အင်ချွန်းလေဆိပ်မှာ ကားပေါ်ကဆင်းလိုက်တဲ့အခါ ကားတစ်စီးက ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေနှင့်နေတယ်။
တက်ဂယူ က ကျွန်တော့်ကို လာကြိုဖို့အတွက် လေဆိပ်ကို ကိုယ်တိုင်မောင်းလာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်လည်း ကားပေါ် တက်လိုက်တယ်။
"ငါ့အတွက် လက်ဆောင်ကရော ဘယ်မှာလဲ။"
"ငါက အားလပ်ရက်ခရီးထွက်လာတဲ့သူလို ပုံစံမျိုး ပေါက်နေလို့လား။"
တက်ဂယူ က အိမ်ပြန်မယ့် လမ်းကြောင်းကို သတ်မှတ်ပြီး ကားကို အလိုအလျောက်မောင်းနှင်တဲ့စနစ် (self-driving) ပြောင်းလိုက်ကာ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း မေးတယ်။
"ရော့သ်ချိုင်းလ်ဒ် (Rothschild) က ဘာပြောလိုက်သေးလဲ။"
သူက စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ လေဆိပ်အထိတောင် လိုက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။
ရော့သ်ချိုင်းလ်ဒ် အိမ်တော်မှာ ကျွန်တော် သိခဲ့ရသမျှကို သူ့ကို ပြောပြလိုက်တော့ တက်ဂယူ က မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။
"ဒါဆိုရင် အဲဒီလူတွေက သူတို့ရဲ့ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းနဲ့ပဲ အမြတ်အစွန်းတွေ အများကြီး ရှာထားကြတာပေါ့။ ငါသိသားပဲ။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ဘာလို့များ မင်းကို ကံကြမ္မာအကြောင်းတွေ ပြောနေရတာလဲ။"
"သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလောက်ထိ လိုအပ်နေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။"
အတိအကျပြောရရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းကိုပေါ့။
ဒီစွမ်းရည်က ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး မယုံနိုင်စရာ ကောင်းနေတယ်။
"ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းက တစ်ပိုင်းထား၊ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ အာရုံခံစားမှုက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ထိ ထူးချွန်တာလား။"
"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။"
မေယာ အမ်ရှယ် ရော့သ်ချိုင်းလ်ဒ် (Meyer Amschel Rothschild) က သူ့ရဲ့ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းကြောင့်ပဲ ဒီနေ့ခေတ် ရော့သ်ချိုင်းလ်ဒ် မိသားစုကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တာလေ။
ကိုရီးယားက ချယ်ဘိုး (Chaebol) တွေကိုပဲ ကြည့်လိုက်၊ တည်ထောင်သူ အနားယူသွားပြီးနောက်ပိုင်း ပြိုလဲသွားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေ တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ မကြာသေးခင်ကပဲ ခူမိုဂရု (Keumo Group) နဲ့ ဂျီအိတ်ခ်ျဂရု (GH Group) တို့လည်း ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကြတာပဲလေ။
ရော့ခ်ဖဲလား (Rockefeller)၊ ကားနက်ဂီ (Carnegie) နဲ့ ဗန်ဒါဘစ် (Vanderbilt) မိသားစုတွေက တည်ထောင်သူတွေက အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝခဲ့ပေမဲ့ မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခုမှာ သူတို့ရဲ့ သြဇာအာဏာတွေက လျော့နည်းသွားခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရော့သ်ချိုင်းလ်ဒ်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကတော့ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ကျော်တိုင်အောင် အဲဒီအမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံထားနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ပိုပြီးတောင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။
"လက်ထပ်ပြီး ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှာ ဓနသဟာယနိုင်ငံတစ်ခု တည်ထောင်မယ်တဲ့လား။ တော်တော်ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ ဒါဆိုရင် OTK ကျွန်းလို့ ခေါ်ကြမလား။"
"...မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ အဲဒီလို နာမည်ပေးလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။"
နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ နာမည်ဆိုတာ ကစားစရာမဟုတ်ဘူးလေ။
"ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခု ရခဲ့တယ်။"
"ဘာကို မြင်လိုက်လို့လဲ။"
ကျွန်တော့်စကားကို ကြားပြီးတော့ တက်ဂယူ ရဲ့ မေးရိုးတောင် ပြုတ်ကျမတတ် အံ့ဩသွားတယ်။
"တကယ်လား။ ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လာမှာလဲ။ အဲဒီ ကြိုတင်နိမိတ်က မှားသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း ဘာပဲလုပ်လုပ် ဖြစ်လာမယ့် ကံကြမ္မာမျိုးလား။"
"ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် အယ်လီ ကင်မ် နဲ့ လက်ထပ်မှာပဲ။"
တက်ဂယူ က ပြုံးလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီလေ။ အဲဒါမှ ငါ့သူငယ်ချင်းပေါ့။"
သူ ဒီလိုမျိုး ပြောလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားပြီးသားပါ။
"ဒါနဲ့၊ ကမ္ဘာ့ဘဏ္ဍာရေးလောကကို ကြိုးကိုင်မယ့် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အရေးမျိုးပဲ။ မင်း မနှမြောဘူးလား။"
ကျွန်တော် မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တာများလား။ ဒါမှမဟုတ် သူမက ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိတာများလား။
သူမရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံလိုက်ရင် တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာလား။
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
"လုံးဝမနှမြောပါဘူး။ ကျွန်တော် အခုလိုပဲ စားကောင်းသောက်ကောင်းနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေရတာပဲ။"
"အဲဒီအမျိုးသမီးကို နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ဦးမယ်လို့ မင်း ထင်လား။"
"ဘယ်သူသိမှာလဲ။"
ရော့သ်ချိုင်းလ်ဒ်ဆိုတာ ဧရာမ ဘဏ္ဍာရေးအုပ်စုကြီးတစ်ခု၊ သူမကလည်း အဲဒီမိသားစုထဲမှာ အရေးပါတဲ့ ရာထူးတစ်ခုကို ရယူထားတာလေ။ ကုမ္ပဏီအသုံးအနှုန်းနဲ့ ပြောရရင် သူမက လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ဌာန အကြီးအကဲ (CHO) လောက် ဖြစ်မလား။
ဘဏ္ဍာရေးလောကဆိုတာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သေးငယ်ပါတယ်။
ဒီနယ်ပယ်ထဲမှာ ရှိနေရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ဖို့ ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။
***
ကျွန်တော် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အဆောက်အအုံရဲ့ ဧည့်ခန်းမမှာ ရုံးဆင်းချိန်ကို စောင့်နေလိုက်တယ်။
အဝင်အထွက်လုပ်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းအချို့က ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိပြီး လက်မှတ်တောင်းကြတယ်။ ခဏအကြာမှာတော့ အယ်လီ ကင်မ် က အလုပ်ပြီးလို့ ဆင်းလာတယ်။
သူမက အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ အင်္ကျီလက်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမရဲ့ အညိုရောင် ဆံပင်တွေကို သပ်ရပ်စွာ စည်းနှောင်ထားတယ်။ သူမက ပုံမှန်ဆိုရင် ရိုးရှင်းအေးဆေးသူ ဖြစ်ပေမဲ့ အလုပ်လုပ်ချိန်မှာတော့ အလွန်အလုပ်သမားစစ်စစ် ဖြစ်သွားတတ်တယ်။
သူမကို မတွေ့တာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ကျွန်တော်တို့ ခွဲခွာနေခဲ့တာ ကြာပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
"လေယာဉ်စီးလာရတာ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ အိမ်မပြန်ဘဲ ဘာလို့ ဒီကို လာခဲ့တာလဲ။"
"မင်းကို မြင်ချင်လို့လေ။"
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် အယ်လီ ကင်မ် ပြုံးလိုက်တယ်။
"အိမ်မပြန်ခင် ညစာ အတူတူ စားကြမလား။"
"အင်း။"
ကျွန်တော်တို့ ကားပေါ် တက်လိုက်ကြပြီး အယ်လီ ကင်မ် က ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြောပြနေတယ်။
"ဂျင်ဟူး ရဲ့ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ ပြီးတာနဲ့ ဗြိတိန်စတော့ဈေးကွက်နဲ့ ပေါင်စတာလင်ငွေကြေးက ပြန်တက်လာတယ်။ 'No-deal Brexit' မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေလည်း တိုးတက်လာတယ်။ ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ ကန့်ကွက်မှုတွေကြားထဲကပဲ ကွန်ဆာဗေးတစ်ပါတီက လွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌဆီမှာ အရေးပေါ် ဆွေးနွေးပွဲလုပ်ဖို့ တောင်းဆိုထားပြီး နောက်ထပ် ဆွေးနွေးပွဲနဲ့ မဲခွဲဆုံးဖြတ်တာကို သဘောတရားအရ နောက်တစ်ရက်မှာ လုပ်ကြတော့မယ်။"
"ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်အေးရပြီ။"
ကျွန်တော် အယ်လီ ကင်မ် နဲ့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်ကို ပြန်တွေးမိတယ်။
ဟိုတယ်က ကော်ဖီဆိုင်ထဲကို သူမ လျှောက်ဝင်လာတဲ့ ပုံရိပ်က မနေ့ကလိုပဲ ထင်ရှားနေတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူမက ဆံပင်တိုတိုနဲ့ ယောကျာ်းလေးဆန်ဆန် ပုံစံမျိုး ရှိခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေ ရှည်လာပြီး အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။
ဘယ်လိုပုံစံပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက လှပနေဆဲပါပဲ။
နှစ်အတော်ကြာအောင် နေ့တိုင်း မြင်တွေ့နေရတဲ့ မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ အခုထိလည်း သူမက လှပနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်တိုင်း ကျွန်တော့်ရင်တွေက ခုန်နေတုန်းပါပဲ။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော် ရရှိခဲ့တဲ့ ဒီစွမ်းရည်က ကျွန်တော့်ကို အရာရာတိုင်းကို ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ အဖိုးတန်ဆုံးအရာကတော့ အယ်လီ ကင်မ် နဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့် ရခဲ့တာပါပဲ။
ချစ်ရတဲ့သူ မရှိရင် ကမ္ဘာပေါ်က ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပိုင်ဆိုင်ထားလည်း ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ။ အိပ်ရာထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေကို ဖက်အိပ်နေမှာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။
အယ်လီ ကင်မ် က ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်။
"ဘာစားကြမလဲ။ စားချင်တာများ ရှိလား။"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ဘဲ စကားလုံးတွေက ပါးစပ်ကနေ ထွက်သွားတယ်။
"ငါနဲ့ လက်ထပ်ပေးမလား။"
အယ်လီ ကင်မ် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ရယ်မောလိုက်တယ်။
"ဘာလဲ၊ ရုတ်တရက်ကြီး။"
"အာ၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်း..."
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အခြေအနေက ဒါကို နောက်ပြောင်တဲ့ စကားလို့ ထင်သွားပုံရတယ်။ တိကျတဲ့ နေ့တစ်နေ့မှာ တရားဝင် ပြောလိုက်တာက ပိုကောင်းမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။
ကျွန်တော် စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
ကားမောင်းနေရင်းနဲ့တောင် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းလိုက်မိတော့မလို့။
ခဏလောက်တော့ သူမ ဘာမှ မပြောဘူး။ ဘေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အယ်လီ ကင်မ် က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေတယ်။
သူမရဲ့ အမူအရာကို မမြင်ရတာကြောင့် ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။
ကားထဲမှာ အဆင်မပြေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး ဖြစ်နေတယ်။
"အမ်..."
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှိုက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အယ်လီ ကင်မ် က မျက်ရည်တွေ ကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ကျွန်တော် အံ့ဩသွားပြီး ကားကို အလိုအလျောက်မောင်းနှင်တဲ့စနစ် ပိတ်လိုက်ကာ လမ်းဘေးမှာ ကားကို ထိုးရပ်လိုက်တယ်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ။"
အဲဒီအခါ အယ်လီ ကင်မ် က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တယ်။
"ဟင့်! ဒါက ဘာလဲ၊ တကယ်ပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို ပြောနိုင်ရတာလဲ။"
"တောင်းပန်ပါတယ်။ အဆင်ပြေရဲ့လား။"
ကျွန်တော် ဒီလို စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ အယ်လီ ကင်မ် က ရှိုက်ငိုရင်း ပြောတယ်။
"ရှင် ဒီလိုမျိုး ပြောပေးဖို့ကို အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့တာ!"
