အခန်း ၄၈
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဒါရယ်လ်မှာ နားမလည်နိုင်သည့်အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“မစ္စတာကန်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချပိုင်ခွင့်မရှိဘူး မဟုတ်လား” ဟု ဟျွန်းဂျူ မမ က မေးသည်။
“ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာရှိတဲ့ မစ္စတာကန်းဆီမှာ ရှိပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဒါရယ်လ်မှာ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပုံဖြင့် “ခင်ဗျားက ကိုယ်စားလှယ် မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးသည်။
ကျွန်တော်က “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ စီအီးအို ဖြစ်နေလို့ပါ” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“အို!” ဒါရယ်လ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပါးစပ်ပင် မပိတ်နိုင်တော့ပေ။ သူက ကျွန်တော့်ကို OTK ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဟုသာ အမြဲထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံမရှိပုံပေါက်သည့် လူငယ်တစ်ယောက်သည် ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာတန်သည့် ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ စီအီးအို ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ စဉ်းစားမိခဲ့ပါမည်လော။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် လိမ်ညာချင်တဲ့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ လက်ရှိအချိန်မှာ လူသိမခံချင်ရုံ သက်သက်ပါ”
ဒါရယ်လ်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“သဘောပေါက်ပါပြီ။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ သိထားပါ့မယ်” ဟု သူဆိုသည်။ ယခုအချိန်ထိ ကျွန်တော်တို့သည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု သဘောတူညီချက်များကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးသည်နှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုငွေများကို ချက်ချင်း ပေးချေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ အခြေအနေ အနည်းငယ် ကွာခြားသည်။ CarOS တွင် တိုက်ရိုက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့်အစား Eunsung Motors နှင့် ရောင်းချရေးအတွက် ညှိနှိုင်းရန် လိုအပ်နေသည်။
“အဲဒီကိစ္စကိုတော့ မမ ဆီမှာပဲ အပ်ခဲ့ပါ့မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဟျွန်းဂျူ မမ က ခေါင်းညိတ်သည်။ “အကောင်းဆုံး ဈေးနှုန်းရအောင် ကျွန်မ ညှိနှိုင်းကြည့်ပါ့မယ်”
ဒါရယ်လ်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံပေါ်သည်။ ကုမ္ပဏီကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရမည့် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေမျိုးကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခြင်းသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော သက်သာရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့သည် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးကြသည်။
သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်စရာမှာ စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်း ဖြစ်သည်။ Eunsung Motors ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို အရင်က ကြုံတွေ့ဖူးထားသူဖြစ်၍ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မဖြစ်စေချင်ပေ။
စီအီးအို မဖြစ်ခင်က ဒါရယ်လ်သည် ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူသာ ငွေကိုသာ အဓိကထားသူဆိုလျှင် အခြား အိုင်တီကုမ္ပဏီတစ်ခုခုသို့ ရောက်နှင့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် မိမိလစာကိုပင် ကုမ္ပဏီထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်ဝင်ပြီး ဆော့ဖ်ဝဲရေးသားခြင်းလုပ်ငန်းတွင်သာ အပြည့်အဝ မြှုပ်နှံထားသူဖြစ်သည်။
