ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရင်း ရက်အတော်ကြာအောင် ဦးနှောက်ခြောက်နေခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အခက်အခဲကို မြင်တဲ့ တက်ဂယူ က အကြံပြုချက်တစ်ခု ပေးလာခဲ့သည်။
“Oracle ကိုသုံးပြီး တူးဖော်မယ့်နေရာ ရှာလိုက်ရုံပဲလေ။ ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။”
“အဲ့ဒါက ပေါ်မလာဘူးလို့! မရဘူးလို့ ပြောနေတာကို!”
အစကတော့ အဲ့ဒါက ပထမဆုံး ပြဿနာပဲ။ ပြီးတော့ ပထမပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ရင်တောင် ဒုတိယပြဿနာတစ်ခုက စောင့်ကြိုနေဦးမှာ။
“Geratinium က ရွှေ တုံးတွေလို မိုင်းတွင်းထဲမှာ စနစ်တကျပုံထားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ပါမောက္ခကိုယ်တိုင် ပြောထားတာလေ။ Geratinium က သဘာဝအတိုင်းဆိုရင် သန့်စင်တဲ့ပုံစံနဲ့ ရှိမနေဘူး။”
ကံကောင်းပြီး Geratinium အများကြီးရှိတဲ့ မိုင်းတွင်းကို တွေ့လိုက်ရဦးတော့၊ ထုတ်ယူဖို့က ပြဿနာဖြစ်လာမှာ။ ရွှေ ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး အရည်ကျိုလိုက်လို့ ရသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ Geratinium ကတော့ အထူးပြုလုပ်စဉ် အဆင့်ဆင့်ကို ဖြတ်သန်းရဦးမှာ။ အဲ့ဒီဖြစ်စဉ်အတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကလည်း အလွန်အမင်း များပြားလှတယ်။
အဲ့ဒါနဲ့တင် မပြီးသေးဘူး၊ တတိယပြဿနာလည်း ရှိသေးတယ်။
တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ Geratinium ကို သန့်စင်တဲ့ပစ္စည်းအဖြစ် ထုတ်ယူနိုင်တဲ့ နည်းပညာပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကုမ္ပဏီနှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ Beastcall နဲ့ Kauzen တို့ပဲ။
ကုန်ကြမ်းဈေးကွက်မှာ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုနဲ့ အုပ်စုဖွဲ့ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်မှုတွေက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အဖြစ်များတယ်။ အိုပက် (ရေနံတင်ပို့သည့်နိုင်ငံများအဖွဲ့) ဆိုတာကလည်း ကမ္ဘာ့အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ အုပ်စုဖွဲ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလိုပါပဲ၊ စားနပ်ရိက္ခာဈေးကွက်ကိုလည်း Cargill နဲ့ Monsanto ဆိုတဲ့ ကုမ္ပဏီနှစ်ခုက ခွဲဝေယူထားကြတယ်။
အလားတူပဲ၊ ကိုဘော့ (Cobalt) ကို ထုတ်ယူရောင်းချတဲ့ ကုမ္ပဏီ သုံးလေးခုပဲ ရှိတယ်။ သူတို့က အဲ့ဒီလိုနည်းနဲ့ ထုတ်လုပ်မှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဈေးနှုန်းကို အတုအယောင် မြှင့်တင်ထားကြတာ။
ခြေလှမ်းမှားလိုက်တာနဲ့ အဲ့ဒီကုမ္ပဏီနှစ်ခုရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ အသက်အိုးအိမ်တွေ ရောက်သွားနိုင်တယ်။
“သူတို့ထဲက တစ်ခုကို ဝယ်လိုက်ရင်ရော မရဘူးလား။”
“အဲ့ဒါလည်း နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
သူတို့က ရောင်းဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိတောင် ကျွန်တော် မသိပေမဲ့လေ။
“ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီဒြပ်ပေါင်းကို ဖန်တီးဖို့ ဓာတုဗေဒဖော်မြူလာလိုမျိုးကော ဘယ်လိုလဲ။”
“အဲ့ဒီလိုမျိုး တကယ်ရော ရှိရဲ့လားဆိုတာတောင် ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် မြင်လိုက်ရုံနဲ့ နားလည်နိုင်ပါ့မလား။”
ဓာတုဗေဒဖော်မြူလာဆိုတာ E=mc² လိုမျိုး စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ Fabless ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ တစ်ပိုင်းလျှပ်ကူးပစ္စည်း ပုံစံခွက် (semiconductor blueprint) လောက်ကို ရှုပ်ထွေးနေမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။
