အခန်း ၄၉
ကင်ဒိုယွန်းသည် BMW အရောင်းကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
အရောင်းကိုယ်စားလှယ်အသစ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် ဖောက်သည်အားလုံးကို အမျိုးအစားနှစ်မျိုးသာ ခွဲခြားသတ်မှတ်ထားသည်။ BMW စီးပြီးသားသူများနှင့် အနာဂတ်တွင် BMW စီးမည့်သူများဟူ၍ဖြစ်သည်။
ကားအမျိုးအစား သို့မဟုတ် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကိုကြည့်၍ ဖောက်သည်များကို ခွဲခြားဆက်ဆံသည့် အရောင်းကိုယ်စားလှယ်များ ရှိသော်လည်း သူကမူ ထိုသူများနှင့် လုံးဝမတူပေ။
သို့သော်လည်း စိတ်သဘောထားကောင်းပြီး ကြိုးစားလွန်းရုံဖြင့် ရလဒ်ကောင်းများ ချက်ချင်းထွက်လာမည်မဟုတ်ပေ။
နှစ်သစ်ကူးပြီးကတည်းက အချိန်အတန်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အရောင်းပိုင်းတွင် ထူးထူးခြားခြား တိုးတက်မှုမရှိသဖြင့် အထက်လူကြီးများ၏ ဖိအားက တဖြည်းဖြည်း တိုးလာနေသည်။
ရက်သတ္တပတ်အတွင်း ဖြစ်နေသဖြင့် အရောင်းပြခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အပန်းဖြေရင်း လာကြည့်ကြသည့် မိသားစုများနှင့် စုံတွဲအချို့သာ ကားများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေကြသည်။
စီနီယာ အရောင်းကိုယ်စားလှယ် ပါ့ခ်ရှင်ဝူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “လူတွေက လာကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ ထင်တယ်။ ငါဆေးလိပ်သွားသောက်ဦးမယ်” ဟု ပြောသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကောလိပ်ကျောင်းသားများဟု ထင်ရသည့် လူငယ်နှစ်ယောက် အရောင်းပြခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။
ကင်ဒိုယွန်းက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ပါ့ခ်ရှင်ဝူက သူ့ကို တားလိုက်ပြီး “အဲဒီကောင်လေးတွေကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့။ သူတို့က စတစ်ကာတွေ ကပ်ထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ကားအသေးစားလေးနဲ့ လာတာ။ လာပြီး အချိန်ဖြုန်းနေကြတာပဲ” ဟု ပြောသည်။
ပါကင်တွင် သူမြင်ခဲ့ရသည့် ဂိမ်းဇာတ်ကောင်ပုံစံစတစ်ကာများ ကပ်ထားသော ကားအသေးစားလေးကို သူသတိရလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်မှာ ထိုကားဖြင့် လာကြခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
“ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူလိုက်ပါ့မယ်။”
“သူတို့က ဘာမှဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ အချိန်ဖြုန်းရုံပဲ။ သူတို့ဘာသာ လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး ပြန်သွားလိမ့်မယ်၊ ထားလိုက်စမ်းပါ”
ကင်ဒိုယွန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း အလုပ်သိပ်မရှိတာနဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။”
အခုတော့ ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်နေပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်ရောက်ပြီး အောင်မြင်လာရင် ကားလာဝယ်ကြမှာ မဟုတ်လား။