စတင်တည်ထောင်ခါစ ကုမ္ပဏီတစ်ခုက ထူးချွန်သည့် နည်းပညာတစ်ခုကို တီထွင်လိုက်သည့်အခါ ကိုရီးယားလုပ်ငန်းစုကြီးများက ထိုနည်းပညာကို အတုခိုးကြပြီး အမေရိကန်ကုမ္ပဏီများကမူ ထိုကုမ္ပဏီကို ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။
မကြာသေးမီကပင် ဂူဂဲလ်က အသံဖြင့် ထိန်းချုပ်သည့် စနစ်ကို သုတေသနပြုနေသည့် စတင်တည်ထောင်ခါစ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဒေါ်လာသန်း ၅၀ ဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဝန်ထမ်းငါးဦးခန့်သာ ရှိသည့် ကုမ္ပဏီအတွက် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးလျှင် ဒေါ်လာ ၁၀ သန်းနှုန်းဖြင့် ပေးချေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုနည်းပညာကို အတုခိုးရန်သာ ရည်ရွယ်ထားပါက ထိုငွေပမာဏ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
ဒါဆိုလျှင် အမေရိကန်လုပ်ငန်းစုကြီးများက စေတနာကောင်းလွန်း၍ ဤသို့ လုပ်ဆောင်နေကြခြင်းလော။ သို့မဟုတ် ပိုလျှံနေသည့် ငွေကြေးများ အလဟဿ ဖြစ်နေခြင်းလော။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဟူသည်မှာ အမြတ်အစွန်းကိုသာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်စားသည့် အဖွဲ့အစည်းများဖြစ်သည်။ ဂူဂဲလ်၏ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဝယ်ယူရန် ကြီးမားသည့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပြုလုပ်ခြင်းသည် နည်းပညာကို အတုခိုးခြင်းထက် ပို၍ အမြတ်အစွန်းများလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ အနှစ်သာရမှာ မူပိုင်ခွင့် သို့မဟုတ် နည်းပညာ၌ ရှိသည်မဟုတ်ဘဲ လူများ၌သာ ရှိသည်။
နည်းပညာနှင့် ထုတ်ကုန်များသည် အတုခိုးနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဖန်တီးသူ၏ အတွေးအခေါ်နှင့် ကုမ္ပဏီ၏ ယဉ်ကျေးမှုမျိုးကိုမူ အတုခိုး၍ မရနိုင်ပေ။
“OTK ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော်တို့ကို ဝယ်ယူလိုက်ရင်တောင် စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းမှာ ဘာဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုမှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရလဒ်တွေ ချက်ချင်း မထွက်လာရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်းပဲ ဆက်ပြီး တီထွင်သွားပါ”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဒါရယ်လ်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။
“ခင်ဗျားကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်စေရပါဘူး”
နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ကျွန်တော် သူ့ကို မေးလိုက်သည်။
“CarOS က ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်သလဲ”
ဒါရယ်လ်က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
“ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတာပါ”
***
ထို့အပြင် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည့် အစည်းအဝေးအားလုံးကိုလည်း ခေတ္တဆိုင်းငံ့ထားလိုက်သည်။
ဟျွန်းဂျူက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့် ပမာဏနှင့် လုပ်ငန်းအမျိုးအစားအပေါ် မူတည်၍ အစည်းအဝေးပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည့် ကုမ္ပဏီလေးခုကို ရွေးထုတ်လိုက်ပြီး CarOS ကို ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည့် ဒေါ်လာသန်း ၁၀၀ မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသည့် ငွေပမာဏအားလုံးကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော့်ထံသို့ ဖုန်းနှစ်ကြိမ် ဝင်လာသည်။
တစ်ခုမှာ အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ်ထံမှ ဖြစ်သည်။ K ကုမ္ပဏီ၏ စတင်တည်ထောင်ခါစ လုပ်ငန်းအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ငွေသား ဒေါ်လာသန်း ၇၀၀ မှ ဒေါ်လာသန်း ၆၇၀ သို့ လျော့ကျသွားသည်။
