အခန်း ၄၁
ဆိုးလ်မြို့ရှိ တက္ကသိုလ်များထဲတွင် ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်သည် အကြီးဆုံးအဖြစ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသည်။ ၎င်းကို လွတ်လပ်ရေးရပြီးခါစအချိန်တွင် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က မြေဈေးနှုန်းများမှာ နိမ့်ကျနေသဖြင့် ကျောင်းဝင်းကြီးများကို ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း ဆောက်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကိုရီးယားနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံး တက္ကသိုလ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့်အတွက် ပြည်တွင်းပြည်ပမှ ခရီးသွားများစွာကို ဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည်။ တက္ကသိုလ်၏ အမှတ်တံဆိပ်ပါသော တီရှပ်များနှင့် အမှတ်တရပစ္စည်းများ ရောင်းချသည့်ဆိုင်များပင် ရှိသည်။
၎င်း၏ အရွယ်အစားနှင့် ကျော်ကြားမှုရှိသော်လည်း တကယ့်တကယ် လာရောက်လည်ပတ်ကြည့်သည့်အခါ ကြည့်စရာ အထူးအဆန်း မရှိလှပေ။
“ဘာလို့ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ကို ရွေးတာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က Ellie ကို မေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် Ellie က “ကိုရီးယားကို သုံးခေါက်မြောက် ရောက်ဖူးတာမို့ ခရီးသွားနေရာတော်တော်များများ ရောက်ဖူးပေမဲ့ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ကိုတော့ မရောက်ဖူးသေးဘူး။ ဂျက်စီကာ ဆီက ဒီအကြောင်း အများကြီး ကြားဖူးထားတော့ အမြဲတမ်း လာလည်ချင်နေတာ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
“တကယ်လား”
မင်ယောင်း ၏ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝကနေ ဆယ်နှစ်လောက် ကြာသွားပြီဆိုရင် အရာအားလုံး အများကြီး ပြောင်းလဲသွားလောက်ပြီ။ တောင်တောင်ပင် ဆယ်နှစ်ဆိုရင် ပြောင်းလဲနိုင်သေးတာပဲ၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းတစ်ခုဆိုရင်လည်း အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ရှိခဲ့မှာ အသေအချာပါပဲ။ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ချွေးနည်းစာနဲ့ ပေးဆောင်ထားတဲ့ ကျောင်းလခတွေကြောင့် အဆောက်အအုံသစ်တွေ ဆောက်လုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်လည်မွမ်းမံခြင်းတွေ ရှိခဲ့မှာပေါ့။
“ဒါဆိုရင် ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ကို သွားကြတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်သည် စမတ်ဖုန်းထဲရှိ မြေပုံတွင် ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ခရီးစဉ်အဖြစ် မှတ်သားလိုက်သည်။ လုပ်ငန်းခွင်သွားချိန်လည်း ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည့်အပြင် ရုံးပိတ်ရက်လည်း မဟုတ်သဖြင့် လမ်းများမှာ ပိတ်ဆို့မနေပေ။
“ဂျင်ဟူး ကလည်း ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလား”
“ဟုတ်တယ်၊ သူက စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဘာသာရပ်ကို အဓိကယူထားတာ”
“ဂျက်စီကာ က စီးပွားရေးပညာ (Economics) ကို သင်နေတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
Gangbyeonbuk-ro လမ်းမကြီးမှ ထွက်လာသည်နှင့် ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းဝင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း အမြင်အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
Hoeunsan တောင်ခြေတွင် ကျယ်ပြန့်စွာ တည်ရှိနေသော ကျောင်းဝင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “ဟိုမှာ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်ကို ကြီးမားတာပဲ”
တက္ကသိုလ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်ုပ်သည် အရေးကြီးသည့် ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ စီးလာသည့် ကားအကြောင်းပင်။
“ဒီကားက ရိုးရိုးကားမဟုတ်ဘူး၊ Opel Gucca လေ။”
ဒီလိုကားမျိုးကို စီးလာတာကို လူတွေ သိသွားကြရင် သူတို့အနေနဲ့ ခေါင်းမော့ပြီး လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် ရှက်ရွံ့နေကြပေလိမ့်မည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်က ကျယ်ဝန်းပြီး လက်ရှိအချိန်မှာ ကျောင်းပိတ်ရက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ငါသိတဲ့သူတွေနဲ့ မဆုံပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပေါ့။
ထိုသို့ တွေးတောရင်း ကျွန်ုပ်သည် ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် ကျောင်းဝင်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ကျောင်းနားပြီး စစ်မှုထမ်းပြီးကတည်းက ဒီကို မရောက်တာ ကြာလှပြီ။
ကျွန်ုပ်သည် ဗဟိုစာကြည့်တိုက် (Central Library) ကားပါကင်အနီးရှိ လူသူကင်းမဲ့သည့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကားကို ရပ်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်မှ မရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး စာကြည့်တိုက်ကို လမ်းပြပေးမယ်”
ကျွန်ုပ်သည် Ellie နှင့်အတူ စာကြည့်တိုက် အဆောက်အအုံဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် စာကြည့်တိုက်သည် ကျောင်းဝင်းကြီးသလောက်ပင် ကြီးမားသည်။ စာကြည့်ခန်းများ၊ စာဖတ်ခန်းများ၊ စားသောက်ဆိုင်များနှင့် ကော်ဖီဆိုင်များအပြင် အမျိုးသားရတနာများကို ပြသထားသည့် ပြခန်းတစ်ခုလည်း ရှိသည်။
“သာမန်လူတွေက ဒီထဲကို ဝင်လို့ရလား”
“ပြည်သူတွေအတွက် ဖွင့်ထားတဲ့နေရာတွေ ရှိသလို ကျောင်းသားတွေအတွက်ပဲ သီးသန့်နေရာတွေလည်း ရှိတယ်”
ကျွန်ုပ် လမ်းပြပေးရင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် ကျောင်းသားအချို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြည့်ရန် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ကျား၊ မ မရွေး လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ စူးစိုက်နေကြသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်နေတာမဟုတ်ဘဲ ကျွန်ုပ်ဘေးရှိ Ellie ကို ကြည့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်များနှင့် ကျောင်းသားဖလှယ်ရေး အစီအစဉ်များ ထူထောင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းဝင်းထဲတွင် နိုင်ငံခြားသားများကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည့်အရာမဟုတ်ပေ။
လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားသွားသည်မှာ သူမ၏ ရုပ်ရည်ပင်ဖြစ်သည်။ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ခြေတံသွယ်သွယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ထင်းရှားသော မျက်နှာသွင်ပြင်။
ထို့အပြင် သူမ၏ ထူးခြားသည့် လူမျိုးခြား ရောနှောထားသော အလှတရားကလည်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ရပ်နေရုံနှင့်ပင် ဖက်ရှင်မဂ္ဂဇင်းထဲက မော်ဒယ်တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။
သူမ လှမှန်း သိသော်လည်း ဤမျှလောက် အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပါ။
ကျွန်ုပ် စတင်၍ အနေရခက်လာသည်။ သို့သော် အာရုံစိုက်ခံနေရသည့် ဗဟိုချက်ဖြစ်သော Ellie မှာမူ မသိမသာပင်။ သူမလည်း ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြုံဖူးပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။
