ကျွန်တော်၊ အယ်လီနဲ့ တက်ဂယူ တို့ဟာ ဟျွန်းဂျူ-မမ တို့အိမ်ကို သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြတယ်။ အမေရိကက ပြန်ရောက်ကတည်းက အလုပ်တွေများနေခဲ့တာမို့ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ညစာစားပွဲလေးတစ်ခု လုပ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်တာပါ။
"လာကြလေ။"
မမနဲ့ ဟင်နရီတို့က ကျွန်တော်တို့ကို နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုကြပါတယ်။
တက်ဂယူ က သူ စတိုးဆိုင်မှာ ဝယ်လာတဲ့ BMW အရုပ်ကားတစ်စီးကို ထုတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
"မမအတွက် လက်ဆောင်ယူလာတယ်ဗျ။"
ဒါက တကယ့်ကားအစစ်မဟုတ်ဘဲ ကလေးစီး အရုပ်ကားလေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘက်ထရီပါသလို စတီယာရင်နဲ့ အရှိန်တင်တဲ့ ကလပ်အထိပါတာမို့ နင်းလိုက်ရင် တကယ်ကို ရွေ့လျားနိုင်ပါတယ်။
အဲဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ကလေးအရုပ်တစ်ခုအတွက်တော့ ဈေးက မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို ကြီးပါတယ်။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က စီးခဲ့တဲ့ကားတွေဆိုရင် ခြေထောက်နဲ့တွန်းပြီး စီးခဲ့ရတာမျိုးပဲလေ။
ဟျွန်းဂျူ-မမ က လက်ဆောင်ကို လက်ခံရယူရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ကျေးဇူးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အိုဂွန်းစီးဖို့တော့ အချိန်အတော်ကြာဦးမှာပါ။"
"ကလေးတွေက မြန်မြန်ကြီးလာတာပဲ မဟုတ်လား။ ကြိုပြင်ဆင်ထားတာပေါ့။"
ကျွန်တော်လည်း ဝိုင်ပုလင်းကို မြှောက်ပြလိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်တော်လည်း ဝိုင်ယူလာတယ်။"
ဟျွန်းဂျူ-မမ က ကျွန်တော်တို့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်ပါတယ်။
"ဒီနေ့က အထူးအဆန်းနေ့လည်း မဟုတ်ဘဲ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေကြတာလဲ။"
"ဒီအတိုင်းပါပဲ။"
"ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့ တူလေးအပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါဗျာ။"
ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထဲကို ဝင်သွားကြပါတယ်။ အိုဂွန်းကတော့ သူ့ထိန်းကျောင်းသူနဲ့အတူ ကစားနေပါတယ်။ သူက တကယ့်ကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကြီးထွားလာတာပါ။ အခုဆိုရင် တွားသွားတာလည်း ကျွမ်းကျင်နေပြီ၊ စကားသံတွေကိုလည်း လိုက်တုနေပြီလေ။
အယ်လီက အိုဂွန်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မြှောက်ချီလိုက်ပါတယ်။
"ဖူး! ဒေါ်လေးရောက်ပြီ။ ကျွန်မတို့ အိုဂွန်းလေးကတော့ အများကြီး ကြီးလာလိုက်တာ။"
"ဟီးဟီး!"
ကလေးတွေက ချောမောလှပသူတွေကို တစ်ချက်ကြည့်တာနဲ့ သိတတ်ကြပါတယ်။
အယ်လီရဲ့ ပွေ့ဖက်မှုထဲမှာ အိုဂွန်းလေးက တောက်ပစွာ ပြုံးပြနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တက်ဂယူ က ချီလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူက ရုတ်တရက် အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုပါတော့တယ်။
"ဝါး!"
