ပါမောက္ခ ကင်မြောင်ဂျွန်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။
[မင်း အားရင် ကျောင်းပွဲတော်ကာလမှာ လာလည်ပါဦး။ ကလေးတွေက မင်းလာမလားဆိုပြီး ရူးမတတ်ဖြစ်နေကြတာ။]
"တကယ်လားဗျ?"
ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကတော့ တခြားအဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေပြီပေါ့။
"အမှန်တော့ ဂျီဟုန်းဆန်းဘေးက သူသွားမယ်လို့ ပြောထားလို့ သူ့နောက်ကနေ လိုက်သွားဖို့ စဉ်းစားထားတာပါ။"
[ဒါဆို အကောင်းသားပဲ။ ဒါဆို ကလေးတွေကို ကြိုမပြောထားတော့ဘူး။ နောက်ဆုံးနေ့မှ လာမှာမလား။]
"ဟုတ်ကဲ့။ အဲဒီနေ့ကျရင် တူတူ အရက်သောက်ကြမလား။"
[ကောင်းတာပေါ့။]
ဒီလိုဖြစ်လာတော့ သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း ခေါ်ပြီး တွေ့လိုက်ရင် ကောင်းမယ်လို့ တွေးမိလိုက်တယ်။
မင်ယောင်း ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တော့ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ဖုန်းကိုင်တယ်။
[ငါလည်း သွားချင်နေတာ၊ တော်သေးတာပေါ့။ သွားကြမယ်လေ!]
ဒီကောင်ကတော့ အပျော်အပါးဆိုရင် အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတာပဲ။ ကျောင်းပွဲတော်တွေ၊ အားကစားနေ့တွေဆိုရင် သူပဲ အမြဲတမ်း အရှိန်အဟုန်ပြင်းနေတတ်တာ။
"အေးပါကွာ။ အဲဒီကျမှ တွေ့ကြမယ်။"
[အာ! ပြီးတော့ ယူရီ ရော လိုက်လာမှာလား။]
"ဘာလို့ မေးတာလဲ။"
[ဟာ... ဒီအတိုင်းပါပဲ၊ သူနဲ့တွေ့တာကြာပြီမို့လို့လေ။]
အေးပါဗျာ။ ယူရီ ကတော့ မင်းကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး။
နောက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကင်မင်ယောင်းကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ KATUSA မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ ဂျောင်အီလ် နဲ့မတူဘဲ မင်ယောင်းကတော့ ကျောင်းပြီးတဲ့နောက် ကာကွယ်ရေးလုပ်ငန်းသုံး ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အစားထိုးစစ်မှုထမ်းနေတာ။
ဖုန်းကိုင်လိုက်တာနဲ့ မင်ယောင်းက ညည်းတွားတော့တယ်။
[အစားထိုးစစ်မှုထမ်းဆိုပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ခေတ်သစ် ကျွန်စနစ်ပါပဲကွာ။]
တပ်ထဲမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ပြည်သူ့ဝန်ဆောင်မှုမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အစားထိုးစစ်မှုထမ်းတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်အလုပ်ကပဲ အပင်ပန်းဆုံးလို့ ထင်နေကြတာပါပဲ။
"စစ်တပ်ထဲမှာ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ သူတွေထက်တော့ ပိုကောင်းမှာပါ။ ဒီလိုပူပြင်းတဲ့အချိန်မှာ သူတို့တွေ ဒုက္ခခံနေရတာကို တွေးပြီး ကြိုးစားလိုက်စမ်းပါ။"
[ဒါနဲ့ ဘာကိစ္စလဲ။]
"ကျောင်းပွဲတော်သွားဖို့ စီစဉ်ထားလို့ လိုက်မလားလို့။ ဂျောင်အီလ် လည်း လာမှာ။"
[ငါလည်း လိုက်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ချောင်နမ်ပြည်နယ်မှာလေ။ သွားရလာရတဲ့ အချိန်တွေကို တွက်ကြည့်ရင် ခွင့်ယူရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလကုန်ထိ အလုပ်တွေက ပုံနေတာပဲ။]
"မဖြစ်နိုင်ရင်လည်း နောက်တစ်ခါမှ တွေ့ကြတာပေါ့လေ။"
[ငါ တောင်းဆိုကြည့်ဦးမယ်။]
"အေးပါ၊ အရမ်းလည်း ဖိအားမပေးပါနဲ့။"
ခဏအကြာမှာတော့ မင်ယောင်းက ပြန်ဖုန်းဆက်လာတယ်။
[ဟေ့! ငါ သွားလို့ရပြီတဲ့!]
"မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
[ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကန်ဂျင်ဟူးနဲ့ ချိန်းထားတယ်လို့ ပြောလိုက်တော့ ချက်ချင်း သွားခွင့်ပေးလိုက်တာပဲ။ မင်းက ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးကို ဝယ်ပြီး လူတွေကို အလုပ်ထုတ်ပစ်မှာ ကြောက်နေကြတာ ထင်တယ်။]
"......"
***
ညစာစားချိန်မှာ ဟျွန်းဂျူ-မမ က အဲလီဆီကနေ အကြောင်းစုံကို ကြားတဲ့အခါမှာတော့ မယုံနိုင်တဲ့အမူအရာနဲ့ ကြည့်တယ်။
"ဟန်ကုတက္ကသိုလ် ပွဲတော်ကို သွားချင်တယ်ဟုတ်လား။"
"ဟုတ်တယ်။ ပျော်စရာကောင်းမှာပါ။"
ဟျွန်းဂျူ-မမ က ခေါင်းကိုက်နေသလိုမျိုး နဖူးကို နှိပ်နယ်လိုက်တယ်။
"မင်း မသိလို့ပါ။ ကျွန်မတို့ ကျောင်းပွဲတော်က ပျင်းစရာကောင်းတာနဲ့ နာမည်ကြီးတာ။"
သူပြောတာကို နားထောင်ကြည့်ရင် လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်လောက်ကတည်းက အမြဲတမ်း ပျင်းစရာကောင်းနေခဲ့တာမျိုး။ အဲဒါကလည်း မလွယ်တဲ့ကိစ္စပဲ။
ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ပွဲတော်ဆိုတာကလည်း သမိုင်းနဲ့ အစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်နေတာလား။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲဒီအစဉ်အလာက မကြာသေးခင်ကမှ ပျက်သွားခဲ့တယ်။
"ဒီနေ့ခေတ်မှာတော့ အရင်ကထက် ပိုပျော်စရာကောင်းလာပြီလို့ ကြားတယ်လေ။" လို့ အဲလီက ပြောတယ်။
ဟျွန်းဂျူ-မမ က ခေါင်းကို ခါလိုက်တယ်။
"မသွားဘူး။"
"မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာတွေ ဝေရဦးမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။"
"ပွဲတော်မှာ ဘာလို့ မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာ ဝေရမှာလဲ။ ညစာစားပွဲကို သီးသန့်စီစဉ်ထားပြီးသားလေ။"
သူမ ဒီလိုတုံ့ပြန်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းထားပြီးသားပါ။ ဒါကြောင့်လည်း ဟင်နရီကို ကြိုတင်ခေါ်ထားတာပေါ့။
ဟင်နရီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ "Date လုပ်ဖို့ သွားကြရအောင်လေ။ ကျွန်တော်လည်း ကြည့်ချင်တယ်။ ဟျွန်းဂျူ ပညာသင်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းကို တစ်ခေါက်လောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ချင်လို့ပါ။"
"အို-အို၊ တကယ်လား?"
