အခန်း (၅၀)
မကြာမီမှာပင် ဂျာဂျန်မြောင်၊ ဂျမ်ပုံး၊ ထမင်းကြော်နှင့် တန်ဆူယွတ်တို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပို့ဆောင်ပေးသူက ရှုပ်ပွနေသော ရုံးခန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး “အခုမှ ပြောင်းလာတာနဲ့ တူတယ်နော်။ ကျွန်တော်တို့ဘက်က အားဖြည့်ပေးထားတာတွေ အများကြီးပါ၊ မကြာခဏ မှာပေးပါဦး” ဟု ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဗလာကျင်းနေသော စားပွဲဝိုင်းပတ်လည်တွင် ထိုင်ကာ ဂျာဂျန်မြောင် နှင့် ဂျမ်ပုံးကို စားကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာ မစားရသေးသည်မို့ ပို၍ပင် အရသာရှိနေသည်။ တရုတ်အစားအစာဆိုသည်မှာ အမြဲတမ်း အရသာရှိစမြဲပင်။
“နေဖို့နေရာရော ရှာပြီးပြီလား။”
“အခုမှ ရှာရဦးမှာပါ။”
“အဲဒီကြားထဲမှာ ဘယ်မှာနေနေတာလဲ။”
ဆန်းယော့ပ် က ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခေါက်သိမ်းထားသော ကုတင်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “လောလောဆယ်တော့ ဒီမှာပဲ စားပြီး ဒီမှာပဲ အိပ်နေတာပါ။”
“ရေချိုးတာရော။”
“လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းက အဆောက်အအုံမှာ ဆာ(နာ) ရှိပါတယ်။”
ကျောင်းတုန်းက သတိထားမိသည့်အတိုင်းပင်၊ ဤလူသည် အိမ်ခြေရာမဲ့ကဲ့သို့ နေထိုင်ရသည်ကို အသားကျနေပုံရသည်။ မည်သည့်နေရာတွင် ထားထား သူ အဆင်ပြေအောင် နေနိုင်သူမျိုးဖြစ်သည်။
“ဝန်ထမ်းတွေ စခေါ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။”
“ဆန်းဘေးက အကြံပြုထားတဲ့သူတချို့ ရှိပြီးသားပါ။ အခု အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အင်တာဗျူးဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။”
ဤနေရာတွင် “ဆန်းဘေး” ဆိုသည်မှာ သူ့အစ်မဖြစ်သူ မမ ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ယောင်ဂျုံကျွန်းရှိ ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် ပြည်ပစတင်အပ် (startups) များနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအတွက် တွေ့ဆုံနေစဉ်က ဆန်းယော့ပ် နှင့် သူ့၏ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဝန်ထမ်းများသည် ပြည်တွင်းရှိ စတင်အပ်များနှင့် တွေ့ဆုံရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
အလုပ်များလွန်းသဖြင့် အိမ်ရှာရန် သို့မဟုတ် ဝန်ထမ်းခန့်ရန်ပင် အချိန်မရသေးချေ။ အခုတော့ အသက်ရှူချောင်လာပြီဖြစ်၍ တစ်ခုချင်းစီကို စတင်ဖြေရှင်းရမည့်အချိန်ဖြစ်သည်။
ဆန်းယော့ပ် က ရုတ်တရက် “အော်! ဂီဟုန်း ကို သိလား” ဟု မေးသည်။
“ဂီဟုန်း ဆန်းဘေးလား။ သူက ကျွန်တော်တို့ဌာနက ဆန်းဘေးဆိုတော့ သိတာပေါ့။ မကြာသေးခင်ကပဲ တွေ့လိုက်ပါသေးတယ်။”
ဌာနတစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် ဆန်းယော့ပ် နှင့် ဂီဟုန်း တို့သည်လည်း ရင်းနှီးကြသည်။ ဂီဟုန်း က ဆန်းယော့ပ် ထက် ကျောင်းပြီးသည်မှာ စောသော်လည်း ကျောင်းဝင်သည့်နှစ်အရဆိုလျှင် တစ်နှစ်သာ ကွာသည်။
“သူ အခု အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေတယ်။”
“ဟာ၊ တကယ်လား။”