ပြီးတော့ ထုတ်လုပ်မှုဖြစ်စဉ်က မလိုက်နိုင်ရင် ဒီဇိုင်းကောင်းတာကလည်း အလကားဖြစ်သွားသလိုပဲ၊ ဖော်မြူလာကို သိထားရုံနဲ့လည်း နည်းပညာမရှိရင် ဘာမှလုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော် သုတေသနလုပ်ကြည့်တော့ စွမ်းအားမြင့် ဘက်ထရီတွေအတွက် လိုအပ်ချက်က အလွန်များပြားပြီး ဒရုန်းဈေးကွက်ကလည်း ငါးနှစ်အတွင်း ဒေါ်လာသန်းပေါင်း ၁၀၀,၀၀၀ ကျော်ထိ တိုးတက်လာဖို့ ရှိနေတယ်။
ဒီကိန်းဂဏန်းက OTK ဘက်ထရီ ထွက်ပေါ်လာပြီးကတည်းက နှစ်ဆကျော် တိုးလာတာ။ JN ဘက်ထရီသာ စီးပွားဖြစ် ထုတ်လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီကိန်းဂဏန်းက ဒေါ်လာသန်းပေါင်း ၅၀၀,၀၀၀ အထိ ခုန်တက်သွားလည်း မထူးဆန်းဘူး။
ဒရုန်းနဲ့ ပစ္စည်းပို့တာတွေ၊ ဒရုန်းတက္ကစီတွေက စောလွန်းသေးတယ်လို့ လူအများက ထင်နေကြပေမဲ့၊ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ရတဲ့ အရာတွေ ဘယ်လောက်များများ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီလဲ။
စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနဲ့ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အခက်အခဲလေးတွေကိုသာ ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ ဒရုန်းနဲ့ ပစ္စည်းလက်ခံတာတွေ၊ ဒရုန်းနဲ့ ရုံးသွားရုံးပြန် လုပ်တာတွေက အရင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့သလိုမျိုး သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့ ကမ္ဘာကို ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိလာနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုဖြစ်လာဖို့ JN ဘက်ထရီက ရှိကိုရှိနေရမယ်…
လက်ရှိမှာတော့ ရှင်းလင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုမှ မရှိသေးဘူး။
“အချိန်ကပဲ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးသွားမလားပဲ။”
တွေးကြည့်ရင် ဒီလိုအကြောင်းပြချက်တွေကြောင့်ပဲ စီးပွားဖြစ် မထုတ်လုပ်နိုင်ဘဲ ကျရှုံးသွားတဲ့ နည်းပညာတွေ အမြောက်အမြား ရှိမှာပဲ။
***
ပူအိုက်တဲ့ အပူချိန်တွေ လျော့ကျသွားပြီး လေပြေအေးတွေ စတင်တိုက်ခတ်လာတယ်။
Henry က ကိုရီးယားကို ပြန်ရောက်လာပြီး မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေကလည်း ချောမွေ့နေတယ်။ Hyunjoo-မမ ကတော့ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပေမဲ့ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကတော့ အစီအစဉ်တွေကို စီစဉ်ပေးနေကြတယ်။
ငွေရှိတာက ဒီလိုနေရာမှာ အဆင်ပြေတာကိုး။
ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီစားသောက်ဆိုင်မှာ တက်ဂယူ၊ Ellie နဲ့ ယူရီ တို့နဲ့အတူ နေ့လယ်စာ စားနေတယ်။ ယူရီ က အခုဆိုရင် အလုပ်နဲ့ အသားကျသွားပြီး အလုပ်ကို ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်နေတယ်။
ပြီးတော့ သူက ဝန်ထမ်းအမျိုးသားတွေကြားမှာလည်း လူကြိုက်များဆဲပဲ။ သူက RCK Bros ရဲ့ ဒုဥက္ကဋ္ဌ Shin Byeong-doo ရဲ့ သမီးမှန်းသာ သိသွားရင် သူတို့ ဘယ်လိုတွေးကြမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်မိတယ်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးခါနီးမှာ PR အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် Jung Gi-hong ရောက်လာပြီး မေးတယ်။
“Hankuk တက္ကသိုလ် ပွဲတော်က နောက်အပတ်မှာပါ။ CEO၊ သွားဖို့ စီစဉ်ထားလား။”
“ပွဲတော်လား။”
တက္ကသိုလ်ပွဲတော်တွေက များသောအားဖြင့် မေလ ဒါမှမဟုတ် စက်တင်ဘာလမှာ ရှိတတ်တယ်။ Hankuk တက္ကသိုလ်ကတော့ နောက်ဆုံးလမှာပေါ့။
“ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ သွားမလို့လား။”
“ပျော်ဖို့ သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင်?”