ကင်ဒိုယွန်းက သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ကားများကို လိုက်လံပြသပေးသည်။ ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်မှာ ကားမော်ဒယ်အမျိုးမျိုးကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် 7 Series ကို သဘောကျသွားပုံရကာ ဈေးနှုန်းနှင့် ရနိုင်မည့်အခြေအနေတို့ကို မေးမြန်းကြသည်။ ထို့နောက် လူငယ်တစ်ယောက်က သူ၏မျက်မှန်တပ်ထားသော သူငယ်ချင်းကို ဝမ် ၁၅ သန်း ချေးပေးဖို့ နောက်ပြောင်တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“ဒီဗစ်ဒ် (အမြတ်ဝေစု) ရလာရင် ပြန်ဆပ်မယ်။”
“ဒီဗစ်ဒ်က ဘယ်တော့ရမှာလဲ။”
“နောက်ကျရင်တော့ ထွက်လာမှာပေါ့။”
သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်မောနောက်ပြောင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကောလိပ်တက်စဉ်က နေ့တိုင်းအတူတူသောက်စားပျော်ပါးခဲ့ကြသည့် ကျွန်တော်တို့သူငယ်ချင်းအုပ်စုကို သတိရမိသည်။ အလုပ်ကိစ္စနှင့် အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စများကြား ပိတ်မိနေကြသဖြင့် စကားကောင်းကောင်း မပြောဖြစ်ကြတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
‘ငါ့သူငယ်ချင်း ဆန်ဝမ်ကရော ဘာလုပ်နေပါလိမ့်။ မကြာခင် အရက်တစ်ခွက်လောက်နဲ့ စကားပြောကြရအောင်။’
ဆန်ဝမ်အကြောင်း တွေးတောနေစဉ် ရုတ်တရက် လူငယ်တစ်ယောက်က ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလာသည်။ “ကျွန်တော် ဒီကားကို ဝယ်ချင်ပါတယ်။”
‘ဘာလဲ။’ ထိုအချိန်အထိ ကျွန်တော်က ဒါကို နောက်ပြောင်နေတာလို့ ထင်ခဲ့သည်။ ကားတစ်စီးဝယ်သည်ဆိုသည်မှာ အလွယ်တကူ ဆုံးဖြတ်ရမည့်အရာမဟုတ်၊ အထူးသဖြင့် ဝမ်သန်းပေါင်း ၁၀၀၀ ကျော်တန်ဖိုးရှိသည့် 7 Series ကို ဝယ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကင်ဒိုယွန်းက ထိုကတ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
မရင်းနှီးသည့် ကတ်ဖြစ်သော်လည်း ထိုကတ်မှာ သာမန်ကတ်မဟုတ်ဘဲ ရွှေ ရောင် တိုက်တေနီယမ်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ၊ ၎င်းမှာ ကိုရီးယားတွင် ရှားရှားပါးပါးသာ တွေ့ရသည့် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှ Master နှင့် ချိတ်ဆက်ထုတ်ပေးထားသော ကတ်ဖြစ်သည်။
ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေစဉ် လူငယ်က ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး “စာချုပ်ချုပ်ရမှာ မဟုတ်လား” ဟု မေးသည်။
ကင်ဒိုယွန်းက စိတ်ကိုပြန်ထိန်းပြီး “အော်... ဟုတ်ကဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီဘက်ကို ခဏလောက် ကြွပါဦး” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်က “ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို တစ်ခါတည်း ပေးချေချင်ပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
စာချုပ်ဖြည့်နေစဉ် သူသည် ငွေပေးချေမှုအတွက် ကတ်ကုမ္ပဏီသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းစွာပင် ချက်ချင်း အတည်ပြုချက် ရရှိသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆေးလိပ်သောက်ပြီး ပြန်လာသည့် ပါ့ခ်ရှင်ဝူ ဝင်လာသည်။ အလုပ်များနေသည့် ကင်ဒိုယွန်းကို မြင်တော့ “ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ” ဟု မေးသည်။
“အခု ဟိုဖောက်သည်တွေကို ကားစာချုပ် ချုပ်ပေးနေတာပါ။”
ထိုနေရာတွင် အနည်းငယ်က ခပ်ပေါ့ပေါ့နေတတ်သည့် လူငယ်နှစ်ယောက် ထိုင်နေကြသည်။
“ဟမ်? ဘာကားလဲ။”
သူတို့က အရစ်ကျနဲ့ 1 Series တောင် ဝယ်နိုင်မှာတဲ့လား။
“7 Series ပါ။”
ပါ့ခ်ရှင်ဝူ အံ့ဩသွားသည်။
“ဘာ!”