KYB Securities က ထွက်ပြီးနောက် PEF ဘက်ကို လှည့်ကြည့်နေတာ အဆင်မပြေဖြစ်နေပုံရသည်။ အမှန်တော့ ဒီခေတ်မှာ အလုပ်တစ်ခုရဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူလှသည်မဟုတ်ပေ။
“သူ ကျွန်တော့်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ဆက်သွယ်လာတယ်။ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတွေ ရှာနေတယ်လို့ ပြောလာတော့ ကျွန်တော်လည်း တွေ့ဖို့ သဘောတူလိုက်တယ်။”
“K Company မှာ ခန့်ဖို့ စိတ်ကူးနေတာလား။”
ဆန်းယော့ပ် ဆန်းဘေးက နောက်ပြောင်သလို ပြောသည်။
“အရင်ဆုံး တိုင်ပင်ကြည့်ကြတာပေါ့။ ဆန်းဘေးက အင်တာဗျူးပေးမလား။”
အကယ်၍ ဆန်းဘေး ဂီဟုန်း ကို ထိုင်ခိုင်းပြီး အင်တာဗျူးသူနေရာမှာ ထားလိုက်ရင်တော့ ရယ်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။ အလုပ်မရသေးသည့် ဆန်းဘေးတွေကို စီတန်းခိုင်းပြီး အင်တာဗျူးလုပ်ကြည့်ရင်ကော။
ဒါကပဲ အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးခြင်းနဲ့ တီထွင်ဖန်တီးမှု စီးပွားရေးဆိုတာမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် လက်မြှောက်လိုက်သည်။
“ဆန်းဘေးပဲ တာဝန်ယူပေးပါ။”
ယုံကြည်စိတ်ချရသော ဆန်းယော့ပ် နှင့် မတူဘဲ ဆန်းဘေး ဂီဟုန်း ကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်မပေါက်ကြားအောင် ထိန်းနိုင်သူအဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။ အရက်တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်ရုံနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ရေပိုက်ခေါင်းက ရေလိုမျိုး သူဆီကနေ စီးထွက်လာတတ်သည်။
အကယ်၍ သူသာ အင်တာဗျူးလုပ်မည်ဆိုလျှင် နောက်တစ်နေ့မှာတင် ကျောင်းတစ်ခုလုံး ကောလာဟလတွေ ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မည်။
ဆန်းယော့ပ် ဆန်းဘေးက နားလည်သဘောပေါက်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝန်ထမ်းအသစ်တွေကို မြန်မြန်ခန့်မှ ဖြစ်မယ်။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် ကျွန်တော် အရင်ဆုံး လဲကျသွားလိမ့်မယ်။”
သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ မျက်တွင်းတွေ ဟောက်ပက်ဖြစ်ပြီး နွမ်းနယ်နေသည်။ အလေးချိန်လည်း အတော်လေး လျော့သွားပုံရသည်။
“အိပ်ရေးရော ဝရဲ့လား။”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကြောင့် ဆန်းဘေး ဆန်းယော့ပ် က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချသည်။
“အင်း၊ တစ်နေ့ကို သုံးနာရီလောက်တော့ ကောင်းကောင်း အိပ်ဖြစ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ တော်တော်ကောင်းနေပြီပဲ။”
တက်ဂဲ့ယူ က ဝင်ပြောသည်။
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှာ ဝင်လုပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မတောင် သူအလိုချင်ဆုံးဆုက ညဘက် ကောင်းကောင်းအိပ်ရဖို့ပဲလို့ ပြောဖူးတယ်။”
ပြဿနာက ငွေကြေးကဏ္ဍမှာ ရှိနေသည်။
ပိုက်ဆံရှာပြီး ဘာလုပ်မလဲ။ သုံးဖို့တောင် အချိန်မရခင်မှာပဲ သေသွားနိုင်တာမျိုး။
အကုန်လုံးပြီးသွားတော့ စားပြီးသား ပန်းကန်တွေကို အပြင်ထုတ်ထားလိုက်ပြီး ဆန်းဘေး ဆန်းယော့ပ် က ရေနံ ရေနွေးတည်ကာ ကော်ဖီဖျော်သည်။