Jung Gi-hong က ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ကြေညာတယ်။
“OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ PR အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ ကုမ္ပဏီကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ လိုအပ်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ရှာဖွေဖို့က ကျွန်တော့်တာဝန်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့် ပွဲတော်တင်မကဘဲ Orientation၊ MT (အဖွဲ့လိုက်ခရီးစဉ်)၊ အားကစားနေ့တွေလိုမျိုး ကျောင်းက ပွဲလမ်းသဘင်အားလုံးကို မပျက်မကွက် တက်ရောက်ပါတယ်။”
“…”
ပြောပုံဆိုပုံကတော့ PR ခေါင်းဆောင်ပီပီပါပဲ၊ ဂျူနီယာတွေနဲ့ အတူတူ လျှောက်လည်ဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်းလေး ရှာထားတာပေါ့။
ဒီအခြေအနေဆိုရင် သူက ကျောင်းသားဟောင်းလား၊ ကျောင်းသားလက်ရှိလားတောင် ခွဲခြားရခက်နေပြီ။ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျောင်းသားလက်ရှိတွေတောင် ဒီလောက်ထိ စိတ်အားထက်သန်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်လား?
အကြီးအကဲ ဂီဟုန်း က ကျောင်းပြီးသွားတဲ့တိုင်အောင် ကျောင်းကို ခဏခဏ လာလေ့ရှိတာကြောင့်ပဲ သူ့ရဲ့ ဂျူနီယာတွေက သူ့မင်္ဂလာဆောင်ကို အများအပြား တက်ရောက်လာကြတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
Ellie က စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။
“တက္ကသိုလ်ပွဲတော်လား။ ပွဲတော်မှာ ဘာတွေလုပ်ကြတာလဲ။”
“အင်းလေ၊ ဌာနအလိုက် စားသောက်ဆိုင်ခန်းတွေ ဖွင့်တယ်၊ အရည်အချင်းပြိုင်ပွဲတွေနဲ့ သီချင်းဆိုတာတွေ ရှိတယ်၊ ဖျော်ဖြေဖို့ အနုပညာရှင်တွေကို ခေါ်တယ်၊ အဲ့လိုမျိုးပေါ့။”
ကျောင်းတိုင်းမှာ အဲ့လိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။
Jung Gi-hong က ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်။
“CEO Park Sangyeop လည်း နောက်ဆုံးနေ့မှာ သွားမယ်လို့ ပြောတယ်။ သင်္ချာဌာနက သူ့ကို လာဖို့ အတင်းတိုက်တွန်းနေတာကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ အရောက်သွားပြဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။”
“တကယ်လား။”
ဌာနအလိုက် စားသောက်ဆိုင်ခန်းတွေဆိုတာ အဓိကအားဖြင့် လူမှုဆက်ဆံရေးအပေါ်မှာ မှီခိုနေရတဲ့ လုပ်ငန်းတွေပါ။ ဒါကြောင့် ကျောင်းသားဟောင်းတွေက ဂျူနီယာတွေကို ကူညီဖို့ ပြန်လာကြတာ။
