ကျွန်တော် [[NAMELOCK_001]] မြို့တော်သို့ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။
[[NAMELOCK_001]] မြို့တော်ဆိုသည်မှာ မြို့ပြဧရိယာတွင် လူဦးရေစုပြုံနေမှုကို တားဆီးရန်နှင့် နိုင်ငံတော်၏ ဟန်ချက်ညီသော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် ချုံချောင်ပြည်နယ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည့် မြို့သစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မြို့ပြဧရိယာပြင်ပတွင် တည်ဆောက်ထားသည့် အကြီးဆုံးမြို့သစ်ဖြစ်ပြီး မူလအစီအစဉ်မှာ အုပ်ချုပ်ရေးမြို့တော်ကို ထိုနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အတိုက်အခံပါတီ၏ ကန့်ကွက်မှုနှင့် တရားဥပဒေကြောင်းအရ ရင်ဆိုင်ရမှုများကြောင့် အစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစိုးရဝန်ကြီးဌာနတစ်ဝက်ခန့်သာ ပြောင်းရွှေ့နိုင်သည့် တစ်ပိုင်းတစ်စအုပ်ချုပ်ရေးမြို့တော်အဖြစ်သာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဝန်ကြီးချုပ်ရုံး၏ တိုက်ရိုက်ကွပ်ကဲမှုအောက်ရှိ အေဂျင်စီများသည် အစိုးရ၏မူဝါဒနှင့်အညီ [[NAMELOCK_001]] မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။ အခြားသော အစိုးရဝန်ထမ်းများနည်းတူ ဝန်ကြီးချုပ်သည်လည်း အစိုးရအဖွဲ့အစည်းအဝေးများ သို့မဟုတ် အမျိုးသားလွှတ်တော်သို့ တက်ရောက်ရန် ဆိုးလ်မြို့သို့ ခရီးထွက်ရသည့်အချိန်မှလွဲ၍ [[NAMELOCK_001]] မြို့တော်တွင်သာ အလုပ်လုပ်လေ့ရှိသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော် [[NAMELOCK_001]] မြို့တော်သို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အဓိကဝင်ပေါက်မှာပင် သတင်းထောက်များက အုပ်စုလိုက် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ကျွန်တော် ကားပေါ်မှဆင်းသည်နှင့် ကင်မရာရှပ်တာသံများ ဆူညံသွားပြီး သတင်းထောက်များက ကျွန်တော့်ဆီသို့ အလုအယက်တိုးဝင်လာကာ မိုက်ခရိုဖုန်းများကို ထိုးပေးကြသည်။
“ဒီတွေ့ဆုံမှုကို ဘာကြောင့် တောင်းဆိုရတာပါလဲခင်ဗျာ?”
“ကိုရီးယားစီးပွားရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောစရာရှိပါသလား?”
“အမေရိကန်ဘက်က သဘောထားကို လာရောက်ပြောပြတာမျိုး ဖြစ်နိုင်မလား?”
“ပြည်သူတွေကို တစ်ခွန်းလောက် ပြောပေးပါဦး။”
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စောင့်ဆိုင်းနေသော အစိုးရရုံးဝန်ထမ်းများက သတင်းထောက်များကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် တားဆီးပေးကြသည်။
ကြည့်နေသူတိုင်းက ကျွန်တော်သည် လူမှုရေးမငြိမ်မသက်မှုတစ်ခုခုကြောင့် တရားရုံးသို့ ရောက်လာသည်ဟု ထင်မှတ်သွားနိုင်လောက်သည်။
မီဒီယာများကလည်း ဤတွေ့ဆုံမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းပြောဆိုနေကြသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုမျှ မှန်ကန်ခြင်းမရှိပါ။ အမြဲတမ်းလိုလိုပင် "မဟုတ်ရင်လည်း ပြီးတာပဲ" ဆိုသည့် သဘောမျိုးမဟုတ်ပါလား။
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ရုံးထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။ ချိန်းဆိုထားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် ဝန်ထမ်းများက ကျွန်တော့်ကို အခြားလုပ်ငန်းစဉ်များမလိုဘဲ တိုက်ရိုက် လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ဝန်ကြီးချုပ် [[NAMELOCK_002]] က ဧည့်ခန်းမဆောင်တွင် ကျွန်တော့်ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသည်။
