ကျွန်တော် အရက်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း ခေတ္တရပ်လိုက်စဉ်မှာပဲ အယ်လီက မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“တက်ဂယူ တစ်ယောက် ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာမိမှာ စိုးရိမ်နေတာပါ။”
“အို၊ မဖြစ်လောက်ပါဘူး။ ကျွန်မတော့ မထင်ဘူး။”
“အင်း၊ ဟုတ်မှာပါနော်။”
နော်ဝေမင်းသမီးလေးတစ်ပါး စိတ်ဝင်စားနေတဲ့လူဆိုတော့ အခုအချိန်မှာ တက်ဂယူ ဟာ အင်ဂျင်နီယာကျောင်းသားတိုင်းရဲ့ မနာလိုမှုတွေကို အပြည့်အဝ ခံနေရတော့မှာပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ဟာနာလည်း လာမယ်လို့ ပြောထားတာမို့လို့ ထူးခြားတဲ့ ပြဿနာမျိုးတော့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။
ကျောင်းပြီးတာ သိပ်မကြာသေးတဲ့ ယူရီ ကတော့ အောက်ကျောင်းသားတွေကို အတော်များများ သိနေသည်။ စစ်မှုထမ်းရတာကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ပြည်ပမှာ ပညာသင်နေရတာကြောင့်ဖြစ်စေ ကျောင်းမှာ ဆက်ရှိနေသေးတဲ့ သူ့နှစ်တူ ကျောင်းနေဖက်တွေလည်း ရှိနေသေးသည်။
“ဝါး! ယူရီ၊ နင် ပိုပြီး လှလာလိုက်တာ။”
“နင် OTK ကုမ္ပဏီမှာ ရောက်သွားတာပဲ။”
“အလုပ်ကရော ဘယ်လိုလဲ။”
လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုတဲ့အတိုင်း ယောက်ျားလေး ကျောင်းသားတွေက သူ့ကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုကြသည်။
ဂျောင်အီလ် ကတော့ သူကပဲ သဘာဝကျတယ်လို့ ထင်နေပုံရပြီး အလွန်အမင်း အဆင်မပြေတဲ့ အချိန်အခါမှာ မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။
“နင်က အခုထိ ရည်းစားမရှိသေးဘူးလား။”
အဲဒီမေးခွန်းနဲ့အတူ ယောက်ျားလေး ကျောင်းသားအားလုံးရဲ့ နားရွက်တွေ ထောင်သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
ယူရီ က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အလုပ်နဲ့တင် အချိန်မရှိဘူး။ နောက်ပြီး အခုလောလောဆယ်တော့ ဘယ်သူနဲ့မှလည်း တွဲဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။”
“အော်... အင်း၊ ဟုတ်လား။ ဟားဟား၊ အရမ်း အလုပ်များမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ အပြင်သွားစားချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှိလာရင် ကိုယ့်ဆန်ဘေး (အစ်ကို) ကို အချိန်မရွေး ဖုန်းဆက်လိုက်နော်။”
မင်ယောင်း ကတော့ “တော်တော့” ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ ဂျောင်အီလ် ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
အောက်ကျောင်းသားတွေကလည်း အရက်နဲ့ အစားအသောက်တွေ သယ်လာရင်း အပြင်လူတွေ ဝင်မလာအောင် ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ပေးနေကြသည်။ ကျောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဂရုမစိုက်တာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုတစ်ယောက်လို သဘောထားပြီး ဂရုစိုက်ပေးနေတဲ့ ဒီအောက်ကျောင်းသားတွေကို ကြည့်ရင်း ကျေးဇူးတင်မိသည်။
“ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်တော့ ဂျင်ဟူးနဲ့ အရင်က ဒီကို လာခဲ့တုန်းက အကြောင်း ပြန်သတိရမိတယ်။”
“အော်! ကျွန်တော်လည်း အဲဒါပဲ တွေးနေတာ။”
အယ်လီနဲ့အတူ ဟန်ကုတက္ကသိုလ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာခဲ့တုန်းက အကြောင်းကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိသည်။ စဉ်းစားကြည့်တော့ အဲဒါ လေးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီပဲ။