လူမှုရေးအရ အောင်မြင်တဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ယောက် ရောက်လာရင် ဂျူနီယာတွေက အမြဲတမ်း ဝမ်းသာကြတယ်။ အဲ့ဒီကျောင်းသားဟောင်းက နောက်ပိုင်းမှာ အလုပ်အကိုင်အတွက် ကူညီပေးနိုင်ရင် ပိုတောင် ပျော်ကြသေးတယ်။
Ellie ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားတယ်။
“ဝါး၊ ပျော်စရာကြီးပဲ။”
“အမှန်တော့ ကျွန်တော်တို့ကျောင်း ပွဲတော်က ပျင်းစရာကောင်းလို့ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ Hankuk၊ Hanchung နဲ့ Houn တက္ကသိုလ်တွေကို ပေါင်းပြီး ‘3H’ လို့ ခေါ်ကြတဲ့အထိကို နာမည်ကြီးတာ။”
ဒီတက္ကသိုလ် သုံးခုက ဘယ်ကျောင်းက အပျင်းဆုံး ပွဲတော်ကျင်းပနိုင်လဲဆိုတာကို အပြိုင်အဆိုင် လုပ်နေကြတာ။
ဘယ်လောက်ထိ ဆိုးသလဲဆိုရင် Hankuk တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေကြားမှာ စကားပုံတောင် ရှိတယ်- လူမိုက်က Hankuk တက္ကသိုလ် ပွဲတော်ကို သွားတယ်၊ အစစ်အမှန် လူမိုက်ကတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်သွားတယ်တဲ့။
ဒါကြောင့်ပဲ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ Hankuk ကျောင်းသားတွေက ပွဲတော်ရာသီဆိုရင် တခြား တက္ကသိုလ် ပွဲတော်တွေကိုပဲ သွားကြတာ။
အစကတော့ ကျောင်းက စာပဲလုပ်တတ်တဲ့ ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ပြည့်နေလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ Hankuk နဲ့ ဝင်ခွင့်ရမှတ် မကွာခြားတဲ့ Yeonseong ဒါမှမဟုတ် Silla တက္ကသိုလ်က ပွဲတော်တွေကို ကြည့်လိုက်တော့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတယ်။
ကျောင်းရဲ့ လေထုနဲ့ ဘတ်ဂျက် ကွာခြားချက်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။
ဒါကြောင့်ပဲ ဂျောင်အီလ် နဲ့ Minyoung က အမျိုးသမီးတက္ကသိုလ် ပွဲတော်တွေမှာပဲ လှည့်လည်နေကြတာ။
“အင်း၊ ပြီးတော့ Jinhoo၊ မင်းက သူတို့နဲ့ မလိုက်ခဲ့ဘူးလား။”
“မလိုက်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ဘာကောင်လို့ ထင်နေတာလဲ။”
အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစားရှိလို့ပါ၊ လို့ တွေးမိတယ်။ မှတ်တမ်းတင်ရရင်တော့ အဲ့ဒီရည်းစားက သူဌေးမျိုးရိုးထဲကို အိမ်ထောင်ပြုသွားပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေမှာပါ… ဖြစ်နိုင်တာပေါ့?