"ဘာကိုလဲ။"
"ရှိုက်၊ ဒါပေမဲ့ ဂျင်ဟူး က လက်ထပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိသလိုပဲ၊ ပြီးတော့ ရှင့်ကို ဝေးတဲ့နေရာ တစ်နေရာဆီ ခေါ်သွားတော့မလိုမျိုး ခံစားရလို့။"
"ကျွန်တော်က အဲဒီလို ပုံစံမျိုး ပေါက်နေလို့လား။"
"ရှိုက်၊ ပြီးတော့ လူတွေက ကျွန်မတို့ မကြာခင် လမ်းခွဲကြတော့မယ်လို့ ပြောနေကြတာလေ။"
"အာ..."
ကျွန်တော်တို့အကြောင်း သတင်းတစ်ခု တက်လာတိုင်း အင်တာနက်ပေါ်မှာ အဲဒီလို မှတ်ချက်ပေးတဲ့သူတွေ တစ်ယောက်မဟုတ်တစ်ခု ရှိနေတာပါပဲ။
မကြာခင် လမ်းခွဲကြတော့မယ်၊ လမ်းခွဲပြီးသွားပြီ၊ ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ လက်ထပ်ခဲ့ရင်လည်း မကြာခင် ကွာရှင်းကြလိမ့်မယ် စသဖြင့်ပေါ့။
လူတွေက တခြားသူတွေရဲ့ အချစ်ရေးကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေကြတာလဲ မသိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အယ်လီ ကင်မ် က ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ သူမက ဘာမှ မဖြစ်သလို နေခဲ့တာကြောင့်လည်း ဖြစ်မှာပါ။
ဒါမှမဟုတ်... သူမက စိုးရိမ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ သတိမထားမိတာများလား။
"ဒါဆိုရင်လည်း စောစောက ပြောပြတာပေါ့။"
"ဟင့်၊ ရှင် စိတ်ဖိစီးအောင် လုပ်သလို ဖြစ်မှာစိုးလို့လေ!"
ဝန်ခံဖို့အတွက် အချိန်ယူခဲ့ရသလို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖို့အတွက်လည်း အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။ ဒါကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော်က တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေတာလား။
ကျွန်တော် အယ်လီ ကင်မ် ရဲ့ ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။
"နောက်ကျသွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"
အယ်လီ ကင်မ် က အတင်း ပြုံးလိုက်တယ်။
"ရှိုက်၊ ရပါတယ်၊ အခု ပြောလိုက်ပြီပဲ။"
အဲဒီမြင်ကွင်းက တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းတွေကနေ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးမိသွားတယ်။
"ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အဖြေက ဘာလဲ။"
"လက်ခံပါတယ်။ လက်ခံပါတယ်!"
အယ်လီ ကင်မ် က ကျွန်တော့်ကို ဖက်ပြီး နမ်းလိုက်တယ်။ လမ်းသွားလမ်းလာတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ငေးကြည့်နေကြပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်အားပါဘူး။
ခဏအကြာမှာ အယ်လီ ကင်မ် က ငိုတာရပ်ပြီး ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်စက်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်။ သူမက ရှက်ရွံ့ပြီး ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားမိတယ်။ အဲဒီလို ရှက်နေတဲ့ပုံစံလေးကလည်း ချစ်ဖို့ကောင်းနေပြန်တယ်။
"အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"
"အမ်၊ မသိဘူး။"
ကျွန်တော်က လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဘူးလေ။
ကျွန်တော်တို့က ဇိမ်ခံပစ္စည်းဆိုင်တွေရှိတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်ကို ဖြတ်လျှောက်နေတာမို့ လမ်းရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ ဆိုင်တန်းတွေကို မြင်နေရတယ်။ အဲဒီထဲက လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
"အစီအစဉ်က နည်းနည်း မှားနေသလို ဖြစ်နေပေမဲ့ လက်စွပ်ဝယ်တာနဲ့ စလိုက်ကြမလား။"
အယ်လီ ကင်မ် က ခေါင်းကို တရမ်းရမ်းနဲ့ အားပါးတရ ငြိမ့်ပြတယ်။
"ကောင်းပြီလေ!"
