မိုးရွာသံကြောင့် ကျွန်တော် နိုးလာခဲ့သည်။
ဂျင်ဟူး က အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲလျောင်းရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ရွာကျနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကို ငေးမောနေသည်။ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်နေမိသည်။
ခဏအကြာမှာတော့ ကျွန်တော်ရှိနေမှန်း သိလိုက်သလိုမျိုး ဂျင်ဟူး က ခေါင်းလှည့်လာပြီး မေးသည်။
"နိုးပြီလား"
"ဘာလို့ မိုးရွာတာကို ဒီလောက်တောင် ကြိုက်ရတာလဲ"
"ဒီအတိုင်းပဲလေ။ မိုးသံကို နားထောင်နေရရင် စိတ်တွေ တည်ငြိမ်သွားသလို ခံစားရလို့ပါ"
ဂျင်ဟူး က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့လေ၊ ငါတို့က နောက်နှစ်ကျရင် တကယ်ပဲ လက်ထပ်ကြမှာလား"
"မယုံဘူးလား"
"ဟဲဟဲ၊ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက ငါ့ကို အိမ်ထောင်သည်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေကြတာကို သိလား"
"တကယ်လား"
သူမရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် သူမ ဒါကို သဘောကျနေပုံရသည်။
"ငါတို့ ကလေး ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ယူကြမလဲ"
"အာ... အမ်"
ခဏစောင့်ဦး။ ကျွန်တော် အဲဒီလောက်အထိ မတွေးထားရသေးဘူး။
...အဲဒီလို ပြောလိုက်ရင်တော့ မကောင်းလောက်ဘူး မဟုတ်လား။
"တစ်ယောက်လား"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ဂျင်ဟူး က နှုတ်ခမ်းလေး ဆူသွားသည်။ အဲဒါ မှားတဲ့အဖြေလား။
"ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အနည်းဆုံး သုံးယောက်တော့ ယူရမှာပေါ့"
"ဘာ"
သုံးယောက်ဆိုရင် မွေးရ ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
"ဂျင်ဟူး၊ ရှင် သားကို ကြိုက်လား၊ သမီးကို ကြိုက်လား"
ကျွန်တော် ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါကတော့ သမီးလေးပဲ လိုချင်တယ်"
ဂျင်ဟူး နဲ့ တူတဲ့ သမီးလေးပေါ့။ အဲဒီအကြောင်း တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းနေမှာ။
"ဘာလို့လဲ။ ဂျင်ဟူး နဲ့ တူတဲ့ သားလေးဆိုရင်လည်း ကောင်းမှာပဲလေ"
"အဲဒါက မင်း ငယ်ငယ်က ငါ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးခဲ့လဲဆိုတာ မသိလို့ပါ"
"ဖူး... အဲဒီအကြောင်းကို နောက်မှ ရှင်တို့ အမေ့ဆီကပဲ ကြားရတော့မှာပေါ့"
ဂျင်ဟူး က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ပေးသည်။
"ဂျင်ဟူး၊ ရှင်က ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ"
***
ဆမ်မန်ဂွမ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သမ္မတအိမ်တော်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေအတွက် နေ့လယ်စာစားပွဲ ကျင်းပခဲ့သည်။
ဥက္ကဋ္ဌ ၂၀ လောက် သမ္မတအိမ်တော်မှာ စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။ သူတို့အားလုံး ပြုံးပြနေကြပေမဲ့ အတွင်းစိတ်မှာတော့ အလွန်အမင်း တင်းမာနေကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတွေတောင် အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်နေကြရသည်။
အကြောင်းရင်းကတော့ ဒီအခန်းထဲမှာရှိနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။