အဲလီက ချက်ချင်း ဝင်ပြောတယ်။
"အားလုံးတူတူသွားရင် ပိုကောင်းမှာပေါ့။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က လူတွေလည်း အများကြီး သွားမယ်လို့ ပြောနေကြတာ။"
"ဟာ... တော်ပါတော့... အဲဒီမှာ သွားပြီး ဘာလုပ်ကြမှာလဲ။"
"ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ အငယ်တွေကို ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အကြောင်း ကြော်ငြာပေးရမှာလေ။ OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ PR အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လည်း အဲဒီမှာ လူသစ်စုဖို့ လာမယ်လို့ ကြားတယ်။ သူတို့က အရည်အချင်းရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို အကုန်ခေါ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဥပဒေအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကတော့ ကုမ္ပဏီအပေါ် သစ္စာရှိလွန်းလို့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ တတွတ်တွတ် တိုက်တွန်းမှုအောက်မှာ ဟျွန်းဂျူ-မမ က မတတ်သာတဲ့အဆုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတယ်။
"ကောင်းပြီ၊ သွားမယ်။ ကျေနပ်ပြီလား? ဒါပေမဲ့ ကြိုပြောထားမယ်၊ ခဏလောက် မျက်နှာပြပြီးရင် ပြန်လာမှာနော်။ ဟူး၊ ဒီအရွယ်ရောက်မှ ကျောင်းပွဲတော်သွားရမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။"
"ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။ ကျွန်တော့် ကျောင်းသားကတ်နံပါတ်က ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းလို ဖြစ်နေပြီ။"
အဲဒါကို ဆယ်နှစ် ထပ်ပေါင်းလိုက်ရင် အမိုနိုက် (Ammonite) ဖြစ်မနေဘူးလား။
တက်ဂယူ က ဘာမဟုတ်တာနဲ့ ခေါင်းညိတ်တယ်။
"ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့ ကျောင်းသားကတ်နံပါတ်ကတော့ Cambrian ခေတ်ကတည်းက ဖြစ်နေပြီ။ ပါမောက္ခတချို့ထက်တောင် အသက်ကြီးနေဦးမယ် မဟုတ်လား။"
ဟျွန်းဂျူ-မမ ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားတယ်။
"ပိတ်လိုက်စမ်း။"
"ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်မ။"
ဒီကောင်ကတော့ အမြဲတမ်း အပိုတွေပြောပြီး သူ့အစ်မကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်နေတာပဲ။
အရိုက်ခံချင်လို့များလား။
***
အဲလီက အလုပ်ကနေ စောစောပြန်လာပြီး အိမ်မှာ အဆင်သင့်ပြင်တယ်။
"ငါတို့က ဒီအတိုင်း လျှောက်လည်မှာပါ၊ သိပ်ပြီး ပြင်ဆင်စရာ မလိုပါဘူး။"
"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အဲဒီမှာက ကျောင်းသားတွေချည်းပဲမို့လို့ လူငယ်တွေနဲ့ ပြည့်နေမှာလေ။ ပြီးတော့ ဂျင်ဟူးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း လာမှာဆိုတော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြင်မှပေါ့။"
အဲလီက စကီနီဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ အဖြူရောင် လက်ပြတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ ခြေတံတွေနဲ့ ကောက်ကြောင်းအလှတွေက ထင်းနေတာပဲ။
အရိုးရှင်းဆုံး မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်ထားရုံနဲ့တင် မော်ဒယ်တစ်ယောက်လို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတယ်။
"ဘယ်လိုနေလဲ။"
ကျွန်တော် လက်မထောင်ပြလိုက်တယ်။
"ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်လိုပဲ။"
"ဟီးဟီး၊ ကျေးဇူးပါရှင်။"
ကျွန်တော်လည်း ဝတ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံကို ချွတ်ပြီး ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ လီနင်အင်္ကျီကို လဲဝတ်လိုက်တယ်။ အခုမှပဲ ပွဲတော်သွားရတော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာတော့တယ်။
အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာပဲ ယူရီ က ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတယ်။
ယူရီ က အပြာနုရောင် အစင်းကြောင်းပါတဲ့ ဂါဝန်ကို ဝတ်ထားပြီး အပေါ်ကနေ အဖြူရောင် ကာဒီဂန်အပါးလေးကို ထပ်ထားတယ်။ အလုပ်မှာ အမြဲတမ်း စည်းစနစ်တကျ စည်းထားလေ့ရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်ဆံပင်တွေကို အောက်ကို ချထားပြီး ကောက်ထားတယ်။
"မင်းလည်း ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်လိုပဲ။"
"သေချာတာပေါ့။ ကျောင်းပြီးတာလည်း သိပ်မကြာသေးဘူးလေ။"
တက်ဂယူ ကတော့ ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ ကာတွန်းရုပ်ကြီးပါတဲ့ တီရှပ်ကို ဝတ်ထားတယ်။
"အဲဒါကြီး ဝတ်ပြီး သွားမလို့လား။"
"ဘာဝတ်ရမှာလဲ။"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
"အေးပါ၊ အဲဒီကာတွန်းရုပ်ကြီးကို မဖျက်ဆီးခင် အင်္ကျီလဲလိုက်ဦး။"
အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ ဟန်ကုတက္ကသိုလ်ကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။
ပွဲတော်က သုံးရက်ကြာမြင့်မှာ ဖြစ်တယ်။
အထွတ်အထိပ်ကတော့ နောက်ဆုံးနေ့ပေါ့။ အဲဒီနေ့ကျမှ ကျောင်းသားဟောင်းတွေ အများဆုံး လာကြတာ။
ဒီနှစ်မှာတော့ ဖျော်ဖြေမယ့်သူတွေရဲ့ စာရင်းက ပိုလို့တောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းနေတယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တက္ကသိုလ်ပွဲတော်တစ်ခုမှာ ဖျော်ဖြေသူ ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်လောက်ဆိုတာ များနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဟန်ကုတက္ကသိုလ်မှာတော့ ကိုးယောက်တောင် ရှိတယ်။
ဒါတွေအားလုံးက Edm Enter ရဲ့ တိုးတက်မှုကြောင့်ပဲ။
ဖျော်ဖြေမယ့်သူတွေထဲမှာ Hallyu ကြယ်ပွင့်တွေလို့ ခေါ်နိုင်တဲ့ အဖွဲ့တွေလည်း ပါဝင်တာကြောင့် တကယ့်ကို ကြယ်ပွင့်တွေနဲ့ စည်ကားနေတယ်။ ဖျော်ဖြေသူတွေ များတာကြောင့် ဖျော်ဖြေပွဲတွေကို နှစ်ရက်ခွဲပြီး လုပ်ထားတယ်။
အံ့သြစရာကောင်းတာက ကျောင်းရှေ့ပေါက်ဝမှာ လူတွေက ပြည့်ကျပ်နေတာပဲ။
အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် လျှာသပ်လိုက်မိတယ်။
"ဒီပုံစံကို ကြည့်ရတာ ပွဲတော်တောင် ဖြစ်နေသလိုပဲ။"
အဲလီက "ပွဲတော် ဖြစ်နေတာလေ" လို့ ပြောတယ်။
"သိပါတယ်ဗျာ။ အရင်က ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းရဲ့ ထူးခြားချက်က ပွဲတော်လုပ်နေရင်တောင် မလုပ်သလိုမျိုး ဖြစ်နေတာကို ပြောတာပါ။"
အရင်ကဆို ပုံမှန်စာသင်ခန်းတွေတောင် ရှိနေသေးလို့ ပွဲတော်လုပ်နေမှန်းတောင် မသိတဲ့ ကျောင်းသားတွေ ရှိခဲ့တာ။
ဒီလိုမျိုးက အရင်တုန်းကဆိုရင် စဉ်းစားလို့တောင် မရနိုင်တဲ့အရာပါ။ ဟန်ကုတက္ကသိုလ်ရဲ့ ပွဲတော်ကတော့ တကယ်ကို အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
ကားပါကင်က ပြည့်ကျပ်နေပြီး ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွေလည်း အလွန်အမင်း ဖြစ်နေတယ်။ ကံကောင်းတာက ကျွန်တော်တို့ကားကို ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ လက်အောက်ခံယာဉ်အဖြစ် ကြိုတင်မှတ်ပုံတင်ထားတာပါပဲ။
“အဲဒါ တကယ်ပဲ ရလို့လား။”
“ရတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့လောက် လက်အောက်ခံ ဖြစ်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိဦးမလဲ။”
တက်ဂယူ ကတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယူရီ ရှိနေတဲ့ အင်ဂျင်နီယာဌာနရဲ့ ဆိုင်ခန်းကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ မဟုတ်ရင် သူက အမှတ်ခံရမှာကို ပူစရာမလိုဘူး။
“မင်း တစ်ယောက်တည်း သွားမှာလား။”
