ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး သည် နက်နဲစွာ တွေးတောနေပုံရသည်။
ခဏအကြာတွင် သူစကားစပြောသည်။
“ဂျင်ဟူး အနေနဲ့ ဆမ်မန်းဂွမ်ကို ဘယ်လိုမျိုး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ပေးချင်တာလဲ။”
“ဆမ်မန်းဂွမ်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းတွေ တုံ့ဆိုင်းနေရတဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်း နှစ်ခုရှိပါတယ်။ ပထမတစ်ခုက အစိုးရရဲ့ မူဝါဒတွေက တစ်သမတ်တည်း မရှိတာဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ စနစ်တကျ မရှိတာပါ။ ဝန်ကြီးချုပ်လည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ်ဆယ်နှစ်ကြာတဲ့အထိ အမှန်တကယ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဂျင်ဟူး တို့ ဂျင်ဟူး ကုမ္ပဏီသာ ဝင်ပါလိုက်ရင် အဲဒီကာလကို လျှော့ချနိုင်မယ်လို့ ပြောချင်တာလား။”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဖြစ်လာဖို့ အချက်အလက်အချို့တော့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။”
“ဘာတွေများလဲ ပြောပြပေးနိုင်မလား။”
ကျွန်တော် ကော်ဖီကို ငုံ့သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ လက်ရှိ ဂွန်ဆန်မြို့၊ ဘူအန်ခရိုင်နဲ့ ဂင်ဂျေးမြို့ဆိုပြီး ခွဲခြားထားတဲ့ ဆမ်မန်းဂွမ်ဒေသကို မြို့တော်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းပေးစေချင်ပါတယ်။”
“ဆိုလိုတာက ဆမ်မန်းဂွမ်ကို သီးခြားအုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခိုင်းတာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
တကယ်တော့ ဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး အရင်ကလည်း စကားစမြည် ပြောဆိုမှုတွေ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ အဲဒီတုန်းက အစီအစဉ်က ဂျွန်ဘွတ်ဒေသရှိ ဂွန်ဆန်မြို့၊ ဂင်ဂျေးမြို့၊ ဘူအန်ခရိုင်တို့နဲ့ ချွန်နမ်ဒေသရှိ ဆောချွန်းခရိုင်တို့ကို ပေါင်းစပ်ပြီး မြို့တော်ကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းကို လုပ်ဆောင်ရမည့် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် မရှိသလို လက်တွေ့လည်း မကျသဖြင့် စကားလုံးအဆင့်သာ ရှိခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။
“အစီအစဉ်အတိုင်းသာ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ဆမ်မန်းဂွမ်ဟာ လူဦးရေ တစ်သန်းလောက်ရှိတဲ့ မြို့တော်ကြီးတစ်ခုနဲ့ ညီမျှသွားမှာပါ။ ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဒေသန္တရအစိုးရအသီးသီးက အပိုင်းပိုင်းခွဲပြီး စီမံခန့်ခွဲနေတာက မထိရောက်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းတွေ မစခင်မှာ အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေတွေကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။”
“အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေတွေကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းတယ်ဆိုတာ ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။”
ဒေသန္တရအစိုးရတွေက သူတို့ရဲ့ နယ်မြေတွေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ယူဆကြမှာဖြစ်လို့ ဆန့်ကျင်ကြပါလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဆမ်မန်းဂွမ်ရဲ့ လူဦးရေ တိုးတက်လာပါက ရွေးကောက်ပွဲ မဲဆန္ဒနယ်မြေတွေကိုလည်း ပြန်လည်သတ်မှတ်ရပါလိမ့်မည်။ ဒါဟာ နိုင်ငံရေးလောကမှာ အလွန်ထိလွယ်ရှလွယ်တဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
“အဲဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးဖို့က အစိုးရရဲ့ တာဝန်ပဲ မဟုတ်လား။ ကံကောင်းတာက ဆမ်မန်းဂွမ်က ဟိုနမ်ဒေသမှာ ရှိနေတာပဲလေ။”
