အခန်း ၄၄
မူလက OTK ကုမ္ပဏီ၏ မတည်ရင်းနှီးငွေမှာ ဝမ် ၆၇၂ ဘီလီယံ ဖြစ်သည်။ ကိုရီးယားနိုင်ငံတွင် K ကုမ္ပဏီခွဲတစ်ခု တည်ထောင်ရန်အတွက် ဝမ် ၇၀ ဘီလီယံ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသည့် မတည်ရင်းနှီးငွေမှာ ဝမ် ၆၀၂ ဘီလီယံ ဖြစ်သည်။
စတင်တည်ထောင်ခါစ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများ စတင်လုပ်ဆောင်စဉ်က ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးပမာဏကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် ထိုစိုးရိမ်မှုမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု စာချုပ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချုပ်ဆိုလိုက်တိုင်း ကျွန်ုပ်၏ အကောင့်ထဲရှိ လက်ကျန်ငွေများမှာ လျင်မြန်စွာ လျော့နည်းသွားသည်။ ငွေဆိုသည်မှာ ရှာရခက်သော်လည်း သုံးရသည်မှာ လွယ်ကူလှသည်။
တစ်ခါတည်းနှင့် သန်းပေါင်းများစွာသော ငွေကြေးများကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ရသည့်အတွက် ငွေကြေးနှင့်ပတ်သက်သော ကျွန်ုပ်၏ ခံစားချက်များမှာ ထုံအသွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒေါ်လာ ၅ သန်း တောင်းဆိုလာလျှင် ‘ဒါ နည်းနည်းလွန်းမနေဘူးလား။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို စနစ်တကျ လည်ပတ်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး ဒေါ်လာ ၁၀ သန်းလောက်တော့ လိုအပ်မှာပေါ့’ ဟု တွေးမိသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်၏ အတိုင်းအတာမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ဤမျှ ကြီးမားလာခဲ့သနည်း။
အစည်းအဝေးတစ်ခု ချိန်းဆိုလိုက်ပြီဆိုလျှင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အစည်းအဝေးကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသင့်၊ မသင့် ဆုံးဖြတ်ရန်မဟုတ်ဘဲ လူချင်းတွေ့ဆုံပြီး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ညှိနှိုင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။
ဤအစည်းအဝေးများတွင် အရေးအကြီးဆုံး အချက်နှစ်ချက်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှုတို့ ဖြစ်သည်။ ဘဏ္ဍာရေးကဏ္ဍသည် မည်မျှပင် ခမ်းနားသော စကားလုံးများဖြင့် ပုံဖော်ထားပါစေ၊ အနှစ်သာရအားဖြင့် ငွေကြေးဖြင့် ငွေပိုရအောင် ကစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနယ်ပယ်ကို လိမ်ညာလှည့်ဖြားသူများ စုဝေးရာနေရာဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။
အချို့က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများကို ဆွဲဆောင်ရန်နှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံငွေများကို အလွဲသုံးစားလုပ်ရန်အတွက် ယုံကြည်ရလောက်မည့် ကုမ္ပဏီပုံစံမျိုးကို တည်ဆောက်ကြသည်။ အချို့ကမူ အဆင်ပြေချောမွေ့နေသည့် ကုမ္ပဏီများထံ ချဉ်းကပ်ကာ နည်းပညာနှင့် မူပိုင်ခွင့်များကို သိမ်းပိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးကိုပင် သိမ်းယူခြင်းမျိုး ပြုလုပ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရှာဖွေနေသည့် စွန့်ဦးတီထွင်သူများ အစိုးရိမ်ဆုံးအချက်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုအခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် တည်ထောင်သူအများစုမှာ သာမန်စီးပွားရေးသမားစိတ်ဓာတ်ထက် လုပ်ငန်းရှင်စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမိုပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ငွေကြေးများစွာ ရှာဖွေခြင်းထက် သူတို့၏ ထုတ်ကုန် သို့မဟုတ် ဝန်ဆောင်မှုများ ဈေးကွက်တွင် အောင်မြင်စေရန်သာ လိုလားကြသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို လက်ခံလိုသော်လည်း စီမံခန့်ခွဲမှုကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို မနှစ်သက်ကြပေ။ ကျွန်ုပ်သည် သူတို့ကြားချင်သည့် အဖြေကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပေးလိုက်သည် - "ကျွန်တော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးပါမယ်၊ ဒါပေမဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအပိုင်းမှာတော့ ဘာမှဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး။"
စီမံခန့်ခွဲမှုအခွင့်အရေးကို ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက် မည်မျှသော ရှယ်ယာပိုင်ဆိုင်မှုကို ရယူမည်ဟူသည့် အချက်ကိုသာ ဆုံးဖြတ်ရန် ကျန်ရှိတော့သဖြင့် အခြားအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို လျင်မြန်စွာပင် ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုစာချုပ်များကို အပြန်အလှန် ချုပ်ဆိုခဲ့ကြပြီး ကိုရီးယားနိုင်ငံ၏ ဝေးကွာသော အရပ်ဒေသများမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သူများမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် မိမိတို့၏ နေရပ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။
ယခုတစ်ကြိမ် ကျွန်ုပ်တွေ့ဆုံခဲ့ရသည့် စွန့်ဦးတီထွင်သူများမှာ အရှေ့အာရှလူငယ်တစ်ဦးနှင့် လူမည်းအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဗြိတိန်နိုင်ငံသား ဂျပန်လူမျိုး ပီတာ ကတ်ဆူယို နှင့် ဂျမေကာ-ဗြိတိန်အမျိုးသမီး ဂျာနယ် ဂျက်ဆင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ပီတာမှာ မူလက ဗိသုကာပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဂျာနယ်မှာ ကွန်ပျူတာသိပ္ပံပညာရှင် ဖြစ်သည်။
"ArcIt က ဗိသုကာဒီဇိုင်းတွေအတွက် အတုယူဉာဏ်ရည် (AI) ကို အသုံးပြုဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။"
ဆက်လက်၍ ရှင်းပြချက်မှာ ဤသို့ဖြစ်သည် -
ဗိသုကာပညာသည် အနုပညာနှင့် အင်ဂျင်နီယာပညာရပ် နှစ်ခုစလုံး ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အဆောက်အအုံများသည် မြို့ပြတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားသည့် အနုပညာလက်ရာများသာမက လူတို့၏ ဘဝကို ဖြတ်သန်းရာ နေရာများလည်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဗိသုကာပညာသည် ပညာတတ် ဗိသုကာပညာရှင်များ၏ နယ်ပယ်ထဲတွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် IT နည်းပညာများကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ဤနယ်ပယ်ကို စိန်ခေါ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
ဂျာနယ်က Arc (ဗိသုကာအတွက် AI) မှ ဖန်တီးထားသည့် ဒီဇိုင်းများနှင့် ပုံစံများကို ပြသလိုက်သည်။
"လက်ရှိမှာတော့ ကျွန်မတို့က အထပ် ၁ ထပ်၊ ၂ ထပ်လောက်သာရှိတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို ဒီဇိုင်းဆွဲနိုင်တဲ့ အဆင့်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ Arc က စက်သင်ယူမှု (Machine Learning) အားဖြင့် အဆက်မပြတ် တိုးတက်နေပါတယ်။"
တက်ဂယူက ကျွန်ုပ်ကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းသည်။ "စက်သင်ယူမှုဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲဗျ?"
"နာမည်အတိုင်းပါပဲ၊ စက်တွေက သင်ယူနေတာလေ။"
"အတုယူဉာဏ်ရည်ကလည်း သင်ယူတတ်လို့လား?"
