အခန်း (၄၀)
ရက်အနည်းငယ်ဆက်တိုက်ပင် အစည်းအဝေးများ ဆက်တိုက်ရှိနေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တွေ့ဆုံရသည့်အဖွဲ့မှာ တရုတ်နိုင်ငံမှ လုပ်ငန်းသစ်စတင်သူများ (Startup) ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ၁၀ နှစ်အတွင်း တရုတ်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ တရုတ်နိုင်ငံသည် ဂျပန်နိုင်ငံကို ရုတ်တရက်ကျော်ဖြတ်ကာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နှင့်အတူ ကမ္ဘာ့စီးပွားရေးကို ဦးဆောင်နေသည့် G2 အဖြစ် ကမ္ဘာ့ဒုတိယအကြီးဆုံး စီးပွားရေးအင်အားကြီးနိုင်ငံ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
စီးပွားရေး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာမှုနှင့်အတူ လူငယ်များမှာလည်း စီးပွားရေးလောကထဲသို့ အလုအယက် ဝင်ရောက်လာကြပြီး အောင်မြင်သူများမှာလည်း အသစ်အဆန်းဖြစ်သော သူဌေးအသန်းအရင်းများထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တရုတ်ပြည်တွင် တစ်ညချင်းနှင့်ပင် သူဌေးဖြစ်နိုင်သည်ဆိုသည့် စကားမှာ နောက်ပြောင်မှုသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။
စီးပွားရေးတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ ယခင်လောက် မမ မြန်ဆန်တော့သော်လည်း တရုတ်ပြည်သည် အခွင့်အရေးများ ပေါများရာနေရာအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အိုင်တီကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်နေသည့် ဟန်ကျိုးမှ ရှောင်မင်နှင့် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး (Logistics) ကုမ္ပဏီမှ ယောင်တို့သည် အခွင့်အလမ်းသစ်များကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြုနိုင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့၏အလုပ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ လုပ်ငန်းသစ်တစ်ခုကို စတင်ခဲ့ကြသည်။
တရုတ်နိုင်ငံသည် ကျယ်ပြောလှသော တိုက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးတိုးတက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပြည်တွင်း၌ မီးရထားလမ်းကွန်ရက်များ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖောက်လုပ်ခဲ့သော်လည်း ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး၏ အရေးပါသောအပိုင်းမှာ လမ်းကြောင်းပို့ဆောင်ရေးကိုသာ မှီခိုနေရဆဲဖြစ်သည်။ ပြဿနာမှာ ကုန်ပစ္စည်းတင်ပို့သူများနှင့် ယာဉ်မောင်းများ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုမှာ စနစ်တကျမရှိဘဲ ရှေးရိုးဆန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် ရှန်ဟိုင်းမှ ကုန်ပစ္စည်းတင်လာသည့် ထရပ်ကားတစ်စီးသည် ရှီအានသို့ရောက်လျှင် ကုန်ချပြီးသည်နှင့် အလွတ်ပြန်လာရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှီအាន၌ ကုန်ပစ္စည်းများကို ရှန်ဟိုင်းသို့ ပြန်ပို့ပေးမည့်သူကို ရှာမရဘဲ ရုန်းကန်နေရသူများ ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် ကျေးလက်မြို့အချို့တွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအခြေအနေမှာ အားနည်းသဖြင့် ကုန်ပစ္စည်းများ အချိန်မီမရောက်ရှိဘဲ ကြန့်ကြာမှုများ မကြာခဏဖြစ်ပေါ်ကာ ကုန်ပစ္စည်းတင်ပို့သူရော ယာဉ်မောင်းပါ နှစ်ဦးစလုံး နစ်နာနေကြရသည်။
ရှောင်မင်က အင်္ဂလိပ်ဘာသာစကားဖြင့် ရှင်းပြရာတွင် လမ်းကြောင်းအလိုက် ကုန်စည်များကို ထိရောက်စွာ ပို့ဆောင်နိုင်ပါက ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးစရိတ်ကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ လျှော့ချနိုင်ကြောင်း ပြောကြားသည်။ ဟျွန်းဂျူက ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းရာ ရှောင်မင်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားပေးသည်။