“စာရင်းကိုင်ဌာနအတွက် လူတစ်ယောက် မြန်မြန်ခန့်မှ ဖြစ်မယ်။ ဘောပင် ဒါမှမဟုတ် ကော်ဖီမစ် လိုတိုင်း ကျွန်တော်ပဲ ဆိုင်ကို ပြေးနေရတာ။”
အသစ်စလုပ်တိုင်း အမြဲတမ်း ခက်ခဲစမြဲပင်။
ကော်ဖီသောက်ပြီးချိန်တွင် အလုပ်ကိစ္စများကို စတင်ဆွေးနွေးကြသည်။
မမ က OTK Company မှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ကုမ္ပဏီစာရင်းကို cloud ထဲတွင် တင်ထားသည်။ ဆန်းဘေး ဆန်းယော့ပ် ကတော့ K Company မှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ပြည်တွင်းကုမ္ပဏီစာရင်းကို စုစည်းထားသည်။
ဘယ်ဘက်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသည်ဖြစ်စေ၊ ဘဏ္ဍာရေးအစီရင်ခံစာများကို လက်ခံရယူခြင်း၊ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းနှင့် နောင်တွင် စီမံခန့်ခွဲခြင်းတို့မှာ K Company ၏ တာဝန်သာဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် သိချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒီကုမ္ပဏီတွေကို ရွေးချယ်တဲ့အခါ ဘာစံနှုန်းတွေ သုံးခဲ့တာလဲ။”
ဒီကုမ္ပဏီတွေကြားမှာ နိုင်ငံသား၊ လုပ်ငန်းအမျိုးအစား၊ စီးပွားရေးပုံစံ စသည်ဖြင့် ဘုံအချက်ဆိုတာ မရှိသလောက်ပင်။ တချို့က ချက်ချင်းကို အောင်မြင်မည့်ပုံပေါက်သလို၊ တချို့ကတော့ တကယ်ရော ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟု မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်တော် အန်စာတုံး လှိမ့်ပြီး ရွေးလိုက်တာ။”
ဆန်းဘေး ဆန်းယော့ပ် က တွေဝေသွားသည်။
“တကယ်လား။”
“နောက်တာပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ အနာဂတ်မှာ တိုးတက်လာဖို့ အလားအလာရှိတယ်လို့ ယုံကြည်ရတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကို ရွေးလိုက်တာပါ။ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ အောင်မြင်ရင်တောင် အကြီးအကျယ် အောင်မြင်မှုပါပဲ။”
“ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။”
အစောပိုင်းကာလ စတင်အပ်များကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် အောင်မြင်ပါက အနည်းဆုံး ၁၀ ဆ ပြန်ရနိုင်ပြီး ၁၀,၀၀၀ ဆ ကျော် ပြန်ရသည်ကို မြင်ရလျှင်လည်း အံ့သြစရာ မရှိပေ။
“ငွေ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။”
“၆.၇ ဘီလီယံပါ။”
ကနဦးအရင်းအနှီး ၇၀ ဘီလီယံထဲက ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို စတင်အပ်တွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားပြီးမှ ၆.၇ ဘီလီယံ ကျန်နေသည်မှာ များပြားလှသည်။
အဲဒီထဲက ၁ ဘီလီယံလောက်ကိုတော့ နောင်တွင် ဝန်ထမ်းလစာများနှင့် လည်ပတ်စရိတ်များအတွက် သုံးရပေလိမ့်မည်။
ဆန်းဘေး ဆန်းယော့ပ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် “ကျန်တဲ့ပိုက်ဆံတွေကို ကျွန်တော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ရင် ရမလား” ဟု မေးသည်။
“ရင်းနှီးမြှုပ်နှံချင်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိလို့လား။”
သူက ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို စောင့်နေသည့်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “စိတ်ထဲမှာ ရှိထားတာ နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရှိတယ်။”