“ဒါနဲ့၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးက အခု ဘာလုပ်နေမလဲ မသိဘူးနော်။”
“ဆွန်အာ လား။”
“မဟုတ်ဘူး။”
“အာ၊ လီ ဟျေမီ လား။”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အတိတ်အကြောင်းကို ပြောရင်း ပြုံးနေကြတုန်းမှာပဲ နောက်ကျောဘက်ကနေ ရင်းနှီးတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အို၊ ဂျင်ဟူး။ တွေ့တာကြာပြီနော်။”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“နင်လည်း ရောက်နေတာလား။”
စကတ်တိုတို၊ ဖိနပ်မြင့်မြင့်၊ ဆံပင်နဲ့ မိတ်ကပ်ကလည်း တောက်ပလို့။ ကျောင်းပြီးကတည်းက ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။
လီ ဟျေမီ က ကျွန်တော့်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီးပဲ ဆက်ဆံလာသည်။
“တွေ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ။ တွေ့ရတာ အရမ်း ဝမ်းသာတာပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး သရုပ်ဆောင်နိုင်တာဟာ သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အရည်အချင်းတစ်ခုပါပဲ။
အယ်လီက ပြုံးပြီး လက်ပြလိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ တကယ်ကို ကြာသွားပြီနော်။”
“အော်၊ ရည်းစားနဲ့ လာတာပေါ့။ မင်္ဂလာပါ။”
သူ့ရဲ့ အမူအရာက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သွားသည်။
လီ ဟျေမီ နဲ့အတူ တခြား ကျောင်းသူနှစ်ယောက်လည်း ပါလာသည်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ သိပ်ပြီး ရင်းနှီးတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ အကြာကြီးမှ ပြန်တွေ့ရတာမို့လို့ ဝမ်းသာမိသည်။
“ဘယ်လိုကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။” ပါခ်မီဂျူက မေးသည်။
“နင်တို့ လာမယ်လို့ ကြားလို့ ပျော်ပွဲစားထွက်ရင်း လာလည်ကြတာ။”
“ဟင်? ကျွန်တော် လာမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလိုက်လို့လဲ။”
ကျွန်တော်က လူနည်းနည်းကိုပဲ ပြောပြထားတာလေ။
ကင် မင်ယောင်း က ခေါင်းခါပြပြီး မင် ဂျောင်အီလ် ကတော့ မလိုအပ်ဘဲ ဆူညံနေသည်။
“ဟေ့ကောင်၊ အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ။ အရေးကြီးတာက ကျွန်တော်တို့ အတန်းဖော်တွေ အကုန်လုံး တစ်နေရာတည်းမှာ စုမိကြတာပဲ။ လာ၊ အရက်သောက်ရအောင်။”
တခြားဌာနတွေရဲ့ အရက်ဆိုင်တွေက လူနည်းနည်းပဲ ရှိပေမဲ့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနရဲ့ ဆိုင်မှာတော့ လူတွေ ရုတ်တရက် ပြည့်ကြပ်သွားသည်။ အရောင်းအဝယ် ဒီလောက်ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနရဲ့ ဆိုင်က စင်နဲ့ နီးတဲ့နေရာမှာ ရှိတာမို့လို့ ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ အဝေးကနေတောင် မြင်နေရသည်။ ကျွန်တော်တို့ အရက်သောက်ရင်း စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ အမ်စီတန်ဒေါင်ရဲ့ အစီအစဉ်တွေက ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
သီချင်းဆိုပြိုင်ပွဲ၊ အကပြိုင်ပွဲ၊ အရည်အချင်းပြပွဲ၊ ဂီတကျောင်းသားတွေရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲ စသဖြင့်ပေါ့။ သူက ဘာပဲပြောပြော လူတွေကို ရယ်မောအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်း ရှိပုံရပြီး သူ စကားပြောတိုင်း ရယ်သံတွေ ဆူညံသွားသည်။
“ကဲ၊ အကပြိုင်ပွဲကို စလိုက်ကြရအောင်!”
အယ်လီက ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဝင်ပြိုင်မယ်!”