ရှောင်မင်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် တက်တက်ကြွကြွ ပါဝင်နေချိန်တွင် သူ့ဘေး၌ လက်ပိုက်ထိုင်နေသည့် ယောင်မှာမူ အစည်းအဝေးတစ်လျှောက်လုံး အနေရခက်နေပုံပေါက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အဆိုပြုချက်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးနေစဉ် ရှောင်မင်နှင့် ယောင်တို့သည် ကျွန်တော်နားမလည်သော တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သလို ခံစားရသည်။
"သူတို့ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ" ဟု ကျွန်တော် တွေးနေမိစဉ်မှာပင် အဲလီက "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မတို့က ခင်ဗျားတို့ကို လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အသားဖြူသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တရုတ်ဘာသာစကားကို နားလည်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မထားခဲ့ပုံရသည်။
အဲလီက "ကျွန်မက ဟောင်ကောင် က တရုတ်လူမျိုးပါ" ဟု ပြောသည်။ ဟောင်ကောင် လူမျိုးများသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဟောင်ကောင်သားများဟု သတ်မှတ်ကြသော်လည်း တရုတ်ပြည်မကြီးမှ လူများကမူ ဟောင်ကောင် ကို တရုတ်နိုင်ငံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အဲလီက သူမကိုယ်သူမ 'တရုတ်လူမျိုး' ဟု တမင်ရည်ရွယ်၍ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုနောက်ပိုင်းတွင် စကားပြောဆိုမှုမှာ ပိုမိုပြေပြစ်လာခဲ့သည်။
အစည်းအဝေးတစ်လျှောက်လုံး အနေရခက်နေသည့် ယောင်မှာလည်း ရှောင်မင်ထက်ပင် ပိုမိုတက်ကြွလာပြီး ရှယ်ယာညှိနှိုင်းမှုများအပြီးတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ကြသည်။
ထိုနောက်ပိုင်းတွင်လည်း အိန္ဒိယ၊ ဗီယက်နမ်၊ ဖိလစ်ပိုင်စသည့် နိုင်ငံအသီးသီးမှ လုပ်ငန်းရှင်များနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့သည်။
သူတို့သည် အကြံဉာဏ်သစ်များ၊ စိတ်အားထက်သန်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အပြောင်းအလဲသစ်များကို ဖန်တီးရန် အသင့်ရှိနေကြသူများ ဖြစ်သည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤကုမ္ပဏီများကို ရွေးချယ်ပြီးချိန်တွင် ကျွန်တော့်တာဝန်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည့် ငွေပမာဏနှင့် ရှယ်ယာပိုင်ဆိုင်မှုနှုန်းကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ ဟျွန်းဂျူ၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။
ဟျွန်းဂျူသည် ညှိနှိုင်းမှုများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဦးဆောင်နိုင်ပြီး သူမကို စောင့်ကြည့်လေ့လာရင်း ကျွန်တော်လည်း များစွာ သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
အိမ်ကထွက်ခွာလာပြီး ဟိုတယ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်မှာ မနေ့တစ်နေ့ကလိုပင် ရှိသေးသော်လည်း ဤလူနေမှုပုံစံကို တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာသည်။
တီးတိုး! တီးတိုး!
နှိုးစက်သံနှင့်အတူ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေသည့် တက်ဂျူကို နှိုးလိုက်သည်။
"ဟေ့၊ ထတော့။"
တက်ဂျူက စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံလိုက်ရင်း "နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်ပါရစေ။ ဒီနေ့ အစည်းအဝေးမှ မရှိတာ" ဟု ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ မနက်စာတော့ သွားစားရဦးမယ်။"
ကျွန်တော် ဆက်တိုက်နှိုးနေသဖြင့် တက်ဂျူက ညည်းတွားလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်တုန်းက မနက်စာကို ဂရုစိုက်တတ်သွားတာလဲ!"