ဆမ်မန်းဂွမ်သည် ဟိုနမ်ဒေသတွင် တည်ရှိသည်။ ဟိုနမ်ဒေသသည် နယူးပေါလစ်တစ်ပါတီ၏ အမာခံနယ်မြေဖြစ်ပြီး ထိုဒေသရှိ ဒေသန္တရအစိုးရအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များနှင့် ကောင်စီဝင်အများစုမှာ ထိုပါတီဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။
“ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသတွေကို အများကြီး အကျိုးပြုပါလိမ့်မယ်။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ စတင်လာတဲ့အခါ ဒေသတွင်းက အသေးစားနဲ့ အလတ်စား ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတွေနဲ့ အလုပ်သမားတွေက ကြိုဆိုကြမှာပါ။”
လက်ရှိအချိန်မှာ ဖုန်ထူနေတဲ့ လွင်ပြင်လောက်သာရှိတဲ့ မြေနေရာကို လူပေါင်းရာချီရှိတဲ့ နည်းပညာမြင့်မြို့တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မှာပါ။ ပတ်ဝန်းကျင်က ဒေသန္တရအစိုးရတွေက အများဆုံး အကျိုးခံစားရမှာဖြစ်လို့ သူတို့ကို စည်းရုံးနိုင်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပါတယ်။
“ဒုတိယအချက်က ဘာလဲ။”
“ဒုတိယအနေနဲ့ ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းမှာ ဂျင်ဟူး ကုမ္ပဏီကို ဦးဆောင်ခွင့်ပေးစေချင်ပါတယ်။”
ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ပုဂ္ဂလိကကုမ္ပဏီတစ်ခုဆီ လွှဲပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာလား။”
“အဲဒီလိုဖြစ်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။”
ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းသည် ယခုအချိန်အထိ နိုင်ငံတော်စီမံကိန်းအဖြစ်သာ လုပ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ပုဂ္ဂလိကကုမ္ပဏီတစ်ခုက ၎င်းကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့မှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ အတိုက်အခံပါတီနဲ့ ပြည်သူလူထုက ကန့်ကွက်ကြမှာဖြစ်ပြီး အခွင့်ထူးခံမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စွပ်စွဲချက်တွေ ထွက်လာမှာ သေချာသည်။
“ပြီးတော့ ဂျင်ဟူး ကုမ္ပဏီက ကိုရီးယားကုမ္ပဏီမှ မဟုတ်တာ။”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အဆိုပြုချင်တာက မူလစီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း အများပြည်သူဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းအဖြစ် ဆက်လုပ်သွားပြီး ဂျင်ဟူး ကုမ္ပဏီက ပါဝင်ဆောင်ရွက်ဖို့ပါ။”
“ဘယ်လိုပုံစံမျိုးနဲ့လဲ။”
“ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် သီးသန့်အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကော်ပိုရေးရှင်းတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်လို့ ကြားမိပါတယ်။”
ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းတွေ တုံ့ဆိုင်းနေတယ်ဆိုတာကို အစိုးရလည်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် စီမံကိန်းကို အရှိန်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ရွေးချယ်စရာအချို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံတော်မှ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း၊ လက်ရှိရှိပြီးသား အခြားအများပြည်သူဆိုင်ရာ ကော်ပိုရေးရှင်းများကို တာဝန်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် ဆမ်မန်းဂွမ်အတွက် သီးသန့်အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကော်ပိုရေးရှင်းအသစ်တစ်ခု တည်ထောင်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်မှ တိုက်ရိုက်ပါဝင်မှုက သိသာထင်ရှားတဲ့ ရလဒ်မထွက်ခဲ့သလို ကိုရီးယားမြေယာနှင့် အိမ်ရာကော်ပိုရေးရှင်း သို့မဟုတ် ကိုရီးယားကျေးလက်ဒေသဖွံ့ဖြိုးရေးကော်ပိုရေးရှင်းတို့လို အဖွဲ့အစည်းတွေကို တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းကလည်း သူတို့ရဲ့ လက်ရှိလုပ်ငန်းတာဝန်တွေကြောင့် ဆမ်မန်းဂွမ်အတွက် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်သည့်အတွက် ပြဿနာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သီးသန့်ကော်ပိုရေးရှင်းတစ်ခု