အလုပ်လက်မဲ့လို ပုံစံမျိုးနဲ့ လူတွေက 7 Series ကို ဝယ်မယ်?
“စာချုပ်ပဲ ချုပ်တာ မဟုတ်လား။”
စာချုပ်ချုပ်ရုံနှင့် ပြီးသည်မဟုတ်။ ကားမပို့ခင်မှာ ဖျက်သိမ်းသွားသည့် ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီးရှိသည်။
ကင်ဒိုယွန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ကတ်ကုမ္ပဏီကနေ အတည်ပြုချက် ရပြီးသွားပြီ။”
‘နှမြောလိုက်တာ။ ဒါမျိုးဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိရင် ငါပဲ ဝင်ပြောလိုက်ရမှာ!’
နောင်တရချိန်မှာ နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း နောင်တရစရာက နောက်ထပ် ကျန်နေသေးသည်။ မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်က ကတ်ကို ကင်ဒိုယွန်းဆီသို့ ထပ်ပေးသည်။
“ဒီအတိုင်းပဲ နောက်တစ်ခုလည်း ဝယ်လိုက်မယ်။ အဲဒီကားကိုလည်း ပေးလိုက်ပါ။”
တစ်ယောက်ယောက်သာ မြင်လိုက်ရင် မတ် (Mart) တစ်ခုမှာ ရေနံ တစ်လိပ်ဝယ်သလိုမျိုး ထင်သွားနိုင်သည်။
အံ့ဩသွားသော ကင်ဒိုယွန်းက ကတ်ကို အမြန်လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ဘယ်ကားကို ပြောတာလဲခင်ဗျ။”
“အပေါ်ကို ပွင့်တဲ့တံခါးနဲ့ အပြားလိုက်ကားလေ။”
အရောင်းပြခန်းတွင် ကားမော်ဒယ်အမျိုးမျိုး ရှိသော်လည်း အပေါ်ကိုပွင့်သည့် တံခါးပါသောကားမှာ တစ်စီးတည်းသာ ရှိသည်။
ပါ့ခ်ရှင်ဝူက စူပါကားပုံစံ BMW တစ်စီးကို မြင်လိုက်သည်။
‘ဒါ 설마...?’
“i8 လား။”
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါပဲ။ အဲဒါကိုပါ ငွေပေးချေမှုထဲမှာ ထည့်ပေးလိုက်ပါ။”
ကင်ဒိုယွန်းက ခေါင်းကို အားရပါးရ ငြိမ့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ!”
BMW အရောင်းကိုယ်စားလှယ်အသစ် ကင်ဒိုယွန်း၏ ယနေ့အောင်မြင်မှုများမှာ-
7 Series တစ်စီး။
i8 တစ်စီး။
***
ကျွန်တော် တက်ဂျူကို မေးလိုက်သည်၊ “မင်း ကားလဲတော့မလို့လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မလဲပါဘူး။ ဒုတိယကားအနေနဲ့ပဲ စီးမလို့။”
“······။”
အဲဒါက ပင်မကား ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီကားကို ပုံစံပြောင်းဖို့တော့ ခက်ပုံရတယ်။”
“······ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့။”
ငါ့ကိုလည်း နည်းနည်းလောက် စီးခွင့်ပေးပါဦး။
ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ကျွန်တော်တို့ စာချုပ်ကို ဂရုတစိုက် ဖြည့်လိုက်ကြသည်။
“စာရင်းထဲမှာ ဝမ်သန်း ၁၅၀ လို့ ရေးမှတ်ထားလိုက်မယ်။ ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။”
“တကယ်ပဲ ပြန်ဆပ်မှာလား။”
တက်ဂျူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရသည်။
“အော်! ပြောရဦးမယ်၊ မင်းအရင်က ဒိတ်လုပ်တုန်းက ချေးထားတဲ့ ဝမ် ၁၀၀,၀၀၀ ကိုတောင် မဆပ်ရသေးဘူးနော်။”
တကယ်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာလား။
“အိုကေ။ ဝမ် ၁၅၀,၀၁၀,၀၀၀ လို့ ရေးလိုက်ပါ။ တစ်ခါတည်း ပေးလိုက်မယ်။ ပြီးတော့······။”
ဒိတ်လုပ်တာ မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြခါနီးတွင် နောက်မှ ပြင်းထန်သော အကြည့်တစ်ခုကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကော်ဖီသွားယူသည့် ဟျွန်းဂျူနူးနားနှင့် အယ်လီတို့ ရောက်နေကြသည်။ သူတို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေတာလဲ။