“ခရီးပန်းလာမှာပါ။ ဒီအထိ ကြွလာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မပြောပါနဲ့ခင်ဗျာ။ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ကြားထဲက အချိန်ပေးတဲ့အတွက် ကျွန်တော်ကပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။”
သူသည် ရပ်ကွက်ထဲက ဦးလေးတစ်ယောက်လို ဖော်ရွေပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသည့် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသည်။
သမ္မတစနစ်ကျင့်သုံးသည့် ကိုရီးယားတွင် ဝန်ကြီးချုပ်၏ အာဏာမှာ အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ပြည်သူလူထု၏ သိရှိမှုအဆင့်တွင်မူ အမှုဆောင်အဖွဲ့၏ ဒုတိယအကြီးအကဲဖြစ်သည်မှာ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိပါ။
ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ဤကဲ့သို့ သီးသန့်တွေ့ဆုံခွင့်ရခြင်းမှာ ကြီးမားသော ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ရမည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ အမေရိကန်သမ္မတ၊ တရုတ်သမ္မတနှင့် ရုရှားသမ္မတတို့နှင့် ဆက်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးဖြစ်သည့် ကျွန်တော့်အတွက်မူ ထူးထူးခြားခြား စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး မရှိပါ။
ပြီးခဲ့သည့်အပတ်ကပင် ကျွန်တော်သည် သမ္မတ [[NAMELOCK_003]] နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှုတ်ဆက်စကားများပြီးနောက် ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ကော်ဖီနှင့် လက်ဖက်ရည် လာချပေးသည်။
“[[NAMELOCK_001]] မြို့တော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာလား?”
“ဟုတ်ကဲ့။ လမ်းတွေက ကျယ်ဝန်းပြီး အဆောက်အအုံတွေကလည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လိုက်တာ။”
၎င်းသည် စနစ်တကျ အကွက်ချ တည်ဆောက်ထားသည့် မြို့သစ်တစ်ခု၏ ထူးခြားချက်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
“သမ္မတ [[NAMELOCK_003]] ရဲ့ ပြန်လည်အရွေးခံရေး မဲဆွယ်ပွဲမှာ ပြောသွားတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မိန့်ခွန်းကို ကျွန်တော် ကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ CEO [[NAMELOCK_004]] ခင်ဗျာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ ကိုရီးယား-အမေရိကန် ဆက်ဆံရေးက ပိုပြီး ခိုင်မာလာခဲ့ပါပြီ။ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မပြောပါနဲ့ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်က ဒါကို နှစ်သက်လို့ လုပ်တာပါ။”
ဝန်ကြီးချုပ် [[NAMELOCK_002]] က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“CEO [[NAMELOCK_004]] ခင်ဗျား ရောက်လာမယ်လို့ ကြေညာလိုက်တဲ့အခါ ဒီနေရာမှာ ဟိုပြောဒီပြောနဲ့ စကားတွေ အများကြီး ထွက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်လည်း တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေမိတယ်။”
“ကျွန်တော် အဓိကအချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြပါ့မယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာ အစိုးရမူဝါဒနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးစရာလေး နည်းနည်းရှိလို့ပါ။”
“ကျွန်တော် ဖြေနိုင်တဲ့ကိစ္စဆိုရင် ဘာမဆို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြေပေးပါ့မယ်။”
ကျွန်တော် အားနာစိတ်မရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။
“လက်ရှိ စီးပွားရေးအခြေအနေက သိပ်ကောင်းပုံမရဘူး။ အစိုးရဘက်မှာ တန်ပြန်ဆောင်ရွက်ချက်တွေ ဘာများရှိပါသလဲ?”
