အခန်း ၄၂
သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းခွဲပြီးနောက်ပိုင်း ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။
ပြန်ဆုံရင် အဆင်မပြေဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့မိသော်လည်း ကျွန်တော်တို့ အကြည့်ချင်းဆုံမိသည့်အခါ ထူးဆန်းသည့်ခံစားချက်မျိုး လုံးဝမဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါ။
မနာလိုမှု သို့မဟုတ် မကျေနပ်မှုမျိုးလည်း မရှိ။ ထိုနေ့က အားလုံးကို အပြီးသတ် ရှင်းလင်းပြီးသားမို့လား။
ဆွန်အာ က အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်သည်။
“ဟယ်လို။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရရင်း အဆင်မပြေစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ဆွန်အာ နဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အမျိုးသားက ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပြီး လက်ကမ်းပေးသည်။
“အရင်က တွေ့ဖူးတယ်မလား။”
ကျွန်တော် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ပွဲတော်တုန်းက ခဏလေးပါ။”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကလေးတွေက မင်းအကြောင်း ပြောပြနေကြတာ ကြားဖူးတယ်။”
“ကျွန်တော်လည်း တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“ဘာလို့ ကျောင်းကို ရောက်လာတာလဲ။”
“သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကျောင်းကို လိုက်ကြည့်ချင်တယ်ဆိုလို့ပါ။”
ကျွန်တော် ဂိုးဂျွန်ဟျောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူက ပြည်တွင်းမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ လုပ်ငန်းစုကြီးဖြစ်တဲ့ GH ဆောက်လုပ်ရေး ရဲ့ သားဖြစ်သည်။
အရပ်မြင့်ပြီး ရုပ်ရည်သန့်သည်။ အားကစားလုပ်ထားသည့်အတိုင်း ပခုံးနှစ်ဖက်ကလည်း ကျယ်ပြန့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကလည်း ပြေပြစ်သည်။ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာသည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေ၊ လူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရုပ်ရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူ့ရဲ့ အမူအရာနဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ခိုင်မာတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။
သူ့လက်ထဲမှာ ကားသော့ကို ကိုင်ထားသည်။ သိန်း ၃၀၀ တန် ကားကို မောင်းပြီး ကျောင်းလာတဲ့သူက ဘယ်သူများလဲလို့ တွေးမိလိုက်သည်။ သာမန်လူတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ အိမ်တစ်လုံးစာ တန်ဖိုးပေါ့။
အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ အံ့သြမိမှာ အမှန်ပင်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ပါ။
ဟဲမီက ဆွန်အာ ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“ဂျင်ဟူး ရဲ့ ကားကို မြင်ဖူးလား။ တော်တော်မိုက်တယ် မဟုတ်လား။”
မူလကတော့ သူတို့နှစ်ယောက် သိပ်မရင်းနှီးကြပါ။ အကြောင်းရင်းကတော့ ပထမနှစ်ကတည်းက ဟဲမီက သူမထက် လူအာရုံစိုက်မှု ပိုရတဲ့ ဆွန်အာ ကို တစ်ဖက်သတ် ရန်လိုနေခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။
ဆွန်အာ က “စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ကားပဲ။ မင်းကားလား” လို့ မေးသည်။
“ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကားပါ။ ခဏလေး ငှားစီးလာတာ။”
ဂိုးဂျွန်ဟျောင်းက “ဆင်ခြေပေးစရာ မလိုပါဘူး။ လူတိုင်းရဲ့ အရသာက မတူကြတာပဲလေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူက စကားကို ဆင်ခြေတစ်ခုလိုမျိုး သွယ်ဝိုက်ပြီး ပြောင်းလဲပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ငြင်းခုံမနေတော့ဘဲ ပြုံးပြပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။ အရသာဆိုတာ လေးစားသင့်တာပါ။ တခြားသူရဲ့ အရသာကို လိုက်ပြီး ဝေဖန်နေတာကမှ ပြဿနာဖြစ်တာပါ။”