လတ်တလော စီးပွားရေးလောကရဲ့ အဓိကဖြစ်ရပ်ကြီး နှစ်ခုကို ရွေးရမယ်ဆိုရင် အင်ဂျင်ယုံ ကို ဖမ်းဆီးလိုက်တာရယ်၊ ဟန်ချန်းယောင်းက အွန်ဆောင်းမော်တာရဲ့ စီအီးအိုရာထူးကနေ နုတ်ထွက်လိုက်တာရယ် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ပထမတစ်ခုက သမ္မတ ဟိုချန်းမင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေပြီး နောက်တစ်ခုကတော့ စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ ဆက်စပ်နေသည်။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေထဲမှာဆိုရင် ဖိနှိပ်စစ်ဆေးလိုက်ရင် သန့်ရှင်းတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိမလဲ။ သူတို့ကတော့ အရင်က အခြေအနေတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး စီးပွားရေးအတွက် ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ဆိုင်းငံ့ပြစ်ဒဏ်တွေနဲ့ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြတာချည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုဆောင်းဂရုရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားမိမှာလဲ။
ကန်ဂျင်ဟူး က အွန်ဆောင်းမော်တာကို ဝယ်ယူလိုက်တာကလည်း ထိတ်လန့်စရာ မလျော့နည်းပါဘူး။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစုတွေကြားမှာ ညီအစ်ကိုချင်း တိုက်ခိုက်တာမျိုး မဟုတ်ရင် တခြားလုပ်ငန်းစုရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုအခွင့်အရေးကို မတိုက်ခိုက်ရဘူးဆိုတဲ့ မပြောပလောက်တဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိသည်။ အရင်က စီမံခန့်ခွဲမှုအခွင့်အရေး တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ပြန်ကြည့်ရင်လည်း အားလုံးက နိုင်ငံခြားအရင်းအနှီးတွေကနေ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာချည်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး ကတော့ အွန်ဆောင်းမော်တာဂရုရဲ့ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်တဲ့ အွန်ဆောင်းမော်တာကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုယူသွားခဲ့သည်။ ဟန်ချန်းယောင်းအနေနဲ့ ရှယ်ယာရှင်တွေရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ကန်ဂျင်ဟူး က ရရှိထားတဲ့အတွက်ကြောင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ တိုက်ခိုက်ဖို့တောင် မကြိုးစားတော့ဘဲ ရာထူးကနေ ဆင်းပေးခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ OTK ကုမ္ပဏီက ရှယ်ယာတွေကို ဝယ်ယူပြီး စီမံခန့်ခွဲမှုအခွင့်အရေးကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လုပ်ငန်းစုကများ စိတ်ချရတော့မှာလဲ။
ဈေးကွက်အရင်းအနှီး များပြားတဲ့ ဆိုဆောင်းဂရုကတော့ အဆင်ပြေနိုင်ပေမဲ့ တခြားလုပ်ငန်းစုတွေအတွက်ဆိုရင် OTK ကုမ္ပဏီက စိတ်ကူးရှိရင် လုပ်ငန်းခွဲ တစ်ခုနှစ်ခုလောက်ကို မျိုချလိုက်တာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နဲ့ ရန်သူဖြစ်တာက မကောင်းတဲ့အတွက် လုပ်ငန်းရှင်တွေအနေနဲ့ ထိုင်ခုံမှာ သက်သောင့်သက်သာ မရှိကြတာ အမှန်ပါပဲ။
ဒီလိုမျိုး စုဝေးပွဲတွေကတော့ အစားအသောက်စားပြီး နှုတ်ဆက်စကား ပြောရုံလောက်ပါပဲ။ မီဒီယာတွေကတော့ သာယာတဲ့ အငွေ့အသက်ကို ကင်မရာနဲ့ ရိုက်ကူးနေကြသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ တိတ်တိတ်လေး စားပြီး ပြန်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ ကန်ဂျင်ဟူး က မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အငွေ့အသက်တွေ ပြောင်းလဲသွားသည်။
***
နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် အသေးစိတ် ဆွေးနွေးမှုတွေ စတင်လာသည်။