တကယ်တော့ ကိန်းဂဏန်းများကို ကြည့်လျှင် ကိုရီးယားစီးပွားရေးမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေနေသည်။ ဆီမီးကွန်ဒတ်တာများ၊ ဘက်ထရီများနှင့် လျှပ်စစ်ကားများမှာ အားကောင်းနေပြီး ကိုရီးယားဗဟိုဘဏ်ကလည်း ယခုနှစ် စီးပွားရေးတိုးတက်မှု ခန့်မှန်းချက်ကို ၃ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၃.၅ ရာခိုင်နှုန်းသို့ တိုးမြှင့်ထားသည်။
သို့သော်လည်း အဆင့်မြင့်စက်မှုလုပ်ငန်းများနှင့် ကုမ္ပဏီကြီးများ၏ အောင်မြင်မှုနှင့်မတူဘဲ သာမန်ပြည်သူများ၏ စီးပွားရေးမှာမူ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသေးပါ။ အကြောင်းရင်းမှာ လူအများအပြားကို အလုပ်အကိုင်ပေးထားသည့် ကုန်ထုတ်လုပ်မှုနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးကဏ္ဍ၏ အခြေအနေမှာ သိပ်မကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် စီးပွားရေးနှင့် ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်နှယ် စောင့်ဆိုင်းနေသည့်ပုံစံဖြင့် ဖြေကြားသည်။
“အစိုးရအနေနဲ့လည်း အဲဒီအပိုင်းအတွက် စီးပွားရေးလှုံ့ဆော်မှု အစီအစဉ်တွေကို စဉ်းစားနေပါတယ်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအပေါ် အခွန်လျှော့ပေါ့ပေးခြင်းဖြင့် ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ အကြီးစား SOC စီမံကိန်းတွေကို စောစီးစွာ စတင်ဖို့ စီစဉ်နေပါတယ်။ ပြည်သူ့အိမ်ရာစီမံကိန်းတွေနဲ့ ပုဂ္ဂလိက ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းတွေကိုလည်း ပံ့ပိုးပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။”
“ကြေညာထားတဲ့အတိုင်းပဲပေါ့ဗျာ။”
ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးမှု အကျိုးသက်ရောက်မှု အလွန်ကြီးမားသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အဆက်ဆက်သော အစိုးရများသည် ဆောက်လုပ်ရေးဈေးကွက်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေခြင်းဖြင့် စီးပွားရေးကို လှုံ့ဆော်လေ့ရှိကြသည်။
ထိုအရာကို အထူးသဖြင့် နှစ်သက်သူမှာ ယခင်သမ္မတ [[NAMELOCK_005]] ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုရီးယားသမ္မတနိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီး နောက်ကွယ်တွင်မူ မိမိအိတ်ကပ်ထဲသို့ ငွေများ စုဆောင်းခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က အတိုက်အခံပါတီဖြစ်သည့် [[NAMELOCK_006]] ပါတီက ၎င်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခဲ့ပြီး သမ္မတ [[NAMELOCK_007]] ကလည်း 'ဆောက်လုပ်ရေးအစိုးရ' လုံးဝမဖြစ်စေရဟု လူသိရှင်ကြား ကြေညာခဲ့သည်။
သို့သော် ယခု သူတို့လုပ်ဆောင်နေသည်များကို ကြည့်ပါက ဝေဖန်ခံရလျှင်ပင် ငြင်းစရာစကားလုံး မရှိတော့ပေ။
ထို့နောက် ကျွန်တော် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။
“ဆိုးလ်မြို့ အိမ်ရာဈေးနှုန်းတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အစိုးရရဲ့ ဆန္ဒမှာ ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိပါသလား?”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကြောင့် ဝန်ကြီးချုပ် [[NAMELOCK_002]] ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည့် ဤမေးခွန်းနောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ တွေးတောနေပုံရသည်။