“နင် မူးနေတာလား။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အပြင်လူတွေလည်း ပါဝင်လို့ရတယ်လို့ ပြောထားတာပဲ။ ကျွန်မက အကကောင်းတယ်နော်။”
“အဲဒါက ပြဿနာပဲလေ၊ နင်က အရမ်းကောင်းနေလို့။”
ကျောင်းရဲ့ အရည်အချင်းပြပွဲမှာ အယ်လီလိုလူမျိုး ဝင်ပြိုင်ရင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က အပျော်တမ်းသမားတွေကို သတ်ဖြတ်နေသလို ဖြစ်မနေဘူးလား။
ယူရီ က သူသောက်ပြီးသား ဘီယာခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“အတူတူ သွားကြမယ်၊ အွန်နီ (အစ်မ)။”
“နင်လည်း မူးနေတာလား။”
သေချာကြည့်လိုက်တော့ စားပွဲပေါ်မှာ ဆိုဂျူးပုလင်းတွေ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက်တောင် သောက်လိုက်မိတာလဲ။
ဆန်းယော့ပ် ဆန်ဘေးက လူအုပ်စုတစ်စုနဲ့အတူ ရောက်လာသည်။
သူလည်း အရက်အတော်လေး သောက်ထားပုံရပြီး မျက်နှာက နီရဲနေပြီဖြစ်သည်။
“သင်္ချာဌာနက အောက်ကျောင်းသားတွေလား။”
“မဟုတ်ဘူး။ လက်တွေ့ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကလပ်က ကလေးတွေ။”
လက်တွေ့ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကလပ်က အရင်က သိပ်ပြီး ရေပန်းမစားခဲ့တဲ့ ကလပ်တစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆန်းယော့ပ် ဆန်ဘေးနဲ့ ကျွန်တော် နာမည်ကြီးလာပြီးနောက်ပိုင်းမှာတော့ အဲဒီကလပ်ကို ဝင်ဖို့ ယှဉ်ပြိုင်ရတာက ဟန်ကုတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲနဲ့တောင် အဆင့်ချင်း တူလာသည်။
အခုဆိုရင် အင်တာဗျူးတင်မကဘဲ ရွေးချယ်ခံရဖို့အတွက် စိတ်ကူးယဉ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကိုပါ လုပ်ခိုင်းနေတယ်လို့ ကြားရသည်။
ကလပ်တစ်ခုကို ဝင်ဖို့အတွက် ဒီလောက်အထိ လုပ်စရာ လိုလို့လား။
“ဒီကောင်က လက်ရှိ ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌ။”
မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ ကျောင်းသားလေးက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ ဆန်ဘေးနင်။ ကျွန်တော်က ကိုရီးယားစာပေဌာနက ချွဲယောင်းဘင်ပါ။ ဆန်ဘေးနင်အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန်တွေ အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်။”
“ကျွန်တော်တို့လည်း ကြိုးစားသွားမှာပါ။”
ကလပ်က အောက်ကျောင်းသားတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း တောက်ပနေသည်။ အခုချက်ချင်း တက်လာတော့မယ့် စတော့ရှယ်ယာ ဒါမှမဟုတ် ဒစ်ဂျစ်တယ်ငွေကြေးတစ်ခုခုကို အကြံပေးလိုက်ရမလား။
ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ ကျွန်တော် ဘာမှ မသိဘူး။
ကလပ်က အောက်ကျောင်းသားတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဆန်းယော့ပ် ဆန်ဘေးက ကုလားထိုင်ဆွဲပြီး ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါလည်း ဒီမှာပဲ သောက်တော့မယ်။”
ဂီဟုန်း ဆန်ဘေးက မေးသည်။
“ဆိုဂျူးလား၊ ဘီယာလား။”
“ရောပြီးသာ ပေးလိုက်ပါ။”
ကျွန်တော်တို့ ခွက်ချင်းတိုက်နေတုန်းမှာပဲ လူမှုရေးသိပ္ပံဌာနရဲ့ အရက်ဆိုင်ဘက်မှာ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျောင်းသားတွေရဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံတွေက ကျွန်တော်တို့ဆီအထိ ရောက်လာသည်။
“ဝါး! ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယားရဲ့ အကြီးအကဲက သူ့ခင်ပွန်းနဲ့အတူ စီးပွားရေးဌာနရဲ့ ဆိုင်မှာ ရောက်နေတယ်!”