Jung Gi-hong က ခေါင်းခါတယ်။
“အဲ့ဒါတွေက အတိတ်က အကြောင်းတွေပါ။ အခုနောက်ပိုင်း Hankuk တက္ကသိုလ် ပွဲတော်က တခြားကျောင်းတွေမှာပါ နာမည်ကြီးနေတာ။”
“တကယ်လား။”
ကျောင်းက ပွဲတော်ဘတ်ဂျက်ကို ရုတ်တရက် တိုးပေးလိုက်တာများလား။
ယူရီ က ထောက်ခံလိုက်တယ်။
“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ပထမနှစ် ကျောင်းသားဘဝတုန်းကနဲ့ ယှဉ်ရင် အခုဆို လူတွေ အများကြီး ပိုများလာတယ်။ တခြားကျောင်းက ကျောင်းသားတွေလည်း အများကြီး ရောက်လာကြတယ်။”
ယူရီ က ထောက်ခံလိုက်သည်။
အကြောင်းရင်းကို Jung Gi-hong က ရှင်းပြသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကစပြီး Edm Entertainment က ပွဲတော်အတွက် အစီအစဉ်အစုံကို ဈေးအသက်သာဆုံးနဲ့ ပံ့ပိုးပေးလာတာလေ။ ပွဲတင်ဆက်သူကအစ အဆိုတော်တွေအဆုံး သူတို့ပဲ စီစဉ်ပေးတာ။ မနှစ်ကဆို နာမည်ကြီး MC Daengdong တောင် လာပြီး အရည်အချင်းပြိုင်ပွဲကို တင်ဆက်ပေးသွားသေးတယ်။”
တက္ကသိုလ်ပွဲတော်တစ်ခုရဲ့ အရည်အသွေးဆိုတာ ဘယ်အနုပညာရှင်တွေ လာမလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်နေတာပါ။ ကျောင်းသားသမဂ္ဂက သူတို့ကို ငှားရမ်းဖို့ ငွေအမြောက်အမြား သုံးစွဲတာဟာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါတွေက အလကားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အကုန်လုံးက ကျောင်းသားတွေရဲ့ ကျောင်းလခထဲကနေ လာတာပါ။ ပေးတဲ့အတိုင်း ပြန်ရတာမျိုးပေါ့၊ Hankuk က နိုင်ငံပိုင်တက္ကသိုလ်ဖြစ်တာနဲ့အညီ ဘတ်ဂျက်ပိုင်းမှာ အမြဲလိုလို အားနည်းချက် ရှိနေတာလေ။
“အော်! ပြီးတော့ ဒီနှစ်မှာ ခင်ဗျား အကြိုက်ဆုံး အဆိုတော်လည်း လာမယ်လေ၊ CEO။”
“ဘယ်သူလဲ။ Kim Joogwang လို့တော့ မပြောနဲ့နော်။”
“Pure Girls လေ။ Hankuk တက္ကသိုလ်က ဖိတ်မယ်ဆိုရင် သူတို့ အခမဲ့ လာဖျော်ဖြေပေးမယ်လို့ သူတို့အေဂျင်စီက ပြောထားတယ်။”
“အာ…”
ဒီလိုနဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တာမျိုးလား။
သူတို့ကို ကျွန်တော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားမှန်း လူသိရှင်ကြား ဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်း Pure Girls ဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို လူပြောများလာပြီး အောင်မြင်မှုလမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်လာခဲ့တယ်။
အဓိက ရုပ်သံလိုင်းတွေမှာတော့ နံပါတ် (၁) မဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ကေဘယ်လ်ရုပ်သံလိုင်းတစ်ခုမှာတော့ နံပါတ် (၁) ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ သီချင်းကလည်း ဂီတဇယားမှာ ခဏတာ ထိပ်ဆုံးရောက်ခဲ့သေးတယ်၊ နောက်တော့ နံပါတ် (၇) မှာ ငြိမ်သွားတယ်။
အေဂျင်စီကြီးတွေက ဘယ်လောက်ပဲ တွန်းတင်ပေးပါစေ၊ တချို့ Idol တွေကတော့ မအောင်မြင်ကြပါဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကြောင့် အခွင့်အရေး ရခဲ့တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အဲ့ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထိပ်ဆုံးကို ရောက်လာနိုင်တာက သူတို့မှာ တကယ်ပဲ အရည်အချင်း ရှိလို့ ဖြစ်ရမယ်။
ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို ကြည့်ရတာနဲ့တင် တက်ဂယူ က ဒီလုပ်ငန်းနယ်ပယ်အတွက် တကယ်ပဲ မျက်စိရှင်တယ်ဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းတွေကို ကျွန်တော်က ဘာလို့ သိနေရတာလဲ။ နားထောင်နေတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ကျွန်တော့်ကို တကယ့် Fan တစ်ယောက်လို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဌာနက ပွဲတော်မှာ ပါဝင်မှုနှုန်း နည်းနည်း နည်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
Hankuk တက္ကသိုလ်ရဲ့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန (Business Administration) က စည်းလုံးမှုအတွက် သိပ်ပြီး နာမည်မကြီးပါဘူး။ ပွဲတော်တွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားပွဲတွေဆိုရင် “လာချင်ရင်လာ၊ မလာချင်ရင်နေ” ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ MT ခရီးစဉ်တွေတောင် အသေးစားလေးတွေပဲ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။
“အခုနောက်ပိုင်းတော့ လေထုက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျောင်းသားတွေက ပွဲတိုင်းမှာ အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်ကြတယ်။”
“တကယ်လား။ ဒါမှမဟုတ် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ယောက်ကများ စည်းကမ်းတွေ တင်းကျပ်ထားတာလား။”
Jung Gi-hong က ခေါင်းညိတ်သည်။
“တစ်နည်းအားဖြင့်တော့ ခင်ဗျားကြောင့်ပေါ့။”
“ဗျာ?”
