အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ကိုဂျွန်ဟျောင်း က Ellie ထံသို့ စကားလှမ်းပြောလိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကိုဂျွန်ဟျောင်း ပါ။ ကိုရီးယားကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲခင်ဗျ?”
ငယ်စဉ်ကတည်းက အထက်တန်းစားပညာရေးကို ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည့်အလျောက် Ellie ၏ အသံထွက်မှာ မိခင်ဘာသာစကားပြောသူနှင့် မခြားနားအောင်ပင် ပီသလှသည်။
Ellie က အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဆောင်ရွက်စရာရှိလို့ပါ။”
“ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလားခင်ဗျ?”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါက လျှို့ဝှက်ကိစ္စမို့လို့ပါ။”
“အော်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။”
သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိတ်ကိုထုတ်ကာ သူ့၏ နာမည်ကတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီလိုမျိုး ဆုံကြတာလည်း ကံကြမ္မာပဲဖြစ်မယ်။ ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ကတ်ပါ။”
Ellie က နာမည်ကတ်ကို လက်ခံရယူလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက GH ဆောက်လုပ်ရေး မှာ အလုပ်လုပ်တာကိုး” ဟု ကိုဂျွန်ဟျောင်း က အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်အဖေက အဲဒီမှာ ဥက္ကဋ္ဌလေ။ GH ဆောက်လုပ်ရေး က ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတယ်ဆိုတာ သိထားပြီးသားလား?”
Ellie ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “အင်ဒိုနီးရှားမှာ GH ဆောက်လုပ်ရေး က SOC စီမံကိန်းကို တာဝန်ယူထားပြီး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က အဲဒီစီမံကိန်းအတွက် ငွေကြေးထောက်ပံ့ပေးနေတာကို သိထားပါတယ်။”
ဤစကားကို ကြားရသည့်အခါ GH ဆောက်လုပ်ရေး သည် အင်ဒိုနီးရှားအစိုးရထံမှ လမ်းခင်းသည့် စီမံကိန်းကို ရရှိထားပြီး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က ရန်ပုံငွေများ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာသွားသည်။
Ellie ကလည်း သူမ၏ နာမည်ကတ်ကို သူ့ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
ဆွန်အာ က ထိုနှစ်ယောက် စကားပြောနေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတွင်းစိတ်ကို တစ်စုံတစ်ရာ ဖော်ပြခြင်းမရှိပေ။
ကိုဂျွန်ဟျောင်း ကလည်း ကျွန်တော့်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့နာမည်ကတ်ကို ကမ်းပေးသည်။
“တစ်ခုခု အကူအညီလိုရင် အားမနာဘဲ ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။”
ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ပဲ အကူအညီ လိုအပ်ပါ့မလား?
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော် နာမည်ကတ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဆန်းနီးယား (Senior)။”
ဆွန်အာ က ကိုဂျွန်ဟျောင်း ကို ပြောလိုက်သည်။ “သွားရအောင်၊ အိုပ္ပါ (Oppa)။”
“အင်း၊ ဒါဆို သွားကြတာပေါ့။”
ကိုဂျွန်ဟျောင်း က ခရီးသည်တင်ခုံဘက်မှ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဆွန်အာ က ကားပေါ်မတက်ခင် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ပြောသည်။ “နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ကြမယ်နော်။”
“အေးပါ၊ ဂရုစိုက်သွားပါ။”
ဗရွန်း!
အင်ဂျင်သံ ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ Bentley ကားသည် ကားပါကင်ထဲမှနေ၍ ချောမွေ့စွာ မောင်းထွက်သွားသည်။
ကားနောက်ပိုင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
‘တကယ်ပဲ Bentley က ငါနဲ့တော့ မလိုက်ပါဘူး။ ငါသာ ကားဝယ်မယ်ဆိုရင် Porsche ဒါမှမဟုတ် Maserati က ပိုကောင်းမလား?’
ဘယ်ကားဝယ်ရမလဲဆိုတာကို တကယ်ပဲ သေချာစဉ်းစားရတော့မည်။
“ငါတို့လည်း သွားကြစို့။”
ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာခါနီးတွင် ဂျောင်အီလ် က Ellie ကို မေးလိုက်သည်။ “ငါတို့ နေ့လယ်စာစားဖို့ သွားမလို့၊ လိုက်ခဲ့မလား?”
Ellie က ပြန်ဖြေသည်။ “အမ်၊ ငါ လိုက်သွားရင် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မလား?”
သူက အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဖြစ်ပါဘူး၊ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ဒီနေ့ ထမင်းကျွေးပါ့မယ်။”
“······။”
နင် အစောက ဟျေမီ နဲ့ အတူတူ မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား?