ဂျွန်ဟျောင်းလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူက ဝေဖန်နေလို့လဲ။”
သူပြုံးနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ သူ့အကြည့်တွေက အဓိပ္ပာယ်ပါနေသည်။
“အဲဒီလို လူမျိုးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်လည်း ဂျွန်ဟျောင်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ဟဲမီက တစ်ယောက်တည်း အစခံလိုက်ရသလိုမျိုး ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ဝင်ပြောသည်။ “တကယ် ရယ်ရတယ်နော်။ မိဘတွေရဲ့ လုပ်ငန်းက ဒေဝါလီခံရလို့ ခက်ခဲနေတာကို နားလည်ပေးနိုင်ပေမဲ့၊ ကျောင်းကို ဒီလိုကားနဲ့ လာတာတော့ နည်းနည်း ပိုလွန်းနေပြီ။”
ကျွန်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ၊ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ငြိမ်နေမိမှာပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မထိန်းနိုင်တော့ပါ။
“မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တယ်”
ကျွန်တော်က သူမကို မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ စူးရဲကြည့်လိုက်တော့ ဟဲမီက လန့်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်။
“ဘာ၊ ဘာပြောလို့လဲ။”
“ဟေ့၊ ဟဲမီ!”
“ဝိုး၊ အခု ငါ့ကို အော်လိုက်တာလား။ ဒါက ကျားမရေးရာ အကြမ်းဖက်မှုပဲ။”
ရုတ်တရက် ဂယောင်းအီ က ဟဲမီကို ကာကွယ်ပေးသလိုမျိုး ရှေ့ကို ထွက်လာသည်။
“ဂျင်ဟူး၊ ခဏလောက် သည်းခံလိုက်ပါ။”
သူက ဘာလို့ ရှေ့ကို ထွက်လာရတာလဲ။
“ဘာလို့ သည်းခံရမှာလဲ။”
“သူက မိန်းကလေးမို့လို့လေ။”
“……။”
ဒီကောင်ကလည်း လှရင်ပြီးရောဆိုတဲ့ လူစားမျိုးမို့ ပြဿနာပဲ။
ကျွန်တော် ဂယောင်းအီ ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဖယ်ပေးပါ။ ငါ သူမနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း စကားပြောဖို့ လိုတယ်။”
ဂယောင်းအီ ရောက်လာတာကို အားကိုးပြီး ဟဲမီက သူ့နောက်ကနေ ပြောသည်။ “နည်းနည်း ဒေါသထွက်တာနဲ့ အားနည်းတဲ့ မိန်းကလေးကို ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ ဒါကပဲ ကျွန်မတို့နိုင်ငံရဲ့ ပြဿနာပဲ။”
ပြီးတော့ သူမက ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ “ရှင်၊ ရဲစခန်းကို တိုင်လိုက်မယ်။”
“ဘာကို တိုင်မှာလဲ။”
“ရှင် အော်ဟစ်ပြီး ကျွန်မကို ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားလို့။”
“ငါ မင်းကို ရိုက်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဘူး။”
“ရှင် ဘာရည်ရွယ်ချက်ရှိလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ ကျွန်မ ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာက အရေးကြီးတာ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ခြိမ်းခြောက်ခံရတယ်လို့ ခံစားရရင် အကြမ်းဖက်မှုလို့ သတ်မှတ်တယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။”
“……။”
ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ယုတ္တိဗေဒတွေကို လူတွေက ဘယ်မှာ သင်ယူလာကြတာလဲ။ ဒီလိုမျိုးတွေကို သင်ပေးတဲ့ ကျောင်းများ ရှိနေတာလား။
ဂိုးဂျွန်ဟျောင်းက ဆွန်အာ နဲ့အတူ ဒီအခြေအနေကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ကြည့်နေသည်။ သူတို့တင်မကဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း အငယ်တန်းကျောင်းသားတွေ အများကြီး ရှိနေသည်။
ဒီနေရာမှာ သူမနဲ့ ရန်ဖြစ်နေရင် ကျွန်တော့်ပုံရိပ်ပဲ ထိခိုက်မှာပေမဲ့၊ ဘာဖြစ်သေးလဲ။
သူမကို လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အကျိုးပြုတဲ့အနေနဲ့ စနစ်တကျ သင်ကြားပေးလိုက်တာပေါ့။
“ငါ့မိသားစု ပြဿနာတွေကို ထုတ်ပြောတာ လွန်လွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။”
ထိုအချိန်မှာပဲ နောက်ကနေ အင်္ဂလိပ်စကားသံ ထွက်လာသည်။