အယ်လီက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “အင်း၊ တွေ့ပြီ။ ဂျင်ဟူက ဒိတ်လုပ်ဖို့ ဝမ် ၁၀၀,၀၀၀ ချေးထားတာကိုး။ အဲဒီဒိတ်က ဘယ်လောက်တောင် အရေးကြီးလို့ ပိုက်ဆံတောင် ချေးပြီး လုပ်ရတာလဲ။”
“အော်၊ မဟုတ်ပါဘူး······။”
တက်ဂျူက အကုန်လုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။
“သူက နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်က ယူရီ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာလေ။”
“ယူရီ? တကယ့်ကို လှပတဲ့ နာမည်ပဲ။”
ကျွန်တော် လက်ကို အမြန်ထောင်လိုက်သည်။
“သူက ကျောင်းက ဂျူနီယာလေးပါ။ ကျွန်တော်တို့က ပြောစရာ ကိစ္စလေးရှိလို့ တွေ့တာပါ၊ ဒိတ်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ မင်း သူ့အိမ်အထိ လိုက်ပို့ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”
“······။”
ဒီကောင်တော့!
သူ ထပ်မပြောအောင် တားလိုက်ပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။ အယ်လီက ပြုံးလျက်ပင် ဆက်ပြောသည်။
“ဒါဆို ဂျင်ဟူက ယူရီ ရဲ့ အိမ်အထိကို ရောက်သွားတာပေါ့။”
“အဲဒီလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ······။”
ကျွန်တော် ထိုအချိန်က အခြေအနေကို အကောင်းဆုံး ရှင်းပြလိုက်သည်။
စကားအတော်ကြာ ပြောပြီးနောက် အယ်လီ နားလည်သွားသည်။
“ဒါဆို ယူရီ က ဂျူနီယာပဲ၊ မင်းက သူ့အိမ်ထဲကိုလည်း မဝင်ဘူး၊ တိုက်ခန်းဝန်းထဲမှာ လမ်းပဲ လျှောက်ခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“အဲဒီနောက်ပိုင်း မတွေ့ကြတော့ဘူး မဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
တစ်ခါတရံ စာပို့တာကိုတော့ ပြောမပြတာ အကောင်းဆုံးပဲ မဟုတ်လား။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်အသေးစိတ် ရှင်းပြနေရတာလဲ။ သူတို့က ဒိတ်လုပ်ခဲ့တယ်လို့ပဲ ထင်နေရင် မကောင်းဘူးလား။
“ဒါနဲ့၊ မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။”
“ကားစာချုပ်ချုပ်နေတာပါ။”
အယ်လီ စိတ်ဝင်စားသွားပုံရပြီး ကျွန်တော့်ဆီသို့ ပိုကပ်လာသည်။ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးတစ်ခု လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသည်။
ဒါက နီးလွန်းမနေဘူးလား။
“ဘယ်ကားကို ဝယ်မလို့လဲ။”
“7 Series ပါ။”
“ဂျင်ဟူအတွက်ဆို 7 Series က အရမ်းကြီးမနေဘူးလား။”
ကျွန်တော် 7 Series ကို ရွေးချယ်ရတဲ့အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလိုက်တော့ အယ်လီက ပြုံးပြီး လက်မထောင်ပြသည်။
“ဂျင်ဟူက တကယ်ကို မိုက်တဲ့သူပဲ၊ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။”
“အော်… ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ရုတ်တရက်ကြီး အဲဒီလို ချီးကျူးစကားကြားလိုက်ရတော့ နည်းနည်းတော့ ရှက်မိသည်။
ဟျွန်းဂျူက တက်ဂျူကို “မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ” လို့ မေးလိုက်သည်။
အဲဒီကောင်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်းပဲ ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်တော့သည်။
“အော်၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဂျင်ဟူ ကားဝယ်တာ ကူပေးနေတာပါ။”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မင်းက စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးနေတာလဲ။”
“…!”