အငယ်တန်းကျောင်းသားတွေကလည်း “သွားကြစို့” ဟု ဆိုသည်။
“ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်။”
Ellie က ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ငါလည်း လိုက်လို့ရမလား?”
“ရပါတယ်။”
ထိုသို့ဖြင့် ကျွန်တော်တို့အားလုံး မျှော်လင့်မထားဘဲ ဗဟိုစာကြည့်တိုက်ရှိ ကျောင်းသားစားသောက်ဆိုင်သို့ နေ့လယ်စာစားရန် သွားကြသည်။
မင်ယောင်းက ကျွန်တော့်နားကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကျောင်းပြီးလို့ ထွက်လာတာမှ မကြာသေးဘူး၊ ဒီလောက်လှတဲ့သူနဲ့ တွေ့နေရတာပဲ။ ကံကောင်းလိုက်တာကွာ။”
“မဟုတ်ပါဘူးကွာ။”
ကျွန်တော် မင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။
“နင်က အားလပ်ရက်မှာ ဘာလို့ ကျောင်းလာတာလဲ?”
“TOEIC စာမေးပွဲအတွက် စာကျက်မလို့လေ။”
“ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ စာလာကျက်တဲ့သူတွေ အများကြီးပဲလား?”
“ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာပေါ့။ အလုပ်အကိုင်မရလို့ ကျောင်းမပြီးနိုင်တဲ့ ဆန်းနီးယားတွေကို မြင်ရရင်ပဲ စိတ်ညစ်ရတယ်။ နောက်နှစ်ဆို ငါက စတုတ္ထနှစ်ရောက်ပြီ။ ကျောင်းခေတ္တနားပြီး နိုင်ငံခြားဘာသာစကား သွားသင်မလားလို့ စဉ်းစားနေတယ်။”
သာ၍ ကျွန်တော်သာ ကျောင်းပြီးချိန်မှာ လုပ်စရာကိစ္စတွေ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ အခုအချိန်မှာ ဒီလိုမျိုး စာတွေလိုက်ကျက်ပြီး အလားတူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနဲ့ တွေးတောနေမလား?
အားလပ်ရက်ဖြစ်သော်လည်း ကိုဂျွန်ဟျောင်း သည် တက္ကသိုလ်အဓိပတိနှင့် အစည်းအဝေးရှိသဖြင့် ကျောင်းသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်သည် လက်ရှိတွင် ကျောင်းဝင်းအတွင်း ကျောင်းသားအဆောင်များကို တည်ဆောက်နေပြီး GH ဆောက်လုပ်ရေး က စီမံခန့်ခွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူ့အဖေမှာ GH ဆောက်လုပ်ရေး ၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သည့်အတွက် သူက အဖေ့ကိုယ်စား အလုပ်အချို့ကို တာဝန်ယူထားပြီး အဓိပတိနှင့် အစည်းအဝေးမှာလည်း သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတာဝန်နှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူ ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် မမျှော်လင့်ထားသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် ဆုံခဲ့သည်။
“ဆွန်အာ က Kang Jinhoo လား?”
ကျောင်းမှာ ချစ်သူထားလိုက်၊ လမ်းခွဲလိုက်ဆိုတာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသည့်အရာမို့လို့ ကျောင်းမှာ ရည်းစားဟောင်းနဲ့ ဆုံမိတာဟာ ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ပါ။
သို့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်။
အရင်းရှင်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ငွေကြေးအများအပြား ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်ကပင် အာဏာတစ်ခုဖြစ်သည်။ လူတို့သည် သူတစ်ပါး၏ အာဏာကို မနာလိုဖြစ်ကြသလို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် လူအများစုသည် သူ့ရှေ့တွင် ရောက်လျှင် အားငယ်သွားကြသည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ အတန်းဖော်တွေ၊ ဆန်းနီးယားတွေနဲ့ ပါမောက္ခတွေက သူ့ကို အဆင်ပြေသလို ဆက်ဆံကြသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အပေါ်ယံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ငွေ၏အာဏာရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကြသည်။ ခုနက ကျွန်တော်တွေ့ခဲ့သည့် အဓိပတိပင်လျှင် ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
ခြွင်းချက်အနေဖြင့် သူနှင့် အဆင့်အတန်းချင်း တူညီသူ သို့မဟုတ် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများသာ ရှိသည်။
ဒါပေမဲ့… အစောပိုင်းက ကိုဂျွန်ဟျောင်း က Kang Jinhoo နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခဲ့သည့် အချိန်ကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိသည်။
အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ၊ တစ်ဖက်လူမှာ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ပုံမပေါ်ခဲ့ပေ။ အငယ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်က အကြီးတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ဆက်ဆံသည့် ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်ပြီး ပိုလည်းမပို၊ လျော့လည်းမလျော့ခဲ့ပေ။
အခွင့်အရေးတစ်ခုခု ရှိကောင်းရှိနိုင်မည်ဟု တွေးကာ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အဆင့်အတန်းကို တမင်တကာ ထည့်ပြောပြီး နာမည်ကတ်ကိုပင် လဲလှယ်ခဲ့သော်လည်း သူကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
ကိုဂျွန်ဟျောင်း က ကားမောင်းရင်း မေးလိုက်သည်။ “သူတို့က စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ပထမနှစ်တုန်းက ခဏတွဲခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား?”
