်ယောက် စီးမယ့်ကားမျိုးတော့ မဟုတ်။
“ဒါပေမဲ့ ဆန်းဘေး စီးလို့ရလို့လား။ ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းတွေတောင် ကားကို လွယ်လွယ်နဲ့ မငှားပေးကြဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်။”
“ရပါတယ်။ သူလည်း အိမ်ကနေ အပြင်သိပ်မထွက်တာပဲ။”
***
ယူရီ ညွှန်ပြတဲ့အတိုင်း ဒိုဆန်ပန်းခြံဘက်ကို ကားမောင်းသွားလိုက်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယူရီ က ဖုန်းနဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကြိုတင်ဘိုကင်တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆူရှီဆိုင်တစ်ခုရှေ့ ရောက်သွားကြသည်။
အပြင်က မီနူးဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ညစာ အိုမာကာဆေး (Omakase) တစ်ယောက်ကို ဝမ် ၁ သိန်း ၈ သောင်းနှုန်း ဖြစ်နေသည်။
ဒီလူကတော့ တကယ်ကို ဈေးကြီးတဲ့နေရာတွေပဲ စားတတ်တာပဲ။
ကျွန်တော်တို့ စားပွဲမှာ ဘေးချင်းကပ်ထိုင်ပြီး အိုမာကာဆေးကို မှာလိုက်သည်။
“ဘီယာလေးနဲ့ စလိုက်ရအောင်။”
“ငါ ကားမောင်းရဦးမှာ။”
“ဒရိုင်ဘာငှားလိုက်လို့ ရတာပဲ။”
“အဲဒီလို လုပ်ကြမလား။”
ညစာစားချိန် နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ ဆိုင်ထဲမှာ လူတွေ တစ်ဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာသည်။ ခဏအကြာမှာတော့ ကျွန်တော်တို့စားပွဲတင်မကဘဲ တစ်ကိုယ်တော်အခန်းတွေပါ လူတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်သွားသည်။
ကြိုတင်ဘိုကင် မတင်ထားရင် လာစားဖို့တောင် မလွယ်တဲ့နေရာမျိုး ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဘီယာခွက်ချင်း တိုက်လိုက်ကြသည်။ အေးစက်စက်ဘီယာက လည်ချောင်းထဲကို ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းသွားသည်။
“ကျောင်းဖွင့်ရင် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒုတိယနှစ်မှာ အတူတူဖြစ်ကြတော့မှာပေါ့။”
ယူရီ က မနှစ်က ကျောင်းနားပြီး အမေရိကကို ဘာသာစကားသင်ဖို့ သွားခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်လုံး ကိုရီးယားမှာ သိပ်မရှိကြတာကြောင့် တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး သိပ်မရခဲ့။
ဒါပေမဲ့ ယူရီ က မှတ်မိစရာတစ်ခုခုရှိရင် တစ်ခါတလေ ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်လေ့ရှိသည်။
အစတုန်းကတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို သဘောကျနေတာလားလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ပုံရသည်။ အချစ်ရေးထက်စာရင် လူမှုရေးအရ ရင်းနှီးတာမျိုးနဲ့ ပိုတူသည်။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စိတ်အငွေ့အသက် လုံးဝမရှိတာတော့လည်း မဟုတ်ပြန်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ကတော့ အခုထိ ဆန်းဘေး-ဟူဘေး (အကြီး-အငယ်) ဆက်ဆံရေးကို ကောင်းကောင်းထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲပင်။
“ဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့အရာတွေ စားဖို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရထားလို့လား။”
“ရတာပေါ့။ ဆန်းဘေးကြောင့် ကျွန်မ ပိုက်ဆံအများကြီးရခဲ့တာလေ။”
“ဪ? ဘယ်က ပိုက်ဆံလဲ။”
ယူရီ က တမင်သက်သက် ဆော့ကစားတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြောသည်။
“ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် ရှယ်ယာတွေ အများကြီးတက်သွားတာ မသိဘူးလား။”
“အာ။”
L6 ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းလိုက်တဲ့ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် စမတ်ဖုန်းဈေးကွက်ကနေ ထွက်သွားတော့မလို သတင်းတွေထွက်ခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် က စားသုံးသူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုပြန်ရဖို့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အလေးပေးပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာ ပရီမီယံမော်ဒယ် L7 ကို စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။