ကျောင်းပိတ်ရက် ဖြစ်သော်လည်း စာကြည့်တိုက်မှာ စာကြိုးစားနေသည့် ကျောင်းသားများဖြင့် စည်ကားလျက်ရှိသည်။ Ellie သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဒီကလူတွေ တကယ်ကို ကြိုးစားကြတာပဲ” ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
“ဒီနေ့ခေတ်မှာ အလုပ်အကိုင်ရှာဖို့ ခက်ခဲနေတာကိုး”
အရင်တုန်းက (ကျားတွေ ဆေးလိပ်သောက်တဲ့ခေတ်လောက်က) ဆိုရင် နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုက ဘွဲ့ရထားရုံနဲ့တင် ကုမ္ပဏီကြီးတွေက အလုအယက် ခေါ်ယူကြသည့် အချိန်အခါမျိုး ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ အလုပ်အကိုင်ရရှိရန် ခက်ခဲနေပြီး ကျောင်းပြီးဆုံးချိန်ကို ဆွဲဆန့်ထားသည့် ကျောင်းသားဟောင်းများစွာ ရှိနေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အားလုံးက ပျော်ရမယ့်အချိန်ကျရင်လည်း ပျော်တတ်ကြတာပါပဲ”
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်၏ ပွဲတော်များသည် ထိုဒေသတွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးသည်။ အနီးအနားရှိ တက္ကသိုလ်များမှ ကျောင်းသားများလည်း ပျော်ပွဲစားရန် လာရောက်လေ့ရှိကြသည်။
စာကြည့်တိုက်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပထမထပ်ရှိ ကော်ဖီဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။
“ဒါဆို ဂျင်ဟူး၊ အခု ကျောင်းခွင့်ယူထားတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ကျောင်းဆက်တက်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ဒီနေ့ခေတ်မှာ တက္ကသိုလ်ဘွဲ့လက်မှတ်က ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိသလဲဆိုတာ ကျွန်ုပ် တွေးမိနေပေမဲ့ ကုမ္ပဏီဝယ်ယူရေး လုပ်ငန်းစဉ်ပြီးသွားရင် ကျွန်ုပ်အတွက် လုပ်စရာ သိပ်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
အမေကတော့ ကျွန်ုပ်ကို ဘွဲ့ရစေချင်နေမှာ အသေအချာပါပဲ။
ကျွန်ုပ်သည် ကော်ဖီကို စုပ်သောက်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သုံးယောက်၊ ငါးယောက် အုပ်စုလိုက် စုဝေးနေကြသည့် ကျောင်းသားများကို မြင်ရသည်။ လက်ချင်းချိတ် လမ်းလျှောက်နေသည့် စုံတွဲများကိုလည်း တွေ့ရသည်။
သာမန်အသိဉာဏ်ထက်ပိုသော ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းမျိုး မရှိခဲ့ရင်၊ ကျောင်းကို ပြန်တက်ပြီး သာမန်ကျောင်းသားဘဝနဲ့ပဲ နေသွားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီအခါ Ellie နဲ့လည်း ဆုံတွေ့ရမှာ မဟုတ်ပေ။
ကျောင်းရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်ယောင်း ကို ဆက်သွယ်လိုက်ရမလား။
သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ ဖုန်းမှာ အိတ်ကပ်ထဲတွင် မရှိကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ လမ်းကြောင်းစစ်ဆေးရင်း Center Posia ထဲမှာ မေ့ကျန်ခဲ့ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် Ellie ကို “ကော်ဖီသောက်ပြီးရင် ကားထဲက ဖုန်းသွားယူလိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ” ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဗဟိုစာကြည့်တိုက် အဆောက်အအုံမှ ကားပါကင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်ကားဘေးတွင် ယခင်က မရှိခဲ့သည့် အဖြူရောင်ကားကြီးတစ်စီး ရပ်ထားသည်။
အဖြူရောင် Bentley ကားအမိုးဖွင့် (convertible) တစ်စီး။
Continental GT ဖြစ်မလား။ ကျောင်းသားတစ်ယောက် စီးလေ့ရှိတဲ့ ကားတော့ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်ုပ်သည် ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းထဲတွင် ရှိနေသည့် ဖုန်းကို ယူလိုက်သည်နှင့် ဖုန်းဝင်လာသည်။
မြည်သံ!