ဆွန်အာ က ခေါင်းကို စနောက်သည့်ပုံစံဖြင့် လှည့်ကာ မေးသည်။ “မနာလိုလို့လား?”
“မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါ မသိတာမှ မဟုတ်တာ။ ငါလည်း ရည်းစားတွေ ထားခဲ့ဖူးတာပဲ။”
ကိုဂျွန်ဟျောင်း သည် Yoom ဆွန်အာ ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ခဲ့ရသည်မှာ သူ ကျောင်းပွဲတော်ကို ခဏလာလည်သည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် သူ့ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
“နင်က ထူးဆန်းတဲ့ ကားတစ်စီးနဲ့ ရောက်လာတာ။”
ဆွန်အာ က ရယ်မောလိုက်သည်။ “သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကားဖြစ်မှာပါ။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ အဲဒီလိုကားမျိုး တစ်စီးရှိတယ်။”
သူတို့တွဲခဲ့စဉ်က သူမကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည့် သူငယ်ချင်းအကြောင်းကို သူမ အမှတ်ရလိုက်သည်။
“သူ့သူငယ်ချင်းနာမည်က တော်တော်ထူးခြားတယ်။ Taekgyu တဲ့။”
“သိပ်တော့ မထူးခြားပါဘူး၊ မဟုတ်လား?”
“ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်ဆုံးနာမည်က ‘Oh’ လေ။ ဒါကြောင့် Oh Taekgyu ပေါ့။”
“ဘာ? အိုတာကူး (Otaku)?”
“ငါက အိုတာကူး မဟုတ်ဘူး၊ Oh Taekgyu လို့။”
“ဟားဟား၊ ရယ်စရာနာမည်ပဲ။”
ကိုဂျွန်ဟျောင်း က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရှေ့နေနဲ့က ဘာဆက်စပ်မှုရှိတာလဲ? နာမည်ကတ်ပေါ်မှာ နင်က အာရှဌာနခွဲမှာ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ တွေ့လိုက်တယ်။”
ဆွန်အာ က ခုနကမှ တွေ့ခဲ့သည့် နိုင်ငံခြားသူကို ပြန်တွေးမိသည်။
မော်ဒယ်တစ်ယောက်လို အရပ်အမောင်း၊ အချိုးကျသည့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သူမမှာ ရှေ့နေအလုပ်လုပ်ရန် နှမြောစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အလွန်လှပလွန်းသည်။
သာမန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရှေ့နေတစ်ယောက်နှင့် အတူရှိနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်မှာ အမှန်ပင်။
သို့သော်လည်း ဆွန်အာ သည် အကြောင်းရင်းကို ခန့်မှန်းမိသည်။
“သူ့အစ်မက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အာရှဌာနခွဲမှာ အလုပ်လုပ်တာလေ။”
ကိုဂျွန်ဟျောင်း က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“အော်၊ အဲဒီလိုလား။ သူက နင့်ကို ကျောင်းပတ်ပြခိုင်းတာလား?”
“အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။”
ထိုသို့ဆိုသော်ငြားလည်း သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ထူးထူးခြားခြား ရင်းနှီးနေပုံရသည်။ သူတို့က ရည်းစားတွေ မဟုတ်ကြသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
သူငယ်ချင်းသက်သက်ပဲ ဖြစ်နိုင်မလား?
ဒါပေမဲ့ သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည့် အခြားအရာတစ်ခု ရှိသေးသည်။
‘သူ ပြောင်းလဲသွားပြီ။’
ဆွန်အာ သည် လူတစ်ယောက်ကို ဖတ်ရှုနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူလေ့ရှိသည်။
လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်က အရက်ဝိုင်းတစ်ခုတွင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိစဉ်က သူသည် အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့ ပြန်တွေ့သည့်အခါ သူ၏ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူမ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။
သူတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ပြီးနောက်ပိုင်း အချိန်သိပ်မကြာသေးပေ။
‘အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ?’