***
ဒီသတင်းကို ဘယ်သူ့ကို အရင်ဆုံး ပြောပြရမလဲ။
ကျွန်တော် တက်ဂယူ ကို ဖုန်းဆက်ပြီး နမ်ဆန် ဆီလွန်ဟိုတယ်ဆီ တန်းမောင်းလာခဲ့တယ်။ ညစာစားရင်း ဒီအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ကျွန်တော့်အမေက သူမရဲ့ လက်ဝါးနဲ့ ကျွန်တော့်ကျောကို တစ်ချက် ပိတ်ရိုက်လိုက်တယ်။
"အောင့်! ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ။"
"မင်းလို ချမ်းသာတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို ပုံစံနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရတာလဲ။ အမေတောင် ရှက်လိုက်တာ။ နောက်တစ်ခါကျရင် သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး ထပ်လုပ်ပေးရမယ်။ ကြားလား။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ။"
ကျွန်တော့်အမေက ဝမ်းသာလွန်းလို့ အယ်လီ ကင်မ် ရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
"သမီးလေးက အခုထိလည်း အရာရာကို ကောင်းကောင်း လုပ်ပေးခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဂျင်ဟူး ကို ဆက်ပြီးတော့လည်း ဂရုစိုက်ပေးပါဦးနော်။"
အယ်လီ ကင်မ် က ပုခုံးကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ခေါင်းကို အားပါးတရ ငြိမ့်ပြတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့၊ အမေ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဂျင်ဟူး ကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သမီး တာဝန်ယူသွားမှာမို့လို့ စိတ်မပူပါနဲ့။"
"..."
အဲဒါက များသောအားဖြင့် ယောကျာ်းလေးတွေ ပြောရမယ့် စကားမဟုတ်ဘူးလား။
ကျွန်တော့်အမေကတော့ ယုံကြည်အားကိုးရတဲ့ ချွေးမတစ်ယောက် ရလိုက်ပြီဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ ဂုဏ်ယူနေပုံရတယ်။
***
ညစာစားပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ တက်ဂယူ က ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုတယ်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ! နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ့သူငယ်ချင်းက အိမ်ထောင်သည် ဖြစ်တော့မှာပဲ။"
"အေးလေ။ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး။"
ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ဖြစ်လာတော့မှာပါ။ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်ရမယ့် ကိစ္စတွေက တစ်ခုနှစ်ခုထက်မက ရှိနေသေးတယ်။ မိသားစုချင်းလည်း တရားဝင် တွေ့ဆုံရဦးမယ်။
အယ်လီ ကင်မ် ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်သူကြွယ်မှာ လက်စွပ်လေးတစ်ခု စွပ်ထားတယ်။
အစောပိုင်းက ဇိမ်ခံဈေးဝယ်လမ်းထဲက တီဖာနီဆိုင်မှာ ဝယ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားတော့ ဝန်ထမ်းတွေက အံ့ဩသွားကြပြီး မန်နေဂျာကိုယ်တိုင် ထွက်လာကာ ရှင်းပြပေးပြီး ဆိုင်မှာ ပြမထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ထုတ်ပြပေးကြတယ်။
ပုံမှန်ဆိုရင် လက်စွပ်ကို အတိုင်းအတာနဲ့အညီ အော်ဒါမှာရပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဆိုင်မှာ စုံတွဲလက်စွပ်အဆင်သင့် ရှိနေတာကြောင့် ချက်ချင်း ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။
ရေချိုးပြီး အိပ်ရာပေါ် လှဲလိုက်တဲ့အခါ အယ်လီ ကင်မ် က သူမလက်ပေါ်က လက်စွပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတယ်။
"နောက်တစ်ခါကျရင် ပိုလှတာ ဝယ်ပေးမယ်။"
"ဒါလေးကိုပဲ ကြိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဂျင်ဟူး ဝယ်ပေးတဲ့ ပထမဆုံး လက်စွပ်မို့လို့လေ။"
သူမ ဒီလောက်တောင် ကြိုက်မှန်း သိရင် ပိုစောစောကတည်းက ဝယ်ပေးလိုက်မိမှာပါ။
အယ်လီ ကင်မ် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားတယ်။ လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်အိမ်တည်း နေတဲ့အခါ ပြောစရာမလိုဘဲ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် သိလာရတဲ့ အရာတွေ ရှိလာတတ်တယ်။ သူမက ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်ဆိုတာကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ခံစားမိနေခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။