လက်ရှိအစိုးရသည် အိမ်ခြံမြေကဏ္ဍနှင့် စစ်ပွဲဆင်နွှဲနေသည်ဟု ဆိုလျှင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် သမ္မတ [[NAMELOCK_005]] အစိုးရလက်ထက် အဆုံးပိုင်းတွင် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးလှုံ့ဆော်မှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအနေဖြင့် ချေးငွေစည်းမျဉ်းများကို လျှော့ပေါ့ပေးခဲ့ပြီး ပြည်သူများကို 'အိမ်ဝယ်ရန် ချေးငွေယူပါ' ဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုက်တွန်းခဲ့ရာ တည်ငြိမ်နေသည့် အိမ်ရာဈေးနှုန်းများမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ပြဿနာမှာ အစိုးရအပြောင်းအလဲဖြစ်ပြီးနောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
သမ္မတ [[NAMELOCK_007]] အစိုးရသည် ယခင်အစိုးရနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အိမ်ရာဈေးနှုန်း တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် ကုန်ပစ္စည်းဈေးကစားမှုကို အမြစ်ဖြတ်ရန်အတွက် အိမ်ခြံမြေအခွန် တိုးမြှင့်ခြင်း၊ အမြတ်ခွန်လျှော့ပေါ့မှုများ လျှော့ချခြင်း၊ အခွန်အခြေခံတိုးချဲ့ခြင်း၊ ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးရေးအမြတ်များကို ပြန်လည်ရယူခြင်း၊ အိမ်ငှားလုပ်ငန်း မှတ်ပုံတင်ခြင်းကို စည်းကမ်းသတ်မှတ်ခြင်း၊ ချေးငွေကန့်သတ်ခြင်း စသည့် အစီအမံပေါင်းစုံကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။
အိမ်ခြံမြေ ဈေးကစားခြင်းကို တားဆီးခြင်းနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲရရှိလာသည့် အမြတ်များကို ပြန်လည်ရယူခြင်းကို မည်သူက ကန့်ကွက်မည်နည်း။
သို့သော် စေတနာကောင်းဖြင့် လုပ်ဆောင်ချက်များက ရလဒ်ဆိုးများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သလို စေတနာမကောင်းသည့် လုပ်ဆောင်ချက်များကလည်း ရလဒ်ကောင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အစိုးရက အိမ်ရာဈေးနှုန်းကို ဝင်ရောက်ထိန်းချုပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဆိုးလ်မြို့၏ အိမ်ရာဈေးနှုန်းများမှာ စံချိန်တင် မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ခြံမြေမူဝါဒမှာ လုံးဝကျရှုံးသွားပြီဟု ဆိုလျှင် မှားမည်မဟုတ်ပေ။
အဓိကအကြောင်းရင်း နှစ်ခုရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ မြို့ပြဧရိယာတွင် လူဦးရေစုပြုံနေမှုမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ စည်းမျဉ်းများကြောင့် ထောက်ပံ့မှု လျော့ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝန်ကြီးချုပ် [[NAMELOCK_002]] က ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ အိမ်ခြံမြေဈေးကစားတာကို သည်းမခံဘဲ ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ အစိုးရရဲ့ မူဝါဒပဲလေ။”
“ဒါပေမဲ့ အစိုးရရဲ့ မူဝါဒနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတဲ့ အိမ်ရာဈေးနှုန်းတွေက အခုဆိုရင် ကောင်းကင်ကို ထိုးတက်သွားပြီ မဟုတ်လား။ လစာစုပြီး ဆိုးလ်မှာ အိမ်ဝယ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