Senior Sangyeop ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် အဖြေခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ Senior”
ဖုန်းစပီကာမှတစ်ဆင့် Senior Sangyeop ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
[“မင်းကို ခဏလောက် မေးစရာရှိလို့ပါ။ စကားပြောဖို့ အဆင်ပြေလား”]
“ဟုတ်ကဲ့။ ဒီနေ့ ဘာအစည်းအဝေးမှ မရှိတော့ အေးဆေးပါပဲ”
OTK Company သည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအတွက် နိုင်ငံခြား startup များနှင့် တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံနေစဉ်တွင် Senior Sangyeop က K Company အမည်ဖြင့် ကိုရီးယား startup များကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေခြင်းဖြစ်သည်။
“အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလား”
[“ဒီနေ့ အစည်းအဝေးတွေ ဆက်တိုက်ပဲ။ အခု ရုံးကနေ Pangyo ကို သွားနေတာ”]
“တန်ရဲ့လား။ ကျေနပ်မှု ရှိရဲ့လား”
ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကို Senior Sangyeop က ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ပြန်ဖြေသည်။
[“အလုပ်ပြုတ်မသွားအောင် ကြိုးစားပြီး လုပ်နေရတာပေါ့”]
“ဒီမှာ ပြီးသွားရင် ရုံးကို ခဏဝင်ခဲ့မယ်”
ဖုန်းချတော့မည့်အချိန်တွင် Senior Sangyeop က ပြောသည်။
[Jinhoo]
“ဗျာ”
[ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။]
စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ပင် စိတ်ရင်းမှန်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး-
“စတင်ခါစပဲ ရှိသေးတာကို ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ။ နောက်ကျမှ ကျေးဇူးတင်ဖို့ သိမ်းထားလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
[ဟားဟား၊ သိပါပြီ။ နောက်မှ တွေ့မယ်]
တိုတောင်းသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားသည်။
Senior Sangyeop ၏ အသံတွင် တက်ကြွမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အလုပ်များပြီး ခက်ခဲနေသော်လည်း သူသည် စိတ်အားထက်သန်ပြီး ခွန်အားအပြည့်ရှိနေပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းသားဆယ်ယောက်ခန့် ကျွန်ုပ်ရှိရာဘက်သို့ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။
သူတို့အုပ်စုထဲတွင် ရင်းနှီးနေသည့် မျက်နှာအချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ တခြားသူမဟုတ်၊ မင်ယောင်း နှင့် ဂယောင်းအီ တို့ပင် ဖြစ်သည်။
ဂယောင်းအီ က သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသည့် ကျောင်းသားများကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်တို့၊ ဟန်ကုတက္ကသိုလ် ဗဟိုစာကြည့်တိုက်က ကန်တင်းမှာ အစားအသောက်တွေ အကောင်းဆုံးဆိုတာ သိလား။ ဒီနေ့တော့ ငါ့အာမခံချက်နဲ့ စားချင်တာ အကုန်စားကြ၊ ငါရှင်းမယ်”
“ဝါး!”
“Senior ကတော့ အမိုက်စားပဲ!”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဗိုက်ဝအောင် စားကြမယ်”
သူတို့က အငယ်တွေကို ထမင်းကျွေးမလို့လား။
သာမန်ဆိုရင်တော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ရှောင်သွားလိုက်မိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မိဖို့ ဖြစ်လာတော့ အနေရခက်သွားရသည်။
ကျွန်ုပ် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် ကျွန်ုပ်တို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။ ကျွန်ုပ် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူ့ကို ဖြတ်ကျော်သွားဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ဂယောင်းအီ က လူကြားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟေ့၊ Kang Jinhoo! ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ”
“…”
ဒီကောင်ကတော့လေ။
မင်ယောင်း နှင့် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသည့် အငယ်များအားလုံး ကျွန်ုပ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စိုက်ကြည့်လာကြသည်။