“သူတို့ဆိုင်မှာ ပါမောက္ခတွေနဲ့အတူ အရက်သောက်နေတာတဲ့။”
“ဒါတော့ တကယ့် သတင်းကြီးပဲ! သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်တောင် CNN မှာ ပြသခဲ့တာလေ!”
“ဒီနေ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။”
အယ်လီက ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ ရောက်လာကြပြီ ထင်တယ်။”
စောစောက ပြန်သွားတဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ မတူဘဲ ဟွန်းဂျူး မမ ကတော့ အလုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သီးခြားစီ လာခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယားရဲ့ အကြီးအကဲဆိုတာ ဘဏ်ဥက္ကဋ္ဌတွေ ဒါမှမဟုတ် ငွေချေးလုပ်ငန်းရဲ့ စီအီးအိုတွေထက် ပိုမြင့်တဲ့ ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ဟင်နရီကလည်း ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် စီအီးအိုရဲ့ မြေးဖြစ်သူဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့်လည်း လူမှုရေးသိပ္ပံဌာနတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားတာ မဆန်းပါဘူး။
အယ်လီက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။
“ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်ကြရအောင်။”
“ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်နော်” လို့ ကျွန်တော်တို့ စားပွဲကလူတွေကို ပြောလိုက်သည်။
အယ်လီနဲ့ ကျွန်တော် စီးပွားရေးဌာနရဲ့ အရက်ဆိုင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားလိုက်ကြသည်။
ဟွန်းဂျူး မမ နဲ့ ဟင်နရီတို့ ထိုင်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ရောက်လာတဲ့အခါမှာ လက်ရှိ ကျောင်းသားတွေတင်မကဘဲ ကျောင်းဆင်းပြီးသူတွေပါ အံ့အားသင့်ပြီး ငေးမောသွားကြသည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ တခြား ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။
“ရောက်လာပြီပေါ့၊ မမ။”
ဟွန်းဂျူး မမ က စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အရမ်း ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ ငါတို့ ကျောင်းရဲ့ ပွဲတော်လိုတောင် မခံစားရတော့ဘူး။”
ကျွန်တော် ဟွန်းဂျူး မမ ရဲ့ ခွက်ထဲကို ဘီယာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“စဉ်းစားကြည့်တော့ မမ ကို ကျောင်းမှာ တွေ့ရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲနော်။”
“ဟုတ်တယ်နော်။ ပြီးတော့ ငါတို့က ဆန်ဘေးနဲ့ ဟူဘေး (အစ်မနဲ့ မောင်/ညီ) တွေ ဖြစ်နေကြတာကိုး။”
အယ်လီက ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဘီယာခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယားရဲ့ အကြီးအကဲက ဒီညအတွက် အရက်ဖိုးအားလုံး ရှင်းပေးမှာမို့လို့ အားလုံး ခွက်မြှောက်လိုက်ကြရအောင်! ပြီးတော့ ကျောင်းပြီးရင်လည်း ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကို လျှောက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်!”
သူမစကားအဆုံးမှာ ကျောင်းသားတွေအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခွက်တွေကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။
“အရက်ဖိုးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဆန်ဘေးနင်!”
***
ကျွန်တော်တို့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနရဲ့ ပေါ့ပ်အပ်ဆိုင်လေးဆီ ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ပါမောက္ခတွေ ရောက်နှင့်နေကြပြီ။
ပါမောက္ခ ကင်မင်ယောင်း က မေးသည်။
“ပျော်ကြရဲ့လား။”
ဌာနကိုယ်စားလှယ်က မီနူးစာအုပ်ကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာသည်။
“ဘာသောက်ကြမလဲခင်ဗျ။”
“ရှိတာ အကုန်ယူခဲ့လိုက်။ ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲက တစ်ယောက်က ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာပူစရာ လိုသေးလဲ။”
“ကျောင်းသားဆီကနေ အလကားယူတာ မကောင်းဘူးမလား။”
“ဌာနဆိုင်လေးမှာဆိုတော့ ရပါတယ်။”
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ စောင့်မျှော်နေတဲ့ အနုပညာရှင်တွေရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲ စတင်တော့သည်။
စင်ရှေ့က နေရာကတော့ လူတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
“သူတို့ကတော့ စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူး ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး အားပေးကူညီထားတဲ့ နာမည်ကြီး မိန်းကလေးအဖွဲ့သစ်လေးပါ! Pure Girls ကို ကြိုဆိုပေးကြပါခင်ဗျာ!”