"..."
"ဒါလည်း မှန်တာပဲ။"
ပုံမှန်အားဖြင့် ကျွန်တော်သည် မနက်စာကို ကျော်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် အခန်းခက ဝမ် ၄၀၀,၀၀၀ ကျော်နေသဖြင့် မနက်စာ ဘူဖေးမှာ အကျုံးဝင်နေသည်။
တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် မကြာခဏ သွားဖြစ်မည်မဟုတ်သော်လည်း လုပ်ငန်းမစတင်မီ ဟျွန်းဂျူ၊ အဲလီ၊ တက်ဂျူတို့နှင့်အတူ မနက်စာ အတူစားသည့် အလေ့အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ပိုအိပ်ချင်နေသည့် တက်ဂျူကို ဆွဲခေါ်ကာ ပထမထပ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထမင်းစားနေသူများ၏ ထက်ဝက်ခန့်မှာ နိုင်ငံခြားသားများ ဖြစ်ကြသည်။
နည်းနည်း နောက်ကျသွားသဖြင့် ကောင်းမွန်သည့် နေရာအများစုမှာ ပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။
"ဒီဘက်မှာ။"
အသံကြားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ဟျွန်းဂျူနှင့် အဲလီကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီး သူတို့နှင့်အတူ ထိုင်လိုက်သည်။
"စောစောစီးစီး ရောက်နေကြတာပဲ။"
အဲလီက နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။
"ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား ဂျင်ဟူး?"
"ဟုတ်ကဲ့။"
ရက်အနည်းငယ် အတူတူနေပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့မှာ သဘာဝအတိုင်း ရင်းနှီးလာကြသည်။ အဲလီသည် ယခုအခါ ကျွန်တော်နှင့် တက်ဂျူကို နာမည်ခေါ်ကာ ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောဆိုနေပြီဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် အိပ်ချိန်နှင့် အနားယူချိန်မှလွဲလျှင် တစ်နေ့လုံး အတူတူပင် ဖြစ်နေကြသည်။
တက်ဂျူသည် မထချင်သော်လည်း ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အစားအသောက်များယူကာ စားတော့သည်။ အိပ်ရာနိုးသည်နှင့် ဆာလောင်တတ်ပုံရသည်။
ဟျွန်းဂျူက ကော်ဖီကို တည်ငြိမ်စွာ သောက်နေသည်။
"ကြာကြာမှ အားလပ်ရက်ရသလိုပဲ။"
ကျွန်တော် သူမကို မေးလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ ဘာလုပ်ဖို့ရှိလဲ?"
"အခန်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရဦးမယ်။ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စအနည်းငယ် ရှိသေးလို့။"
ဟျွန်းဂျူသည် ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသော်လည်း သူမ၏ လက်ရှိတာဝန်များမှ အပြည့်အဝ ခွဲထွက်ရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်ရတိုင်း ဗီဒီယိုကောလ်များဖြင့် အစည်းအဝေးလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အီးမေးလ်များမှတစ်ဆင့် အလုပ်များကို ဖြေရှင်းလေ့ရှိသည်။
အဲလီလည်း အလားတူပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ အလုပ်နယ်ပယ်မှာ မတူညီသည့်အတွက် အဲလီမှာ ဟျွန်းဂျူ မမ လောက် မအားလပ်ပေ။
အဲလီသည် အနားရသည့်အချိန်အများစုကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရင်း ကုန်ဆုံးသည်။ သူတို့သည် အဓိကအားဖြင့် Squash ကစားခြင်းနှင့် ရေကူးခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်လေ့ရှိပြီး ထိုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သည့် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ လွယ်လွယ်ရလာခြင်း မဟုတ်မှန်း သိသာသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် အဆောက်အအုံအတွင်း၌ ဂျမ်၊ Squash ကွင်း၊ အိမ်တွင်းနှင့် အိမ်ပြင်ရေကူးကန်များ၊ စခရင်ဂေါက်ကွင်းစသည့် လေ့ကျင့်ခန်း အဆောက်အအုံမျိုးစုံ ရှိနေသည်။
အဲလီက ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။ "ဂျင်ဟူးမှာရော ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ?"