အတုယူဉာဏ်ရည်ဆိုသည်မှာ လူသားတို့၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုကို အစားထိုးပေးသည့် စက်တစ်ခုဖြစ်သည်။
အပြောကြီးသည်ဟု ထင်ရနိုင်သော်လည်း ကွန်ပျူတာများက ၎င်းကို အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားပြုသည်။
ကွန်ပျူတာများသည် ရှုပ်ထွေးသော တွက်ချက်မှုများကို အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ခွေးနှင့် ကြောင်ကို ခွဲခြားရမည့်အခါတွင်မူ အခက်အခဲ ရှိတတ်သည်။
အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းတို့ကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် အယ်လဂိုရီသမ် (Algorithm) မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ခွေးနှင့် ကြောင်ကို ခွဲခြားသည့် စံနှုန်းက ဘာလဲ။ ခွေးက ခွေးလိုပုံစံ၊ ကြောင်က ကြောင်လိုပုံစံ ဖြစ်နေလို့လား။
သို့သော် ခွေးနှင့် ကြောင်တို့မှာ ပုံစံအမျိုးမျိုး၊ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။ မည်သည်က ခွေးဖြစ်ပြီး မည်သည်က ကြောင်ဖြစ်ကြောင်း မည်သို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်မည်နည်း။
လူသားများအတွက်မူ ဤအရာမှာ အလွန်လွယ်ကူသည်။ ခွေးနှင့်တူသည့် ကြောင်ကိုပင် လူတို့ရှေ့တွင် ချပြလိုက်လျှင် သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ ခွဲခြားနိုင်ကြသည်။
၎င်းမှာ ဘဝတွင် သင်ယူခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများ၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခွေးထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ကြောင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ မီဒီယာအမျိုးမျိုးမှတစ်ဆင့်ဖြစ်စေ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ စုဆောင်းမိထားသည့် သတင်းအချက်အလက်များသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်ထဲတွင် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေပြီး ထိုစည်းမျဉ်းအတိုင်း ခွေးနှင့် ကြောင်ကို အလိုအလျောက် ခွဲခြားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဆိုရင် စက်တွေကိုလည်း လူသားတွေလို သင်ယူတတ်အောင် သင်ပေးလို့ ရမလား။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့က ခွေးပုံတွေကို ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြသပြီး ကြိုတင်လေ့ကျင့်ပေးထားမည်ဆိုလျှင် စက်များသည် ပြသလိုက်သည့် တိရစ္ဆာန်မှာ ခွေးဟုတ်၊ မဟုတ် ခွဲခြားနိုင်သည့် စည်းမျဉ်းကို ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
"အခုတော့ အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ARK ကို ပုံစံဒီဇိုင်းတွေနဲ့ အဆက်မပြတ် ထိတွေ့ပေးခြင်းအားဖြင့် အနာဂတ်မှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးတဲ့ ဗိသုကာဒီဇိုင်းတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်လာအောင် လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ။"
စက်ရုံများတွင် စက်ယန္တရားများကို စတင်မိတ်ဆက်လိုက်ခြင်းမှာ စက်မှုတော်လှန်ရေး၏ အစပျိုးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယ စက်မှုတော်လှန်ရေးများမှတစ်ဆင့် စက်ယန္တရားများမှာ ပိုမိုတိုးတက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်းတို့သည် လူသားတို့၏ လုပ်အားကိုသာ အစားထိုးခြင်း မဟုတ်ပေ။ တီထွင်ဖန်တီးမှုနှင့် တက်ကြွသော လုပ်ဆောင်ချက်များမှာ လူသားတို့၏ နယ်ပယ်အဖြစ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
"အဲဒါတွေကတော့ အရင်က ပုံပြင်တွေ ဖြစ်သွားပြီ။"
ယခုအခါ အတုယူဉာဏ်ရည်သည် ဒီဇိုင်းနယ်ပယ်တွင် လူသားများထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ စက်မှုလုပ်ငန်း၏ ခေတ်ရေစီးကြောင်း ဖြစ်နေပြီလား။
တက်ဂယူက ဟျွန်းဂျူး မမ ကို မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ?"