သို့မဟုတ်…
“ကုန်တိုက်မှာ ရှော့ပင်းသွားလုပ်ကြမလား?” ဟု ကိုဂျွန်ဟျောင်း က မေးသည်။
ဆွန်အာ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။”
သူမသည် စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ ‘အထင်မှားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။’
***
“ကျောင်းထမင်း စားတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ?”
နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း ကျောင်းထမင်းစားစရာက သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အထင်ရှားဆုံး ပြောင်းလဲမှုကတော့ ဈေးနှုန်းပင်။
“တစ်ထောင်တိုးသွားတယ်လေ။”
ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ကလေးတွေအတွက်တော့ ကျောင်းထမင်းဈေးနှုန်းက ဘာမှမဟုတ်ပေမဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဘီလီယံချီ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒီဈေးတိုးမှုက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိသာနေသည်။
မင်ယောင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။ “ဈေးကို နောက်ထပ် သုံးရာလောက် ထပ်တိုးမယ်လုပ်တုန်းက ကျောင်းသားတွေ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ကုန်တာ။ အနိုင်နိုင် တားထားရတာ။”
တစ်ထောင်ဆိုတာ သေးငယ်တဲ့ ပမာဏလို့ ထင်ရပေမဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေအတွက်တော့ အဲဒီ ပိုပေးရတဲ့ ငွေက မနည်းလှပေ။
ကျောင်းသားတချို့ဆိုရင် အစားအသောက် ကောင်းကောင်းမစားဘဲ ငွေတစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်ကို နှမြောလို့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပဲ စားနေကြသူတွေလည်း ရှိသည်။
ကျွန်တော်လည်း ကျောင်းထမင်းကို စားဖို့ ထိုင်လိုက်သည်။ မနက်က 5-star ဟိုတယ်မှာ မနက်စာ စားလာခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ နေ့လယ်စာအဖြစ် ကျောင်းထမင်းကို စားရတော့မည်။
ကျောင်းထမင်းပဲ စားနေတဲ့ ဟျေမီ က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာထိုင်သည်။ သူမက မီနူးထဲက ဝက်သားကြော် (Pork Cutlet) ကို ရွေးလိုက်သည်။
“ဟန်းကွတ်တက္ကသိုလ်ကို ရောက်လာရင် ဝက်သားကြော် စားကြည့်ချင်နေတာ ကြာပြီ။”
“ဘာလို့လဲ?”
“ဂျက်စီကာ က ဒီက ဝက်သားကြော်က အကောင်းဆုံးပဲလို့ ပြောပြလို့လေ။”
“အင်း… တကယ်အရသာရှိလို့တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ တခြား ရွေးချယ်စရာတွေက သိပ်မကောင်းလို့သာ ဖြစ်မှာပါ။”
စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာတောင် ဟျေမီ က လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရနေသည်။ တခြားစားပွဲတွေက ကျောင်းသားတွေက ခိုးကြည့်နေကြသလို၊ ဘေးနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက ကျောင်းသားငယ်လေးတွေကလည်း သူမကို မေးခွန်းတွေ မေးမြန်းနေကြသည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဆိုသည်မှာ ငွေကြေးဆိုင်ရာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းကို စိတ်ဝင်စားသည့် ကျောင်းသားတိုင်း အလုပ်ဝင်ချင်ကြသည့် အိပ်မက်လုပ်ငန်းခွင် ဖြစ်သည်။
ဟျေမီ ကလည်း မေးခွန်းတွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေပေးရင်း ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနေသည်။ သူမ ဘေးနားက ကျောင်းသူလေးတွေနဲ့ စကားပြောနေရင်း တစ်ခုခုကို အရမ်းသဘောကျနေသလိုမျိုး ရယ်မောသံတွေ မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေသည်။
ဒီပုံစံကို ကြည့်ရတာ သူမက သာမန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမခြားနားပေ။ ဒါ သူမရဲ့ ပုံမှန်စရိုက်ပဲလား?
စားသောက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခဲ့ကြသည်။
“နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြမယ်။”
“ကျွန်မ ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်။”
မင်ယောင်းနဲ့ ဂျောင်အီလ် က ကျောင်းသားငယ်လေးတွေနဲ့အတူ ထွက်သွားကြပြီး ကျွန်တော်တို့ကတော့ ကျောင်းဝင်းကို ဆက်လက် လေ့လာကြသည်။
ဟျေမီ က ပြောသည်။ “ခုနက မိန်းကလေးက တော်တော်လှတယ်နော်၊ မဟုတ်ဘူးလား?”