ကျွန်ုပ် အနေရခက်စွာဖြင့် လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“အော်၊ တော်တော်ကြာပြီနော်”
ဂယောင်းအီ က ကျွန်ုပ်ကားကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဟေ့! ဒါ ဘယ်သူ့ကားလဲ။ မင်းကားလား”
မင်ယောင်း လည်း အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
“မင်းမှာ ဒီလို ဝါသနာမျိုး ရှိမှန်း ငါမသိခဲ့ပါလား”
အငယ်တွေလည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ ကျွန်ုပ်လို ကားဝါသနာရှင်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးကြပုံရသည်။
မင်ယောင်း က ကျွန်ုပ်ကို အငယ်တန်းကျောင်းသားများထံ မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“ဒီတစ်ယောက်က ငါတို့နဲ့ တစ်နှစ်တည်းတက်တဲ့ Kang Jinhoo လေ။ အားလုံး နှုတ်ဆက်လိုက်ကြဦး”
“မင်္ဂလာပါ Senior”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
အခုဟာ နှုတ်ဆက်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး။ မှားယွင်းစွာ ထင်မြင်ခံလိုက်ရရင် ကျွန်ုပ်ကို Otaku Senior လို့ တံဆိပ်ကပ်ခံရတော့မှာ။
“အဲဒါကလေ…”
ကျွန်ုပ်က ဒါက ကျွန်ုပ်ကားမဟုတ်ကြောင်း၊ ခဏငှားစီးထားတာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ချွန်မြသွားသည့် အသံတစ်ခုက ကြားဖြတ်ဝင်လာသည်။
“ဘာလို့ ဒီလိုဟာတွေကို ကားပေါ်မှာ ကပ်ထားရတာလဲ”
အညိုရောင်ဆံပင်၊ မိတ်ကပ်ထူထူ၊ နားကပ်အဝိုင်းကြီးကြီး။ ကျောင်းသူတစ်ယောက်က လူးဝစ်ဗူတွန် အိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်လွန်းသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ဒီလိုအေးစက်နေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ သူမက စကတ်တိုတို၊ ပါးလွှာတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ခြေထောက်နဲ့ ထောင့်မှန်ကျလုနီးပါး မြင့်မားတဲ့ ဖိနပ်ကို စီးထားသည်။
သူမက စီမံခန့်ခွဲမှုဌာနမှာ မနေဘဲ အကဌာနကို သွားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘဲလေးကချင်သူတစ်ယောက်လိုပဲ။
“မင်းလည်း ဒီမှာလား”
သူမက ကျွန်ုပ်ဌာနက အငယ်၊ Lee Hye-mi ဖြစ်သည်။
သူမက လှပပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်တာကြောင့် ဌာနအတွင်းမှာ လူကြိုက်များသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးက မကောင်းလှပေ။
အကြောင်းရင်းမှာ စာသင်နှစ်အစက အဖွဲ့လိုက်လုပ်ရသည့် Project တစ်ခုကြောင့်ဖြစ်သည်။ အဓိကဘာသာရပ်များနှင့် ထပ်နေသည့်အပြင် ဌာနမှူးဖြစ်သူ ပါမောက္ခက ၎င်းကို နောက်ဆုံးစာမေးပွဲနေရာတွင် အစားထိုးသတ်မှတ်ထားသောကြောင့် အားလုံးက အသည်းအသန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် Hye-mi က အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးပြီး ခဏခဏ ပျက်သည်။ တက်လာသည့်အချိန်မှာလည်း လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို သေချာ ပြင်ဆင်မလာပေ။
ထိုအချိန်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည့် ကျွန်ုပ်က ထောက်ပြလိုက်သည့်အခါ သူမက ချွဲနွဲ့ပြီး ရယ်မောကာ ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ တခြားသူတွေကတော့ ကျေနပ်နေကြပေမဲ့ ကျွန်ုပ်ကတော့ မကျေနပ်နိုင်ခဲ့ပါ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပျက်ရင် သူမနာမည်ကို လုံးဝဖြုတ်ပစ်မယ်လို့ သတိပေးခဲ့သည်။ သူမကလည်း ဟားတိုက်ရယ်မောပြီး နောက်နေ့မှာ အရေးကြီးကိစ္စရှိတယ်ဆိုကာ ထပ်ပျက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ တင်ပြရမည့်နေ့မှာ သူမနာမည်မပါဘဲ ကျွန်ုပ်တင်ပြလိုက်သည်။ ပထမနှစ်အတွက်တော့ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည့် တင်ပြမှုဖြစ်ခဲ့ပြီး အဖွဲ့ဝင်အများစု A ရမှတ် ရခဲ့ကြသည်။ သို့သော် Hye-mi ကတော့ F ရသွားသည်။
သင်ခန်းစာပြီးနောက် Hye-mi က ငိုယိုပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကစ၍ အတန်းထဲမှာ တွေ့ရင်တောင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နှုတ်မဆက်ကြတော့ပေ။
Hye-mi က ကျွန်ုပ်ကို ပြောင်လှောင်လိုက်သည်။