“ဟေ့၊ ဂျင်ဟူး! ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
ကျွန်တော် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အယ်လီ ကင်မ် ငါတို့ဆီ လျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏလောက်ကြာတဲ့အထိ ပြန်မလာတော့လို့ လိုက်ရှာတာ ဖြစ်ပုံရသည်။
အယ်လီ ကင်မ် က သဘာဝအတိုင်း ကျွန်တော့်ဘေးကို လာရပ်သည်။
“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။”
“ငါ့အတန်းဖော်တွေလေ။”
ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းထဲကနေ ထွက်လာသလိုမျိုး ပုံစံရှိတဲ့ အယ်လီ ကင်မ် ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အငယ်တန်းတွေ အံ့သြတာကို မဖုံးကွယ်နိုင်ကြတော့ပါ။ ဆွန်အာ နဲ့ ဂိုးဂျွန်ဟျောင်းတို့လည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
မင်ယောင်းက ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။ “သူတို့က မင်းနဲ့ အတူပါလာတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။ အယ်လီ ကင်မ် က ကျောင်းကို လိုက်ကြည့်ချင်တယ်ဆိုလို့ ပြပေးနေတာ။”
ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အငယ်တန်းတွေရဲ့ အကြည့်တွေက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အိုတာကူ (Otaku) တစ်ယောက်ကနေ ထူးချွန်တဲ့ အကြီးတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဘယ်လိုသိကြတာလဲ။”
ဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ။
အယ်လီ ကင်မ် က ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အာရှရုံးချုပ်ကနေ ကျွန်တော့်အလုပ်ကို ကူညီဖို့ ကိုရီးယားကို စေလွှတ်ထားတာဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းကို တိုက်ရိုက်တော့ ပြောလို့မရပါ။
မင်ယောင်းက အယ်လီ ကင်မ် ကို အင်္ဂလိပ်လို မေးသည်။ “ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။”
အယ်လီ ကင်မ် က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။ “ဟိုတယ်မှာ ဂျင်ဟူး နဲ့အတူ နှစ်ရက်လောက်နေရတာ ပျင်းစရာကောင်းလာလို့ လိုက်ကြည့်ခိုင်းလိုက်တာပါ။”
သူမရဲ့ စကားကြောင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ဟိုတယ်မှာ?”
“ဘယ်နှစ်ရက်တောင်လဲ။”
ဂယောင်းအီ က အော်လိုက်သည်။
“တကယ်ပဲလား၊ ဂျင်ဟူး?”
“အာ၊ အဲဒါက……”
လုံးဝ မမှန်တာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အလွဲအမှား နားလည်နိုင်တဲ့ စကားမျိုး ဖြစ်နေသည်။
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ အငယ်တန်းတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြသည်။
‘ဒီရူးတဲ့ကောင်တွေ အခု ဘာတွေ တွေးနေကြတာလဲ။’
ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားလဲဆိုတာကို သိချင်နေသလိုမျိုး အားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေက အယ်လီ ကင်မ် ဆီကို ရောက်သွားသည်။ သူမက အရမ်းကို ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေသည်။
ဒီအခြေအနေကို မနှစ်မြို့တဲ့ ဟဲမီက ဝင်ပြောသည်။ “ဟိုတယ်? တခြားသူတွေရှေ့မှာ ဒီလိုညစ်ပတ်တဲ့အကြောင်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနိုင်တာလဲ။ ရှင်က ဒီလိုမိန်းကလေးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ မိန်းကလေးချင်း အရှက်ရစရာပဲ။”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“မင်း ရူးနေတာလား။”
“ဘာဖြစ်လဲ? ငါ ပြောတာ မှားလို့လား။”
“မင်း ပါးစပ်က ပေါက်ကရတွေ ပြောတိုင်း ပြောလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။ စကားပြောတဲ့အခါ မင်းဦးနှောက်က အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးလို့ ထင်ရင်တော့ လုံးဝ မပြောပါနဲ့တော့” လို့ ကျွန်တော် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
မကျေနပ်သေးတဲ့ မင်ယောင်းကလည်း ဒေါသထွက်လာသည်။
“မင်း လွန်သွားပြီ ဟဲမီ! ရပ်လိုက်တော့!”