"မရှိပါဘူး။"
အမြဲတမ်း အလုပ်များနေသည့် ထိုသူနှစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ တက်ဂျူနှင့် ကျွန်တော့်မှာ အစည်းအဝေးမရှိသည့်အချိန်တွင် အားလပ်ချိန်အနည်းငယ် ရသည်။ အလုပ်ရှင်နှင့် အလုပ်သမားကြား ကွာခြားချက်မှာ ထိုအချက်ပင်ဖြစ်သည်။
အဲလီက ကျွန်တော့်စကားကို တုံ့ပြန်သည်။ "ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်မ ဆိုးလ်မှာ လည်ပတ်ချင်နေတာ။ လမ်းပြပေးမလား?"
ဟိုတယ်မှာ အပန်းဖြေစခန်းနှင့် ဆက်သွယ်ထားသဖြင့် အပြင်မထွက်ဘဲ ဈေးဝယ်ခြင်း၊ ထမင်းစားခြင်း၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်းနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ခံစားနိုင်သည်။ နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားများအတွက် ကာစီနိုပင် ရှိသေးသည် (သို့သော် နိုင်ငံခြားသားများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သဖြင့် အဲလီတစ်ယောက်သာ ဝင်နိုင်သည်)။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုရီးယားသို့ ရောက်နေစဉ် ဟိုတယ်ထဲမှာသာ နေရခြင်းမှာ အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားရနိုင်သည်။
ဟျွန်းဂျူ မမ က ကော်ဖီသောက်ရင်း အပေါ်ယံသဘောမျိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒိတ်လုပ်ဖို့ ဖိတ်တာလား အဲလီ?"
"ဗျာ?"
ကျွန်တော် အနေရခက်နေစဉ် အဲလီက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်နေမလား? ဘယ်လိုလဲ ဂျင်ဟူး?"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အော်... ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။"
"ဒါဆိုရင် ဒိတ်လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်။ တစ်နာရီနေရင် လော်ဘီမှာ တွေ့မယ်နော်။"
အဲလီ ထိုင်ခုံမှထကာ အခန်းသို့ အရင်တက်သွားသည်။
သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဟျွန်းဂျူ မမ ကို မေးလိုက်သည်။ "အဲဒါ ဟောင်ကောင် စတိုင်ဟာသလား?" ဟျွန်းဂျူ မမ က ကော်ဖီခွက်ကို ချလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တွေးကြည့်လေ။"
သူမ ဒီလိုပြောတာကို အပြုသဘောဆောင်ပြီး တွေးတာ ပိုမကောင်းပေဘူးလား?
တက်ဂျူ မနက်စာကို အေးဆေးစားနေသည်နှင့် မတူဘဲ ကျွန်တော်သည် ပေါင်မုန့်အနည်းငယ်ကိုသာ ကောက်ကိုင်ကာ အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး ရေချိုးသန့်စင်ကာ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဘာဝတ်သွားရမလဲ? ဝတ်စုံ (Suit) ဝတ်သွားရင် နည်းနည်း ထူးဆန်းမနေဘူးလား?
ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ ဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ထည်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသော ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်မှန်း သိခဲ့ရင် အိမ်ကနေ အဝတ်အစားတွေ ပိုယူလာခဲ့မိမှာ။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်နေရာကို လည်ပတ်ဖို့ ခေါ်သွားရမလဲ?