"အရမ်းကောင်းပါတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်း၊ ကောင်းမွန်တဲ့ မျှော်မှန်းချက်ပါပဲ။"
မကြုံဖူးသေးသည့် စွန့်ဦးတီထွင်မှုများကို မြင်တွေ့ရသည့် ကုမ္ပဏီအချို့ (အထူးသဖြင့် Faceit) နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် AI က ဗိသုကာဒီဇိုင်း ဆွဲပေးမည်ဆိုသည့် အယူအဆမှာ အလွန်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထင်ရသည်။
အဆိုပြုချက်ကို အပေါ်ယံကြည့်ရှုရင်း ကျွန်ုပ် စဉ်းစားမိသည်။
တောင်ကိုရီးယား၏ ဆောက်လုပ်ရေးစွမ်းရည်မှာ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီသည်။ မလေးရှားနိုင်ငံ၏ Petronas အမွှာမျှော်စင်များ သို့မဟုတ် စင်ကာပူနိုင်ငံ၏ Marina Bay Sands ကဲ့သို့သော ထင်ရှားသည့် အဆောက်အအုံများကို ကိုရီးယားကုမ္ပဏီများက ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဒီဇိုင်းပိုင်းတွင်မူ ကွာဟချက် ရှိနေသေးသည်။
လွန်ခဲ့သည့်အချိန်အနည်းငယ်ကပင် ပြီးစီးခဲ့သည့် LiTeta မျှော်စင်မှာ LiT ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီက တည်ဆောက်ခဲ့သော်လည်း ဒီဇိုင်းနှင့် ကြီးကြပ်မှုကိုမူ အမေရိကန်၊ ဂျပန်၊ ဂျာမနီကုမ္ပဏီများကသာ တာဝန်ယူခဲ့ကြသည်။
အကြောင်းမှာ ထိုကဲ့သို့ ဒီဇိုင်းစွမ်းရည်ရှိသည့် ပြည်တွင်းကုမ္ပဏီများ မရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် ပီတာကို မေးလိုက်သည်။
"AI က အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတွေကို ဒီဇိုင်းဆွဲနိုင်မလား?"
ပီတာက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
"သေချာပေါက် ရပါတယ်။ နည်းပညာတိုးတက်မှုဆိုတာ အဆုံးသတ်မရှိဘူးလေ။"
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟျွန်းဂျူး-မမ ကို ပြောလိုက်သည်။
"ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကြမယ်။"
ဟျွန်းဂျူး-မမ က သူတို့နှစ်ဦးကို ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ArcIt မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပါမယ်။"
***
နောက်တစ်ကြိမ် အစည်းအဝေးမှာ ည ၇ နာရီတွင် ဖြစ်သည်။
ဟျွန်းဂျူး-မမ သည် စီးကရက်သောက်ရန် ဟိုတယ်ပြင်ပသို့ ခဏထွက်သွားသည်။
အယ်လီက ကျွန်ုပ်ကို မေးသည်။ "ကျွန်မ Squash ကစားမလို့၊ လိုက်မလား?"
ကျွန်ုပ် ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်သည်။ "အို၊ မလိုက်တော့ဘူး။ မနေ့ညက ကောင်းကောင်းမအိပ်ရလို့ လည်ချောင်း နည်းနည်းနာနေတယ်။"
အယ်လီက စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်သည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား?"
"ဟုတ်ကဲ့။ နည်းနည်းလောက် နားလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"
တကယ်တော့ ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆင်ပြေပါသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က မိနစ် ၃၀ လောက် လိုက်ကစားမိရုံဖြင့် အန်ချင်သလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့်အတွက် ဤအကြောင်းပြချက်ကို သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
စစ်မှုထမ်းစဉ်ကပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားအင်ကုန်ခမ်းသည်ဟု မခံစားခဲ့ရဖူးသော်လည်း ဟိုတယ်၏ Squash ကွင်းတွင်မူ အစွမ်းကုန်ပင်ပန်းမှုကို ကြုံတွေ့ရတော့မည့်အရေး ဖြစ်ခဲ့သည်။
"ဒါဆို နောက်တစ်ခါမှပဲ အတူသွားကြတာပေါ့။"
"…ဟုတ်ကဲ့။"
Squash ကစားခြင်းမှာ ကျွန်ုပ်နှင့် မကိုက်ညီဟု ထင်သည်။
အယ်လီက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်နှင့် တက်ဂယူသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အင်္ဂလိပ်စကားကို နားလည်ရန် အတော်လေး ရုန်းကန်နေရသော်လည်း သူသည် အစည်းအဝေးများကို မပျက်မကွက် တက်ရောက်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ ငွေကြေးများ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို သိရှိလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဤလူသည် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တာဝန်ယူမှုစိတ် ပြင်းထန်လှသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနည်းနဲ့ တကယ်ပဲ ငွေအများကြီး ရှာနိုင်ပါ့မလားဗျာ?"