တည်ထောင်ခြင်းက အလက်တွေ့အကျဆုံး ရွေးချယ်စရာအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အစီအစဉ်မှာ ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးရေးကော်ပိုရေးရှင်းကို တည်ထောင်ပြီး မြေယာပြန်လည်ရယူခြင်း၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ဆွဲဆောင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်လုပ်ငန်းများကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းတို့ဖြင့် လုပ်ငန်းစဉ်များကို အရှိန်အဟုန်မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်သည်။
“ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးရေးကော်ပိုရေးရှင်းကို တည်ထောင်ပေးပါ။ ပြီးရင် ဂျင်ဟူး ကုမ္ပဏီကို အဲဒီကော်ပိုရေးရှင်းရဲ့ ၄၉ ရာခိုင်နှုန်း ရှယ်ယာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးစေချင်ပါတယ်။”
အများပြည်သူဆိုင်ရာ ကော်ပိုရေးရှင်းဆိုသည်မှာ အစိုးရရန်ပုံငွေဖြင့် တည်ထောင်သော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အစိုးရက ရှယ်ယာအများစုကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ကော်ပိုရေးရှင်းက လူမှုအခြေခံအဆောက်အအုံများ ဖွံ့ဖြိုးရေးကဲ့သို့သော အများပြည်သူဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ပုဂ္ဂလိကကုမ္ပဏီများနှင့် ဆင်တူပြီး စျေးကွက်အတွင်း အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ကိုရီးယားလျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးကော်ပိုရေးရှင်း (KEPCO) သည် ၎င်း၏ အကောင်းဆုံးဥပမာဖြစ်သည်။
“ကော်ပိုရေးရှင်းအသစ်တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့အတွက် ဥပဒေပြင်ဆင်ခြင်း၊ ဝန်ထမ်းခေါ်ယူခြင်းစတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေအတွက် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်လောက် အချိန်ယူရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီကြားကာလမှာ ဂျင်ဟူး ကုမ္ပဏီက စတင်လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် လုပ်ငန်းတိုးတက်မှုက ပိုမြန်ဆန်လာမှာပါ။”
“တတိယအချက်ကရော ဘာလဲ။”
“ကျွန်တော် မြေယာအချို့ကို ဝယ်ယူချင်ပါတယ်။”
ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းတွေ မစခင်မှာ အချက်အချာကျတဲ့ မြေနေရာတွေကို အရင်သိမ်းပိုက်ထားချင်တာလား။”
ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်း မစခင်မှာ မြေကို စျေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်ယူပြီး တန်ဖိုးတက်လာအောင် လုပ်ခြင်းသည် ကုမ္ပဏီများ၏ အသုံးများသော နည်းဗျူဟာဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက မြေနေရာတွေ အများကြီး မဟုတ်ဘူးလား။”
ဆမ်မန်းဂွမ်၏ စုစုပေါင်းဧရိယာမှာ ရေကန်အပါအဝင် စတုရန်းကီလိုမီတာ ၄၀၀ ရှိသည်။ လှောင်ပြောင်စရာကောင်းသည်မှာ နေရာကျယ်လွန်းခြင်းကပင် ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းတွေ အဆက်မပြတ် နောက်ကျနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဒီလောက်ဧရာမကျယ်ဝန်းတဲ့ နေရာကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လိုအပ်မလဲ။
“မြေနေရာတွေကို ရောင်းချဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် ဘယ်ကုမ္ပဏီကမှ ဝယ်မယ့်သူမရှိဘူးဆိုတာ ပြဿနာဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။”
ဟုတ်ပါတယ်၊ မြေရောင်းရုံသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အဆောက်အအုံနဲ့ စက်ရုံတွေ ဆောက်လုပ်ခြင်း၊ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ခြင်းနဲ့ အလုပ်အကိုင် ဖန်တီးပေးခြင်းစတဲ့ အခြေအနေအမျိုးမျိုးကို တွဲဖက်သတ်မှတ်ထားရသည်။ ဒါတောင်မှ မြေစျေးက အလွန်သက်သာနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က အရေးမကြီးသလိုလိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက အန္တရာယ်များတဲ့ စွန့်စားမှုတစ်ခုမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာပါ။ အောင်မြင်သွားရင်တော့ အကျိုးအမြတ်ကို ပြန်ရမှာက သဘာဝပါပဲ။ ဒါကို စတော့အော့ဖ်ရှင်း (Stock Option) တစ်မျိုးလို့ သဘောထားလို့ရပါတယ်။”