သူက အပြင်ပန်းမှာတော့ ထုံထိုင်းသယောင် ရှိသော်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်တော့ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှု ရှိသူဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရသလောက်တော့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုကို သူ ဖမ်းမိထားပုံရသည်။
“သဘောအတိုင်းသာ လုပ်ပါ။ ကုမ္ပဏီလည်ပတ်မှုကို ထိခိုက်မှုမရှိသရွေ့တော့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ဆုံးရှုံးသွားရင်တောင် ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောဘူး။”
ဆန်းဘေး ဆန်းယော့ပ် က ကျေနပ်သွားသည်။ “တကယ်နော်။ နောက်မှ စကားမပြောင်းနဲ့။”
သူ လုပ်ချင်တာကို အခုထိ အောင့်အီးထားခဲ့ရတာ ဖြစ်ရမည်။ အခုထိ ဘယ်လိုများ သည်းခံနိုင်ခဲ့ပါသလဲ။
ကျွန်ုပ်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး အေးအေးလူလူ နားနေကြသည်။ အဓိက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီး ရန်ပုံငွေလည်း အတော်လေး ကုန်သွားပြီဖြစ်၍ လုပ်စရာလည်း သိပ်မရှိတော့ပေ။
ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် မမ ဆီက ဖုန်းဝင်လာသည်။
“Caros နဲ့ ညှိနှိုင်းမှု နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ။”
“ဘယ်လောက်လဲ။”
“၈၈ သန်းပါ။ အခုဆို Caros က OTK Company ပိုင် ဖြစ်သွားပြီ။”
“ကောင်းလိုက်တာ၊ မမ ရေ။”
ကျွန်တော် တိတ်တိတ်ကလေး အားပေးလိုက်သည်။
စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးသည်အထိ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မပြောနိုင်သေးပေ။ ညှိနှိုင်းမှုတစ်လျှောက်လုံး ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။
ကနဦးတွင် ၁၀၀ သန်း တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို ၁၂ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့စျေးဖြင့် ရလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ Eunsung ဘက်ကလည်း အမြန်ဆုံး လက်လွှတ်ချင်နေပုံရသည်။
သူတို့ ရောင်းထုတ်လိုက်သည့် ကုမ္ပဏီက အနာဂတ်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်လိမ့်မယ်လို့တော့ သူတို့ ဘယ်လိုမှ ထင်မှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။
နောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
[ဂျင်ဟူလား။ ကျွန်မကိုလည်း ပြောင်းပေးပါဦး။]
ခဏအကြာတွင် အသံ ပြောင်းသွားသည်။
“ဟေ့၊ ဂျင်ဟူ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
Ellie ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ Ellie ရော အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဒီမှာ ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသားတွေပဲ အများကြီးပဲ။ ဂျင်ဟူနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။”
[(အစည်းအဝေးအချိန် ပြည့်ပြီ၊ Ellie) အော်၊ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါဆို နောက်မှပဲ ဆက်သွယ်လိုက်မယ်။]
ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်သည်။