“ဝါး၊ ယောက်ျားလေးမို့လို့ အနိုင်ကျင့်ပြီး ဘက်လိုက်နေတာလား” ဟု ဟဲမီက အော်သည်။
ကျွန်တော် ဟဲမီကို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ ဂယောင်းအီ ဆီ လှည့်လိုက်သည်။
“ဖယ်ပေးပါ။”
“အော်၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ကျွန်တော့် မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဂယောင်းအီ လန့်သွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားသည်။
သူမရဲ့ လူသားဒိုင်းကာ (?) ပျောက်သွားတော့ ဟဲမီက ထိတ်လန့်သွားသည်။
“နားမကပ်နဲ့! အနားကို လာရင် ရဲကို တိုင်လိုက်မယ်!”
သူမက တကယ်ပဲ ရူးကြောင်ကြောင် လုပ်နေသည်။
“ကြိုက်သလို တိုင်လိုက်ပါ။ ဘာဖြစ်မလဲ ကြည့်တာပေါ့။”
“ငါ-ငါ တကယ်တိုင်မှာ!”
အယ်လီ ကင်မ် က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲထားသည်။
“ဂျင်ဟူး၊ ခဏလေး။”
ပြီးတော့ အယ်လီ ကင်မ် က ကျွန်တော့်ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး ဟဲမီကို ကိုရီးယားစကားနဲ့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မိတ်ဆက်ရတာ ကြာသွားပြီ။ ကျွန်မက အယ်လီ ကင်မ် ပါ။ မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ။”
ဟဲမီကတော့ လှောင်ပြုံးပြုံးနေရင်းကနေ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကိုရီးယားစကားကို ဒီလောက် ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် နားလည်မယ်လို့ မထင်ထားပုံရသည်။
“ကျွန်-ကျွန်မက ဟဲမီလီပါ၊ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်က စီးပွားရေးမေဂျာ တတိယနှစ် ကျောင်းသူပါ။ ပြီးတော့ ရှင်က ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲလို့ မေးလို့ရမလား။”
ထိတ်လန့်နေပေမဲ့ ဟဲမီက သူမရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကြီးတဲ့ “ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်” ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကို ယုံကြည်မှုရှိရှိနဲ့ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။
အယ်လီ ကင်မ် က ပြုံးရင်း “ကျွန်မက ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က ရှေ့နေတစ်ယောက်ပါ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အသံထွက်လာကြသည်။
“ဝိုး! ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဟုတ်လား။ အမေရိကန်က ထိပ်တန်း IB ကုမ္ပဏီကြီးလေ။”
“ရှေ့နေတဲ့လား……”
ဒီလို မော်ဒယ်လ်တစ်ယောက်လို ရုပ်ရည်မျိုးပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ရှေ့နေဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပါ။ ဒါ့အပြင် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် မှာ အလုပ်လုပ်နေတာက ပိုပြီးတော့တောင် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အချက် ဖြစ်နေသည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး IB ကုမ္ပဏီဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်းအရည်အချင်းရှိသူတွေပင် နေရာရဖို့ အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးပမ်းရသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် ဆင်းကျောင်းသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲဒီနေရာမှာ အလုပ်ရဖို့ဆိုတာ ဘွဲ့ရမေဂျာပေါင်းစုံထဲမှာမှ နှစ်အနည်းငယ်ကြာမှ တစ်ယောက်လောက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် အလွန်ရှားပါးသော ကိစ္စဖြစ်သည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဆိုတဲ့ နာမည်ရှေ့မှာ “ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်” ဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်တာက မီးရှူးတန်ဆောင်ရှေ့မှာ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ထွန်းလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားသည်။