စတော့အော့ဖ်ရှင်းဆိုသည်မှာ ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းတွေကို လစာအပြင် ရှယ်ယာများကိုပါ ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီကြီးထွားလာပါက ရှယ်ယာတန်ဖိုး တက်လာပြီး အကျိုးအမြတ် အများအပြား ရရှိသည်။ အကယ်၍ ကုမ္ပဏီ ကျဆုံးသွားပါက ရှယ်ယာတန်ဖိုး မရှိတော့သဖြင့် ၎င်းသည် ဝန်ထမ်းများကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်စေရန် တွန်းအားပေးမှုတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။
“ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်း အောင်မြင်သွားရင် မြေတန်ဖိုးက လက်ရှိထက် ရာဆ၊ ထောင်ဆမက တက်လာပါလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မအောင်မြင်ရင်တော့ ဖုန်ထူတဲ့ လွင်ပြင်အတိုင်းပဲ ကျန်နေမှာပါ။ အောင်မြင်မှသာ အကျိုးအမြတ်ကို ရနိုင်မှာဖြစ်လို့ ဒါကပဲ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ဖို့အတွက် ခိုင်မာတဲ့ တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်လား။”
ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး သည် ကျွန်တော့်စကားကို မငြင်းနိုင်တော့ပေ။
“ဒီအချက်တွေကို သဘောတူညီမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဆမ်မန်းဂွမ်ကို ကိုရီးယားရဲ့ အကြီးဆုံး နည်းပညာမြင့် စက်မှုမြို့တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပါမယ်။”
၎င်းသည် ကိုရီးယားစီးပွားရေး ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေရှင်းပေးနိုင်ရုံသာမက အစိုးရအဖွဲ့ရဲ့ ထောက်ခံမှုနှုန်းကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မည်။ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် ငြင်းပယ်စရာအကြောင်း မရှိပါ။
ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး သည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဂျင်ဟူး က ဘာကြောင့် ဆမ်မန်းဂွမ်ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ချင်နေတာလဲ။”
အမှန်တော့ ဒါက အနာဂတ်ကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရလို့ ဆိုတာ သိသာပေမဲ့...
“အမြတ်ရမှာမို့လို့ပေါ့ဗျာ။”
ကုမ္ပဏီတစ်ခုက အမြတ်ရမယ့်အလုပ်ကို လုပ်ချင်တာ ဘာဆန်းသလဲ။ ဒီထက်ပိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် ဘာလိုသေးလို့လဲ။
“ဒီဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်း အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ရဲ့လား။”
“ကျွန်တော်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ယောက်ပါ။”
ဒီစကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် လုံလောက်တဲ့ အဖြေဖြစ်သင့်သည်။ အရင်းအနှီးရှင်ဆိုတာ ရှုံးလိမ့်မယ်လို့ ထင်တဲ့နေရာမှာ ဘယ်တော့မှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလေ့မရှိကြဘူး မဟုတ်လား။
ဝန်ကြီးချုပ် ကန်ဂျင်ဟူး က မျက်နှာကို တည်ထားလျက် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ငြိမ့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ကျွန်တော် သေချာပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်ပါ့မယ်။”
***
ဂျင်ဟူး သည် ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးရေးနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အေဂျင်စီ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဆွဲဆောင်ရေးနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးဌာနမှ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။