အစိုးရတစ်ရပ်၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် အိမ်ရာဈေးနှုန်းများ တက်ခြင်းက ပိုကောင်းသလား၊ ကျခြင်းက ပိုကောင်းသလား။
အဖြေမှာ ငွေကြေးဖောင်းပွမှုနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေး တိုးတက်မှုနှင့်အညီ အနည်းငယ်စီ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ အိမ်ရာဈေးနှုန်းများ တက်လာသည့်အခါ လူအများစုမှာ ပျော်ရွှင်ကြသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် အိမ်ပိုင်ရှင်များသည် ထိုင်နေရင်းပင် ငွေအမြောက်အမြား မြတ်စွန်းသွားကြသည်။ ဆောက်လုပ်ရေးဈေးကွက် ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည့်အတွက် ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီများလည်း အကျိုးအမြတ်ရကြသလို ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ အလုပ်သမားများလည်း ဝင်ငွေကောင်းလာသည်။ ထို့အပြင် အိမ်ခြံမြေအကျိုးဆောင်များ၊ ပြောင်းရွှေ့ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းများ၊ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းရောင်းချသူများ၊ အတွင်းပိုင်းအလှဆင်သူများနှင့် ပရိဘောဂရောင်းချသူများကဲ့သို့ ဆက်စပ်လုပ်ငန်းများတွင် လုပ်ကိုင်သူများလည်း အကျိုးအမြတ် ရရှိကြသည်။ အိမ်ခြံမြေတန်ဖိုးများ မြင့်တက်လာပြီး အရောင်းအဝယ်များသွက်လာသည်နှင့်အမျှ အစိုးရ၏ အခွန်ဘဏ္ဍာငွေလည်း တိုးပွားလာသည်။
ပြဿနာမှာ ၎င်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများမှာ လျှော့တွက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထပ်ပြောရလျှင် အိမ်ခြံမြေသည် အရောင်းအဝယ်တွင် တိုက်ရိုက်မပါဝင်သူများကိုပါ သက်ရောက်မှုရှိစေသည့် သဘောသဘာဝရှိသည်။ အိမ်ရာဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်လာသည့်အခါ 'ဂျွန်ဆဲ' (အိမ်ငှားခအဖြစ် ငွေတစ်လုံးတစ်ခဲတည်း ပေးသွင်းသည့်စနစ်) နှင့် လစဉ်အိမ်ငှားခများပါ လိုက်ပါမြင့်တက်လာပြီး အိမ်မဝယ်နိုင်သေးသူများ၏ အိမ်ရာစရိတ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပိုမိုကြီးမားလာစေသည်။
အားလုံးထက် ပိုဆိုးသော ပြဿနာမှာ အိမ်ထောင်စုကြွေးမြီပင် ဖြစ်သည်။ အိမ်ရာဈေးနှုန်းများ အဆမတန် မြင့်တက်လာခြင်းနှင့်အတူ အိမ်ခြံမြေအပေါင်ခံ ချေးငွေများမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်လာသည်။ လက်ရှိ ကိုရီးယား၏ အိမ်ထောင်စုကြွေးမြီမှာ ဝမ် ၁,၆၀၀ ထရီလီယံ ရှိနေသည်။ ဤပမာဏမှာ ဂျီဒီပီ (GDP) နှင့် ညီမျှလုနီးပါးရှိပြီး OECD နိုင်ငံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် အလွန်အန္တရာယ်ရှိသည့် အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ဝယ်ထားသူများသည် ချေးငွေဆပ်ရန် ရုန်းကန်ရပြီး အိမ်မဝယ်နိုင်သူများမှာမူ အိမ်ရာစရိတ်အတွက် ရုန်းကန်နေရသည်။ ထိုအခါ သဘာဝအတိုင်းပင် လူသုံးကုန်ပစ္စည်း ဝယ်လိုအား လျော့ကျသွားပြီး စီးပွားရေးမှာလည်း တန့်နေရတော့သည်။
“အခြေခံအားဖြင့်တော့ ဈေးကွက်ဆိုတာ ဝယ်လိုအားနဲ့ ရောင်းလိုအားအတိုင်း ရွေ့လျားတာပါ။ ကိုရီးယား အိမ်ခြံမြေဈေးကွက်မှာ ဈေးကစားလိုသူတွေရဲ့ ဝယ်လိုအားတွေ များနေတာ မှန်ပေမဲ့ တကယ့်လိုအပ်ချက် (Real Demand) တွေလည်း အများကြီး ရှိနေပါတယ်။ ထောက်ပံ့မှု (Supply) မတိုးတက်လာသရွေ့ အိမ်ရာဈေးနှုန်းကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိလာမှာပါပဲ။”
“ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်တို့က ဆိုးလ်နဲ့ မြို့တော်ဧရိယာမှာ အိမ်ရာမြေနေရာတွေ ဖော်ထုတ်ပြီး တတိယမျိုးဆက် မြို့သစ်တွေ တည်ဆောက်ကာ အိမ်ရာအလုံးရေ ၃၀၀,၀၀၀ ကျော် ထောက်ပံ့ပေးဖို့ စီစဉ်နေတာပါ။”
အစိုးရသည် ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် မြို့သစ်တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများကို အလေးအနက် စတင်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က [[NAMELOCK_008]] အစိုးရသည် အိမ်ရာဈေးနှုန်း မြင့်တက်မှုနှင့် ထောက်ပံ့မှု လိုအပ်ချက်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အိမ်ရာအလုံးရေ ၂ သန်း တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုအတွက် [[NAMELOCK_009]] နှင့် [[NAMELOCK_010]] တို့ဖြင့် ကိုယ်စားပြုသည့် ပထမမျိုးဆက် မြို့သစ်များကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး အိမ်ခန်းများ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ရာ မြို့တော်ဧရိယာ၏ အိမ်ရာရှားပါးမှုကို အနည်းငယ်မျှ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုနောက်ပိုင်းတွင်လည်း မြို့တော်ဧရိယာ၏ လူဦးရေမှာ ဆက်လက်တိုးပွားလာခဲ့ပြီး [[NAMELOCK_011]]၊ [[NAMELOCK_012]]၊ [[NAMELOCK_013]]၊ [[NAMELOCK_014]] နှင့် [[NAMELOCK_015]] တို့တွင် ဒုတိယမျိုးဆက် မြို့သစ်များကို တည်ဆောက်ခဲ့ရသည်။
ယခုတစ်ခါတွင်လည်း ဆိုးလ်မြို့၏ အိမ်ရာဈေးနှုန်းများ ထပ်မံမြင့်တက်လာသည့်အခါ သူတို့သည် တတိယမျိုးဆက် မြို့သစ်စီမံကိန်းကို အလျင်အမြန် ထုတ်သုံးလိုက်ပြန်သည်။ [[NAMELOCK_016]]၊ [[NAMELOCK_017]]၊ [[NAMELOCK_018]]၊ [[NAMELOCK_019]] နှင့် [[NAMELOCK_020]] တို့တွင် မြို့သစ်များ တည်ဆောက်ပြီး ဆိုးလ်မြို့၏ အိမ်ရာဈေးနှုန်းကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်သည်။
“တတိယမျိုးဆက် မြို့သစ်တွေကို တည်ဆောက်လိုက်ရုံနဲ့ ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ အိမ်ရာဈေးနှုန်းတွေကို တကယ်ပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မလား? အိမ်ခြံမြေဈေးကွက်ထဲမှာတော့ လုပ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းအားလုံးကို လုပ်ပြီးသွားပြီလို့ပဲ ပြောနေကြပါပြီ။”
အစိုးရ၏ အစီအမံများကြောင့် ကျဆင်းသွားမည်ဟု ထင်ရသော ဆိုးလ်မြို့၏ အိမ်ရာဈေးနှုန်းများမှာ ပြန်လည်မြင့်တက်လာနေပြီး အရောင်းပြသည့် အိမ်ခန်းများမှာလည်း ရာနှင့်ချီသည့် ပြိုင်ဆိုင်မှုနှုန်းကို မှတ်တမ်းတင်နေရသည်။
“တတိယမျိုးဆက် မြို့သစ်တွေ ပြီးစီးသွားရင်တောင် မြို့တော်ဧရိယာမှာ လူဦးရေ ပြွတ်သိပ်နေမှုက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာဦးမှာပါ။ ပြီးရင်တော့ နောက်အစိုးရက စတုတ္ထမျိုးဆက် မြို့သစ်တွေ တည်ဆောက်မယ်လို့ ပြောလာဦးမှာပဲ။”
ဝန်ကြီးချုပ် [[NAMELOCK_002]] သည် သူ့အဆင်မပြေဖြစ်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။
“အစိုးရဘက်ကလည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒါဆိုရင် CEO [[NAMELOCK_004]] အမြင်မှာကော ဘယ်လိုလုပ်ရင် ကောင်းမယ်လို့ ထင်ပါသလဲ?”