“တကယ်လား။ သက်သေပြနိုင်မလား။”
အယ်လီ ကင်မ် က သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကနေ စီးပွားရေးကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပြီး ပေးလိုက်သည်။ ထိုကတ်ပြားပေါ်တွင် သူမ၏ နာမည်နှင့် ရာထူးကို အင်္ဂလိပ်နှင့် တရုတ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားဖော်ပြထားသည်။
ဟဲမီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ဒီအချိန်မှာတော့ ငြင်းဖို့ ခက်ခဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကတော့ မယုံနိုင်သေးသည့်ပုံစံပင်။ တစ်ဖက်မှာလည်း သူမ အမှားကို ဝန်မခံချင်သေးတာ ဖြစ်နိုင်သည်။
အယ်လီ ကင်မ် က ဟဲမီကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ခုနက ‘အဲဒီလိုနေရာမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ မိန်းကလေး’ ဆိုပြီး ကျွန်မကို ပြောလိုက်တဲ့စကားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
အကြည့်အားလုံးက ဟဲမီဆီကို ရောက်သွားသည်။
“အ-အဲဒါက……”
အယ်လီ ကင်မ် က သူမ၏ မျက်နှာကို တည်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အခုမှ စတွေ့တဲ့သူတစ်ယောက်ကို အဲဒီလိုမျိုး ပြောတာဟာ အလွန်ကို ရိုင်းပျပြီး လေးစားမှုကင်းမဲ့တယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။”
“ဘာ-ဘာလို့လဲ။”
“ပြီးတော့ ကိုရီးယား ရာဇသတ်ကြီး ပုဒ်မ ၃၁၁ အရ ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းစေမှုနဲ့ အရေးယူခံရနိုင်တယ်ဆိုတာရော သိရဲ့လား။”
အပြစ်ပေးခံရမည့်အကြောင်းအရာ ရောက်လာသည့်အခါ ဟဲမီမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ငါ-ငါ ဘယ်သူ့ကို ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းစေလို့လဲ။ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မပြောခဲ့ဘူး။”
ကျွန်တော် ခုနက သူမပြောခဲ့သည့် စကားကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး။ အယ်လီ ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာက အရေးကြီးတာ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အဲဒီလို ခံစားရတယ်ဆိုရင် ဒါက မှန်တာမဟုတ်လား။”
“……။”
ပုံမှန်ဆို စကားများတတ်တဲ့သူက ရုတ်တရက် အသံတိတ်သွားသည်။ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေတဲ့ ဟဲမီက မျက်လုံးတွေကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ “အို! ငါ့မှာ အစီအစဉ်ရှိတာ မေ့သွားတယ်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က စောင့်နေတာ။ ငါ အရင်သွားလိုက်ဦးမယ်” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမလမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ “ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ။ အရင်ဆုံး တောင်းပန်သင့်တယ် မဟုတ်လား။”
အယ်လီ ကင်မ် က လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်လိုက်ပြီး “တောင်းပန်လိုက်ရင် ဒီကိစ္စကို ကျွန်မတို့ မေ့ထားပေးလို့ရတယ်။ မတောင်းပန်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စကို တရားဝင် တိုင်ကြားရမလား” ဟု ပြောသည်။
ဟဲမီက အားကိုးရာရှာဖို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမဘက်မှာ မရပ်တည်ပေးနိုင်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရတဲ့ သူမရဲ့ အငယ်တန်းကျောင်းသူလေးတွေက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့ကို တိုးလာကြသည်။
“ဟေ့၊ ညီမလေးတို့……”
ကိုယ့်ဘက်မှာ အပေါင်းအပါတွေ ရှိနေပြီလို့ ထင်လိုက်တဲ့အခါ ဟဲမီ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ သို့သော် သူမ၏ အငယ်တန်းကျောင်းသူလေးတွေ ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ စကားတွေကတော့ သူမ ထင်ထားတာနဲ့ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