ကျွန်တော် ဆိုးလ်သို့ ပြန်ရောက်လျှင် ရုံးသို့ ဝင်ခဲ့မည်ဟု ပြောကာ ဖုန်းချလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခုမှာ ဒုံတန်ရှိ အိမ်ကို ပြုပြင်ပေးနေသည့် အတွင်းပိုင်းဒီဇိုင်း ကုမ္ပဏီထံမှ ဖြစ်သည်။ ရေစိုခံခြင်း၊ အပူလျှပ်ကာခြင်း၊ လျှပ်စစ်ဝိုင်ယာကြိုးအဟောင်းများနှင့် ရေပိုက်လိုင်းများ လဲလှယ်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည့် အဓိက ပြုပြင်မွမ်းမံမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူတို့ ပို့ပေးလိုက်သည့် ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်က ဆောက်လုပ်ထားသည့် အိမ်အဟောင်း၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အသစ်စက်စက် အိမ်တစ်ခုအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အပြင်ပိုင်းမှာမူ မူလအတိုင်း ရှိနေပြီး သန့်ရှင်းရေးသာ လုပ်ထားသည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ထုံးစံအတိုင်း မနက်စာ စားရန် စားသောက်ဆိုင်တွင် စုဝေးကြသည်။
“အလုပ်က မျှော်လင့်ထားတာထက် စောပြီး ပြီးသွားတယ်” ဟု တက်ဂယူက ဟျွန်းဂျူကို ပြောသည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ အနားယူလိုက်ရင်ကော” ဟု သူက အကြံပေးသည်။
ဟျွန်းဂျူက ခေါင်းခါသည်။ “ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်မကို စောင့်နေမယ့် အလုပ်တွေက တောင်ပုံရာပုံပဲ။ မနက်ဖြန် မနက်အတွက် လေယာဉ်လက်မှတ်တောင် ကြိုတင်ဖြတ်ထားပြီးပြီ”
“ဒီလောက်တောင် စောလား” အချိန်က မြန်လွန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်မသွားခင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေဦးမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။
အဲလီက ပြုံးကာ အကြံပေးသည်။ “ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ အားလုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး သွားလည်ရအောင်။ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ တစ်ခါမှ အတူတူ အပြင်မထွက်ရသေးဘူးလေ”
တက်ဂယူက သူမ၏ အကဲခတ်မှုကို ထောက်ခံကာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဒါ အမှန်ပဲ။ နူနာက ဟိုတယ်ထဲမှာပဲ အမြဲ ပိတ်လှောင်နေခဲ့တာ”
ဟျွန်းဂျူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မလိုလားသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ “ကျွန်မ အလုပ်လုပ်ရဦးမယ်”
ကျွန်တော်က သူမကို စည်းရုံးကြည့်သည်။ “လာပါ၊ အတူတူ သွားရအောင်။ ကိုရီးယားမှာ ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်လုံး အတူတူ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေဖို့ အချိန်က ဘယ်တော့မှ ထပ်ရဦးမှာလဲ”
အခြားသူများကလည်း ဝိုင်းတိုက်တွန်းကြသဖြင့် ဟျွန်းဂျူက မလိုလားသည့်ပုံဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အဲလီက ကျေနပ်သွားပုံဖြင့် မေးသည်။ “ဘယ်သွားကြမလဲ”
“ကိုရီးယားစစ်ပွဲ အထိမ်းအမှတ်ပြတိုက်ကလွဲရင် ဘယ်နေရာမဆို ရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် အဲလီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး “ကျွန်မ သွားချင်တဲ့ နေရာလေး တစ်ခု သိတယ်” ဟု ဆိုသည်။
“ကျွန်မ ရွေးခိုင်းလို့ ရမလား။ ကျွန်မ တကယ် သွားချင်တဲ့ နေရာလေး တစ်ခု ရှိလို့”
“ရတာပေါ့”
ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ကိုရီးယားစစ်ပွဲ အထိမ်းအမှတ်ပြတိုက်ကလွဲရင် ဘယ်နေရာမဆို ရသည်။
တက်ဂယူက ဟိုတယ်၏ ရှေ့တံခါးဝတွင် ကားကို ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်က ရှေ့ခန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အဲလီက နောက်ခန်းသို့ တက်သွားသည်။ သို့သော် ဟျွန်းဂျူမှာမူ ခြေထောက်များ အေးခဲနေသကဲ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ မရွေ့နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ မြန်မြန်တက်လေ နူနာ”
“ဒီကားထဲကို ငါ့ကို စီးခိုင်းတာလား”
ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် နူနာက ခေါင်းခါလိုက်ကာ မစီးနိုင်ကြောင်း ပြသည်။
“ငါ တက္ကစီပဲ ငှားစီးလိုက်တော့မယ်”
သို့သော် ကားပေါ် ရောက်ရှိနေသည့် အဲလီက ဟျွန်းဂျူကို ဆွဲခေါ်ကာ ကားထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ လာပါ၊ အတူတူ စီးရအောင်လေ ဂျက်စီကာ”
“နေဦး၊ အဲလီ”
ကလစ်!