နိုင်ငံခြားသားတွေ စိတ်ဝင်စားလောက်မယ့် ခရီးသွားနေရာတွေကို စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း တိကျသည့်နေရာတစ်ခုမျှ ခေါင်းထဲပေါ်မလာပေ။ ကျွန်တော်က ဒေသတွင်း ခရီးသွားနေရာတွေအကြောင်း သိပ်မသိတတ်သူဖြစ်သည်။
အချိန်က ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်၍ အခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အဲလီက လော်ဘီမှာ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
"စောစောစီးစီး ရောက်နေတာပဲ။"
သူမသည် စကင်းနီးဂျင်းဘောင်းဘီ၊ အဖြူရောင် နစ်ဆွယ်တာနှင့် အညိုရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မျက်နှာတွင်လည်း မိတ်ကပ်အနည်းငယ်သာ လိမ်းထားပြီး နားကပ်အသေးလေးနှင့် လည်ဆွဲတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။
ပုံမှန်ဝတ်နေကျ ရုံးဝတ်စုံနှင့် မတူဘဲ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ရှေ့နေတစ်ယောက်ထက် ကိုရီးယားတွင် ပညာလာသင်နေသည့် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်နှင့် ပိုတူနေသည်။ ကျွန်တော် ဝတ်စုံမဝတ်လာမိသည့်အတွက် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။
အဲလီက ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။ "ကျွန်မပုံစံက ဘယ်လိုလဲ? ထူးဆန်းနေလား?"
ကျွန်တော် ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီဝတ်စုံက မင်းနဲ့ အရမ်းလိုက်ဖက်ပါတယ်။"
မိမိနှင့် လိုက်ဖက်သည့် ပုံစံမျိုးကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းက ကြည့်ကောင်းရုံတင်မကဘဲ အလွန်တောက်ပနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသားများကပင် သူမကို စူးစူးရဲရဲ ငေးကြည့်နေကြသည်။
"ဒါဆို သွားကြရအောင်လား?"
ဟိုတယ်က လေဆိပ်မီးရထားဘူတာနှင့် အတော်လေး ဝေးသောကြောင့် အသွားအပြန် ရှက်တယ်ဘတ်စ်ကားများ ပြေးဆွဲပေးသည်။
ပင်မဝင်ပေါက်မှ ထွက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ရှက်တယ်ဘတ်စ်ကား ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နောက်ထပ်ကားထွက်မည့်အချိန်မှာ မိနစ် ၂၀ လောက် စောင့်ရဦးမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမျှလောက် စောင့်နေဖို့လည်း မတန်ပေ။
"တက္ကစီပဲ ငှားစီးကြမလား။"
ထိုအချိန်တွင် တက္ကစီတစ်စီးက အနားသို့ ရောက်လာသည်။
တက္ကစီကို လက်ယက်ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကားအသေးလေးတစ်စီးက ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝင်ပေါက်ရှိ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းများအပါအဝင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများက ထိုကားကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
ယာဉ်မောင်းသူက ပတ်ဝန်းကျင်၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ တခြားသူမဟုတ်၊ တက်ဂျူပင်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် သူက ကားသော့ကို လှမ်းပေးသည်။
"ယူလိုက်၊ သူငယ်ချင်း။"
"ဟင်?"
သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ? တကယ်ပဲ သူ့ကားကို ကျွန်တော့်ကို ငှားပေးမလို့လား?
ကျွန်တော့်၏ နားမလည်နိုင်သည့် မျက်နှာကို မြင်သောအခါ တက်ဂျူက ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်သည်။
"ငါ မင်းကိုပဲ ငှားပေးတာ။ မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ။"
"ဘာလို့ ငါ့ကိုပဲ...?"
ငါ ဘာများ မှားလုပ်မိလို့လဲ?