"ဟင်! ဦးလေးပါ၊ ဦးလေးပါ။ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ရသေးဘူးနော် မမ။"
ကလေးရှိတဲ့အိမ်ဆိုတော့ ကလေးကပဲ အာရုံစိုက်မှုရဲ့ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာတာပေါ့။ အားလုံး အိုဂွန်းနဲ့ ကစားနေကြချိန်မှာ ကျွန်တော်က ဟင်နရီနဲ့ သီးသန့်စကားပြောဖြစ်ပါတယ်။
"အိမ်ထောင်သည်ဘဝက ဘယ်လိုလဲ။"
"ရိုးရိုးသားသား ပြောရမလား။"
"ပြောလေ။"
လက်မထပ်ခင် ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ကြပါစေ၊ လက်တွေ့ဘဝကတော့ ခက်ခဲမှာပဲ မဟုတ်လား။
ဟင်နရီက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောပါတယ်။
"ဒီလောက်တောင် ပျော်ရွှင်နေရတာ အဆင်ရောပြေပါ့မလားလို့တောင် တွေးမိတယ်။"
"တကယ်လား။"
ဒါက တခြားလူတွေ ပြောတဲ့စကားနဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွဲပြားနေတယ်။
"မမရဲ့ စရိုက်က မလွယ်လှဘူးမလား။"
"ဟျွန်းဂျူရဲ့ စရိုက်မှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သူက အလုပ်ခွင်မှာဆိုရင် ထက်မြက်ပေမဲ့ အိမ်မှာဆိုရင်တော့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး ကြင်နာတတ်သူပါ။"
သူက မမကို အခုဆိုရင် အင်္ဂလိပ်နာမည်နဲ့ မခေါ်တော့ဘဲ ကိုရီးယားနာမည်နဲ့ ခေါ်နေတာက သဘာဝကျနေသလိုပါပဲ။ သူက မမကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးနေပုံပါပဲ။
ဟင်နရီ ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်တော့ ကျွန်တော်လည်း တစ်နည်းနည်းနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုချင်စိတ် ပေါက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ညစာကို အတူတူ စားကြပါတယ်။
အလုပ်စလုပ်တဲ့အခါ သိလာကြမှာပဲမို့ မမကို ကြိုတင်ပြောပြပြီး အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ စိတ်ကူးထားပါတယ်။
ညစာစားနေရင်း စကားစဖို့ အချိန်ကောင်းကို ရှာနေပေမဲ့ မမက တက်ဂယူ ကို အရင် စပြောပါတယ်။
"မင်း ပြောစရာရှိတယ်မလား။"
"ဟင်?"
"မင်းက ခုနကတည်းက ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ ဖြစ်နေတာလေ။ ပြောစရာရှိတယ်မလား။"
တက်ဂယူ က တာဝန်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ချက်ချင်း လွှဲပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဂျင်ဟူးက ရှင်းပြလိမ့်မယ်။"
ကျွန်တော် စီစဉ်ထားတဲ့ အကြောင်းအရာကို ထုတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"တကယ်တော့…"
ကျွန်တော် ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အစီအစဉ်ကို ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ ဟျွန်းဂျူ-မမ နဲ့ ဟင်နရီတို့က အလေးအနက် နားထောင်နေကြပါတယ်။
ဟျွန်းဂျူ-မမ က အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားတွေးတောနေပုံပါပဲ။
ဘေးက တက်ဂယူ ကတော့ အပိုသဘောနဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြနေပါတယ်။
"ကျွန်တော် သိပါတယ် မမရယ်။ ရုတ်တရက် မြို့သစ်တည်ဆောက်မယ်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ နားရှုပ်စရာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"
ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အဖြေတစ်ခု ထွက်လာပါတယ်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ စီမံကိန်းတစ်ခုပါ။ ဆမ်မန်းဂွမ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအကြောင်းကို ငါလည်း အတော်လေး သိထားပါတယ်။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကိုရီးယားကို ဝင်ရောက်ဖို့ စဉ်းစားနေတုန်းက ဆမ်မန်းဂွမ် နိုင်ငံတကာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေးနေရာကို ဖွံ့ဖြိုးပြီးရင် ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ကမ်းလှမ်းချက် ရခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့က မြေနေရာနဲ့ အခွန်ဆိုင်ရာ အကျိုးခံစားခွင့် အမျိုးမျိုးကို ကမ်းလှမ်းခဲ့တာလေ။"