တကယ်ပါပဲ၊ ရုံးဝန်ထမ်းတွေဆိုတာ အလုပ်များကြသည်။ ဆန်းဘေး ဆန်းယော့ပ် လည်း ရုံးခန်းပြင်ဆင်မှုနဲ့ ဝန်ထမ်းသစ်ခန့်ဖို့အတွက် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး လေသံစုံအောင် သမ်းမိမတတ် အေးဆေးသက်သာနေကြသည်။
ထိုစဉ် ကားရောက်လာပြီဆိုသည့် ဖုန်းဝင်လာသည်။ ကားအရောင်းကိုယ်စားလှယ် ဆန်းယော့ပ် နှင့်အတူ ကားပို့ပေးမည့်သူပါ ရောက်လာပြီး ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ ကားသော့ကို ထည့်ပေးသည်။
ကားဂိုဒေါင်ထဲတွင် မီးခိုးရောင် 7 Series နှင့် အပြာရောင် i8 တို့ကို ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ Octa Kukka ဘေးတွင် တန်းစီရပ်ထားသည်။
7 Series ကတော့ လက်ကျန်ရှိသော်လည်း i8 အတွက်တော့ တစ်လလောက် စောင့်ရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အော်ဒါဖျက်သိမ်းထားသည့် ကားတစ်စီး ထွက်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ အစဦးက ရွေးချယ်ထားသည့် Crystal White အရောင်မဟုတ်ဘဲ Protonic Blue အရောင် ဖြစ်နေသော်လည်း တက်ဂဲ့ယူ ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း၊ ချက်ချင်း လက်ခံရယူနိုင်ကြောင်း ပြောသည်။
ကျွန်တော့်အမြင်တွင်မူ အဖြူရောင်ထက် အပြာရောင်က ပိုကြည့်ကောင်းသည်။ ဆီဒင်ကားအတွက်တော့ မလိုက်ဖက်ကောင်းပါလိမ့်မည်၊ သို့သော် ဤအရောင်က အားကစားကားအတွက်မူ အလွန်လိုက်ဖက်သည်။
အရောင်းကိုယ်စားလှယ်၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ကားကို စစ်ဆေးပြီး စာရွက်စာတမ်းများတွင် လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။
“ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘာပဲလိုလို၊ ဘာပဲမေးစရာရှိရှိ အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်ပေးပါ။”
“သွားကြည့်လိုက်ဦးလေ။”
ရပ်ထားသည့် ကားများကို ကြည့်ရင်း တက်ဂဲ့ယူ က မေးသည်။ “ဘယ်ကားနဲ့ သွားကြမလဲ။”
i8 ကတော့ လူနှစ်ယောက်ထက် ပိုစီးရန် ခက်ခဲသည်။
ကျွန်တော် 7 Series ၏ ကားရှေ့ဖုံးကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ပဲ သွားမှာပေါ့။”
***
ကျွန်တော်တို့ အမေ့အိမ်ကို ရောက်တော့ ပစ္စည်းထည့်တာတွေ ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ အစကတည်းက သယ်စရာ ပစ္စည်းသိပ်မရှိပါ။
“ရောက်ပါပြီ အမေ။”
“အော်၊ တက်ဂဲ့ယူ လည်း ပါလာတာလား။”
အမေက ကျွန်တော်တို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသည်။ မူလအိမ်သို့ ပြန်ပြောင်းရမည်ဖြစ်၍လားမသိ၊ အမေ့မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်ရိပ်များ မဖုံးနိုင်အောင် ပေါ်နေသည်။
ပစ္စည်းသယ်သူတွေက ထုပ်ပိုးထားသည့် ပစ္စည်းများကို ထရပ်ကားပေါ် တင်နေကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ နေခဲ့သည့် အငှားအိမ်ကိုလည်း ရောင်းရန် ကြော်ငြာထားပြီး ဖြစ်သည်။ မြန်မြန်ထွက်လိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ စာချုပ်သက်တမ်းကုန်သည်အထိ စောင့်ပြီးမှ ပြန်ယူသည်ဖြစ်စေ အတူတူပင်။
“ဒါဆိုရင် ဟိုဘက်မှာ တွေ့ကြတာပေါ့။”
ပစ္စည်းတင်ထားသည့် ထရပ်ကားက အရင် ထွက်ခွာသွားသည်။
“ကျွန်တော်တို့လည်း သွားကြရအောင်။”
ဘီပီ!