တက်ဂျူ၏ကားမှာ အနီရောင် ကားအသေးလေးဖြစ်ပြီး ဒယ်ဝူးကို ဝယ်ယူခဲ့သည့် ကိုရီးယား GM ဌာနခွဲမှ ထုတ်လုပ်သည့် အားကစားပုံစံ ကားတစ်စီးဖြစ်သည်။
ကားသေးသည်ဆိုသည်မှာ ကိစ္စမရှိပါ။ ယခုခေတ် ကားအသေးလေးများမှာလည်း စတိုင်ကျပြီး အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများ ပြည့်စုံသည်။ ပြဿနာမှာ ကား၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ကပ်ထားသည့် ပိုစတာကြီးများဖြစ်သည်။
ထိုပိုစတာများတွင် ဂိမ်းထဲမှ အမျိုးသမီးဇာတ်ကောင်ပုံများ ပါရှိနေပြီး တက်ဂျူ၏ ကားကို သာမန်ကားလေးမှ "အိုတာကား" (Otaku car) အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးထားသည်။
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကျွန်တော့်ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ယူလိုက်စမ်းပါ။"
"......။"
ဒါကတော့ နည်းနည်း ပိုလွန်းနေပြီ။
ကျွန်တော် အနည်းငယ်တော့ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းတိုင်း ရှက်ရိပ်သန်းနေဆဲဖြစ်သည်။ အခုတော့ ကားကို မောင်းခိုင်းနေပြန်ပြီ။
ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲလီပါ ဒီလိုရှက်စရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေကို ခံစားရအောင် မလုပ်ချင်ပါ။ တခြားကားတစ်စီး ငှားလိုက်တာ ပိုကောင်းမလား။
သို့သော် အဲလီက ရှေ့ခုံတံခါးကို ဖွင့်ကာ ကားပေါ်သို့ အရင်တက်သွားသည်။
"ကျေးဇူးပဲ တက်ဂျူ။ သေချာ ဂရုစိုက် မောင်းပါ့မယ်။"
ငြင်းဖို့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အခွင့်အရေး လွတ်သွားခဲ့ပြီ!
ကျွန်တော် မရမက ကားသော့ကို ယူလိုက်ရသည်။ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဆီသို့ သွားစဉ် တက်ဂျူက တစ်ခုခု ပြောသည်။
"ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော လူစီ (Lucy) လေး ထိခိုက်မသွားအောင် ဂရုစိုက်မောင်းနော်။"
"လူစီ (Lucy) ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ? ကားနာမည်လား?"
"မဟုတ်ဘူး။ တံခါးမှာ ကပ်ထားတဲ့ ဇာတ်ကောင်နာမည်လေ။ နေ့တိုင်း မြင်နေရတာကို မသိဘူးလား?"
"......။"
ကျွန်တော် သိချင်စိတ် မရှိတော့ပါ။
—
ကားအသေးလေးသည် ယောင်းဂျုံတံတားကို ဖြတ်ကျော်ကာ အလျင်အမြန် မောင်းနှင်သွားသည်။
ကျွန်တော့်မှာ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ရှိသော်လည်း မောင်းသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အမြန်ပင် ကျင့်သားရသွားသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အော်တိုကား ဖြစ်သည့်အတွက် အရှိန်မြှင့်စက် (Accelerator) နှင့် ဘရိတ်ကိုသာ အလှည့်ကျ နင်းပေးရုံပင်။
လေဆိပ်အမြန်လမ်းမှတစ်ဆင့် ဂန်ဗျွန်းဘွတ်လမ်း သို့မဟုတ် အိုလံပစ်လမ်းမကြီးပေါ် ရောက်သွားလျှင် မြို့ထဲသို့ အမြန်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။
ကားမောင်းရင်း ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
နိုင်ငံခြားသားဧည့်သည်တွေကို ဘယ်လို ခရီးသွားနေရာမျိုး ခေါ်သွားရင် ကောင်းမလဲ?
ကျွန်တော် ဆိုးလ်မှာ နေနေတာတောင် ဂယောင်းဘို့န်းနန်းတော်တို့၊ နမ်ဆန်တာဝါတို့လို နေရာတွေကို သွားခဲ့ဖူးတာ သိပ် မမ မှတ်မိတော့ပါ။ သူတို့ကို တိုက်ရိုက်ပဲ မေးကြည့်လိုက်တာ ပိုကောင်းမလား။
"သွားချင်တဲ့ နေရာများ ရှိလား?"
"ရှိပါတယ်။"
"ဘယ်နေရာလဲ?"
ကျွန်တော့်အမေးကို အဲလီက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။
"ကိုရီးယား တက္ကသိုလ်ပါ။"