ဟင်နရီကလည်း စကားတစ်ခွန်း ဖြည့်ပြောပါတယ်။
"သူတို့က နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတွေကို ပစ်မှတ်ထားပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ဆွဲဆောင်ရေး အစည်းအဝေးတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာလေ။ ဒါကြောင့် ကိုရီးယားနဲ့ ဆက်သွယ်မှုရှိတဲ့ ကုမ္ပဏီတိုင်းက ဆမ်မန်းဂွမ်အကြောင်း သိကြမှာပါ။"
သူတို့စကားတွေကို နားထောင်ကြည့်တော့ ဒါက အတော်လေး ကြီးမားတဲ့ မြေဖို့စီမံကိန်း ဖြစ်တာမို့ နိုင်ငံတကာမှာ အတော်လေး နာမည်ကြီးနေပုံပါပဲ။
ဟျွန်းဂျူ-မမ က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲဒီနေရာကို စိတ်ဝင်စားလာရတာလဲ။"
အကြောင်းကတော့ ကျွန်တော် အနာဂတ်ကို မြင်နေရလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတိုင်း တည့်တည့်တော့ ပြောလို့မရဘူးလေ။
"ကျွန်တော် ဆီလီကွန်ဗယ်လီရဲ့ ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးနေရာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ စိတ်ကူးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလို့ပါ။ အဲဒီလိုမျိုး မြို့တစ်မြို့ကို တည်ဆောက်ကြည့်ရင်ကောဆိုပြီးတော့လေ။"
"ဒါပေါ့ မမရယ်၊ ဆိုးလ်က အရမ်းကျပ်ညပ်နေပြီ မဟုတ်လား။"
ဟျွန်းဂျူ-မမ က ခေါင်းငြိမ့်ပါတယ်။
"ဘယ်နိုင်ငံမှာမဆို လူဦးရေက မြို့ကြီးတွေမှာပဲ စုပြုံနေတတ်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တောင် ဆိုးလ်နဲ့ မြို့တော်ဧရိယာကတော့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။"
အကြောင်းရင်းကတော့ နိုင်ငံရေး၊ စက်မှုလုပ်ငန်း၊ ငွေကြေးနဲ့ ပညာရေး အပါအဝင် အခြေခံအဆောက်အအုံအားလုံးက မြို့တော်ဧရိယာမှာပဲ စုပြုံနေလို့ပါ။
ကျယ်ပြန့်တဲ့ နယ်မြေပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမေရိကနဲ့ တရုတ်ကို ဖယ်ထားလိုက်ရင်တောင် လူဦးရေများတဲ့ နိုင်ငံတွေမှာ မြို့ကြီးတွေကို နှစ်ခု သို့မဟုတ် သုံးခု ခွဲထားလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုရီးယားမှာတော့ လူဦးရေရဲ့ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းက မြို့တော်ဧရိယာမှာပဲ စုပြုံနေတာပါ။
"လက်ရှိမှာ မြို့တော်ဧရိယာက ပြည့်လျှံနေပါပြီ။ ရိုးရှင်းတဲ့ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုတွေကတော့ တစ်မျိုးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဆင့်မြင့် ကုန်ထုတ်လုပ်မှုတွေက ဒေသတွင်းကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ လူတွေတွေ့ဆုံတဲ့အခါ ပေါင်းစပ်မှု (Synergy) ဖြစ်ပေါ်လာသလိုပဲ ကုမ္ပဏီတွေအတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။ ဒါကြောင့်ပဲ ငွေကြေးဆိုင်ရာ ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ အိုင်တီကုမ္ပဏီတွေက တစ်နေရာတည်းမှာ စုနေဖို့ ကြိုးစားကြတာပါ။ ဆိုးလ်ကို အစားထိုးနိုင်တဲ့ မြို့တစ်မြို့သာ ရှိလာမယ်ဆိုရင် ကုမ္ပဏီတွေကလည်း သဘောတူလက်ခံပြီး သွားကြမှာပါ။"
တက်ဂယူ က ပြောပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဟိုတုန်းက သွားကြည့်တုန်းကတော့ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးပဲ ရှိသေးတာဗျ။"
ဟျွန်းဂျူ-မမ က ကော်ဖီကို သောက်လိုက်ပါတယ်။
"အခုတော့ ယုံရခက်နေမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပူဒေါင်ကလည်း အရင်တုန်းက အဲဒီလိုမျိုးပဲလေ။"
ရှန်ဟိုင်းကို ဟွမ်ပူမြစ်ကို အခြေခံပြီး ပူဒေါင်နဲ့ ပူရှီလို့ ခွဲခြားထားပါတယ်။ မြို့စောစောစီးစီး ပေါ်ပေါက်ခဲ့တဲ့ ပူရှီနဲ့ မတူတာက ပူဒေါင်က စပါးခင်းတွေပဲ ရှိတဲ့ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီး ဖြစ်နေတာပါ။