မိန်းကလေးလေးယောက် စင်ပေါ် တက်လာပြီး အမ်စီတန်ဒေါင်က သူတို့ကို မိုက်ခရိုဖုန်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီနေရာက စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူးရဲ့ ကျောင်းဟောင်းလေ။ ပြီးတော့ စီအီးအိုကိုယ်တိုင်လည်း ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ရှိနေတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ စီအီးအိုကို စကားတစ်ခွန်းလောက် ပြောပေးပါဦးမလား။”
ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ဖန်ကလပ်မှာတောင် မဝင်ရသေးပေမဲ့ လူတိုင်းကတော့ ကျွန်တော့်ကို သူတို့ရဲ့ တရားဝင် ဖန်နံပါတ် (၁) လို့ သတ်မှတ်ထားကြသည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အီအိုးလ် က ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“စီအီးအိုနင်၊ အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ဘယ်ကနေ စခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်သလို အမြဲတမ်းလည်း ကြိုးစားသွားမှာပါ။”
ဘေးနားက စွမ်းအင်ပြည့်ဝတဲ့ ဆိုလာ က ဖြည့်ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ကို ဆက်ပြီး အားပေးကြပါဦးနော်!”
အမ်စီတန်ဒေါင်က ပြောသည်။
“တကယ်တော့ စီအီးအို ကန်ဂျင်ဟူးကို ဖန်မီတင် လုပ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အထက်ကနေ အမိန့်လာတာက အဲလိုလုပ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း အလုပ်ထုတ်ပစ်မယ်တဲ့၊ ဒါကြောင့် နောက်တစ်ခါကျမှပဲ ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရတော့မယ်ဗျာ။”
Pure Girls အဖွဲ့က “Catch Me Please” အပါအဝင် သီချင်းသုံးပုဒ်ကို စိတ်ပါလက်ပါ ဖျော်ဖြေသွားသည်။ နောက်တစ်ခါ ယောက်ျားလေးအဖွဲ့ KST ထွက်လာတော့ ကျောင်းသူတွေ အော်ဟစ်ပြီး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
အချိန်ကုန်လာတာနဲ့အမျှ လူတွေလည်း တဖြည်းဖြည်း မူးလာကြပြီ။ တချို့က စားပွဲပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး အိပ်ပျော်နေကြတယ်၊ တချို့က မူးပြီး ငိုနေကြတယ်၊ တချို့ကတော့ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေကြတယ်…။
“ဟေ့! ဟွမ်မင်အာ! ငါ နင့်ကို ကြိုက်တယ်! ငါတို့ တွဲကြရအောင်။”
ဒီလောက် လူတွေကြားထဲမှာ မူးပြီးတော့များ အချစ်ဖွဲ့နေတဲ့ ဒီလူက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါနဲ့ပဲ သူ အငြင်းခံလိုက်ရတာပေါ့။
ကျောင်းနှစ်တိုင်းမှာ ဒီလိုလူမျိုး တစ်ယောက်တော့ ရှိစမြဲပါပဲ။
“ကျွန်တော်တို့နှစ်တုန်းကရော ဘယ်သူလဲ။”
မင်ယောင်း က ဂျောင်အီလ် ရဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်သည်။
“နင်လေ။”
“ဗျာ? ကျွန်တော် ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ။”
“နင် မူးပြီးတော့ မိန်းကလေး ဘယ်နှစ်ယောက်ကို အချစ်ဖွဲ့ခဲ့ခဲ့လဲဆိုတာရော မှတ်မိသေးလို့လား။”
ပါခ်မီဂျူ က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။ နင် ငါ့ကိုလည်း အချစ်ဖွဲ့ခဲ့သေးတယ်လေ။”
“ဘာ? တကယ်လား?”