သူ့တာဝန်မှာ ဆမ်မန်းဂွမ်သို့ ကုမ္ပဏီများ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ဆွဲဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။ သူသည် KTX ရထားဖြင့် တစ်နိုင်ငံလုံးကို လှည့်ပတ်ကာ ကုမ္ပဏီအသီးသီးမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မန်နေဂျာများနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဆမ်မန်းဂွမ်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် တိုက်တွန်းစည်းရုံးနေရသူဖြစ်သည်။
အလှကုန်ကုန်ကြမ်းများ ထုတ်လုပ်သည့် အလတ်စားလုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သော CJH ကုမ္ပဏီသည် စက်ရုံနှင့် သုတေသနဌာနတစ်ခု တည်ထောင်ရန် စဉ်းစားနေသည်။
၎င်းတို့၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မန်နေဂျာနှင့် တွေ့ဆုံစဉ်တွင် ဂျင်ဟူး က ဆမ်မန်းဂွမ်၏ အားသာချက်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှင်းပြနေသည်။
အစိုးရက ဆမ်မန်းဂွမ်ကို အထူးစီးပွားရေးဇုန်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးထားပြီး လုပ်ငန်းများ လာရောက်လုပ်ကိုင်ရန် တက်တက်ကြွကြွ အားပေးနေသည်။ ကမ်းလှမ်းထားသော မက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် ဆန်းသစ်လှသည်။
ကုမ္ပဏီများအနေဖြင့် မြို့ကြီးများမှ စက်ရုံ သို့မဟုတ် ရုံးချုပ်များကို ရွှေ့ပြောင်းလာပါက ကော်ပိုရိတ်အခွန်ကို ငါးနှစ်အထိ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးထားသည်။ လူဦးရေထူထပ်သော ဆိုးလ်မြို့တော်ဧရိယာမှ စက်ရုံများကို ရွှေ့ပြောင်းခြင်း သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ထားသော ပမာဏထက် ပိုမိုရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းများအတွက် ကော်ပိုရိတ်နှင့် ဝင်ငွေခွန် လျှော့ပေါ့ပေးသည်။ ဒေသန္တရအခွန် လျှော့ပေါ့ခြင်း၊ အထွေထွေအခွန် ကင်းလွတ်ခွင့်များ၊ စားသုံးမှုခွန်နှင့် တန်ဖိုးမြှင့်အခွန်များ ကင်းလွတ်ခွင့်နှင့် အကောက်ခွန် ကင်းလွတ်ခွင့်များလည်း ရှိသေးသည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ထောက်ပံ့ကြေးများအပြင် လိုအပ်သော စာရွက်စာတမ်းလုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးအတွက် ဝမ်းစတော့ပ် (One-stop) ဝန်ဆောင်မှုကိုလည်း ပေးအပ်ထားသည်။
“ကျွန်တော်တို့က အဆောက်အအုံတွေနဲ့ စက်ရုံတွေအတွက် မြေနေရာတွေကို မယုံနိုင်လောက်အောင် သက်သာတဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ ပေးနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားသိတဲ့အတိုင်းပဲ ဒါက တကယ့်ဖွံ့ဖြိုးရေးစရိတ်ထက်တောင် နည်းနေပါသေးတယ်။”
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မန်နေဂျာက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီဈေးနဲ့ဆိုရင်တော့ အလကားပေးတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။”
“မြေယာဝယ်ယူခွန်ကိုလည်း လျှော့ပေါ့ပေးမှာဖြစ်ပြီး ဝယ်ယူတဲ့ဈေးနှုန်းကိုလည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ အရစ်ကျ ပေးသွင်းနိုင်ပါတယ်။”
ဆိုးလ်မြို့တော်ဧရိယာတွင် စက်ရုံဆောက်သည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤစည်းကမ်းချက်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။
“ကျွန်တော်တို့ သေချာပြန်သုံးသပ်ကြည့်ပါ့မယ်။”
“ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ဗျာ၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို မျှော်လင့်နေတာပါ။”
CJH ကုမ္ပဏီရုံးချုပ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် ဆမ်မန်းဂွမ်တွင် စိတ်ဝင်စားမှုပြထားသော အခြားကုမ္ပဏီများကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