“ဘယ်သူလဲ? ဆွန်အာ ကို ပြောတာလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘန်တလေကား စီးလာတဲ့ မိန်းကလေးလေ။”
“အော်… ဆွန်အာ လား?”
ဟျေမီ က ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူက Yoon ဆွန်အာ လေ။ ကြားဖူးတဲ့အတိုင်း တကယ်ကို လှတာပဲ။”
သူမစကားကြောင့် ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဘာ? ဆွန်အာ ကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ?”
“Taekgyu က ပြောပြတာ။”
“သူက ဘာပြောလို့လဲ…?”
“ဆန်းစတာအစမှာ တွေ့ကြတယ်၊ တစ်နှစ်မပြည့်တပြည့် တွဲခဲ့ကြတယ်၊ ပြီးတော့ လမ်းခွဲလိုက်ကြတယ်၊ နောက်ပြီး သူမ ကျောင်းခေတ္တနားပြီး စစ်မှုထမ်းဖို့ သွားတယ်လို့ ကြားလိုက်တယ်။”
“…ဘာလို့ သူများရဲ့ အချစ်ရေးကိစ္စတွေကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အဲဒီလောက် အသေးစိတ် ပြောနေရတာလဲ?”
ဟျေမီ က ကျွန်တော့်မျက်နှာအမူအရာကို စိုက်ကြည့်ပြီး မေးသည်။
“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ?”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ပါ။”
သူ ဒီကောင်လေးကို ဘယ်လိုသတ်ရမလဲဆိုတာကို တွေးနေခဲ့တာဖြစ်သည်။
“တစ်မျိုးမထင်ပါနဲ့၊ ရှင့်အနေနဲ့ သူ့ကို ခုထိ ကြိုက်နေတုန်းလား?”
ဒါက ဆွန်အာ အကြောင်း မေးတာ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ လမ်းခွဲလိုက်တာ ကြာပါပြီ။ အခုတော့ ရိုးရိုးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပါပဲ။”
တစ်ချိန်တုန်းကတော့ သူမကို တကယ်သဘောကျခဲ့ဖူးပေမဲ့ အဲဒါတွေက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ။ ပြီးဆုံးသွားတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ဆွဲကိုင်ထားဖို့ မလိုတော့ပါ။
ဟျေမီ က တစ်ခုခုကို သိနေသည့်ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။
“အော်… ဟုတ်ပါပြီ။”
***
ကျောင်းဝင်းကို လေ့လာပြီးနောက် တက္ကသိုလ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ပတ်ပတ်ခဲ့သည်။ အနီးနားမှာ ညစာစားပြီးတဲ့အခါ အချိန်က မှောင်ရီပျိုးစပင် ဖြစ်နေပြီ။
အိမ်ပြန်ရောက်ဖို့ နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက် ကြာဦးမည်။
ကျွန်တော် ဟျေမီ ကို ကားပေါ်တင်ပြီး မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ဟျေမီ က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ ညရှုခင်းက တကယ်လှတာပဲ။”
“ဟောင်ကောင် ကလည်း လှတာပဲ မဟုတ်လား?”
ကျွန်တော် ခရီးသွားအစီအစဉ်တစ်ခုမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ဟောင်ကောင် ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ အဆောက်အအုံမြင့်တွေ သိပ်မရှိတဲ့ ဆိုးလ်မြို့နဲ့ မတူဘဲ ဟောင်ကောင် က ကောင်းကင်ယံထိတိုင်အောင် မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေနဲ့ ပရဒိသုဘုံတစ်ခုလိုပင်။ ညဘက်ဆိုရင်တော့ အဲဒီ အဆောက်အအုံတွေက အရောင်စုံ မီးရောင်တွေနဲ့ ထိန်လင်းနေတတ်သည်။
ဟျေမီ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ “တစ်နေ့ကျရင် လာလည်ပါ။ ကျွန်မ လမ်းပြပေးမယ်။”
“အင်းပါ။”
မကြာခင်မှာပဲ ယောင်းဂျုံးတံတားပေါ်ကို ရောက်လာသည်။ ဟိုတယ်ကို ရောက်တဲ့အခါ ကားရပ်ပြီး လော်ဘီဆီ တက်သွားကြသည်။
ဟျေမီ က သူမလက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကစပြီး အလုပ်ပြန်ဝင်ရတော့မယ်။ ဒီနေ့ ဒိတ်လုပ်ရတာ အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။”
“တစ်ရက်ပဲ အတူရှိခဲ့ရသေးပေမဲ့ ရုတ်တရက် ပိုရင်းနှီးသွားသလိုပဲ။”
ကျွန်တော် သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။”