“ဒီလိုကားမျိုး စီးပြီး လည်ပတ်နေရတာ ရှက်စရာမကောင်းဘူးလား”
တကယ်တော့ ရှက်တော့ ရှက်မိပါတယ်။
ကျွန်ုပ် အတွင်းစိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ် ကားကို ဘယ်လိုပဲ အလှဆင်ဆင် သူများနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“တစ်ခြားသူတွေ ဘယ်လိုမြင်မလဲဆိုတာလည်း စဉ်းစားသင့်တယ်လေ။ သူတို့အတွက်တော့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ”
ကောင်းပါပြီ၊ ရှက်စရာကောင်းမှန်းတော့ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခြားသူတွေ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တာကို ကျွန်ုပ်က ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။
“သူများတွေ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တာ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
ထိုအခါ Hye-mi က စောင့်နေသည့်အတိုင်း ဆက်ပြောသည်။
“မိန်းမတွေကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသုံးချပစ္စည်းအဖြစ် သဘောသက်ရောက်စေတဲ့ စတစ်ကာတွေ ကပ်ထားပြီး ကားမောင်းနေတာ မင်းကိုယ်တိုင်က မိန်းမသား ဖြစ်နေလျက်နဲ့ မရှက်ဘူးလား”
ဒါ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဒါက မိန်းမတွေကို အသုံးချတာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သက်ဆိုင်ရမှာလဲ။
ကျွန်ုပ် ဘာမှပြန်မပြောသောအခါ Hye-mi က ဆက်၍ ငြင်းခုံသည်။
“ဒါဟာ မိန်းမမုန်းတီးရေးဆိုတာ ဒါပဲ။ မင်းရဲ့ အငယ်တန်း မိန်းကလေးတွေကို မတောင်းပန်သင့်ဘူးလား”
ဘာလို့ မိန်းမမုန်းတီးရေးအကြောင်း ဒီနေရာမှာ လာပြောနေရတာလဲ။
တွေးကြည့်တော့ အရင်တုန်းက အဖွဲ့လိုက်လုပ်ရတဲ့ အလုပ်မှာ သူမနာမည်ကို ဖြုတ်လိုက်တော့လည်း မိန်းမမုန်းတီးရေးအကြောင်း ပြောခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။
အံ့အားသင့်နေသည့် မင်ယောင်း က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
“သူပြောတာ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ တစ်ရက်နှစ်ရက်နေရင် မေ့သွားလိမ့်မယ်”
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်မှာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ပြန်တည့်မတ်ဖို့က ခက်ခဲပါတယ်။
“မင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ ဘာမှမပြောကြဘူးလား”
“ဒါပေမဲ့ ယောကျာ်းလေးတွေကတော့ မင်းလှလို့ လက်ခံပေးကြတာလေ”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမလှလို့ ဆိုပြီး လက်ခံပေးနေတဲ့ ထိုကောင်တွေကလည်း ပြဿနာပါပဲ။
ထိုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ရပ်ထားသည့် Bentley ကား၏ မီးများ လင်းလာသည်။
တီ! တီ!
Hye-mi က အရာရာ အဆင်ပြေနေသည့်အလား လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“Jun-hyung Senior! ဆွန်အာ!”
ဆွန်အာ လား?
ကျွန်ုပ် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။ လက်ချင်းချိတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ လျှောက်လာနေကြသည်။
မျက်နှာသေးသေး၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း၊ နှာတံစင်းစင်း၊ အသားအရေဖြူဖြူနှင့် ဆံပင်ရှည်ရှည်ရှိသည့် ဆွန်အာ သည် အလွန်အကျွံ မပြင်ဆင်ထားသော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် စွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ဆွန်အာ သည် ကျွန်ုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အံ့အားသင့်ရသည်။
သူမဘေးတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုနှစ်ယောက်လုံး Bentley ကားရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
အောင်မြင်ပြီးနောက် နိုင်ငံခြားကား စီးပြချင်သည့်ပုံစံမျိုး ပေါ်လာစေချင်သည့် ဆန္ဒ လုံးဝမရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့လည်း မလိုလားခဲ့ပါ။
အဖြူရောင် Bentley ကားအမိုးဖွင့်နှင့် ဂိမ်းဇာတ်ကောင် စတစ်ကာကပ်ထားသည့် အနီရောင် ကားအသေးလေးကို ဟိုတစ်ချက် သည်တစ်ချက် ကြည့်ရင်း ကျွန်ုပ် စဉ်းစားမိလိုက်သည်။
အာ… ကားကို ပိုစောစောကတည်းက ဝယ်ထားသင့်တာ…။