သူက “ဒါထက် ပိုကောင်းတဲ့နည်းလမ်း ရှိရင် ပြောပြပါဦး” ဟု ဆိုလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“[[NAMELOCK_021]] ဖြစ်ပွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရဲ့ အဓိကမြို့ကြီးတွေမှာ အိမ်ရာဈေးနှုန်းတွေ အဆမတန် မြင့်တက်သွားခဲ့ပါတယ်။”
အကြောင်းမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည့် [[NAMELOCK_022]] နှင့် [[NAMELOCK_023]] တို့တွင် နေထိုင်သူများ ပြောင်းရွှေ့လာကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဈေးကစားလိုသူများလည်း ထိုနေရာသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြပြီး တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် ဈေးနှုန်းများမှာ ဆယ်ဂဏန်းရာခိုင်နှုန်းအထိ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။
အံ့အားသင့်သွားသည့် ပြည်နယ်အစိုးရများက နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို ထုတ်သုံးခဲ့သော်လည်း မြင့်တက်နေသည့် အိမ်ရာဈေးနှုန်းကို ထိန်းချုပ်ရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။
“ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်အစပိုင်းကစပြီး ဈေးနှုန်းတွေက ရုတ်တရက် သိသိသာသာ ကျဆင်းလာပါတယ်။ အကြောင်းရင်းကို ခင်ဗျား သိမှာပါ။”
အကြောင်းမှာ [[NAMELOCK_022]] နှင့် [[NAMELOCK_023]] တို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများ စတင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိပင် IT ကုမ္ပဏီ ရာပေါင်းများစွာသည် မိမိတို့၏ မူလနေရာသို့ ပြန်သွားရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး ရုံးချုပ်များ တည်ဆောက်နေကြသည်။ ကုမ္ပဏီများ ပြန်လာလျှင် ထိုနေရာတွင် လုပ်ကိုင်မည့်သူများလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာကြမည်ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် အိမ်ရာဈေးနှုန်းများ ကျဆင်းလာတော့မည်ဖြစ်သည်။
“ကောက်ချက်ချရရင် ဝယ်လိုအားတွေကို တခြားဒေသတွေဆီ ပျံ့နှံ့သွားအောင် လုပ်တာက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပါပဲ။”
“အစိုးရလည်း အဲဒီအချက်ကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် မသိတာမဟုတ်ဘဲ မလုပ်နိုင်တာပဲ ဖြစ်နေတာပေါ့။”
ဝန်ကြီးချုပ် [[NAMELOCK_002]] က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
“[[NAMELOCK_024]] မြို့တော် တည်ဆောက်ရေးကို တွန်းအားပေးရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း မြို့တော်ဧရိယာမှာ စုပြုံနေတာကို လျှော့ချဖို့အတွက်ပါပဲ။ ဆိုးလ်နဲ့ [[NAMELOCK_025]] မှာရှိတဲ့ အစိုးရဌာနတွေ ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့အခါ အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေလည်း သဘာဝအတိုင်း လိုက်ပါလာကြပါတယ်။ ဝန်ထမ်းတချို့က မိသားစုနဲ့အတူ ပြောင်းလာပေမဲ့ ဝန်ထမ်းအများစုကတော့ [[NAMELOCK_024]] မြို့တော်ကို တစ်ယောက်တည်း ဆင်းလာပြီး အလုပ်လုပ်၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေကျမှ ဆိုးလ်မှာရှိတဲ့ မိသားစုကို သွားတွေ့ရတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေဆဲပါ။”
တကယ်တော့ သောကြာညဘက် ဆိုးလ်သို့ တက်မည့် ဘတ်စ်ကားများနှင့် KTX လက်မှတ်များ၊ တနင်္ဂနွေညဘက် [[NAMELOCK_024]] မြို့တော်သို့ ဆင်းမည့် လက်မှတ်များ ရရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။
ဤအချက်ကပင် လူဦးရေကို မြို့တော်ဧရိယာပြင်ပသို့ ပျံ့နှံ့အောင် လုပ်ဆောင်ရန် မည်မျှခက်ခဲကြောင်း ပြသနေသည်။
“မြို့တော်ဧရိယာမှာ လူဦးရေ စုပြုံနေတာက မြို့တော်ဧရိယာအတွက်တင်မကဘဲ တခြားဒေသတွေအတွက်ပါ ပြဿနာပါ။ ကျေးလက်ဒေသတွေကို ပြောနေစရာမလိုဘဲ [[NAMELOCK_026]]၊ [[NAMELOCK_027]]၊ [[NAMELOCK_028]] လို မြို့ကြီးတွေမှာတောင် လူငယ်တွေက မြို့တော်ဧရိယာဆီ ထွက်ခွာသွားကြလို့ လူဦးရေ လျော့နည်းလာနေပါတယ်။”
လူငယ်တွေက အလုပ်အကိုင်ရှာပြီး မြို့တော်ဧရိယာဆီ စုပြုံရောက်လာကြသလို ကုမ္ပဏီတွေကလည်း အလုပ်သမားရှာပြီး မြို့တော်ဧရိယာဆီ စုပြုံရောက်လာကြသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဒေသဆိုင်ရာနယ်မြေများသည် စက်မှုလုပ်ငန်းများ အနှစ်သာရမဲ့လာပြီး လူဦးရေကျဆင်းမှုနှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဥပမာအားဖြင့် [[NAMELOCK_029]] ဆိုလျှင် လျှပ်စစ်ကား စက်မှုဇုန် တည်ထောင်ပြီးနောက်မှသာ အသက်ရှူချောင်လာခဲ့သည်။