ကျွန်ုပ်က အဖြေမပေးဘဲ မေးခွန်းတစ်ခု ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျား မာဆာယိုရှီ ဆွန် (Masayoshi Son) ကို သိလား?"
"ဘယ်သူလဲဗျ?"
"သူက ဂျပန်က SoftBank ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ၊ ကိုရီးယားနွယ်ဖွား ဂျပန်လူမျိုးတစ်ယောက်လေ။"
တက်ဂယူက ခေါင်းညိတ်သည်။
"အာ! ထိပ်ပြောင်ပြောင်နဲ့ လူကြီးလား?"
"ဟုတ်တယ်။"
ဆွန်မာဆာယိုရှီသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် စီးပွားရေးလောကတွင် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုစွမ်းရည်မှာ ထူးခြားလှသော်လည်း အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းမှာမူ ပို၍ပင် ထူးချွန်သည်။
"အဲဒီလူကြီးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နာမည်ကြီး ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိတယ်။ ခင်ဗျား အလီဘာဘာ ကို သိလား?"
"တရုတ်အွန်လိုင်းစျေးဝယ်စင်တာကြီး မဟုတ်လား?"
အလီဘာဘာ သည် လက်ရှိတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း အိုင်တီကုမ္ပဏီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြားကုမ္ပဏီအများစုနည်းတူ စတင်တည်ထောင်ချိန်ကမူ သာမန်ကုမ္ပဏီတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် တရုတ်အီလက်ထရောနစ် စျေးကွက်ကို အမေရိကန်ကုမ္ပဏီ eBay က အဓိက လွှမ်းမိုးထားပြီး ကုမ္ပဏီငယ်များစွာလည်း ပေါ်ပေါက်နေချိန် ဖြစ်သည်။ အလီဘာဘာ သည်လည်း ထိုထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အလီဘာဘာ ၏ တည်ထောင်သူ မာယွန်း (Ma Yun) သည် SoftBank ဥက္ကဋ္ဌ ဆွန်မာဆာယိုရှီ ဘေဂျင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် အစည်းအဝေးတစ်ခု တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူတို့သည် အတူတူ ထမင်းစားရင်း နှစ်နာရီခန့် စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
"ဆွန်မာဆာယိုရှီက အဲဒီနေရာမှာတင် ဒေါ်လာသန်း ၂၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်တယ်။"
လူတိုင်းက ထိုရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအပေါ် သံသယရှိခဲ့ကြသည်။ eBay နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းမှာ ကြက်ဥဖြင့် ကျောက်တုံးကို ပစ်ပေါက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဆွန်မာဆာယိုရှီသည် SoftBank ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ အစည်းအဝေးတွင်ပင် ပြင်းထန်သော ဝေဖန်မှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှ နောက်ဆုတ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ရလဒ်က ဘာဖြစ်လာသနည်း။
နှစ် ၂၀ အကြာတွင် အလီဘာဘာ သည် တရုတ်အီလက်ထရောနစ် စျေးကွက်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင် eBay မှာမူ ဆုံးရှုံးမှုများကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တရုတ်စျေးကွက်မှ နုတ်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အလီဘာဘာ သည် နယူးယောက်စတော့အိတ်ချိန်း (NYSE) တွင် စာရင်းဝင်ခဲ့သည်။ လက်ရှိ ၎င်း၏ စျေးကွက်တန်ဖိုးမှာ ဒေါ်လာ ၃၃၀ ဘီလီယံ၊ ကိုရီးယားဝမ်ငွေဖြင့် ခန့်မှန်းခြေ ၃၆၀ ထရီလီယံခန့် ရှိသည်။
တက်ဂယူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ဆမ်ဆောင်းအီလက်ထရောနစ်ထက်တောင် ပိုကြီးနေသေးတယ်ပေါ့။"
"ဒါဟာ တိုက်ကြီးတစ်တိုက်ရဲ့ အတိုင်းအတာပဲလေ။"