ဒါကို အရင်တုန်းက ဂန်ဘွတ်နဲ့ ဂန်နမ် လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ အခုချိန်မှာတော့ စိတ်ကူးကြည့်လို့ မရတော့ပေမဲ့ ဂန်နမ် က အရင်က လယ်ယာမြေတွေနဲ့ ကျေးလက်ရွာလေးပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ၁၉၆၀ ခုနှစ်တွေကစပြီး အစိုးရက မြို့ပြချဲ့ထွင်ဖို့အတွက် ဂန်နမ် ကို အပြင်းအထန် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ခဲ့တာမို့ အခုတော့ နိုင်ငံမှာ အိမ်ဈေးအကြီးဆုံး ရပ်ကွက် ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။
ဟင်နရီက ရှင်းပြပါတယ်။
"တရုတ်အစိုးရက ပူဒေါင်ကို တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ငွေကြေးဗဟိုချက်ဖြစ်လာအောင် စီစဉ်ခဲ့တာပါ။ အကြောင်းရင်းကတော့ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုအပေါ် အခြေခံတဲ့ တိုးတက်မှုရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို သူတို့ ခံစားမိလာလို့ပါ။"
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပါတယ်။
"ကုန်ထုတ်လုပ်မှု ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ ငွေကြေးဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်ကလည်း တိုးလာတာပေါ့။"
စက်မှုလုပ်ငန်းနဲ့ ငွေကြေးက စီးပွားရေးရဲ့ အတောင်ပံနှစ်ဖက်ပါ။ တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ပျံသန်းလို့ မရနိုင်သလိုပဲ စက်မှုလုပ်ငန်းရဲ့ ပမာဏ ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ ငွေကြေးကလည်း အထောက်အပံ့ ပေးရမှာပါ။
"ဒါပေမဲ့ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီး ဖြစ်နေတဲ့ ပူဒေါင်ကို ဘယ်သူမှ မပြောင်းရွှေ့ချင်ကြဘူး။ တရုတ်က အစိုးရအဖွဲ့တွေကို အဆောက်အအုံတစ်ခုစီ ဆောက်ခိုင်းပြီး နိုင်ငံပိုင်လုပ်ငန်းတွေကို အတင်းအကျပ် ပြောင်းရွှေ့ခိုင်းခဲ့တာပါ။"
ကျေးလက်ဒေသနဲ့ ဘာမှမခြားနားတဲ့ ပူဒေါင်ဟာ အခုဆိုရင် ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးထွက်နေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ ငွေကြေးဗဟိုချက်အဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ပါပြီ။
လက်ရှိမှာ ငွေကြေးဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းပေါင်း ၅၀၀ ကျော်က ပူဒေါင်မှာ တည်ရှိနေပြီး နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီ ၁၅,၀၀၀ ကျော် ဝင်ရောက်လာကာ နိုင်ငံခြားသားဦးရေ သက်သက်တင် ၁၅၀,၀၀၀ ကျော် ရှိနေပါတယ်။ ဒီအရာအားလုံးက နှစ် ၃၀ မပြည့်ခင်မှာပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပါ။
ဗဟိုအစိုးရရဲ့ မူဝါဒအတိုင်း အဆောက်အအုံတွေ ဆောက်လုပ်ပြီး ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရတဲ့ ဒေသန္တရအစိုးရတွေနဲ့ ကုမ္ပဏီတွေကတော့ ကြီးမားတဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေကို ရရှိခဲ့ကြပါတယ်။
ဟျွန်းဂျူ-မမ က ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဂန်နမ် ဒါမှမဟုတ် ပူဒေါင်ထက် ဆမ်မန်းဂွမ်ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့က ပိုပြီး လွယ်ကူပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကထက်စာရင် အခု ဆောက်လုပ်ရေးနည်းပညာတွေက အများကြီး တိုးတက်လာပြီလေ။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်ကတော့ ပုဂ္ဂလိကပိုင် မြေနေရာမျိုး မဟုတ်တဲ့အတွက် မြေသိမ်းဆည်းစရိတ်နဲ့ အချိန်တွေကို သက်သာစေတာက ကြီးမားတဲ့ အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်နေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ PEF ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေမှာ Anchor LP လိုအပ်သလို ဒီကိစ္စမှာလည်း အဓိက အုတ်မြစ်ချပေးမယ့် ကုမ္ပဏီတစ်ခု (Anchor Company) လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။"