Remote key ကို နှိပ်လိုက်သည်နှင့် 7 Series ၏ မီးများ လင်းလာသည်။ ကားပါကင်တွင် ရပ်ထားသည့် ကြီးမားသော ဆီဒင်ကားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အမေ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒါ ဘယ်လိုကားမျိုးလဲ။”
ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အိမ်သစ်တက်လက်ဆောင်ပါ။ အမေ စီးလို့ရအောင် ဝယ်ပေးလိုက်တာ။”
ဒီကားကို ရွေးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဒါကြောင့်ပင်။
ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အရင်စီးခဲ့သည့်ကားမှာ ‘Eunsung’ မှ ထုတ်လုပ်သည့် Chevrolet Caprice ဆိုသည့် ဆီဒင်ကားကြီး ဖြစ်သည်။ အဖေ မောင်းမည့်အချိန် မဟုတ်လျှင် အမေက ကားကြီးတွေကို မောင်းနှင်နေကျဆိုတော့ အဆင်ပြေမည်ဟု ထင်သည်။
အပြင်ပန်းပုံစံနှင့် လုံခြုံရေးကို ကြည့်လျှင်လည်း ကားကြီးလောက် အဆင်ပြေသည့်အရာ မရှိပါ။
“သား ဝယ်လိုက်တာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ အဲဒီအိမ်က မြေအောက်ရထားဘူတာနဲ့ ဝေးတယ်။ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ရော၊ အပြင်သွားဖို့ပါ ကားလိုမှာလေ။”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဈေးကြီးတဲ့ကားကို… ဒီကား ဘယ်လောက်တောင် ပေးလိုက်ရတာလဲ။”
“လျှော့စျေးနဲ့ ရလို့ ဈေးသက်သာပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ပိုက်ဆံက အများကြီး ရှိပါတယ်။”
တကယ်တော့ ပိုက်ဆံမလောက်လို့ OTK Capital ဆီက ချေးပြီး ဝယ်လိုက်ရတာ ဖြစ်သည်။
“ကားပေါ် တက်ပါ။”
ကျွန်တော် စတီယာရင်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး တက်ဂဲ့ယူ က ရှေ့ခုံတွင် ထိုင်သည်။ အမေကတော့ နောက်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ကားကို စက်နှိုးလိုက်သည်။ အမေက အတွင်းခန်းကို ဝေ့ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို တတွတ်တွတ်နှင့် ပြောနေသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်ဈေးကြီးတဲ့ ကားကို ဝယ်ရတာလဲ။ သက်သာတဲ့ ပြည်တွင်းဖြစ် ကားတစ်စီးလောက်ဆို ရတာပဲကို။ ဒီကား ဝယ်မယ်ဆိုရင် အမေ့ကို အရင် တိုင်ပင်သင့်တာပေါ့။ နိုင်ငံခြားကားတွေက ပြုပြင်စရိတ် ကြီးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။”
ပါးစပ်ကသာ ပြောနေပေမဲ့ အမေ တကယ်တမ်းတော့ သဘောကျနေပုံရသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် BMW ကတော့ ကောင်းသားပဲ။ တိတ်ဆိတ်တယ်၊ ခုံတွေကလည်း နူးညံ့တယ်။”
တက်ဂဲ့ယူ က အမေ့ကို ပြောသည်။
“အမေ့အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။”
“ဟင်? ဘာလက်ဆောင်လဲ။”
“ဟဲဟဲ။ စောင့်ကြည့်နေပါ။”
ကျွန်တော်တို့ တစ်နာရီခန့် မောင်းနှင်လာပြီးနောက် Dongtan ရှိ ပြုပြင်မွမ်းမံမှု အပြီးသတ်ထားသည့် အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
တီဗီ၊ ရေခဲသေတ္တာ၊ အဝတ်လျှော်စက် အပါအဝင် အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် Dongtan အိမ်သည် အရင်တစ်ခါ Seongdidigital Plaza တွင် ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင်။ တက်ဂဲ့ယူ က ဝမ်သန်းပေါင်းများစွာကို ကုန်ကျခံပေးခဲ့သည်။
“ဒါက သားပေးတဲ့ အိမ်သစ်တက်လက်ဆောင်ပါ အမေ။”
အမေ ယုံနိုင်သည့်ပုံမပေါ်။
“ဒီအရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပါဘူး။”
ဝန်ထမ်းတွေက ပစ္စည်းတွေကို သယ်ဆောင်ပေးနေစဉ် အမေက ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အိမ်ထဲတွင် လျှောက်သွားကာ ပစ္စည်းများကို လိုက်စမ်းသပ်ကြည့်နေသည်။