L7 က အလွန်အမင်း ရေပန်းစားခဲ့ပြီး အရင်နှစ်က အိပ်မက်ဆိုးတွေကို ဖျောက်ဖျက်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီကလည်း ဆီမီးကွန်ဒတ်တာနဲ့ အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်းကဏ္ဍတွေအထိ ချဲ့ထွင်ခဲ့တာကြောင့် ရှယ်ယာဈေးက ဝမ် ၁ ဒသမ ၉ သန်းကျော်အထိ တက်သွားပြီး အရင်အမြင့်ဆုံးစံချိန်ကို ကျော်တက်သွားခဲ့သည်။
ရှယ်ယာဈေးကွက်မှာတော့ မကြာခင် ဝမ် ၂ သန်းကျော်လိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းချက်တွေ ထွက်ပေါ်နေသည်။
“မင်း ရှယ်ယာ ၂၀ ပိုင်ထားတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ယူရီ က ပြုံးရင်း ခေါင်းခါသည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
“အဲဒီအချိန်တုန်းက ရောင်းလိုက်တာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ရှယ်ယာ ၃၀ ထပ်ဝယ်ထားတာ။ အခုဆိုရင် စုစုပေါင်း ၅၀ ရှိသွားပြီ။”
“······။”
ဒါက ဝမ်သန်း ၁၀၀ နီးပါးပဲ။
အင်းလေ၊ ကျွန်တော်နေတဲ့အိမ်တန်ဖိုးက ဝမ်သန်း ၂၀၀၀ ကျော်တာကိုး၊ ဝမ်သန်း ၁၀၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာက သူတို့အတွက်တော့ ဘာမှမဟုတ်လောက်ပါဘူး။
“အနာဂတ်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ဆိုရင် ဆန်းဘေးရဲ့ အကြံဉာဏ်ကိုပဲ နားထောင်ရတော့မှာပဲ။”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်သည်။
“ငါက ဘာကျွမ်းကျင်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မအမြင်မှာတော့ ဆန်းဘေးက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် အကဲခတ်ကောင်းတဲ့ အာရုံခံစားမှုရှိတယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒီနယ်ပယ်မှာသာ ကျောင်းပြီးရင် အလုပ်လုပ်မယ်ဆိုရင် အရမ်းတော်မှာပဲ။”
“……”
သူက အဲဒီလောက်အထိ သတိထားမိတဲ့ အာရုံခံစားမှုကောင်းနေတာပဲ။
စားဖိုမှူးက ဆူရှီတစ်ပွဲချင်းစီကို ချပေးရင်း “ဒါက အာကာမိပါ၊ ဒါကတော့ အိုတိုရိုပါ” ဟု လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရှင်းပြပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဘီယာကို ငုံ့သောက်ရင်း ဆူရှီအရသာကို ခံစားနေကြသည်။
“အရသာရှိတယ်မလား။”
“အရသာရှိတာပေါ့။”
စားကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လူတွေက ဘာလို့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ငွေအများကြီးပေးပြီး လာစားကြတာလဲဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။
ဈေးကြီးတယ်၊ ဈေးပေါတယ်ဆိုတာက နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပေးလိုက်တဲ့ငွေနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့အရသာနဲ့ ဝန်ဆောင်မှုကို ရတယ်ဆိုရင် ဝမ် ၂ သိန်းဆိုတာလည်း တန်ပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ဝမ် ၅ ထောင်ဖိုးစားပြီး စိတ်ပျက်ရတယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါက ငွေအလကားဖြုန်းတာပဲ။
“ဆန်းဘေး အကြီးတန်းကျောင်းသားတွေရဲ့ OT ပွဲကို တက်မှာလား။”
“မတက်ဘူး။”
ကျောင်းပြန်တက်တဲ့ကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲဒီလိုနေရာမျိုးသွားဖို့က အဆင်မပြေလှဘူး။ တစ်နည်းအားဖြင့်သာဆိုရင် ဂျောင်အီလ် ကတော့ သေချာပေါက် တက်မှာပဲ။
“ဒါဆိုရင် ကျောင်းသားသစ်ကြိုဆိုပွဲရော။”
အဲဒါလည်း မတက်ဖြစ်လောက်ဘူး။
“ဘာလို့လဲ။”
အဲဒီအချိန်လောက်မှာ ဟောင်ကောင် ကိုသွားဖို့ အစီအစဉ်ရှိလို့။
“ဟောင်ကောင် လား။ ဘာကိစ္စနဲ့လဲ။”
“သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ သွားလည်မလို့ပါ။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရဲ့အစ်မက အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်တာလေ။”
“အော်၊ အဲဒါကို အရင်က ကြားဖူးသလိုပဲ။”
စကားပြောနေရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ဘီယာခွက်က အလွတ်ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ထပ် ဘီယာနှစ်ခွက် ထပ်မှာလိုက်သည်။
“ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မလည်း ဟောင်ကောင် ကိုသွားချင်လိုက်တာ။”
“မင်း အမေရိကမှာ ပျော်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။”
အဲဒီစကားကြားတော့ ယူရီ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။
“ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မက စာပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာပါ။”
“ဟုတ်ပါပြီ။ ယုံပါတယ်ဗျာ။”
“ဟာ။”
ယူရီ နှုတ်ခမ်းဆူပြီး “ဒါနဲ့ ဆန်းဘေးရော တစ်နှစ်လုံး ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။” ဟု မေးသည်။
ကျွန်တော် ဘီယာကို ငုံ့သောက်ရင်း ရယ်လိုက်သည်။
“အော်၊ သိတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ဟိုဟာလေးလုပ်လိုက် ဒီဟာလေးလုပ်လိုက်ပေါ့။”
***
ဟောင်ကောင် ချက်လက်ကော့ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်။
ကျွန်တော် တက်ဂဲ့ယူ နဲ့အတူ လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့သည်။ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးနေရာမှာတော့ ဟျွန်းဂျူနဲ့ အယ်လီတို့က ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြိုနေကြသည်။
ဟျွန်းဂျူက ခါးမြင့်စကတ်နဲ့ ဘလောက်စ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အယ်လီကတော့ အမျိုးသမီးဝတ် စွတ်အင်္ကျီဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသည်။ ဆံပင်အတိုကြောင့် ဖြစ်မည်၊ သူမဆီကနေ ခေတ်ဆန်တဲ့ပုံစံမျိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။
အယ်လီက ကျွန်တော်တို့ကို မြင်တာနဲ့ လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။
“ဟောင်ကောင် ကို ကြိုဆိုပါတယ်!”
ဟျွန်းဂျူက ပြောသည်။
“လာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မခက်ခဲပါဘူး။ ပထမတန်း (First Class) က တော်တော်သက်တောင့်သက်သာရှိပါတယ်။”
တက်ဂဲ့ယူ က ခေါင်းညိတ်ပြီး ထောက်ခံသည်။
အိမ်ကနေ လေဆိပ်ကိုလာရတာကပဲ ပိုပြီးခက်ခဲသေးသည်။
လေယာဉ်ပေါ်မှာ လှဲအိပ်လို့ရတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းကမှ သိခဲ့ရသည်။ သူတို့က အထဲမှာ ဝတ်ဖို့ ညအိပ်ဝတ်စုံတောင် ပေးသေးသည်။
အမေရိက ဒါမှမဟုတ် ဥရောပလို ခရီးဝေးမဟုတ်ပါဘူး။ နာရီအနည်းငယ်ပဲကြာတဲ့ ဟောင်ကောင် ကို ပထမတန်းနဲ့လာရတာက အလွန်အကျွံဖြုန်းတီးရာရောက်သည်။
စီးပွားရေးတန်း (Business Class) နဲ့လာရင်တောင် လုံလောက်ပေမယ့် ငွေစုချင်တာကြောင့် ပထမတန်းအတွက် ပိုက်ဆံမပေးခဲ့တာဖြစ်သည်။
အယ်လီက ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး သူမလက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ဆန့်တန်းပေးသည်။
“ကြာပြီနော် ဂျင်ဟူ။ အဲဒီအချိန်တွေတုန်းက ဘယ်လိုနေလဲ။”
ကျွန်တော် သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါတယ်။ မင်းရော အယ်လီ၊ ဘယ်လိုနေလဲ။”
ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာ ၃ လလောက်ရှိပြီ။ ဩစတြေးလျကနေ ပြန်လာတုန်းက ဟောင်ကောင် မှာ တစ်ရက်လောက် ခေတ္တရပ်နားခဲ့တုန်းက တစ်ခါတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။
အယ်လီက နောက်ပြောင်ရင်း “ကျွန်မက အရမ်းအလုပ်များနေလို့ ကိုရီးယားကို ထွက်ပြေးသွားမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ” ဟု ပြောသည်။
ဟျွန်းဂျူနူနာက “မင်းအမေ ကျန်းမာရေးကောင်းရဲ့လား” ဟု မေးသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကောင်းပါတယ်။ တက်ဂဲ့ယူ နဲ့ ကျွန်မ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အောက်ကိုသွားခဲ့ကြတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကျန်းမာရေးအကြောင်း မေးမြန်းရင်း ကားပါကင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားကြသည်။
တီ!