“ဟားနား က နောက်မှ လာမှာ။”
“မင်ယောင်း ကော။”
“သူက သူ့မူကြမ်း မပြီးသေးလို့ ငိုနေတယ်။ လွှတ်ပစ်ခဲ့ပြီး လာမယ်လို့ ပြောပေမဲ့ မပြီးမချင်းတော့ စိတ်တောင် မကူးနဲ့လို့ ကျွန်တော် တားထားလိုက်တယ်။”
“သူ့ကို နောက်ဆုံးထားရက်ကို တစ်ရက်လောက် ရွှေ့ခိုင်းလိုက်ရင် မရဘူးလား။”
တက်ဂယူ က ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါလိုက်တယ်။
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ပွဲတော်က ဘယ်လောက်ပဲ ပျော်စရာကောင်းပါစေ၊ နောက်ဆုံးထားရက်က ပထမဦးစားပေးပဲ။ နောက်ဆုံးထားရက်ဆိုတာ စာဖတ်သူတွေနဲ့ ပေးထားတဲ့ ကတိတစ်ခုလေ။ နောက်ဆုံးထားရက်ကိုတောင် မမီနိုင်ဘဲ ပျော်ပါးဖို့ပဲ တွေးနေတဲ့ စာရေးဆရာဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆန်းစစ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။”
“……”
မင်ယောင်း သာ ဒါကို ကြားရင် ထပ်ပြီး ငိုတော့မှာပဲ။
ယူရီ က သူ့ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ “ဂျောင်အီလ်-ဆွန်းဘေးနင် နဲ့ ဟျွန်းဂျူ-ဆွန်းဘေးနင် တို့ ရောက်လာကြပြီတဲ့။”
“ငါတို့ လာနေပြီလို့ ပြောလိုက်ပါ။”
***
ဟန်ကုတက္ကသိုလ် စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန ကျောင်းသားတွေက ယူနီဖောင်းလိုမျိုး ဌာနအင်္ကျီတွေကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖောက်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ အားတက်သရော ကြိုးစားနေကြတယ်။
အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းတွေကတော့ အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။
“ဝါး! ငါတို့ဌာနက ဘယ်တုန်းကတည်းက ဒီလောက် စည်းလုံးသွားတာလဲ။”
“ငါတို့ခေတ်တုန်းကဆိုရင် အကြီးတွေက အတင်းအကျပ် ခိုင်းမှ လုပ်ရတာ။”
“မမ-ဆွန်းဘေးနင် ကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။”
ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူနဲ့ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ် မမ ဟာ သူတို့ဌာနရဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ သူတည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကုမ္ပဏီက ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလုပ်ငန်း ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့ဈေးကွက်အရင်းအနှီးမှာ အမှတ်စဉ် (၁) ရှိတယ်လို့တောင် ပြောစမှတ်ပြုကြတယ်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ကျောင်းနဲ့ဌာနအပေါ် ဂုဏ်ယူမှုက တခြားအဆင့်တစ်ခုမှာ ရှိနေတယ်။
“ဒီခေတ် ကျောင်းသားသစ်တွေက ဌာနအင်္ကျီတွေကို ကျောင်းသွားကျောင်းပြန်တင်မကဘူး၊ ချိန်းတွေ့တဲ့အခါမှာတောင် ဝတ်ကြတယ်တဲ့။”
“ဟားဟား၊ အဲဒီအရူးကောင်တွေတော့။”
အဲဒီလို ပြောနေတဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းတွေကိုယ်တိုင်လည်း ဌာနအင်္ကျီတွေကို ဝတ်ထားကြတာပါပဲ။
စင်ပေါ်မှာတော့ အစီအစဉ်တစ်ခု ပြုလုပ်နေတယ်။ ဒီနှစ်ရဲ့ အစီအစဉ်တင်ဆက်သူကတော့ မနှစ်ကလိုပဲ အမ်စီ တန်းဒေါင် ပဲ ဖြစ်တယ်။
ဖောက်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေကြားထဲမှာ ကျောင်းသားဟောင်း နှစ်ယောက် စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ခန်းဆီ ရောက်လာတယ်။
“ဟေး၊ အားလုံးပဲ။ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။”
သူတို့ကတော့ ဂျောင်အီလ် နဲ့ ဂျူဟျွန်းဂျူ တို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ သူတို့ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေက ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းငုံ့နှုတ်ဆက်ကြတယ်။
“မင်္ဂလာပါ၊ ဆွန်းဘေးနင်!”