ဘာလို့ ကျွန်တော်က “ကားဝယ်နေတာပါ” လို့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ မပြောနိုင်ရတာလဲ။
အဲဒီကားက ကျွန်တော့်ကားပါလို့ ဘာလို့ မပြောနိုင်ရတာလဲ။
စာရွက်စာတမ်းကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်က ကားတွေရပ်ထားတဲ့နေရာဆီ အမြန်ပြေးသွားသည်။
“သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရက်မှာ ခင်ဗျားတို့ မှာထားတဲ့နေရာကို ပို့ပေးပါမယ်။ စစ်ဆေးကြည့်ပေးပါဦး။”
ကားပေါ်တက်တဲ့အခါ ကျွန်တော် အယ်လီကို “ဘယ်သွားကြမလဲ” လို့ မေးလိုက်သည်။
သူမက စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုး “ဝေါလ်မီဒို (Wolmido) သွားရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ အဲဒီမှာ ‘ဒစ္စကို ပန်ပန်’ (Disco Pang Pang) က နာမည်ကြီးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်” လို့ ဖြေသည်။
ဟျွန်းဂျူက “ကျွန်မတော့ မလိုက်ဘူး၊ သေချာပေါက်ပါပဲ” လို့ တန်းပြောလိုက်သည်။
“ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ အပြင်ရောက်မှတော့ အတူတူ ပျော်ရွှင်ရမှာပေါ့။”
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဝေါလ်မီဒိုကို သွားဖြစ်ကြသည်။
ဝေါလ်မီဒိုကို ရောက်တဲ့အခါ ‘ဒစ္စကို ပန်ပန်’ အပါအဝင် ကစားကွင်းက ကစားနည်းတွေကို အားရပါးရ ဆော့ကစားကြသည်။ နေဝင်ချိန်မှာတော့ ပင်လယ်ကမ်းစပ်က စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုမှာ ဆာရှိမိ (sashimi) စားရင်း စကားတွေ ပြောကြပြီး ဟိုတယ်ကို နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
***
နောက်တစ်နေ့ မနက်။
နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရမယ့်နေ့ကို ရောက်လာပြီ။
ကျွန်တော်တို့ အင်ချွန်းလေဆိပ်ကို အတူတူ သွားကြသည်။ လုပ်ငန်းခွင်ရက်ဖြစ်ပေမဲ့ လေဆိပ်မှာတော့ ထွက်ခွာမယ့်သူတွေ၊ ရောက်လာတဲ့သူတွေနဲ့ စည်ကားနေသည်။
ဟျွန်းဂျူနဲ့ အယ်လီတို့က လေကြောင်းလိုင်း ကောင်တာမှာ လေယာဉ်လက်မှတ်ကိစ္စတွေ ပြီးအောင် လုပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က ဟောင်ကောင် မှာရှိတဲ့ သူတို့ရဲ့ မူလအလုပ်ခွင်ကို ပြန်ကြတော့မှာ ဖြစ်သည်။
ထွက်ခွာမယ့်နေရာ (Departure area) ထဲ မဝင်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကားတွေ ပြောကြသည်။
“နှစ်ယောက်လုံး 고생했어요 (အလုပ်တွေ ပင်ပန်းခဲ့ကြပြီ)။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် အယ်လီက မျက်လုံးလေးမှေးပြီး “ဂျင်ဟူလည်း အလုပ်တွေ ပင်ပန်းခဲ့တာပဲ” လို့ ပြောသည်။
ဟျွန်းဂျူက ကျွန်တော့်ကို “Caros ဆွေးနွေးပွဲ အပြီးသတ်တာနဲ့ ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပေးပါမယ်” လို့ ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ အဆုံးထိ တာဝန်ယူပေးပါဦး။”
တက်ဂျူက “ဟျောင်း၊ ဂရုစိုက်သွားပါ” လို့ လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။