အလီဘာဘာ သည် တရုတ်အီလက်ထရောနစ် စျေးကွက်၏ အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းကို သိမ်းပိုက်ထားသည်။ ၎င်းသည် လက်ရှိတွင် တရုတ်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း အိုင်တီကုမ္ပဏီဖြစ်ပြီး စျေးကွက်တန်ဖိုးအရ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ၁၀ ခုစာရင်းဝင် ဖြစ်သည်။ တရုတ်နိုင်ငံ၏ အင်တာနက်အသုံးပြုသူဦးရေမှာ လူဦးရေ၏ ထက်ဝက်ခန့် ရှိသည်ကို ထည့်တွက်ပါက အနာဂတ် တိုးတက်နိုင်ခြေမှာ အကန့်အသတ်မရှိပင်။
"အရေးကြီးတာက SoftBank က အလီဘာဘာ မှာ ဒေါ်လာသန်း ၂၀ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းသော ရှယ်ယာကို ရခဲ့တာပဲ။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအပေါ် ပြန်ရတဲ့ အမြတ်နှုန်းကို တွက်ကြည့်ရင် ၅၀၀,၀၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိတယ်။"
တက်ဂယူမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်ကာ အံ့အားသင့်နေသည်။
"ဝါး! မယုံနိုင်စရာပဲ။"
"ဟုတ်တယ်။"
စိတ်ကူးယဉ်ဖို့ပင် ခက်ခဲသော အမြတ်အစွန်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။ စွန့်ဦးတီထွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၏ ဒဏ္ဍာရီဟု ဆိုရပေမည်။
အမှန်တော့ ဒါတွေက ဖြစ်ပြီးမှ ပြောတဲ့ စကားတွေပါ။ အကယ်၍သာ အလီဘာဘာ သည် AbeY (eBay) နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရင်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါက တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှပင် ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။
ယုတ္တိရှိရှိ စဉ်းစားကြည့်ကြစို့။
စွန့်ဦးတီထွင် ကုမ္ပဏီများစွာအနက် ငါးနှစ်ကျော်လွန်ပြီးနောက် ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်သည့် ကုမ္ပဏီမှာ ဆယ်ခုတွင် တစ်ခုသာ ရှိသည်။ ထိုအထဲမှလည်း ဆယ်ခုတွင် တစ်ခုသာလျှင် အဆမတန် တိုးတက်လာတတ်သည်။
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် အောင်မြင်နိုင်ခြေမှာ ၁ ရာခိုင်နှုန်းထက်ပင် နည်းပါးသည်။
သို့သော် ဤကုမ္ပဏီများမှာ ကျွန်ုပ်၏ ကြိုတင်သိမြင်မှုဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည့် ကုမ္ပဏီများ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်ရှေ့ရှိ ဟိုလိုဂရမ် (Hologram) သာ မှန်ကန်မည်ဆိုပါက ၎င်းတို့အားလုံးသည် ထို ၁ ရာခိုင်နှုန်းအတွင်း၌ ပါဝင်နေကြသည်။
ဆွန်မာဆာယိုရှီသည် ၁၁၀ ထရီလီယံထဲမှ ၂၂၀ ဘီလီယံကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ၆၇၀ ဘီလီယံဖြင့်ရော တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်နိုင်ပါ့မလား?
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် ဟျွန်းဂျူး-မမ ဖုန်းပြောရင်း ဟိုတယ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။
ခဏအကြာတွင် သူမ ဖုန်းပြောပြီးဆုံးသွားပြီး ကျွန်ုပ်ကို ပြောသည်။
"Caros ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။"
"Caros?"
"ဂျင်ဟူး အလွန်တွေ့ချင်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီလေ။"
"အို!"
ကျွန်ုပ်သည် စွန့်ဦးတီထွင် ကုမ္ပဏီပေါင်းများစွာကို ရွေးချယ်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့အထဲတွင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အထူးတလည် ထင်ရှားနေသည်။
အဲဒါကတော့ Caros ပင် ဖြစ်သည်။
"ဘာတဲ့လဲ?"
"COO နဲ့ စကားပြောပြီး အစည်းအဝေးတစ်ခု ချိန်းလိုက်တယ်။ သူ မနက်ဖြန် ကိုရီးယားကို လာမယ်တဲ့။"
တက်ဂယူက မေးသည်။
"ဘယ်လို ကုမ္ပဏီမျိုးလဲဗျ?"
ကျွန်ုပ်သည် အဆိုပြုချက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"အရာရာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးတဲ့ နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးတဲ့ နေရာတစ်ခုပါပဲ။"