ပိုပြီး ရင်းနှီးတဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားတွေကတော့ နောက်ပြောင်ပြီး ပြောကြတယ်၊ “ဆွန်းဘေးနင်၊ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီလား။”
“မတွေ့တာ ကြာပြီဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ မလာသင့်တာထက် ပိုမကြာခဏ ရောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“လူတွေက ဆွန်းဘေးနင်တို့ ဒီမှာ ကျောင်းတက်နေတုန်းပဲလို့ ထင်နေတော့မှာ။”
သူတို့က အဲဒီလို ပြောပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ နွေးထွေးနေပါတယ်။
အကြောင်းရင်းလည်း ရှိပါတယ်။ ဂျောင်အီလ် က ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ရဲ့ PR အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်တယ်။ ဒါ့အပြင် သူက သူ့အောက်က ကျောင်းသားတွေကို ဈေးကြီးတဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ မကြာခဏ ကျွေးမွေးလေ့ရှိတဲ့အတွက် စိတ်သဘောထားကောင်းတဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်အဖြစ် နာမည်ကြီးတယ်။
ဂျောင်အီလ် က ကျောင်းသားတွေကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ “ကျွန်တော့်ကိုပဲ မြင်ရတာ ပျော်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလို့ ဒီနေ့တော့ အထူးဧည့်သည်တစ်ယောက် ခေါ်လာခဲ့တယ်။”
“တကယ်လား။”
“ဘယ်သူလဲ။”
“သူတို့လည်း ခဏနေရင် ရောက်လာတော့မှာ။”
ခဏအကြာမှာ ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်။ သူ့ဘေးမှာတော့ မော်ဒယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ပန်မျိုးနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ပါလာတယ်။
စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန ကျောင်းသားတွေက အံ့အားသင့်ပြီး အော်လိုက်ကြတယ်။
“မမ-ဆွန်းဘေးနင်!”
***
ကျောင်းသားသစ်တွေရော၊ အကြီးတွေပါ တန်းစီပြီး ကျွန်တော့်ဘက်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ကြတယ်။
“မင်္ဂလာပါ၊ ဆွန်းဘေးနင်!”
“အော်၊ အေး။ မင်္ဂလာပါ။ အားလုံးကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
ကြည့်နေတဲ့သူတိုင်းက ကျွန်တော် သူတို့ကို စစ်သည်တော်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးသလိုမျိုး လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ကြမှာပဲ။
ဂျောင်အီလ်-ဆွန်းဘေးနင် ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်က မျက်နှာတွေကို အများကြီး မြင်ရပေမဲ့ ကျွန်တော် မသိတဲ့ မျက်နှာတွေက ပိုများတယ်။ နှုတ်ဆက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့အလုပ်က အဆက်မပြတ် ဖြစ်လာတော့တယ်။ ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ အထောက်အထားဓာတ်ပုံ (Proof shot) ဆိုတာ မရှိမဖြစ်ပဲ မဟုတ်လား။
ကျောင်းသူလေးတွေက ယူရီ ဆီ ချဉ်းကပ်လာကြတယ်။
“မင်္ဂလာပါ! ကျွန်မတို့ အဲဒီ ကြော်ငြာကို အရမ်းကြိုက်တာ။”
“မမက တကယ့် မော်ဒယ်တစ်ယောက်လိုပဲ။”
ယူရီ ရဲ့ ကြော်ငြာက နာမည်ကြီးတာထက် ပိုပါတယ်။
ကျွန်တော် ဘေးကနေ ရေရွတ်လိုက်တယ်၊ “ပီချစ်၊ ပီချစ်။”
အဲဒီအခါ ယူရီ က ပြုံးပြရင်း ကျွန်တော့်နံဘေးကို လက်နဲ့ ထိုးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်၊ “နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ပြောရင် ရှင်သေပြီသာ မှတ်။”
“…ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်မကြီး။”
ကျွန်တော် အသက်ဘေးက လွတ်ဖို့ ချက်ချင်းပဲ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“အပြင်မှာဆို ပိုတောင် လှသေးတယ်!”
“ကျွန်မလည်း မမ ကြော်ငြာထားတဲ့ Bester ရေကူးအင်္ကျီ ဝယ်ထားတာ!”
“ဓာတ်ပုံလေး ရိုက်လို့ ရမလားရှင်။”
ယူရီ က သူတို့နဲ့အတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးလိုက်တယ်။
ကွင်းပြင်ရဲ့ အဆုံးမှာ စင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားပြီး နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဆိုင်ခန်းတွေကို တန်းစီထားတယ်။ အရင်တုန်းကနဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ အရင်တုန်းကလို မဟုတ်ဘဲ အခုတော့ လူတွေနဲ့ ပြည့်ကျပ်နေတယ်။
“ဟေး! ရောက်လာပြီကိုး!”