“အစ်မ၊ တောင်းပန်လိုက်ပါ။”
“ဟုတ်တယ်၊ အစ်မမှားတာပါ။”
“အစ်မ ခုနကတည်းက အရမ်း လွန်နေပြီ။”
“အစ်မသာ ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေရင် စီမံခန့်ခွဲမှုဌာနရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘာဖြစ်သွားမလဲ။”
“ကျွန်မတို့ အရမ်း စိတ်ပျက်မိတယ်။”
တောင်းပန်ဖို့ တောင်းဆိုသံတွေက လွှတ်တော်ကြားနာပွဲတစ်ခုလိုမျိုး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
နောက်ဆုံးတော့ လူထုဖိအားကြောင့် ဟဲမီတစ်ယောက် မလွှဲသာမရှောင်သာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ရသည်။
“ငါ-ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ခုနက ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပါတယ်။”
မရိုးသားတဲ့ တောင်းပန်စကားက အဆုံးသတ်သွားသည်။
“အာ၊ ဟိုလေ၊ ငါ့မှာ အစီအစဉ်ရှိလို့……”
ကျွန်တော် သူမကို ထွက်သွားဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ။ သွားစရာရှိတာ သွားပါ။”
ဟဲမီက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတာကို ကြည့်ရတာ သူမ အရမ်း ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။
အဲဒီလို စိုက်ကြည့်နေတာ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။
“နောက်ကျနေပြီမဟုတ်လား။ အမြန်သာ သွားတော့။”
“နောက်မှ တွေ့ကြမယ်နော် အားလုံးပဲ။”
ဟဲမီတစ်ယောက် တစ်နေရာရာကနေ ထွက်ပြေးရသလိုမျိုး အမြန် ထွက်သွားသည်။
အဲဒီလောက် ဖြစ်ပြီးတာတောင် သူမက နောက်နေ့ကျရင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ကျောင်းကို ပြန်တက်လာဦးမှာပဲ။ အဲဒါလည်း သူမရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုပါပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား။
အငယ်တန်းကျောင်းသူလေးတွေထဲက တစ်ယောက်က ကိုယ်စားလှယ်အနေနဲ့ ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး အယ်လီ ကင်မ် ကို ဦးညွတ်လိုက်သည်။
“သူမအစား ကျွန်မတို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ အစ်မ တကယ်ပဲ စိတ်ထိခိုက်သွားတာလား။”
အယ်လီ ကင်မ် က ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ သိပ်တော့လည်း စိတ်မထိခိုက်ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့……”
အကြောင်းရင်းကို မေးနေတဲ့ အငယ်တန်းကျောင်းသူလေးကို အယ်လီ ကင်မ် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“သူ လမ်းလျှောက်လာတာကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ ဂျင်ဟူး ကို ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံက အရမ်း ကြမ်းတမ်းလွန်းလို့ပါ။”
ဒါဆို သူက ကျွန်တော့်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဝင်ပါပေးခဲ့တာလား။
အယ်လီ ကင်မ် က ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးအနည်းငယ် မှေးပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဘာအတွက်လဲ။”
“ကျွန်မအစား တောင်းပန်ပေးခဲ့လို့လေ။”
“ဒါက ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အနည်းဆုံးအရာပါ။”
ပြီးတော့ အယ်လီ ကင်မ် က နောက်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ “ဂျင်ဟူး ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက ကျွန်မ ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာပဲ။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အဲဒီလို ခံစားရတယ်ဆိုရင် အဲဒါက မှန်တာပဲ၊ မဟုတ်လား” ဟု ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်တော့်ဆီကနေ ရယ်သံတွေ မထိန်းနိုင်ဘဲ ထွက်သွားသည်။
“အင်းလေ၊ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။”