“ဒယ်ဂျွန်လား။ ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။ ကျွန်တော် လာခဲ့ပါ့မယ်။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားရင် ညနေ ၄ နာရီလောက် ရောက်နိုင်ပါတယ်။ အခုပဲ ထွက်လာခဲ့ပါ့မယ်။”
နောက်ထပ် ချိန်းဆိုမှုတစ်ခု ရသွားပြန်ပြီး သူသည် KTX ရထားပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် တက်လိုက်ပြန်သည်။
ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်။
သူသည် CJH ကုမ္ပဏီမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မန်နေဂျာထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိသည်။
“မင်္ဂလာပါ မန်နေဂျာခင်ဗျာ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတဲ့နေ့လေ။ ကျွန်တော် နောက်ပိုင်းကျရင် ဆိုးလ်ကို လာခဲ့ပါ့မယ်။”
ဖုန်းတစ်ဖက်မှ မန်နေဂျာ၏ အသံမှာ တောင်းပန်သည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
“[တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်တို့ တွေ့ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ အမှုဆောင်ဘုတ်အဖွဲ့က စက်ရုံကို ဆိုးလ်မြို့တော်ဧရိယာမှာပဲ တည်ဆောက်ဖို့ ခေတ္တဆုံးဖြတ်လိုက်လို့ပါ။ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။]”
ဂျင်ဟူး သည် အားတက်သရော အသံဖြင့် အတင်းဖြေလိုက်သည်။
“မဟုတ်တာဗျာ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားလည်း အများကြီး ကြိုးစားပေးခဲ့တာ သိပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ မဖြစ်မြောက်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ အဆင်ပြေတဲ့အခါ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။”
“[နားလည်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။]”
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှိုက်လိုက်သည်။
သူ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့သော ကုမ္ပဏီတစ်ရာတွင် တစ်ခုလောက်ပင် စာချုပ်ချုပ်ဖြစ်ဖို့ ခဲယဉ်းလှသည်။ လက်မှတ်ထိုးခါနီးမှ ပျက်သွားခဲ့သည်မှာလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သလို ဒုတိယအကြိမ်လည်း မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဒီနေ့တော့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သူ အထူးပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလို ခံစားရသည်။
သူသည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့်အတူ နေ့လယ်စာစားရန် ဝန်ထမ်းစားသောက်ခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ပတ်လုံး လုံးဝကို အဆင်မပြေဘူး။”
“ငါတို့က ဒီလောက်လုပ်နေတာတောင် လစာယူဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား။”
“အာ! CJH ကုမ္ပဏီက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”
ဂျင်ဟူး က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ပျက်သွားပြီ။”
“ဖြစ်မယ်လို့ ထင်သားပဲ။ သူတို့က အစကတည်းက စမ်းသပ်ကြည့်နေတာပဲ။ ပြောရဦးမယ်၊ CJH ကုမ္ပဏီ၊ AGK ကုမ္ပဏီ၊ PL ကုမ္ပဏီ... ဘာလို့ ဒီကုမ္ပဏီအမည်တွေက အကုန်လုံး ဆင်တူနေရတာလဲ။”
OTK ကုမ္ပဏီ နာမည်ကြီးလာပြီးနောက်တွင် ကိုရီးယား၌ အင်္ဂလိပ်စာလုံးအတိုကောက်များ နောက်တွင် 'Company' ဟု ထည့်သွင်းကာ ကုမ္ပဏီအမည်ပေးခြင်းမှာ ခေတ်စားလာသည်။ အချို့လုပ်ငန်းများမှာ အမည်ပါ ပြောင်းလဲလာကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် CJH ကုမ္ပဏီသည် မူလက 'Cham Joheun Hwajangpum' (အလွန်ကောင်းမွန်သော အလှကုန်) ဖြစ်သည်။
“အခြေခံအဆောက်အအုံ ဘတ်ဂျက်တွေကို ဖြတ်တောက်ထားပြီးမှ ကုမ္ပဏီတွေကို ဒီကို ပြောင်းလာဖို့ ပြောနေတာက ရယ်စရာကောင်းနေတယ်။”
“သာမန်အချိန်အတိုင်းသာ တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းတွေ ဆက်လုပ်ခဲ့ရင် အခုဆို ကုမ္ပဏီရာနဲ့ချီပြီး ရောက်နေလောက်ပြီ။”