သူမကို တစ်သက်လုံး လိမ်ညာနေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ အမှန်အတိုင်း ပြောပြသင့်တယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်တယ်။
"တကယ်တော့ အယ်လီ ကင်မ် ကို ပြောပြစရာ တစ်ခု ရှိတယ်။"
ဒါကို ဘယ်ကနေ ဘယ်လို စပြောရမလဲ။ ပြီးတော့ ဒီအကြောင်းကို ကြားပြီးရင် အယ်လီ ကင်မ် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ။
ကျွန်တော့် မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး အယ်လီ ကင်မ် က မေးတယ်။
"ဘာလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မကို ပြောပြမယ်ဆိုတာက ကျွန်မကို ယုံကြည်လို့ပဲ မဟုတ်လား။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ပြီးတော့ ရှင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန် လိုနေတာလား။"
"အင်း၊ ဟုတ်တယ်။"
သူမက တောက်ပစွာ ပြုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖက်လိုက်တယ်။
"ဒါဆိုရင် ရတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးမှ အဲဒီအကြောင်း ပြောပြပါ။"
"အဲဒါ အဆင်ပြေပါ့မလား။"
"ပြေတာပေါ့။ အဲဒီအချိန်အထိ ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်။"
***
လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေမဲ့ ချက်ချင်းကြီး ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ အရင်အတိုင်းပဲ အတူအိပ်၊ အတူထ၊ အတူစားနေကြတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကထက်တော့ ပိုပြီး ရင်းနှီးသွားတယ်လို့ ခံစားရတယ်။
မနက်လင်းတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကို အလုပ်သွားကြပြီး အယ်လီ ကင်မ် ရဲ့ အထက်အရာရှိဆီ သတင်းပို့လိုက်တယ်။
"ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။"
အစီရင်ခံစာကို ကြည့်နေတဲ့ ဟွန်းဂျူး မမ က သူမရဲ့ မျက်မှန်ကို ချွတ်ပြီး မေးတယ်။
"မင်းတို့ဆီမှာ ကလေးရနေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"
အယ်လီ ကင်မ် က ခေါင်းခါပြတယ်။
"မဟုတ်ပါဘူး။"
တက်ဂယူ က လက်ပိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"မမ လိုပဲ ကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်းက အဲဒီလို ထင်နေတာလား။"
ဟွန်းဂျူး မမ က မျက်စောင်းထိုးပြီး သူမ လက်ထဲက အစီရင်ခံစာကို တက်ဂယူ ဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အဆူခံရတော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်။
"တကယ် လက်ထပ်မှာ သေချာရဲ့နော်။ နောက်မှ စိတ်ပြောင်းပြီး မလုပ်တော့ဘူးလို့ ပြောလို့ မရဘူး။"
"သေချာတာပေါ့။"
ဟွန်းဂျူး မမ က အင်တာကွန်ကို ကိုင်ပြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးကို ကြေညာလိုက်တယ်။
"ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယားက ဝန်ထမ်းအားလုံး သတိပြုပါ။ ဥပဒေဌာန (၁) ရဲ့ အကြီးအကဲ အယ်လီ ကင်မ် က OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ အားလုံးပဲ ဂုဏ်ပြုပေးကြပါ။"
စကားပြောပြီးတာနဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားမတတ် လက်ခုပ်သံတွေနဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ ဆူညံသွားတယ်။ ၁၀ မိနစ်အကြာမှာတော့ OTK ကုမ္ပဏီ အဆောက်အအုံမှာလည်း အလားတူ တုံ့ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
***
[(သတင်းထူး) OTK ကုမ္ပဏီ CEO ရဲ့ အံ့အားသင့်ဖွယ် မင်္ဂလာဆောင် ကြေညာချက်!]
[လက်တွဲဖော်မှာ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ ဥပဒေဌာန အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် အတူနေထိုင်လျက်ရှိ]
[ဒီအိမ်ထောင်ရေးက ကိုရီးယားစီးပွားရေးအပေါ် ဘယ်လို သက်ရောက်မှု ရှိမလဲ။]
[Vester မော်ဒယ်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသော အရည်အချင်းရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး...]