အယ်လီက ရီမုဒ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တဲ့အခါ ကြီးမားတဲ့ ဇိမ်ခံဆီဒင်ကားကြီးတစ်စီးရဲ့ မီးတွေလင်းလာသည်။ အဲဒါက S-Class မိုင်ဘက်ခ်ကားဖြစ်သည်။
“ဒါ ဘာကားလဲ။”
“ကုမ္ပဏီကားပါ။ ကျွန်မကို သက်တောင့်သက်သာနဲ့ လာကြိုပေးမယ်လို့ ပြောလို့ပါ။”
ကျွန်တော်တို့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို ပင်စည်ထဲထည့်ပြီး နောက်ခန်းမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ခြေဆန့်လို့ရလောက်အောင် နေရာကျယ်သည်။
ဟျွန်းဂျူနူနာက ရှေ့ခုံမှာထိုင်ပြီး အယ်လီကတော့ ကားမောင်းသည်။ ဗြိတိသျှတို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ကားမောင်းသူနေရာနဲ့ လမ်းသွားလမ်းလာဦးတည်ချက်တွေက ကိုရီးယားနဲ့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။
လေဆိပ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ကားက မြို့လယ်ခေါင်ဆီဦးတည်ပြီး အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်မှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းမောင်းနှင်သွားသည်။
“လမ်းပြင်နေပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် ဟိုဘက်ကို လှည့်သွားရလိမ့်မယ်။”
လမ်းရဲ့ဘေးနှစ်ဖက်မှာတော့ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံတွေက ထူထပ်စွာနဲ့ မိုးထိအောင်ပေါက်နေသည်။ သစ်ပင်အကိုင်းအခက်တွေလို လမ်းမကြီးဆီကို ဆန့်ထွက်နေတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်အများအပြားက ထူးခြားတဲ့မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးပေးထားသည်။
ကျွန်တော် အရင်က ခံစားခဲ့ရသလိုပဲ၊ ဟောင်ကောင် ဟာ ပြိုကျတော့မလိုဖြစ်နေတဲ့ အဆောက်အအုံအဟောင်းတွေနဲ့ အသစ်ပြီးစီးသွားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေ ရောထွေးနေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့မြင်ကွင်းကို ပြသနေသည်။
ပင်လယ်ကိုဖြတ်ပြီး ဟောင်ကောင် ကျွန်းကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဖန်သားပြင်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အထပ်မြင့်အဆောက်အအုံတွေက ဆိုးလ်မြို့က တေဟရန်လမ်းမကြီးကို အမှတ်ရစေသည်။
ဒါကတော့ ဟောင်ကောင် ရဲ့ နှလုံးသည်းပွတ်နဲ့ အာရှရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးဗဟိုချက်ဖြစ်တဲ့ ဆန်ထရယ် (Central) ပဲဖြစ်သည်။
ကားက အထပ် ၆၀ လောက်ရှိတဲ့ ဧရာမအဆောက်အအုံတစ်ခုရဲ့ အရှေ့မှာ ရပ်သွားသည်။ ကျွန်တော်တို့ ဆင်းလိုက်တဲ့အခါ အဝင်ဝမှာရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က ကားပါကင်ထိုးဖို့အတွက် အယ်လီဆီကနေ ကားသော့ကိုယူသွားသည်။
ဧရာမ လည်ပတ်တံခါးကြီးရဲ့ အပေါ်မှာတော့ “ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အဆောက်အအုံ” ဆိုတဲ့ စာသားကို မြင်နေရသည်။
တက်ဂဲ့ယူ က “ဒါဆိုရင် ဒါက ကျွန်တော့်အစ်မ အလုပ်လုပ်တဲ့နေရာပေါ့။” ဟု အံ့ဩစွာပြောသည်။
“ဝင်သွားရအောင်။”
ကျွန်တော်တို့ ဟျွန်းဂျူနောက်ကနေ အဆောက်အအုံထဲကို လိုက်ဝင်သွားသည်။ အယ်လီက ရှေ့စားပွဲမှာရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းကို စကားပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ကို အတွင်းဘက်က ဓာတ်လှေကားဆီ လမ်းညွှန်ပေးသည်။
ဓာတ်လှေကားက အထပ် ၅၈ ထပ်မြောက်၊ အမြင့်ဆုံးထပ်ဆီကို လျင်မြန်စွာတက်သွားသည်။ ဗစ်တိုးရီးယားဆိပ်ကမ်းကို အပေါ်စီးကနေ မြင်ရတဲ့ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှာတော့ ဆံပင်ဖြူဖြူနဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူဖြူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားတဲ့အခါ သူက အဆင်မပြေတဲ့ ကိုရီးယားစကားနဲ့ “ကြိုဆိုပါတယ်။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကို ကြိုဆိုပါတယ်” ဟု နှုတ်ဆက်သည်။
သူက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ အာရှဌာနခွဲကို တာဝန်ယူထားတဲ့ ရုံးညွှန်ကြားရေးမှူး ချေ့စ် ဆောက်သ်ဝဲလ် (Chase Southwell) ဖြစ်သည်။