ကျွန်တော် နေရာကနေ ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဆမ်မန်ဂွမ်ဆိုတာ အရာအားလုံး အလိုအလျောက် စနစ်နဲ့ လည်ပတ်မယ့် နည်းပညာမြင့် မြို့တော်တစ်ခုပါ။ မျှော်မှန်းထားတဲ့ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား သုံးစွဲမှုကို ထည့်တွက်ရင် လက်ရှိ အရန်ဓာတ်အားနဲ့ဆိုရင် လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် TWR တည်ဆောက်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပေမဲ့ ပြန်ကြားချက်ကတော့ ပြန်လည်သုံးသပ်ဆဲဆိုတာပဲ ရှိပြီး တိကျတဲ့ ဆွေးနွေးမှုမျိုး မရှိသေးပါဘူး။ နောင်လာမည့် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ပြတ်လပ်မှု ပြဿနာတွေကို ကြိုတင်ကာကွယ်ဖို့အတွက် အခုချက်ချင်း တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းတွေကို စတင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"
ဆမ်မန်ဂွမ်မှာ တည်ဆောက်မယ့် TWR ကို Rosatom နဲ့ ကိုရီးယား ရေအားလျှပ်စစ်နှင့် နျူကလီးယားစွမ်းအင်ကုမ္ပဏီတို့ ပူးပေါင်းပြီး တည်ဆောက်မှာ ဖြစ်သည်။ ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကတစ်ဆင့် ကျွန်တော်တို့ဟာ TWR နည်းပညာနဲ့ လည်ပတ်မှု ဗဟုသုတတွေကို သဘာဝကျကျ ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။
လက်ရှိ နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံတွေကနေ ထွက်လာတဲ့ စွန့်ပစ်လောင်စာတောင့်တွေကို ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်တာကြောင့် တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပါပဲ။
လူတိုင်းက လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို သဘောတူကြပေမဲ့ လက်ရှိအစိုးရက နျူကလီးယား လျှော့ချရေး မူဝါဒကို မြှင့်တင်နေတာကြောင့် တာဝန်ရှိသူတွေက နျူကလီးယားဓာတ်အားပေးစက်ရုံတွေ ထပ်မံတည်ဆောက်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။
သမ္မတ ဟိုချန်းမင်းက အတင်းပြုံးပြရင်း ပြောသည်။
"ကျွန်တော် သိထားသလောက်ဆိုရင် TWR က လည်ပတ်မှုဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေ ဒါမှမဟုတ် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် အတည်ပြုချက် မရသေးဘူးလို့ သိရပါတယ်"
ဒါကတော့ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်ပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က အခုမှ စီးပွားဖြစ် ဓာတ်အားပေးစက်ရုံကို တည်ဆောက်နေတာကိုး။
"TWR ဆိုတာ လုံးဝ အသစ်စက်စက် နည်းပညာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှိပြီးသား ဓာတ်ပေါင်းဖိုတွေရဲ့ အဆင့်မြင့်ဗားရှင်းပါ။ သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို စမ်းသပ်ချက်တွေအရ လုံလောက်စွာ အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်သလို ကာလင်နင်ဂရက်မှာလည်း အခု တည်ဆောက်နေပါပြီ။ တကယ်လို့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး ပြဿနာရှိရင် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံတွေက အရင်ဆုံး ကန့်ကွက်နေကြမှာပေါ့"
သမ္မတ ဟိုချန်းမင်းက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ့်သည်။
"အဲဒီအပိုင်းကို ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးမြဲ စွမ်းအင်တွေနဲ့အတူ ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ဆက်လုပ်သင့် မလုပ်သင့် ဆုံးဖြတ်ပါ့မယ်"
ကျွန်တော်ကတော့ ဆက်ပြောဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။
"ယာဉ်မောင်းမပါတဲ့ ထရပ်ကားတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကိုလည်း ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ လက်ရှိမှာဆိုရင် ယာဉ်မောင်း အလုံအလောက် မရှိတာကြောင့် ပစ္စည်းတွေကို အချိန်မီ မပို့နိုင်ဘဲ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းတွေ ကြန့်ကြာနေရတာ များပါတယ်။ ဒါ့အပြင် အိပ်ငိုက်တာနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိတာကြောင့် နေ့စဉ် မတော်တဆမှု နှစ်ခု သုံးခုလောက် ဖြစ်ပွားနေပါတယ်။ ယာဉ်မောင်းမပါတဲ့ ထရပ်ကားတွေကို ကယ်လီဖိုးနီးယား ပြန်လည်ထူထောင်ရေး စီမံကိန်းမှာ အသုံးပြုနေပြီး အခုထိတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိသေးပါဘူး"