ဆမ်မန်းဂွမ်တွင် လိုအပ်သော အခြေခံအဆောက်အအုံများ မရှိသေးသည့်အတွက် ကုမ္ပဏီများက ပြောင်းရွှေ့လာရန် ဝန်လေးနေကြသည်။ သို့သော် အခြေခံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ရန်မှာ ငွေကုန်ကြေးကျ များသည်။ ထိုနှစ်အတွက် အစိုးရ၏ ဘတ်ဂျက်ခွဲဝေမှုမှာ လိုအပ်သည့်ပမာဏ၏ တစ်ဝက်ပင် မရှိပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် လေဆိပ်၊ ဆိပ်ကမ်းနှင့် မီးရထားလမ်းတို့ မပြောနှင့်၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်များပင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။
အစိုးရ၏ ရပ်တည်ချက်ကိုလည်း နားလည်ပေး၍ ရပါသည်။ ငွေဘယ်လောက်ပင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပါစေ၊ ကုမ္ပဏီများက လာရောက်ရန် စိတ်မဝင်စားကြပေ။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ဝန်လေးနေသဖြင့် အစီအစဉ်အားလုံးမှာ ရပ်တန့်နေသည်။ ထိုငွေများကို လူထုထောက်ခံမှု ရရှိစေရန်အတွက် လူမှုဖူလုံရေး သို့မဟုတ် အလုပ်အကိုင် အထောက်အပံ့ပေးခြင်းကဲ့သို့သော လူကြိုက်များသည့် လုပ်ဆောင်ချက်များတွင် သုံးစွဲခြင်းက နိုင်ငံရေးအရ ပိုမိုအကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။
“ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့ CEO ကတော့ ကန်ဂျင်ဟူး လိုမျိုးလူက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မလုပ်မချင်း ဆမ်မန်းဂွမ်က ရုန်းကန်နေရဦးမှာပဲလို့ ပြောသွားတယ်။”
“ဟားဟား! ကန်ဂျင်ဟူး က ဒီလို မြေကွက်လပ်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရလောက်အောင် ရူးမိုက်နေမှာလား။”
“ဟဲဟဲ၊ ဟုတ်တယ်။ သူ့ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတဲ့ နိုင်ငံတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ။”
ဤသည်မှာ ဝန်ထမ်းများကြားတွင် ပြောလေ့ရှိသော နောက်ပြောင်စကားပင်ဖြစ်သည်။ ဆမ်မန်းဂွမ်ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ကန်ဂျင်ဟူး ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်လာရန်သာ ဖြစ်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဂျင်ဟူး က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
'မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလေ' ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ ကန်ဂျင်ဟူး သည် ကမ္ဘာကျော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့အဆင့်တွင် လုပ်ကိုင်နေသူတစ်ယောက်က ဆမ်မန်းဂွမ်ကို ဘာကြောင့် စိတ်ဝင်စားရမှာလဲ။
အမှန်စင်စစ် သူသည် ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးရေးနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အေဂျင်စီတွင် မလုပ်ကိုင်မီက ဆမ်မန်းဂွမ်အကြောင်းကို သိပ်မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် ကုမ္ပဏီများဆီ လှည့်ပတ်သွားလာပြီး မနားမနေ ကြော်ငြာပေးခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူသည် မသိလိုက်ဘဲ ထိုနေရာကို ချစ်ခင်လာခဲ့မိသည်။
စားသောက်ခန်းရှိ တီဗွီတွင် ဆမ်မန်းဂွမ်၏ ကြော်ငြာဗီဒီယိုတစ်ခု ပြသနေသည်။
ဗီဒီယိုထဲမှ ဆမ်မန်းဂွမ်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးထွက်နေသော အဆောက်အအုံကြီးများ၊ လူလုပ်ကျွန်းများ၊ အပန်းဖြေဥယျာဉ်များ၊ စိမ်းလန်းသော ပန်းခြံများနှင့် ရေကန်များ လှပစွာ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ရှုခင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူသည် မသိစိတ်ကပင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ “ကျွန်တော် မသေခင်မှာ တကယ်ပဲ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်လာတာကို မြင်ချင်လိုက်တာ။”
ရုတ်တရက် တီဗွီမျက်နှာပြင် ပြောင်းသွားပြီး သတင်းထုတ်လွှင့်မှု စတင်လာသည်။ ထောင့်တွင် "သတင်းထူး" ဟူသော စာတန်းပေါ်လာပြီး သမ္မတ ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်း စားလက်စကို ရပ်လိုက်ပြီး တီဗွီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