“ဂျင်ဟူ၊ သူ နောက်ထပ် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မလုပ်အောင် စောင့်ကြည့်ပေးဦးနော်” ဟု ဟျွန်းဂျူက မှာသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော် တာဝန်ယူ စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
သူက ပခုံးတွန့်လိုက်ရင်း “ကျွန်တော်က ကလေးမှ မဟုတ်တာ” လို့ ပြောသည်။
အယ်လီက သူ့လက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“အတူတူ အလုပ်လုပ်ရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။”
ကျွန်တော် သူမလက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း ပျော်ပါတယ်။”
“နောက်တစ်ခါကျရင် ဟောင်ကောင် ကို မဖြစ်မနေ လာလည်ပါ။ အဲဒီအခါကျရင် ကျွန်မက လမ်းပြလုပ်ပေးမယ်။”
“လာခဲ့ပါ့မယ်။”
အယ်လီက တစ်ခုခု ပြောချင်နေသလိုမျိုး ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး တွေဝေနေသည်။
“အမ်…”
အဲဒီအချိန်မှာ ဟျွန်းဂျူက “ဘာဖြစ်လို့လဲ အယ်လီ? အခု ဝင်ရတော့မယ်လေ” လို့ ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့။ ဒါဆို နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ကြမယ်နော် ဂျင်ဟူ။ တက်ဂျူလည်း ဂရုစိုက်ဦး။”
အဲဒီလိုနဲ့ ဟျွန်းဂျူနဲ့ အယ်လီတို့ ထွက်ခွာမယ့်နေရာထဲ ဝင်သွားကြသည်။ စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတာနဲ့ တက်ဂျူ “အကုန်လုံး ပြီးသွားပြီလား” လို့ မေးတဲ့အထိ ကျွန်တော် အဲဒီနေရာမှာပဲ ခဏရပ်နေမိသည်။
“အေး။”
“ပြန်ကြရအောင်။”
ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။
အင်ချွန်းလေဆိပ်ကနေ အိမ်ပြန်ရမယ့် ခရီးက မနီးမဝေးတော့ရှိသည်။ တက်ဂျူက လေဆိပ်အမြန်လမ်းပေါ်မှာ ကားကို လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်နေသည်။
ဟိုတယ်ဘဝကို အဆုံးသတ်ပြီး အိမ်ပြန်ရတော့မှာကို တွေးလိုက်တော့ စိတ်ထဲ ခါးသက်သက်နဲ့ ဝမ်းနည်းသလိုလို ခံစားရသည်။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့လို့များလား။
နောက်ဆိုရင်တော့ မနက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်မှာ လေးယောက်သား စုပြီး နံနက်စာ စားကြတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
“အိမ်မပြန်ခင် ဆန်းယော့ (Sangyeop) ဆီ ခဏဝင်ကြရအောင်။”
“အိုကေ။”
***
ကျွန်တော်တို့ ယော့ဆမ်ဒုံ ရဲ့ နောက်လမ်းကြားမှာရှိတဲ့ အဆောက်အအုံငယ်တစ်ခုရှေ့ ရောက်လာကြသည်။
K Company ရဲ့ ရုံးခန်းက ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ ၅ လွှာမှာ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပေမဲ့ အခုမှပဲ ကိုယ်တိုင် ရောက်ဖူးတာဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဓာတ်လှေကားနဲ့ တက်သွားပြီး အမှတ်အသားမရှိတဲ့ တံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်ဝင်လိုက်သည်။ ဆန်းယော့က ကျွန်တော်တို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသည်။
“အင်ချွန်းကနေ တန်းလာခဲ့တာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ပင်ပန်းခဲ့ကြပါပြီ။”