"အဲဒီအပိုင်းကိုတော့ အလုပ်သမားဈေးကွက်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် အနှောင့်အယှက်တွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး သေချာပြန်လည် သုံးသပ်နေပါတယ်"
"တည်ဆောက်ရေးအတွက် မော်ဂျူလာအိမ်ယာတွေနဲ့ 3D ပရင်တာတွေအတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။ ဆောက်လုပ်ရေး နည်းလမ်းသစ်တွေ အများကြီး ပေါ်လာပေမဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကြောင့် သင့်လျော်သလို အသုံးမပြုနိုင်သေးပါဘူး။ ဆမ်မန်ဂွမ်အတွက်တော့ စည်းမျဉ်းတွေကို အနည်းဆုံးတော့ ဖြေလျှော့ပေးစေချင်ပါတယ်"
သမ္မတ ဟိုချန်းမင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ပိုမို တင်းမာလာပြီး သမ္မတအိမ်တော် တာဝန်ရှိသူတွေကလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြသည်။
"စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အဆင်ပြေဖို့အတွက် စည်းမျဉ်းတွေကို ဖြေလျှော့ပေးရမယ်လို့ ပြောချင်တာလား"
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ အစိုးရ အဆင်ပြေဖို့အတွက် စည်းမျဉ်းတွေကို မချမှတ်သင့်ဘူးလို့ ပြောတာပါ။ နိုင်ငံခြားမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသုံးပြုနေတဲ့ နည်းပညာတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ ကိုရီးယားမှာတော့ ခွင့်မပြုပါဘူး။ အရင်က မလုပ်ဖူးတဲ့အတွက် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုနဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကို မသိဘူး၊ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေကို မသိတဲ့အတွက် မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုရင် နည်းပညာသစ်တွေကို တီထွင်နေတာ ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ"
***
အစည်းအဝေးပြီးနောက် ကျွန်တော် သမ္မတ ဟိုချန်းမင်းနဲ့ သီးသန့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရတဲ့အချိန်နဲ့ ယှဉ်ရင် သူ့ရဲ့မျက်နှာအဆင်းက မကောင်းလှသလို မျက်တွင်းတွေလည်း နက်လာသယောင် ရှိသည်။ နိုင်ငံရေးဆိုတာ လူကို အိုမင်းရင့်ရော်စေတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ ဖြစ်ပုံရပါသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုအချိန်အတွင်းမှာ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေရသော်လည်း ဘယ်လို တင်းမာမှုမျိုးမှ မခံစားရပေ။ တကယ်တမ်းဆိုရရင် စိတ်အေးလက်အေး ရှိလှသည်။
သူက လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း စကားစတင်သည်။
"ခင်ဗျား အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်လို့ ကြားမိတယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
"ဟားဟား၊ မိသားစုတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ရတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ။ ကျွန်တော် အမှန်တကယ်ပဲ ဂုဏ်ပြုပါတယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
သူက ဒီလိုမျိုး ချီးကျူးစကား ပြောဖို့အတွက်ပဲ ဒီတွေ့ဆုံပွဲကို စီစဉ်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်မှာ အသေအချာပါပဲ။
သူ ကျွန်တော့်ဆီက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ။
ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အရင်းအနှီးအင်အားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အာဏာမျိုး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူက အင်ဂျင်ယုံ ကို ဖမ်းဆီးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံခြားမှာ အခွန်ရှောင်မှုတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးတဲ့နည်းနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေကို ဖိအားပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
"လက်ရှိ ကိုရီးယားစီးပွားရေးအခြေအနေကို ဘယ်လိုမြင်လဲ"
"အင်း... အကျပ်အတည်းထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့"
ကျွန်တော် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
"အတိအကျ ပြောရရင်တော့ အကျပ်အတည်း မဟုတ်တဲ့အချိန်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပါဘူး"
ကိုရီးယားက မငြိမ်မသက်တဲ့ ခေတ်သစ်နဲ့ ခေတ်ပြိုင်သမိုင်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသလို စီးပွားရေးအရလည်း အခက်အခဲပေါင်းစုံနဲ့ အတားအဆီးတွေကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့လည်း အဲဒီအကျပ်အတည်းတွေကို ကောင်းကောင်း ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံရဲ့ အဆင့်ကို အနည်းငယ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူဦးရေ သန်း ၅၀ ကျော်ရှိပြီး တစ်ဦးချင်းဝင်ငွေ ဒေါ်လာ ၃၀,၀၀၀ ကျော်တဲ့ နိုင်ငံဆိုလို့ ခုနစ်နိုင်ငံပဲ ရှိသည်။
အခြားနိုင်ငံတွေက မူလကတည်းက ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး မဟာမိတ်နိုင်ငံတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝင်ရိုးတန်းနိုင်ငံတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပေမဲ့ ကိုရီးယားကတော့ စစ်ဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးနေတဲ့ အခြေအနေကနေ စတင်ခဲ့ပြီး ဒီနေရာအထိ ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်က အကူအညီတွေကိုသာ မှီခိုနေရတဲ့ အဆင်းရဲဆုံးနိုင်ငံတစ်ခုကနေ အခုဆိုရင် ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်တဲ့ စီးပွားရေးအင်အားကြီးနိုင်ငံ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ဒါကို တကယ့်ကို အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခုလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ စိတ်အေးလက်အေး နေဖို့ကတော့ စောလွန်းနေပါသေးတယ်။ စက်မှုလုပ်ငန်း ပြောင်းလဲမှုတွေ၊ စီးပွားရေးတိုးတက်မှု နှေးကွေးလာတာတွေနဲ့ လူဦးရေ အိုမင်းရင့်ရော်လာတာတွေလိုမျိုး ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိနေပါသေးတယ်။
အကယ်၍သာ ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကောင်း တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိဘူးဆိုရင် ဒီနေရာကနေ ပြန်ပြုတ်ကျမသွားဘူးလို့ ဘယ်သူက အာမခံနိုင်မှာလဲ။
"ပြီးတော့ မြောက်ကိုရီးယားပြဿနာလည်း ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ သူတို့ နောက်ဆုံးရက်ပိုင်းကပဲ ဒုံးကျည်တစ်စင်း ထပ်ပစ်လိုက်သေးတယ်"
အခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ မတူဘဲ ကိုရီးယားက နျူကလီးယားလက်နက်တွေနဲ့ လက်နက်တပ်ဆင်ထားတဲ့ ရန်သူနိုင်ငံနဲ့ ကပ်လျက်မှာ ရှိနေတာပါ။
ကိုရီးယားရဲ့ ရှုထောင့်ကကြည့်ရင် မြောက်ကိုရီးယား ပြိုလဲသွားရင်လည်း ပြဿနာ၊ မပြိုလဲရင်လည်း ပြဿနာပါပဲ။ အကောင်းဆုံး အခြေအနေကတော့ သူတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကို ဆက်ထိန်းထားပြီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲကာ ဖွင့်လှစ်ပေးပြီး စီးပွားရေးကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့...