“ခင်ဗျားကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်တို့ဌာနရဲ့ ဝင်ခွင့်ရမှတ်က အဆမတန် မြင့်တက်သွားတာလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အခုနောက်ပိုင်း Hankuk တက္ကသိုလ်ရဲ့ စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ အရမ်းကို ခက်ခဲသွားပြီ။ ဒီနှစ်မှာ ဝင်ခွင့်ယှဉ်ပြိုင်မှုနှုန်းက ဆေးတက္ကသိုလ်နဲ့တောင် တူနေတယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေတောင် ရှိနေတာ။”
“အဲ့လောက်တောင် မြင့်သွားတာလား။”
ကျွန်တော့်ခေတ်တုန်းကသာ ဒီလိုဖြစ်နေရင် ကျွန်တော်တောင် ဝင်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။
“ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါက အဓိက ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေးကဏ္ဍမှာ အလုပ်ရဖို့အတွက် အာမခံချက်ပဲလေ။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်၊ ကျောင်းသားတွေက ကျောင်းအပေါ်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုစိတ်ဓာတ် အရမ်းရှိကြပြီး ပွဲလမ်းသဘင် အမျိုးမျိုးမှာ တက်တက်ကြွကြွ ပါဝင်ကြတယ်။”
ဘေးကနေ နားထောင်နေတဲ့ တက်ဂယူ က ခေါင်းညိတ်သည်။
“အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု အောင်မြင်လာရင် အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ သစ္စာရှိမှုကလည်း တိုးပွားလာတာပဲ။ ဒါ သဘာဝတရားရဲ့ နိယာမပဲ။”
အဲ့ဒါက အကောင်းဆုံး ရှင်းပြချက်ပါပဲ။
ကျွန်တော် အကြီးအကဲ ဂီဟုန်း ကို မေးလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ကျောင်းကို သွားတဲ့အခါ ကျောင်းသားတွေက အကြီးအကဲလို့ မဆက်ဆံကြဘူးလား။”
“အင်း၊ ဆက်ဆံကြတာပေါ့။ ခင်ဗျား သွားရင်လည်း အခုဆို အကြီးအကဲ ဖြစ်နေပြီလေ။”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားတယ်။
“ဗျာ? ကျွန်တော်လား?”