“နေကောင်းလား။”
ဂျောင်အီလ် နဲ့ မင်ယောင်း တို့ကတော့ အရင်ကတည်းက ရောက်နေပြီး သူတို့ဘာသာ သောက်နေကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စားပွဲတွေကို ပူးလိုက်တယ်။ ဘီယာ၊ ဆိုဂျူးနဲ့ မကောလီ (Makgeolli) တို့အပြင် ပေဂျွန် (Pajeon) နဲ့ ပင်လယ်ခရုသုပ်လို ဟင်းလျာတွေလည်း ရောက်လာတယ်။
“ဒီမှာ အရသာရှိပုံပဲ” လို့ ယူရီ က မှတ်ချက်ပေးတယ်။
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“ကြည့်ရတာပဲ ကောင်းတာပါ။”
ကျောင်းသားတွေ ကိုယ်တိုင်ဖွင့်တဲ့ ဆိုင်ခန်းမှာ အရသာကောင်းဖို့ မျှော်လင့်လို့ မရပါဘူး။
ယူရီ က ပေဂျွန် တစ်ပိုင်းကို ဆွဲဖြဲပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်၊ “အရသာရှိတယ်နော်။”
“ဟင်။”
ကျွန်တော် ပေဂျွန်ကို စားကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ဘာမှ မမျှော်လင့်ထားပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ကို စားလို့ကောင်းနေတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်ကို ကောင်းတာ။ စားသောက်ဆိုင်မှာ ရောင်းလို့ရလောက်တဲ့အထိ ကောင်းတယ်။
“မိသားစုက စားသောက်ဆိုင် လုပ်တဲ့ ကျောင်းသားသစ်တွေများ ရောက်လာလို့လား။”
ဂျောင်အီလ်-ဆွန်းဘေးနင် က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“အားလုံးက HMR ကြောင့်ပါ။”
ချက်ချင်းစားနိုင်တဲ့ အစားအစာ (Instant food) တွေရဲ့ ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ဖြစ်တဲ့ HMR (Home Meal Replacement) ပေါ့။
“ဒီနေ့ခေတ်မှာဆိုရင် မုန့်နှစ်တွေတောင် ကြိုပြင်ထားတာကို ရနေပြီ၊ ဒါကြောင့် ဒယ်အိုးထဲ လောင်းထည့်လိုက်ရုံပဲ။”
အဆင်သင့်စား အစားအစာတွေ တိုးတက်လာတာကြောင့် ဌာနဆိုင်ခန်းမှာတောင် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေကို စားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။ နည်းပညာ တိုးတက်လာတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝကို တကယ်ကို ပြည့်စုံစေတယ်။
ယူရီ က ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်၊ “အရမ်းကြာမှ ကျောင်းကို ပြန်ရောက်လာတော့ ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”
“ကောင်းပါတယ်။ အရင်က အမှတ်တရတွေကို ပြန်သတိရမိတယ်။”
“မြင်လား? လာရတာ ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။”
ကျွန်တော် ကျောင်းသားတွေကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။
သူတို့အားလုံးက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေလိုပဲ။ ကျောင်းသားသစ်တွေတင်မကဘဲ တတိယနှစ်၊ စတုတ္ထနှစ် ကျောင်းသားတွေတောင် ကလေးတွေလို ဖြစ်နေကြတယ်။
ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အိုသွားပြီ ထင်တယ်။
သဘာဝကျကျပဲ လက်ရှိကျောင်းသားတွေထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီး (Senior) လို့ ခေါ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ရှိရင်တောင် သူတို့က ဒီလိုနေရာမျိုးကို လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျောင်းသားကတ်နံပါတ်က ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းလို ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ဒီလို ခံစားရတာကိုး။
“ငါလည်း အဲဒီတုန်းက သူတို့လိုပဲ အသားအရေတွေ စိုပြေနေခဲ့တာပဲ။”
ကျွန်တော့်စကားကို ကြားတော့ ဂျောင်အီလ် က မျက်နှာကို ရှုံ့လိုက်တယ်။
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါ မင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တုန်းက ကျောင်းပြန်တက်တဲ့ အကြီးတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တာ။”
“အေး၊ အေး။ ပါးစပ်ပိတ်ပြီး သောက်စမ်းပါ။”
ကျွန်တော်တို့ ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကြတယ်။
ကျွန်တော် ရောက်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက တစ်ကျောင်းလုံးကို ချက်ချင်း ပျံ့သွားပြီး အပြင်မှာတော့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာတယ်။
“ဟေး! မမ ရောက်နေတယ်တဲ့!”