သမ္မတ ဟိုချန်းမင်းက ကြေညာချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်သလိုမျိုး ပြောသည်။
"မြောက်ကိုရီးယားကတော့ ပြောင်းလဲမှုလမ်းကြောင်းပေါ်ကို စတင် လျှောက်လှမ်းတော့မှာပါ"
"စီးပွားရေးပညာရှင် တစ်ယောက်ကတော့ အနာဂတ်ကို ခန့်မှန်းရာမှာ အကြီးမားဆုံး အမှားကတော့ မျှော်လင့်ချက်ကို ထည့်တွက်တာပဲလို့ ပြောဖူးပါတယ်"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သမ္မတရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက မကောင်းလှတော့ပေ။
မြောက်ကိုရီးယားက နျူကလီးယားလက်နက်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို လုပ်ဆောင်လိမ့်မယ်ဆိုတာ သမ္မတ ဟိုချန်းမင်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။ အဲဒီမျှော်လင့်ချက်ကို အမှန်တကယ် ဖြစ်လာစေဖို့အတွက် သူက အရင်အစိုးရနဲ့ မတူဘဲ ချော့မော့တဲ့ မူဝါဒကို ကျင့်သုံးခဲ့ပြီး ကိုရီးယားနှစ်နိုင်ငံ ထိပ်သီးဆွေးနွေးပွဲတွေကိုတောင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
မကြာသေးခင်အချိန်အထိ အရာအားလုံးကို မီးပင်လယ်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးမယ်လို့ ကြုံးဝါးနေတဲ့ မြောက်ကိုရီးယားခေါင်းဆောင်နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်နေတဲ့ မြင်ကွင်းက စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေက မည်သည့်အချိန်မဆို ဖြစ်လာတော့မယ့်အတိုင်း အငွေ့အသက်ကို ဆောင်နေခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ ထူးခြားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုမျိုး မရှိခဲ့ပါ။ မြောက်ကိုရီးယားမှာ နျူကလီးယားလက်နက်တွေ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး စိတ်ကြိုက်ဖြစ်တိုင်း အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ထဲကို ဒုံးကျည်တွေ ပစ်လွှတ်နေဆဲပါပဲ။
"ဒါဆိုရင် CEO ကန်၊ မြောက်ကိုရီးယားကို ဘာဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်လဲ"
ဒါက ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော်က မြောက်ကိုရီးယား ကျွမ်းကျင်သူမှ မဟုတ်တာ။
အရင်အစိုးရလက်ထက်တုန်းက ကျွမ်းကျင်သူတွေက မြောက်ကိုရီးယားက မည်သည့်အချိန်မဆို ပြိုလဲတော့မလိုမျိုး ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ဒါကလည်း ခန့်မှန်းချက်ထက်စာရင် ဆန္ဒတစ်ခုလောက်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
"အချက်နှစ်ချက်ထဲက တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာပါ။ လက်ရှိထက် ပိုဆိုးသွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုကောင်းလာမလားပေါ့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ကတော့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုပါတယ်"
"ဘယ်လိုမျိုးလဲ"
"ငွေက ပြဿနာအားလုံးကို မဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေမဲ့ အများကြီးကိုတော့ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်"
အကယ်၍ မြောက်ကိုရီးယားက အခုထက် ပိုဆိုးသွားရင် အုပ်ချုပ်ရေးစနစ် ပြိုလဲသွားနိုင်ပါတယ်။ အခုထက် ပိုကောင်းလာဖို့ဆိုရင်တော့ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို လုပ်ဆောင်ရပါလိမ့်မယ်။
အဲဒီနှစ်ခုစလုံးက ငွေကြေးအမြောက်အမြား လိုအပ်ပါတယ်။ အကျပ်အတည်းကို အခွင့်အရေးအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ကလည်း ငွေရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်တာပါ။
"ခင်ဗျား ဘာလို့ နိုင်ငံခြားပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ကြ nguyệnတင်ပြဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တာလဲ"
ကျွန်တော် တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကြ nguyệnတင်ပြခြင်း ဖြစ်လို့ပါ။ ကြ nguyệnတင်ပြရမှာဆိုရင် မလုပ်ဘဲ နေလို့လည်း ရတာပဲ မဟုတ်လား"
CEO က ကိုရီးယားလူမျိုး ဖြစ်နေရင်တောင် ကိုရီးယားအစိုးရအနေနဲ့ နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှပြောပိုင်ခွင့် မရှိပါ။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နဲ့ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု သဘောတူညီချက်နဲ့ အခြားအချက်တွေကို ထည့်တွက်ရင် ဥပဒေအရ ဒါကို အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
"CEO ဆိုတဲ့ ရာထူးမှာ ကြီးမားတဲ့ တာဝန်နဲ့ ဝတ္တရားတွေ ပါဝင်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်"