စီးပွားရေးမူဝါဒ အစည်းအဝေးတွင် သမ္မတ ကန်ဂျင်ဟူး ၏ ကြေညာချက်ကို ထုတ်လွှင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“မြို့တော်ဧရိယာ၏ အိမ်ခြံမြေစျေးနှုန်းများကို တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် နိုင်ငံတော်၏ မျှတသော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် အစိုးရအနေဖြင့် ဆမ်မန်းဂွမ်မြို့သစ် ဖွံ့ဖြိုးရေးလုပ်ငန်းများကို အပြည့်အဝ စတင်ဆောင်ရွက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးရေးကော်ပိုရေးရှင်းကို တည်ထောင်ပြီး OTK ကုမ္ပဏီနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။”
ထိုကြေညာချက်အပြီးတွင် OTK ကုမ္ပဏီကလည်း ထုတ်ပြန်ချက်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။
“OTK ကုမ္ပဏီအနေနဲ့ အစိုးရနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဆမ်မန်းဂွမ်မြို့သစ် တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို ရှေ့ဆောင်လမ်းပြသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ ဆမ်မန်းဂွမ်မြို့ဟာ ငွေကြေး၊ လျှပ်စစ်ကား၊ အဆင့်မြင့်စက်မှုလုပ်ငန်း၊ အာကာသနည်းပညာ၊ ဇီဝနည်းပညာ၊ သုတေသနဌာနများ၊ အပန်းဖြေစခန်းများနှင့် ပန်းခြံများအားလုံး ပေါင်းစပ်ထားသည့် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ နည်းပညာမြင့်မြို့တော်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။”
အားလုံးက မယုံနိုင်စရာအဖြစ် ကြည့်နေကြသည်။
'ဒါ တကယ်ပဲလား။ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။'
ထိုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲသို့ ဖုန်းမြည်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
သတင်းကို ငေးမောကြည့်နေခဲ့သော ပတ်ဂျောင်ဆူးသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းမြည်နေမှန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ အလျင်အမြန် ဖုန်းထုတ်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။
ဖုန်းဆက်သူမှာ တခြားသူမဟုတ်၊ CJH ကုမ္ပဏီမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မန်နေဂျာပင် ဖြစ်သည်။
“မင်္ဂလာပါ မန်နေဂျာခင်ဗျာ။ ဘယ်လိုကိစ္စများ...”
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် မန်နေဂျာက အရေးတကြီး ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“[ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း တွေ့လို့ရမလားခင်ဗျာ။]”
“အခု... အခုချက်ချင်းလားခင်ဗျာ။”
“[ခင်ဗျား ဆိုးလ်ကို လာနိုင်မလား... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်ပဲ ဆမ်မန်းဂွမ် အေဂျင်စီကို ချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်။ အဲ့ဒီ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အဆိုပြုချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြန်ပြီး ဆွေးနွေးချင်လို့ပါ။]”
“ဗျာ? ရုတ်တရက်ကြီးလား။”
ဒါက အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် ဖုန်းများ တရစပ် မြည်လာတော့သည်။ သူ့နှင့်အတူ နေ့လယ်စာစားနေသူများသာမက အခြား ဝန်ထမ်းများပါ ဖုန်းကိုင်နေကြရသည်။
အားလုံး စားလက်စကို ထားခဲ့ပြီး ဖုန်းဖြေရန် အလောတကြီး ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
“စာချုပ်ကို အခုချက်ချင်း ပို့လိုက်ရမလား။ ဟုတ်ကဲ့။”
“အရင်က ကျွန်တော်တို့ တင်ပြထားတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေအတိုင်းလား။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အခုထိ အကျုံးဝင်ပါတယ်။”
“ခင်ဗျား အခု လာနေပြီလား။ အာ! ခဏလေး၊ နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာလို့။ ခဏနေ ပြန်ခေါ်လိုက်မယ်။”
“ဘာပြောတယ်? ဆမ်မန်းဂွမ်မှာ စက်ရုံကို ချက်ချင်း ဆောက်ချင်တာလား။”