Jung Gi-hong ကတော့ ဒါဟာ လောကကြီးမှာ အသိသာဆုံး အချက်တစ်ခုလိုမျိုး ပြောလိုက်သည်။
“စစ်မှုထမ်းပြီး ပြန်လာတဲ့ ကျောင်းသားတွေက အခုဆို ခင်ဗျားထက်တောင် အများကြီး ပိုငယ်နေကြပြီလေ။ ခင်ဗျားသာ ကျောင်းသားမှတ်ပုံတင်နဲ့ ကျောင်းသားဆက်ဖြစ်နေရင် သူတို့က ခင်ဗျားကို ‘ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်း’ (Fossil) ဆိုပြီး နောက်ပြောင်ကြလိမ့်မယ်။”
“…”
အခုမှ သတိရလိုက်တယ်၊ သူပြောတာ မှန်တာပဲ။
အထက်တန်းကျောင်းပြီးခါစ ကလေးတွေအတွက်ဆိုရင် နှစ်အနည်းငယ် ပိုကြီးတဲ့သူတိုင်းက အဘိုးကြီးတွေလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် ပထမနှစ်တုန်းက ကျောင်းပြန်တက်တဲ့ အကြီးအကဲတွေကို မြင်ရင် ‘အဲ့ဒီလို အဘိုးကြီးက ကျောင်းမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ’ လို့ တွေးခဲ့ဖူးတာ သတိရမိတယ်။
ပြီးတော့ အခု၊ ကျွန်တော်က အဲ့ဒီလူ ဖြစ်သွားပြီ။
ကျွန်တော်က အဘိုးကြီးတဲ့! ကျွန်တော်က အဘိုးကြီးတဲ့!
ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပေမဲ့ Ellie ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ တောက်ပနေတယ်။
“ကျွန်မ သွားချင်တယ်!”
“တကယ်လား။”
“တက္ကသိုလ်ပွဲတော်လေ! ကျွန်မ အမြဲတမ်း သွားချင်နေတာ။ ကျွန်မကို ခေါ်သွားပေးမယ်မလား၊ Jinhoo?”
“အင်း၊ မခေါ်သွားစရာ အကြောင်းတော့ မရှိပါဘူး…”
ကျွန်တော်က ဂျူနီယာတွေကို ပေးရမယ့် တာဝန်တွေကို ရှောင်လွှဲခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။
ကျွန်တော် ဘေးက သူငယ်ချင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။ တက်ဂယူ က ဝင်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်လည်း သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။”
ကျွန်တော် အံ့အားသင့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
“ဟင်? မင်းလည်းလား?”
“Anneke က သူ့ဌာနက စားသောက်ဆိုင်ခန်း ဖွင့်ထားတယ်၊ လာခဲ့ဖို့ ပြောထားလို့။”
“…”
နော်ဝေနိုင်ငံရဲ့ မင်းသမီးလေးတောင် အရောင်းမြှင့်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေရတာပဲ။ ဟုတ်ပြီလေ။ ဌာနအလိုက် စားသောက်ဆိုင်ခန်းတွေဆိုတာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆက်ဆံရေးတွေနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ထားတာပါ။ ကျွန်တော်လည်း သွားပြီး ဆိုင်ခန်းတစ်ခုလုံးကို အကုန်ဝယ်ပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်။
Ellie က လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောသည်။
“အားလုံး အတူတူ သွားကြမယ်! ယူရီ၊ မင်းလည်း လိုက်ခဲ့မယ်မလား?”
ယူရီ က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“မင်းတို့ သွားမယ်ဆိုရင် ငါလည်း လိုက်မယ်။”
“ကောင်းပြီ! ဂျက်စီကာ ကိုလည်း လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်ဦးမယ်။”
တက်ဂယူ အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ကျွန်တော့်အစ်မကိုလည်းလား?”