"သမ္မတ ရာထူးအတွက်လည်း အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား"
ရုတ်တရက် အခန်းထဲက လေထုက လေးလံသွားသည်။
ကိုရီးယားမှာ သမ္မတရဲ့ အာဏာနဲ့ အခွင့်အရေးက အလွန်အမင်း ကြီးမားလွန်းတာကြောင့် 'ဧကရာဇ်ဆန်တဲ့ သမ္မတစနစ်' ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရတောင် ရှိသည်။ သူ သမ္မတ မဖြစ်ခင်ကတော့ မတူကောင်း မတူနိုင်ပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့ရှေ့မှာ ဒီလိုမျိုး စကားပြောနိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ပါ။
"ကျွန်တော့် သက်တမ်းက သတ်မှတ်ထားပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ သက်တမ်းကတော့ မဟုတ်ဘူးလေ"
"ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ"
သမ္မတ ဟိုချန်းမင်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
"အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ လူတွေက ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ စိစစ်ထိန်းကျောင်းတဲ့ စနစ်တစ်ခုက လိုအပ်တာပေါ့"
ဒါက သူ အတိတ်ဘဝကနေ ရရှိခဲ့တဲ့ အသိပညာနဲ့ ယုံကြည်ချက် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
သူက လူ့အခွင့်အရေး ရှေ့နေတစ်ယောက်အနေနဲ့ စစ်အာဏာရှင်စနစ်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူပါ။ အဲဒီအချိန်က သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေထဲက တစ်ယောက်မက သူ့ကို ကျောခိုင်းသွားခဲ့ကြသည်။ အချို့က ရှေးရိုးစွဲတွေ ဖြစ်သွားပြီး စစ်အာဏာရှင်ခေတ်ရဲ့ စီးပွားရေးတိုးတက်မှုကို ချီးကျူးခဲ့ကြသလို အချို့ကလည်း ဂျူချေးဝါဒီတွေ ဖြစ်သွားပြီး အမေရိကန်တပ်ဖွဲ့တွေ ကိုရီးယားကနေ ဆုတ်ခွာဖို့ တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။
သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ရှေ့နေဘဝကနေ လွှတ်တော်အမတ်၊ လွှတ်တော်အမတ်ကနေ သမ္မတ ဖြစ်လာတာမို့ သူ ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။
"ယုံကြည်ချက် ရှိတာကတော့ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ"
ကျွန်တော် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
"တခြားသူတွေကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းသရွေ့ပေါ့"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူ့မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။
ကျွန်တော် Grace Rothschild ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ပြန်တွေးမိသည်။ အကယ်၍သာ ကျွန်တော် သူမရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး လာလုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။
"ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေကိုတော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ တာဝန်ယူပါ့မယ်"
ကျွန်တော် သမ္မတ ဟိုချန်းမင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်တွေက မတူကောင်း မတူနိုင်ပေမဲ့ ကိုရီးယားစီးပွားရေးက ဆက်လက်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကိုတော့ ခင်ဗျားလည်း သဘောတူမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"
လူတွေက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လွယ်လွယ်နဲ့ မပြောင်းလဲတတ်ကြပါဘူး။ ဒါက သူ့အတွက်ရော၊ ကျွန်တော့်အတွက်ပါ အတူတူပါပဲ။
ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သမ္မတ ဟိုချန်းမင်းက စကားစသည်။
"ခင်ဗျားရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားလည်ပါပြီ၊ CEO ကန်"
အဲဒီစကားနဲ့အတူ စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားသည်။
"လက်ဖက်ရည်က အရသာရှိပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ကျွန်တော် နေရာကနေ ထရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူက နောက်ဆုံးမေးခွန်းတစ်ခု မေးသည်။
"OTK ကုမ္ပဏီကို ကိုရီးယားကုမ္ပဏီတစ်ခုလို့ ကျွန်တော် သတ်မှတ်လို့ ရမလား"
ကျွန်တော် ဘာမှ သိပ်မတွေးဘဲ ဖြေလိုက်သည်။
"အရင်းအနှီးရဲ့ နိုင်ငံသားဖြစ်မှုကို သတ်မှတ်တာက အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး။ ဘယ်ကုမ္ပဏီမဆို ကိုရီးယားမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်ဆိုရင် အဲဒါကပဲ လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်လား"