အဲလီက တံခါးကို အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။
“သွားကြမယ်”
တက်ဂယူက ဦးတည်ရာဆီသို့ ကားကို မောင်းထွက်သွားသည်။
ခေါင်းကို အောက်သို့ ငုံ့ထားရင်း ဟျွန်းဂျူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“ဟူး၊ ဒီကားထဲကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး”
“…”
ကားထဲ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ထိုင်တုန်းက ကျွန်တော်လည်း အနေရခက်ခဲ့သည်။ သို့သော် အခုတော့ အနည်းငယ် ကျင့်သားရလာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့တိုင် အနည်းငယ်တော့ အဆင်မပြေသေးပေ။
ကားမှာ ဦးတည်ရာသို့ အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။
ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ရှေ့ရှိ ကျယ်ဝန်းသည့် ဆားကစ်လမ်းကြောင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ BMW မှ ဖန်တီးထားသည့် မောင်းနှင်မှုစင်တာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ယောင်းဂျုံးကျွန်းမှာ ဒီလိုနေရာမျိုး ရှိမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး”
“အာရှမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖန်တီးထားတာလို့ ကြားတယ်”
Eunsung က ကိုရီးယားဈေးကွက်မှာ ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေနေသော်လည်း မော်တော်ကားအားကစားပြိုင်ပွဲများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု သိပ်မလုပ်ပေ။ သို့သော် ဂျာမန်ကားကုမ္ပဏီတစ်ခုက မြို့တော်အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဤကဲ့သို့ နေရာမျိုး ဖန်တီးလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် တစ်ခါမျှ မတွေးထားခဲ့မိပေ။
ဤနေရာသို့ မလာခင်ကပင် ဆားကစ်ကို ကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံရယူရန် မောင်းနှင်မှု အစီအစဉ်တစ်ခုကို ကျွန်တော် ကြိုတင်မှာယူထားခဲ့သည်။
အဲလီက ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။ “ခင်ဗျား ကားမောင်းရတာ ကြိုက်လား”
“အင်း၊ ဆိုလိုတာက…”
ကျွန်တော်က ကြိုက်သည်လည်း မဟုတ်၊ မကြိုက်သည်လည်း မဟုတ်ဟု ပြောမည့်ဆဲဆဲတွင် ဟျွန်းဂျူ နူနာက လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားရင်း ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ဂျင်ဟူးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကားမောင်းရတာ ကြိုက်တာ”
ကျွန်တော်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “ကျွန်မလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မမှတ်မိဘူးလား။ အလယ်တန်းတုန်းက ကားမောင်းလေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ ငါ့ကားရဲ့ ဘေးမှန်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်လေ”
“အို…”
အဲလီက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဝါး၊ တကယ်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တာလား”
ဟျွန်းဂျူမမက ခေါင်းညိတ်သည်။ “အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးကားလေ။ ဂျင်ဟူးအပေါ် ပထမဆုံးအကြိမ် စိတ်ဆိုးခဲ့ရတဲ့ အချိန်လည်း ဖြစ်တယ်”
“...”
ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် အဆူခံခဲ့ရသည်။ ငိုတောင် ငိုချင်သွားမိသည်။
အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိရင်း တက်ဂယူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အပြစ်ရှိသလို မျက်နှာပေးဖြင့် ကျွန်တော့်အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲနေသည်။
ဟျွန်းဂျူမမရဲ့ ပထမဆုံးကားကို ဖျက်ဆီးမိခဲ့တာ သူဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်မဟုတ်တာကြောင့် သူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပုံရသည်။ သူလုပ်ခဲ့တာကို မမသာ သိသွားရင် သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောထားတာကြောင့် ကျွန်တော်ကပဲ အပြစ်အကုန်ခံပေးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်စမ်းပါ!