“ဟုတ်တယ်။ ဂျက်စီကာ လည်း Hankuk တက္ကသိုလ်မှာ တက်ခဲ့တာပဲလေ။ သူက ပါမောက္ခတွေကို မင်္ဂလာဖိတ်စာ ပေးဖို့ တစ်ခါလောက် သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ ပြောတယ်။”
Hyunjoo-မမ သွားမယ်ဆိုရင် Henry ကလည်း သူနဲ့အတူ လိုက်မှာပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီနဲ့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က Hankuk ကျောင်းဆင်းတွေပါ သွားကြမယ်ဆိုရင်… ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေ အကုန်လုံး တက္ကသိုလ်ပွဲတော်ကို ရောက်သွားကြတော့မယ့် ပုံပဲ။
***
Hankuk တက္ကသိုလ်ရဲ့ ပွဲတော်ရာသီက ဒီနှစ်မှာလည်း ရောက်ရှိလာပြန်ပြီ။
အလုပ်အကိုင် အကျပ်အတည်းတွေကြားမှာ တက္ကသိုလ်ပွဲတော်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်တွေက မှေးမှိန်သွားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့၊ ဒါဟာ တက္ကသိုလ်ဘဝရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ခံစားဖို့ အနည်းငယ်သော အခွင့်အရေးတွေထဲက တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
တစ်ချိန်က ပါဝင်သူတွေရော ကြည့်ရှုသူတွေပါ စိတ်ညစ်စရာကောင်းခဲ့တဲ့ Hankuk တက္ကသိုလ် ပွဲတော်ဟာ တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ စပွန်ဆာတွေ ရရှိလာပြီး ပိုမိုကြီးမားတဲ့ အတိုင်းအတာအထိ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။
အခုတော့ ဒါဟာ ကျောင်းသားတွေတင်မကဘဲ ဒေသခံပြည်သူတွေကိုပါ ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ ဒေသန္တရ ပွဲတော်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ။
စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန ကျောင်းသားတွေက ပွဲတော်အစီအစဉ်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောနေကြတယ်။
“ဝါး! ဒီနှစ်မှာတော့ ဖျော်ဖြေမယ့် အနုပညာရှင် စာရင်းက မိုက်လိုက်တာ။”
“အော်! Pure Girls ပါ ပါနေတယ်ဟေ့။”
“ဟားဟား၊ သူတို့က လာရမှာပေါ့။ Jinhoo-ဂီဟုန်း က သူတို့ကို လက်တွေ့မှာ တကယ် မွေးထုတ်ပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။”
“ဒီအနုပညာရှင်တွေ အကုန်လုံးကို ငှားရမ်းဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျမလဲ။”
စာသင်ခန်းထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ အားလုံးရဲ့ စိတ်တွေက တခြားနေရာ ရောက်နေကြတယ်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာတော့ ကျောင်းသားအချို့က ပွဲတော်အတွက် ပြင်ဆင်နေကြတာနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။
ပါမောက္ခ Kim MyoungJun က စာသင်ချိန် မိနစ် ၂၀ လောက်မှာပဲ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။ အားလုံး ပွဲတော်အတွက် သွားပြင်ကြတော့။ စာလုပ်တာက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပျော်ရမယ့်အချိန်မှာတော့ ပျော်ဖို့ လိုတယ်။ Kang Jinhoo ကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ သူက ပထမနှစ်တုန်းက အရမ်းဆော့ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အောင်မြင်နေတာပဲ။”
သူ့စကားကြောင့် ကျောင်းသားတွေက လက်ခုပ်တီးသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ ဆူညံသွားတယ်။
“ဝူး!”
“ပါမောက္ခ၊ သင်က အကောင်းဆုံးပဲ!”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”
ပထမနှစ် ကျောင်းသားတွေက စာသင်ခန်း ရှေ့ဆုံးကို ပြေးလာကြတယ်။
“ပါမောက္ခ! Jinhoo-ဂီဟုန်း ဒီနှစ် ပွဲတော်ကို မလာဘူးလားခင်ဗျာ?”
“ပါမောက္ခကပဲ လာဖို့ ပြောပေးပါလား?”
“ကျွန်တော်တို့က Kang Jinhoo-ဂီဟုန်း ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး!”
ပါမောက္ခ Kim MyoungJun က ခေါင်းခါသည်။
“Kang Jinhoo ကတော့ ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ Jung Gi-hong ကတော့ လာမယ်လို့ ကြားတယ်။”
“အော်၊ ဒါပေမဲ့ ဂီဟုန်း-ဂီဟုန်း ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း မြင်နေရတာပဲဟာ။”
“အကျွမ်းတဝင်ရှိတာက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ပထမနှစ်ကျောင်းသားတွေရဲ့ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေမှုကြောင့် ပါမောက္ခ Kim MyoungJun က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ လာလည်ဖို့ ငါပြောပေးပါ့မယ်။”