“ပရိဘောဂတွေကိုတော့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မဝယ်ထားလို့ အမေ ကြိုက်သလိုသာ ပြင်ဆင်လိုက်ပါ။”
ပစ္စည်းများ နေရာချပြီးနောက်။
ကျွန်တော်တို့ အနီးအနားရှိ မိသားစုစားသောက်ဆိုင်တွင် ထမင်းစားကြသည်။
“အလုပ်တွေက ဘယ်လိုရှိလဲ။”
“အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း အနာဂတ် အစီအစဉ်တွေအကြောင်း ပြောချင်လို့…”
ကျွန်တော် အမေ့ကို ကျွန်တော့်အစီအစဉ်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
“တက်ဂဲ့ယူ နဲ့အတူ တစ်နှစ်လောက် ခရီးထွက်ရင်း စာနည်းနည်းလောက် လေ့လာဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။”
***
“Oracle က ရှာဖွေပေးတဲ့ Start-up တွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လုပ်ပြီးပြီ။ OTK Company ရဲ့ လက်ကျန်ငွေလည်း အောက်ခြေထိ ရောက်သွားပြီ။ အခုလောလောဆယ်တော့ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိတော့ဘူး။
အရင်ကတော့ အနားယူပြီးမှ ကျောင်းပြန်တက်ဖို့ စဉ်းစားထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အမျိုးမျိုးသော အတွေ့အကြုံတွေကို ဖြတ်သန်းလာရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်အတွေးတွေ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဒီရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လုပ်နေစဉ်အတွင်း နိုင်ငံအသီးသီးက လူငယ်လုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရတယ်။ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာတာထက် ပိုတဲ့ အိပ်မက်တွေ၊ ရှင်းလင်းတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိကြတယ်။
ပြီးတော့ ဂီဟုန်း မမ နဲ့ Ellie တို့ အလုပ်လုပ်တာကို ကြည့်ပြီး ငွေကြေးကဏ္ဍဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ နေရာမဟုတ်မှန်း သဘောပေါက်လာတယ်။
လောကကြီးက ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကျယ်ပြန့်တယ်။ သင်စရာတွေ၊ သိစရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်။
“ကျွန်တော် အင်္ဂလိပ်စာကို ပိုလေ့လာဖို့ လိုသေးတယ်။”
“မင်းက အင်္ဂလိပ်စာ ကောင်းကောင်း ပြောနိုင်တာပဲ။”
“သိပ်မသေချာဘူး။”
သူတို့အမြင်မှာတော့ အဆင်ပြေနေပုံရပေမဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းနဲ့ TOEIC အတွက် သင်ခဲ့ရတဲ့ အင်္ဂလိပ်စာက ဝေါဟာရပိုင်းမှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတာ အသေအချာပင်။
စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ဆိုရင် စနစ်တကျ သင်ယူဖို့ လိုအပ်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းလည်း သင်ဖို့ လိုတယ်။”
တက်ဂဲ့ယူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ငါက ဘာလို့လဲ။ မင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါလား။”
“ငါက မင်းအတွက် ဘာသာပြန်ပေးနေလို့ မရဘူးလေ။ ပြီးတော့ မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်မှာလည်း ကိုယ့်ဘာသာ စဉ်းစားတတ်ဖို့ လိုတယ်။”
“သင်ယူတာက ဘာလို့ ကောင်းတာလဲ။”
“ဂိမ်းကစားရင် ပိုလွယ်သွားမှာပေါ့။”
“… ”
တရုတ်ဘာသာစကား သို့မဟုတ် စပိန်ဘာသာစကားကို သင်ယူနိုင်စွမ်း မရှိရင်တောင် အင်္ဂလိပ်စာကိုတော့ သင်ယူရမည်။
“နောက်တစ်နှစ်အတွင်း လောကကြီးနဲ့ ငွေကြေးကဏ္ဍ ဘယ်လိုလည်ပတ်လဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ကြရအောင်။”
“မင်းတို့ ခရီးထွက်거나 စာသင်နေတဲ့အချိန်မှာ ငါ အိမ်မှာပဲနေပြီး ဂိမ်းဆော့နေလို့ မရဘူးလား။”
“မရဘူး။ အိတ်ပြင်ထားလိုက်။”