“အာ၊ အေးလိုက်တာ။ အထဲကို မြန်မြန် ဝင်ကြရအောင်”
တက်ဂယူက အဆောက်အအုံထဲသို့ အရင်ဆုံး ပြေးဝင်သွားသည်။
အဲလီက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ကံကောင်းပါစေ။ ဒီနေ့တော့ ဘေးမှန်ကို ရိုက်မခွဲနဲ့ဦးနော်”
“......”
လျှို့ဝှက်ထားကြမယ်လို့ သဘောတူထားကြတာကြောင့် ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။
နည်းပြထံမှ ခေတ္တ လေ့ကျင့်မှု ခံယူပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ ဆားကစ်လမ်းကြောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ဟျွန်းဂျူ၊ အဲလီနှင့် ကျွန်တော်တို့က M5 ကို ရွေးချယ်ကြပြီး တက်ဂယူက M6 ကို ရွေးကာ ကျွန်တော်က နောက်ဆုံးတွင် M4 ကို ရွေးလိုက်သည်။
တက်ဂယူ၏ မျက်နှာတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။
“ဟဲဟဲ၊ အန်နီမေးရှင်းတွေ ကြည့်ရင်းနဲ့ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ ကားမောင်းစွမ်းရည်ကို ပြသရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီပေါ့”
“......”
အန်နီမေးရှင်းကနေ လေ့လာထားတာက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပုံရသည်။
နည်းပြ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ကျွန်တော်တို့ ဆားကစ်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မိနစ် ၄၀ ခန့် မောင်းနှင်ခဲ့ကြသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ တက်ဂယူက ကားကို ကောင်းကောင်းမောင်းနိုင်ပြီး အလားအလာရှိကြောင်း နည်းပြ၏ ချီးကျူးမှုကိုပင် ရရှိခဲ့သည်။
အန်နီမေးရှင်းကနေ သင်ယူတာက တကယ်ပဲ ထိရောက်တာလား။
ယုံကြည်မှု တိုးပွားလာသော သူက နောက်တစ်ခါတွင် ဒရစ်ဖ် (Drift) မောင်းနှင်ခြင်းကို စိန်ခေါ်မည်ဟု အော်ဟစ် ကြွေးကြော်လိုက်သည်။
မောင်းနှင်မှုစင်တာ၏ အတွင်းဘက်တွင် ကားအရောင်းပြခန်းနှင့် ဝန်ဆောင်မှုစင်တာ ရှိသည်။ အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်မှာ အရောင်းဆိုင်တစ်ခုထက် ပြပွဲ သို့မဟုတ် အတွေ့အကြုံစင်တာတစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။
လာရောက်လည်ပတ်သူ အများစုမှာ ကားဝယ်ရန်ထက် အလည်အပတ် လာရောက်ကြသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။
ဟျွန်းဂျူနှင့် အဲလီတို့က ကော်ဖီသောက်ရန် အပေါ်ထပ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်သို့ တက်သွားကြပြီး တက်ဂယူနှင့် ကျွန်တော်က ပထမထပ်တွင် ကားများ လှည့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ကြည့်ပါဦး၊ ဒီမှာ Mini တွေလည်း ရှိတယ်”
BMW အပြင် Mini နှင့် Rolls-Royce တို့ကိုလည်း ပြသထားသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ တူညီသည့် အမှတ်တံဆိပ်အုပ်စုဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။
ကျွန်တော့်ရှေ့ရှိ ကားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တစ်စီးလောက် ဝယ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ အစောကတည်းက ဝယ်ထားသင့်သည်၊ သို့သော် အာရုံလွဲနေသဖြင့် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ အသက် ၃၀ ကျော်အရွယ် အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသားတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်၍ အနားသို့ ရောက်လာသည်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်ပါဦး။ စိတ်ဝင်စားတဲ့ မော်ဒယ်ရှိရင် ပြောပေးပါ။ စမ်းသပ်မောင်းနှင်ဖို့လည်း စီစဉ်ပေးလို့ ရပါတယ်”