လူတိုင်းမှာ ရှက်စရာ အတိတ်ဆိုတာ ရှိကြတာပါပဲ။ အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ပါးစပ်ပြောနဲ့ပဲ ပျံ့နှံ့သွားမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်မှာတော့ ဗီဒီယိုတွေနဲ့ အမှတ်တရ ဖြစ်ကျန်ခဲ့တော့တာပေါ့။
ဌာနကိုယ်စားလှယ် ရောက်လာပြီး ပြောသည်။
“အမ်၊ ကန်ဂျင်ဟူး ဆန်ဘေးနင်။”
“အင်း၊ ပြောလေ။”
“Pure Girls အဖွဲ့က ခဏလောက် တွေ့ခွင့်ရမလားလို့ လာမေးနေလို့ပါ။”
“ဟင်? ငါ့ကိုလား?”
အယ်လီက ကျွန်တော့်ကျောကို တွန်းလိုက်သည်။
“ကောင်းတာပေါ့။ နင်က ဖန်တစ်ယောက်ပဲဟာ၊ ဂျင်ဟူး။”
“…ငါကလား?”
တက်ဂယူ ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့ကြတာဆိုတော့ ပစ်ထားရမှာလည်း စိတ်မကောင်းစရာပါ။
ကျွန်တော်လည်း မထနိုင်ဘဲ ပေါ့ပ်အပ်ဆိုင်ရဲ့ အဝင်ဝဘက်ကို ဦးတည်လိုက်ရသည်။
မိန်းကလေး လေးယောက်က သူတို့ရဲ့ မန်နေဂျာနဲ့အတူ ရပ်နေကြသည်။ အစီအစဉ်အတိုင်းဆိုရင် အီအိုးလ်၊ ဆိုလာ၊ တာမီ နဲ့ လူးဝစ် တို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့က စင်ပေါ်က ဝတ်စုံတွေ မဟုတ်ဘဲ သာမန်အဝတ်အစားတွေနဲ့မို့လို့ အဝတ်အစား လဲထားကြပုံရသည်။
ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေတဲ့ အီအိုးလ် က ဦးညွှတ်ပြီး နှုတ်ဆက်သည်။
“အာ၊ မင်္ဂလာပါ စီအီးအိုနင်။ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
ဖောင်းမို့တဲ့ ပါးပြင်တွေ၊ မျက်ခွံနှစ်ထပ်မရှိတဲ့ မျက်လုံးအဝိုင်းကြီးတွေ၊ ဖြူဖွေးတဲ့ အသားအရေနဲ့ သူမရဲ့ အမှတ်အသားဖြစ်တဲ့ ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်။ တီဗီမှာ မြင်နေကျအတိုင်းပါပဲ။
သူမက တကယ့်အပြင်မှာ ပိုပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းနေသည်။
“ဖျော်ဖြေတာ ကောင်းပါတယ်။”
“ကျ-ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီအီးအိုနင်။ ကျွန်မတို့ နောက်ထပ်လည်း စိတ်ပျက်စရာ မဖြစ်ရအောင် ပိုပြီး ကြိုးစားသွားပါမယ်… ဟတ်!”
အီအိုးလ်က စကားပြောနေရင်းနဲ့ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာပြီး စကားတန့်သွားသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ဟုတ်။ ခ-ခဏလေးပါ… ဟူးအီး!”
စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ သူမ ငိုချလိုက်တဲ့အခါ ဘေးက တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေပါ လိုက်ငိုကြတော့သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ငိုအောင် လုပ်လိုက်မိတာလား။
***
နောက်ပိုင်းမှာ တခြား နာမည်ကြီး အဆိုတော်တွေ ထပ်ရောက်လာတော့ ပွဲရဲ့ လေထုက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလာသည်။
ဖျော်ဖြေပွဲက အရှိန်အဟုန်ကောင်းနေချိန်မှာ အယ်လီနဲ့ ကျွန်တော် ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ အယ်လီက အရက်နည်းနည်း မူးနေပုံရပြီး ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် မှီတွယ်ထားသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ပြေတာပေါ့။ ဒီလိုမျိုး အရက်သောက်ပြီး ပျော်ခဲ့တာ တော်တော်ကြာပြီလို့ ထင်တယ်။”
အပြင်မှာ မှောင်နေပြီး လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကလည်း စင်ပေါ်မှာပဲ ရှိနေတော့ ကျွန်တော်တို့ကို မှတ်မိတဲ့သူ သိပ်မရှိသလောက်ပါပဲ။
နေရာအနှံ့က ရယ်မောသံတွေ၊ စကားပြောသံတွေကို ကြားနေရသည်။
မူးပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ လမ်းလျှောက်နေတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ သွားနေတဲ့သူတွေကို မြင်နေရသည်။
တချို့ဌာနတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ဆိုင်တွေကို သိမ်းပြီး ပစ္စည်းတွေကို သယ်ထုတ်နေကြပြီ။
ပွဲတော်ဆိုတာ ခဏတာလေးပါပဲ။ မနက်ဖြန်ကစပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွေကို ပြန်သွားရတော့မှာ။
အယ်လီက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
“ဂျင်ဟူး၊ နင် တစ်ခုခုကို လွမ်းနေသလိုပဲ။”
“နည်းနည်းတော့ လွမ်းမိတယ်၊ ဒါပါပဲ။”
ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် မမှန်းဆနိုင်တဲ့ ငွေပမာဏတွေကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီအစား ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းသားဘဝ ကျန်တဲ့အပိုင်းတွေကို လက်လွတ်ခဲ့ရတယ်။
သာမန်အတိုင်း ကျောင်းမှာသာ ဆက်တက်ခဲ့ရင် ဒီလိုပွဲတော်မျိုးတွေမှာ ပါဝင်ပြီး အစ်ကိုတွေ၊ ညီမတွေနဲ့ အတူ ဆော့ကစားခဲ့ရမှာ။ ပြီးရင် အခုချိန်ဆိုရင် ကျောင်းပြီးပြီး တစ်နေရာရာမှာ အလုပ်ရနေလောက်ပြီ။
နောက်ဆုံးတော့ အဲဒါတွေက ကျွန်တော် မရနိုင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေပေါ့။
ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် အယ်လီက ပြောသည်။
“အခွင့်အလမ်းရဲ့ တန်ဖိုး (Opportunity cost) ပေါ့။”
“အင်း၊ ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“နောင်တရလား။”
“လုံးဝ မရဘူး။”
လူ့ဘဝဆိုတာ တစ်ခါပဲ ရှိတာ၊ ကိုယ်လိုချင်တာ အကုန်လုံးကိုတော့ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာပေါက် သိလိုက်ရတယ်။”
“ဘာကိုလဲ။”
“လက်ရှိအချိန်က ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာပဲ။”
ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။
ဘဝဆိုတာ မွေးဖွားခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကြားက ရွေးချယ်မှုတွေရဲ့ အစီအရီပဲဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း၊ အဆုံးမရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေရဲ့ စုစည်းမှုပဲ။
စဉ်းစားကြည့်တော့ ကျွန်တော်က အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာတွေ ဘယ်လောက်တောင် များဦးမလဲ။
တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်တယ်ဆိုတာ တခြားအရာတွေကို ရွေးချယ်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားတာကို ဆိုလိုတာပဲ။ လက်ရှိအချိန်ဆိုတာ တခြားဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်မှ ရလာတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။
ပြီးတော့ အနာဂတ်ဆိုတာကလည်း လက်ရှိအချိန်မှာ ရနိုင်တဲ့ တခြားဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်မှ ရလာမယ့် အရာတစ်ခုလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။
အဲဒီလို တွေးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်ခဲ့သည်။
“ဒီတစ်ခါကော ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။”
“နောက်မှ ပြောပြမယ်။”
ကျွန်တော် ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ သူမ သိပြီးသားများလား။
အယ်လီက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး လှပတဲ့ အပြုံးလေးတစ်ခု ဆင်မြန်းလိုက်သည်။
“စောင့်နေမယ်နော်။”