မီဒီယာတွေက သတင်းတွေကို တရစပ် ထုတ်လွှင့်နေပြီး နိုင်ငံခြားမီဒီယာတွေကလည်း သတင်းထူးအဖြစ် ဖော်ပြကြတယ်။ သတင်းတွေ ထွက်လာတာနဲ့ အင်တာနက်ပေါ်မှာလည်း အတော်လေး ပူနွေးသွားတယ်။
- ဝိုး! တကယ့်ကို ရာစုနှစ်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။
- ငါသာ ကန်ဂျင်ဟူး ဆိုရင်တော့ လက်မထပ်ဘဲနဲ့ပဲ ပျော်ပါးနေမှာ။
- တောက်တောက်၊ အရူးကောင်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ လှပပြီး နုပျိုတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးပဲ။ ငါသာဆိုရင်တော့ ရည်းစားကို လမ်းခွဲပြီး သူတို့အားလုံးနဲ့ လိုက်တွေ့နေမှာ။
- ဟားဟား၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူအမျိုးမျိုး ရှိတာပဲ။
- အသက်ကြီးလာမှ သိရတာက ကိုယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့ တွေ့ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ ကိုယ့်ဆီမှာ ရှိနေတုန်းမှာပဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမှ နောက်မှ နောင်တရစရာ မလိုတော့မှာ။ ငါကတော့ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ခဲ့လို့ အခုထိ တစ်ယောက်တည်းပဲ ㅜㅜ
- ပျော်ပါးတာတွေကတော့ ခဏတာပါပဲ။
- ငါလည်း ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာပြီး အဲဒီလို ရည်းစားမျိုး လိုချင်လိုက်တာ~
- သူတို့နှစ်ယောက်က လိုက်ဖက်ပါတယ်။ မနာလိုလိုက်တာ ^^
- ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ပျော်ရွှင်ပါစေ ^^
- ကန်ဂျင်ဟူး လက်ထပ်ရင် Faceit မှာ လျှော့ဈေး ပွဲတော်ရော လုပ်ပေးမလား။
- မင်္ဂလာဆောင်ကို ဘယ်သူတွေ လာကြမလဲ။ ရော်နယ်၊ ကျန်းပင်းဟွာ နဲ့ ဗိုင်ဆိုစကီး တို့အားလုံး လာကြမလား။
- ဟားဟား၊ မင်္ဂလာဆောင်က ကြီးမားတဲ့ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေရဲ့ ထိပ်သီးအစည်းအဝေး ဖြစ်လာမှာ။ ဟိုချန်မင် က အလိုအလျောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်။
- လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ထောင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အရှင်မင်းကြီးကိုလည်း ဖိတ်စာ ပို့လိုက်ပါ။ သူက ထောင်ထဲမှာ ထောင်စာပဲ အမြဲ စားနေရတာမို့ မင်္ဂလာဆောင် ဘူဖေး တစ်ခါလောက် ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေမှာပါ။
ကျွန်တော် အရပ်ရပ်က ဂုဏ်ပြုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို လက်ခံရရှိနေတယ်။
အိမ်ဖြူတော်ကလည်း ဖုန်းဆက်လာတယ်။ ရော်နယ်က အသံကျယ်ကြီးနဲ့ ရယ်မောပြီး ပြောတယ်။
[ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့အခါ အရေးအကြီးဆုံးက ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား။]
"ကျွန်တော်က ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ မသိဘူးခင်ဗျ။"
မှတ်ချက်အနေနဲ့ ပြောရရင် သူက အိမ်ထောင် သုံးကြိမ် ကျထားသူ ဖြစ်တယ်။ မင်္ဂလာဆောင်လောကမှာဆိုရင် သူက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ထဲက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပဲ။
သူ့လို လူဆီကနေ ဘယ်လို အကြံဉာဏ်မျိုး ရနိုင်မလဲ။
[အိမ်ထောင်မပြုခင် ချုပ်ဆိုတဲ့ စာချုပ် (Prenuptial agreement) ပဲ။ နောက်ပိုင်း ပြဿနာ မရှိရအောင် လင်မယားကွာရှင်းကြေး (Alimony) အပိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားရမယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ အရင်ဇနီးဟောင်းတွေနဲ့ ကွာရှင်းတုန်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပမာဏအတိုင်းပဲ ပေးပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြီးသွားတာ။ ဒီအချက်ကို သေချာ မှတ်ထားပါ။]
"..."
သူက တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ အရာတွေကို သင်ပေးတာပဲ။