ရုံးခန်းထဲမှာတော့ အပြင်အဆင် မပြီးသေးတဲ့အတွက် စားပွဲခုံတွေနဲ့ ကွန်ပျူတာတွေကို အလျင်စလို သယ်လာထားတာကို တွေ့ရသည်။
ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “အရင်းအနှီး ဝမ် ၇၀ ဘီလီယံရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုအတွက်တော့ ရုံးခန်းက ရိုးရှင်းလွန်းနေတာပဲ” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ဆန်းယော့က ပြုံးပြီး “အဲဒါက ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး” လို့ ပြန်ဖြေသည်။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုမ္ပဏီတွေက လာလည်တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ ယုံကြည်မှုရှိအောင် ရုံးခန်းတွေကို လှပစွာ ပြင်ဆင်လေ့ရှိကြသည်။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရန်ပုံငွေတွေကို ဆွဲဆောင်ပြီး အမြတ်အစွန်းတွေ ထုတ်နိုင်မှသာ အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် ဖြစ်လာမှာ၊ မဟုတ်ရင်တော့ လိမ်လည်သူပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ K Company ကတော့ မိခင်ကုမ္ပဏီဖြစ်တဲ့ OTK Company ဆီကနေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရပြီးသားဖြစ်လို့ ရန်ပုံငွေတွေ၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ ထပ်ရှာစရာ မလိုတော့ပေ။
“ရုံးခန်းအပြင်အဆင်က ကုမ္ပဏီရဲ့ လေထုကို အနည်းငယ်တော့ ရောင်ပြန်ဟပ်တာပေါ့။ အစည်းအဝေးခန်းတွေနဲ့ CEO ရုံးခန်းတွေကတော့ သီးသန့်ရှိပါတယ်။”
“အရင်ကတော့ စာအုပ်ထုတ်ဝေရေး ကုမ္ပဏီလေးတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်၊ အောင်မြင်မှု အကြီးကြီးရပြီးတဲ့နောက် ပိုကြီးတဲ့နေရာကို ပြောင်းသွားတာ။”
“K Company လည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်လာမှာပါ။”
ဆန်းယော့က ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး “နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ တီဟီရန်လမ်း (Teheran Road) မှာ အဆောက်အအုံတစ်ခု ဝယ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်” လို့ ပြောသည်။
“နောက်နှစ်လောက်ဆို ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်။”
တကယ်တော့ ကျွန်တော် စိတ်သာကူးလိုက်ရင် ချက်ချင်း ဝယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေဘက်ကို ငွေတွေ လွှဲထားလိုက်လို့သာ မဝယ်သေးတာ ဖြစ်သည်။
“စားပြီးပြီလား။”
“မစားရသေးဘူး။ မင်းတို့နဲ့ စားဖို့ စောင့်နေတာ။”
တက်ဂျူက “တရုတ်ဆိုင်ကနေ မှာစားကြမလား။ ဒီလိုနေ့မျိုးဆို ဂျာဂျန်မြေ (black bean noodles) စားမှပေါ့” လို့ ပြောသည်။
ဘယ်လိုနေ့မျိုးမို့လို့လဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုတယ်မှာ ဇိမ်ကျတဲ့ အစားအစာတွေပဲ စားလာခဲ့ရတာဆိုတော့ တရုတ်စာကို လွမ်းနေမိသည်။
ကျွန်တော် တက်ဂျူကို “ဂျမ်ပေါင် (jjamppong) နဲ့ တန်ဆူယု (tangsuyuk) ပါ မှာလိုက်ဦး” လို့ ပြောလိုက်သည်။