“ကျွန်တော် ဘယ်တော့လောက် ဝယ်နိုင်မလဲဆိုတာတောင် မသိသေးဘူးလေ”
ကျွန်တော်က ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် ပါကာအင်္ကျီ ဝတ်ထားပြီး တက်ဂယူကလည်း အားကစားဘောင်းဘီနှင့် ဟူဒီအင်္ကျီ ဝတ်ထားသည်။ ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ရတာ သာမန် ကျောင်းသားများ သို့မဟုတ် အလုပ်လက်မဲ့များဟုပင် ထင်စရာရှိသည်။
သို့သော် အရောင်းဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့က အခုမှ ငယ်သေးတာပဲ၊ တစ်နေ့နေ့တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖောက်သည် ဖြစ်လာမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”
သူ၏ အတွေးအခေါ်ကို ကျွန်တော် သဘောကျသည်။
ရှေ့ရှိ ကားကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။ “ဒီကားကရော ဘယ်လိုလဲ”
အရောင်းဝန်ထမ်းက ကြင်နာစွာ ရှင်းပြသည်။ “ခင်ဗျား ကြည့်နေတဲ့ကားက 530i မော်ဒယ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ လူတွေကတော့ ဘေးနားက 520d မော်ဒယ်ကို ပိုသဘောကျကြတယ်။ ပိုပြီး စရိတ်သက်သာလို့ပါ။ ဒီဘက်က 4 Series ကူပေ သို့မဟုတ် ကွန်ဗာတီဘယ်ကတော့ လူငယ်တွေကြားမှာ ရေပန်းစားပါတယ်”
အရောင်းဝန်ထမ်း ပြောပြသည့် ကားများ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းတော့ ကောင်းသည်၊ သို့သော် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားရသည်။
သို့သော် ကျွန်တော့်မျက်စိကို ဆွဲဆောင်သည့် နောက်ထပ် ကားတစ်စီး ရှိနေသည်။
“ဒီကားကရော ဘယ်လိုလဲ”
“ဒါက မကြာသေးခင်ကမှ အလုံးစုံ ဒီဇိုင်းအသစ် ပြောင်းလဲထားတဲ့ 7 Series ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထိပ်တန်းဇိမ်ခံ ဆီဒင်ကားဖြစ်ပြီး BMW ရဲ့ အဓိက မော်ဒယ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်”
အတွင်းထဲ ဝင်ထိုင်ကြည့်လိုက်သောအခါ နေရာကျယ်ဝန်းရုံတင်မကဘဲ အတော်လေးကို ကျယ်ပြောသည်ဟု ခံစားရသည်။
ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် တက်ဂယူက မေးသည်။ “ဒါက အရမ်းကြီးလွန်းနေဘူးလား”
“ကြီးတော့ ကြီးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့…”
ကျွန်တော့်အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလိုကားမျိုး မောင်းရင် လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ကားသမားလို့ ထင်ကြမလား ဒါမှမဟုတ် ဖခင်ရဲ့ကားကို ခိုးမောင်းလာတာလို့ ထင်ကြမလား မသိနိုင်ပေ။
အဲဒီအချက်ကလွဲရင် ကားရဲ့ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် သဘောကျသည်။ ကားက ကြီးမားပြီး လုံခြုံရေး အင်္ဂါရပ်အားလုံး ပါဝင်သလို လိုချင်တဲ့ Option တွေလည်း အစုံပါဝင်သည်။
ကျွန်တော် အရောင်းဝန်ထမ်းကို မေးလိုက်သည်။ “ဒီကားက ဈေးဘယ်လောက်လဲ”
“လက်ရှိ ပရိုမိုးရှင်း ကာလအတွင်းမှာတော့ ဝမ်သန်း ၁၃၉ ဖြစ်ပါတယ်”
“ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက်တော့ မများပါဘူး”
ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်ပြီး ခဏတာ အံ့သြသွားသည်။ စတင်တည်ထောင်ခါစ လုပ်ငန်းတွေမှာ ဝမ်သန်းပေါင်း ရာနဲ့ချီ သုံးစွဲနေရတာကြောင့် ဝမ်သန်း ၁၀၀ ဆိုတဲ့ ပမာဏက သိပ်မများဘူးလို့ ခံစားမိသည်။
“စာချုပ်ချုပ်ပြီးရင် ကားရဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
BMW ကားများသည် ဂျာမနီတွင် အလုံးစုံ ထုတ်လုပ်ပြီး သင်္ဘောဖြင့် ကိုရီးယားသို့ တင်ပို့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စာချုပ်ချုပ်ပြီး ကားရသည်အထိ ကြာမြင့်ချိန်ကြောင့် အရောင်းကုမ္ပဏီက သတ်မှတ်ထားသည့် အရေအတွက်အတိုင်း အရင် တင်သွင်းပြီးမှ ဖောက်သည်များထံ ရောင်းချခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ အရောင် သို့မဟုတ် အပိုပစ္စည်း (Individual Order) ကို စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်မည်ဆိုပါက လအနည်းငယ် စောင့်ရနိုင်သော်လည်း သာမန် မော်ဒယ်များအတွက်မူ လက်ကျန်ရှိဖို့ များသည်။
အရောင်းဝန်ထမ်းက တက်ဘလက်ဖြင့် လက်ကျန်စာရင်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“စစ်ဆေးကြည့်တဲ့အခါ Black Sapphire နဲ့ Spector Grey အရောင်တွေက ချက်ချင်း ပေးအပ်နိုင်ဖို့ ရှိပါတယ်”
“အင်း…”
ကားဈေးက ဝမ်သန်း ၁၃၉ ဖြစ်သည်။ အခွန်နှင့် အာမခံကြေးများက အပို ထပ်တိုးလာဦးမည်။
ကျွန်တော် ကိုရီးယားသို့ ဝမ် ၁.၃ သန်း စုစုပေါင်း ပို့ခဲ့သည်။
သို့သော် လက်ရှိနေထိုင်နေသည့် နေရာအတွက် ငှားရမ်းခ၊ ဒုံတန်ရှိ အိမ်ဝယ်ယူမှု၊ မိခင်အတွက် ပေးကမ်းမှုနှင့် အခွန်အခ အမျိုးမျိုး ပေးဆောင်ပြီးနောက်တွင်တော့ အကုန်လုံးနီးပါး ကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် ဝမ်သန်း ၁၀၀ အောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ကျန်ရှိနေသည့် သန်းပေါင်းများစွာသော ငွေကြေးများမှာ OTK Company တွင် ချိတ်ပိတ်ထားပြီး အားလုံးကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွင် ပုံအောထားလိုက်သည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ကျွန်တော် အခု အိတ်ထဲတွင် ငွေမရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီ။
ဒါပေမဲ့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ OTK Capital ရှိသေးသည်။
ကျွန်တော် တက်ဂယူကို ပြောလိုက်သည်။ “ကားဝယ်ဖို့ ဝမ် ၁၅ သန်းလောက် ချေးပါဦး”
ထိုစကားကြောင့် သူက နားမလည်နိုင်သလို မျက်နှာဖြင့် မေးသည်။ “ဘာလဲ။ ကားဝယ်ဖို့ ငါ့ဆီက ဘာလို့ ပိုက်ဆံချေးရတာလဲ”
ကျွန်တော် အရင်က အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ “အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက ဂိမ်းစက်ဝယ်ဖို့ ငါ့ဆီက ဝမ် ၂ သိန်း ချေးခဲ့တာ မှတ်မိသေးလား”
သူက အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပြီး ပြောသည်။ “ဝမ် ၂ သိန်းဆိုတာ ဝမ် ၁၅ သန်းနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောချင်တာလား”
“သေချာတာပေါ့၊ ဝမ် ၂ သိန်းက ပိုနည်းတာပေါ့။ အဲဒီတုန်းက အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အကုန်လုံးလေ”
“အ-အဲဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…”
အမှန်တကယ် ပမာဏက နည်းနည်း ပိုများနေတာကြောင့် သူ့အတွက် ဝမ် ၁၅ သန်းဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ပေ။
“မင်းရဲ့ ကတ်နဲ့ပဲ အရင် ရှင်းလိုက်ပါဦး”