“အရင်အစိုးရတွေက ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အားလုံး အရာမထင်ခဲ့ပါဘူး။ မဟုတ်ပါဘူး၊ [[NAMELOCK_024]] မြို့တော် တည်ဆောက်ရေးနဲ့ မြို့တော်ဧရိယာအပေါ် စည်းမျဉ်းထုတ်တာတွေကြောင့် ဒီလောက်နဲ့တင် ထိန်းထားနိုင်တာလို့ မြင်ရင် ပိုမှန်ပါလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် နားလည်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်ဆုံးမေးခွန်းတစ်ခု မေးပါရစေ။ ကြေညာထားတဲ့ စီးပွားရေးလှုံ့ဆော်မှု အစီအစဉ်အရ ဆိုးလ်နဲ့ မြို့တော်ဧရိယာအတွက် အကြီးစား ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းတွေလည်း ပါဝင်နေပါတယ်။ ဒါက ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ အိမ်ရာဈေးနှုန်းတွေကို သက်ရောက်မှုရှိလာမှာ အသေအချာပါပဲ။ အိမ်ရာဈေးနှုန်းတွေကို ထိန်းချုပ်နေရင်းနဲ့ တစ်ဖက်မှာ ဆောက်လုပ်ရေးဈေးကွက်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်အောင် လုပ်နေတာက ရှေ့နောက်မညီဘူးလားခင်ဗျာ?”
“……”
သူသည် ဤမေးခွန်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြေဆိုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် အဓိကအချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ အိမ်ရာဈေးနှုန်းတွေကို တည်ငြိမ်စေပြီး စီးပွားရေးကိုလည်း လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုရင် ဝန်ကြီးချုပ် ဘယ်လိုလုပ်မလဲခင်ဗျာ?”
ဝန်ကြီးချုပ် [[NAMELOCK_002]] က အံ့အားသင့်သွားပုံရသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာ မေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ အဲဒီလို နည်းလမ်းမျိုး ရှိလို့လား?”
“[[NAMELOCK_030]] မြို့သစ် တည်ဆောက်ရေးပါပဲ။”
သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာ ဖြစ်နေသည့်အတွက် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ခဏအကြာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“……[[NAMELOCK_030]]?”
သူသည် [[NAMELOCK_031]] ဒေသမှ လာသည့် ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး [[NAMELOCK_032]] သည် သူ့ဇာတိဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် [[NAMELOCK_030]] အကြောင်းကို မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ ကောင်းကောင်း သိရှိပေလိမ့်မည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျွန်တော် သူ့ကို ဤသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ [[NAMELOCK_030]] မှာ မြို့သစ်တစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် မြို့တော်ဧရိယာမှာ လူဦးရေ စုပြုံနေတဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာဖြစ်ပြီး ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ အိမ်ရာဈေးနှုန်းတွေလည်း သဘာဝအတိုင်း တည်ငြိမ်သွားပါလိမ့်မယ်။ အကြီးစား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေကြောင့် စီးပွားရေးလည်း တိုးတက်လာမှာပါ။ အစိုးရဘက်က ကြည့်ရင်တော့ တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် ဖြစ်သွားမှာပါခင်ဗျာ။”
ကျွန်တော်သည် ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းကို အကျဉ်းချုပ် ဖော်ပြထားသည့် စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဖတ်ကြည့်ပေးပါဦးခင်ဗျာ?”
ဝန်ကြီးချုပ် [[NAMELOCK_002]] သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ မျက်မှန်ကို ထုတ်ပြီး တပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာအထိ သေချာစွာ ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို မေးလိုက်သည်။
“ဒါက အစိုးရ လက်ရှိ လုပ်ဆောင်နေတာတွေနဲ့ ဘာကွာခြားလို့လဲ?”
“အစိုးရ လုပ်နေတာနဲ့ အတူတူပဲလို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။”
“ဘာများလဲ?”
ကျွန်တော် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အစိုးရ မလုပ်နိုင်တဲ့အရာကို ကျွန်တော် လုပ်နိုင်လို့ပါ။”
“……”