“ဝါး! တကယ်လား။”
“သူ့ရည်းစားနဲ့ စီးပွားရေးဌာန ဆိုင်ခန်းမှာ ရှိနေတာ!”
“ဘာ။ ဘယ်မှာလဲ။”
လူတွေက နာမည်ကျော်တစ်ယောက်ကို ကြည့်ချင်သလိုမျိုး အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့ထဲမှာ စမတ်ဖုန်းတွေနဲ့ ဂင်ဘယ်လ် (Gimbal) တွေကို ကိုင်ထားပြီး ဗီဒီယို ရိုက်နေတဲ့သူတွေလည်း ပါတယ်။ အင်တာနက်ပေါ်မှာ ပွဲတော်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေပုံပဲ။
ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျောင်းသားတွေက ဆိုင်ခန်းထဲကို ဘယ်သူမှ ဝင်မလာနိုင်အောင် လူအကာအရံ လုပ်ပေးလိုက်ကြတယ်။
“ဒီနေရာကနေစပြီးတော့ ဝယ်မယ့်သူတွေပဲ ဝင်လို့ရမယ်။”
“ကျွန်တော်တို့လည်း အရက်ဝယ်မလို့ပါ။”
“ဘီယာ နှစ်ခွက် ပေးပါ။”
တခြားဆိုင်ခန်းတွေ အများကြီးရှိနေတာကိုမှ ဒီဆိုင်ကိုပဲ တကူးတက လာကြတာဆိုတော့ သူတို့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျွန်တော့်ကိုပဲ ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပေါ့။ သူတို့က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ပြလိုက်ရင် Subscriber တွေ ပိုတိုးလာမယ်လို့ တွက်ထားပုံရတယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ဖုန်းတွေနဲ့ ဂင်ဘယ်လ်တွေကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ပေးပါ။ ပြန်ထွက်သွားမှပဲ ပြန်ပေးမယ်။”
“အာ... မဟုတ်တာ၊ ခဏလေးပဲ နှုတ်ဆက်လို့ မရဘူးလား။”
“မရဘူး!”
“တစ်စက္ကန့်လေးပဲလေ။”
“မရဘူးဆို မရဘူး! ကျွန်တော်တို့ ဆွန်းဘေးနင်က ဘယ်သူနဲ့မှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တာမျိုး မလုပ်ဘူး။”
ကျောင်းသားတွေရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ကာကွယ်မှုကြောင့် သူတို့လည်း နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။
ယူရီ က စိတ်ဝင်တစားနဲ့ မေးလာတယ်၊ “အဲဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။”
“မသိဘူး။ CapriaTV က BJ တွေနဲ့ တူတယ်။”
ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် ယူရီ ရဲ့ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားပုံနဲ့ ခုန်ပေါက်လိုက်တယ်။
“BJ? ကျောင်းထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလိုမျိုး ပြောရတာလဲ။”
ကျွန်တော် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။
“အာ... မဟုတ်ဘူး၊ ယူရီ တွေးနေသလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
အဲဒီအခါ ယူရီ က အဓိပ္ပာယ်ပါတဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ငါ ဘာကို တွေးနေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ ပြောပြလေ။”
“ဒီနေရာမှာလား။”
ကျောင်းသားတွေ အကုန်လုံးက ကြည့်နေတာလေ၊ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောလို့ရမှာလဲ။
ခုနက ကိစ္စအတွက် လက်စားချေတာများလား။
ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ရပ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ယူရီ က ပြောလိုက်တယ်။
“ငါက ‘Broadcast Jockey’ ကို ပြောတာ။ BJ ဆိုတာ Broadcast Jockey မဟုတ်လို့ တခြား ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။”
“အော်၊ ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်။”
ဒါဆို ကျွန်တော်က ဘာလို့ တခြားဟာတွေကို တွေးမိနေတာလဲ။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ စိတ်ညစ်ညမ်းနေတာလား။
ကျွန်တော့်မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တော့ ယူရီ က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်နားနားကို ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
“တကယ်တော့ ရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ။”
“……”
ကျွန်တော်တော့ သူ့ကို ဘယ်လိုမှ မနိုင်ပါဘူး။
သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ အရက်သောက်နေရင်း နေကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားတယ်။ ပွဲတော်ကတော့ အခုမှ စစ်စစ်ပေါက်ပေါက် စတင်တော့မှာ ဖြစ်တယ်။