သင်္ဘောတစ်စင်းက ကျောက်ချလိုက်သလိုမျိုး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုရဲ့ အုတ်မြစ်ကို ချပေးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်ပေးသူကို Anchor LP လို့ ခေါ်ဆိုကြပါတယ်။
လူတွေက သူတို့သေချာမသိတဲ့အရာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ တွန့်ဆုတ်ကြသလိုမျိုး၊ ဘာမှမရှိတဲ့ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးမှာ အဆောက်အအုံတွေ ဆောက်ဖို့ ပြောလိုက်ရင် ဘယ်သူမဆို တွန့်ဆုတ်နေကြမှာပါပဲ။
ဒါကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က အရင်ဆုံး အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ပြီး အဆောက်အအုံကို စတင်ဆောက်လုပ်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာမှ တခြားသူတွေကလည်း အဲဒီအနားမှာ အဆောက်အအုံတွေ လိုက်လံဆောက်လုပ်လာကြပြီး မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပေါ်လာတာမျိုးပါ။
ဒါက အန္တရာယ်ကင်းတယ်လို့တော့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။
အဆောက်အအုံတစ်ခု ဆောက်လိုက်ပြီးမှ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ လာမဆောက်ဘူးဆိုရင်ရော။ အဲဒီအခါ ကြီးမားတဲ့ ငွေကြေးဆုံးရှုံးမှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပါ။
"အစပိုင်းမှာတော့ ဘာမဆို ခက်ခဲတာပါပဲ။ ရေတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရေတွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ စီးဝင်လာမှာပါ။ ကံကောင်းတာက မင်းတို့မှာ ဒါကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်တဲ့ သြဇာအာဏာနဲ့ ငွေကြေးအရင်းအနှီးတွေ ရှိနေတာပဲ။"
"ဒါကို လုပ်လိုက်ရင် တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား။"
ဟျွန်းဂျူ-မမ က ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
"မင်း ဘာကို မေးနေတာလဲ။ ဒါကို ထုတ်မပြောခင်ကတည်းက မင်း လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။"
ကျွန်တော် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
"မမ သိနေတာပဲ။"
ဟျွန်းဂျူ-မမ က ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
"ဘာတွေ အံ့သြနေတာလဲ။ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မှ မဟုတ်တာ။"
တက်ဂယူ က လက်မနှစ်ချောင်းကို ချက်ချင်း ထောင်ပြလိုက်ပါတယ်။
"အော်! ဒါမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မမပေါ့!"
"တိတ်တိတ်နေစမ်းပါ။"
***
အနာဂတ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ မြင်နေရပါစေ၊ အဲဒါကို လက်တွေ့ဖြစ်လာအောင် နည်းလမ်းရှာရတာက ကျွန်တော့်အလုပ်ပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီနည်းလမ်းကိုပဲ ဆက်လက် စဉ်းစားနေမိပါတယ်။
ဆမ်မန်းဂွမ် မြို့သစ် စီမံကိန်းကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးစရာ မလိုပါဘူး။ အစိုးရ အဆက်ဆက်မှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီးက ဒါကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ထားပြီးသားမို့ပါ။
သူတို့က မြေနေရာတွေကို စက်မှုသုတေသန၊ နိုင်ငံတကာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး၊ ခရီးသွားလုပ်ငန်းနဲ့ အပန်းဖြေမှု စသည်ဖြင့် ခွဲခြားထားပြီးသား ဖြစ်သလို ဆိပ်ကမ်း၊ နိုင်ငံတကာလေဆိပ်၊ အရှေ့-အနောက် မဟာဗျူဟာမြောက် လမ်းမကြီးများ၊ မြောက်-တောင် မဟာဗျူဟာမြောက် လမ်းမကြီးများ၊ ဆမ်မန်းဂွမ်-ပိုဟန်း အမြန်လမ်းမကြီး၊ အမြန်ရထားလမ်း တိုးချဲ့မှု စတဲ့ အခြေခံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ရေး အစီအစဉ်တွေကလည်း အသင့်ရှိနေပြီးသားပါ။
တက်ဂယူ က အံ့သြသွားပုံရသည်။
"အော်! မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အစိုးရက အရာအားလုံးအတွက် အစီအစဉ် ရှိပြီးသားကိုး။"
ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်တယ်။ တကယ်ကို အချိန်ကိုက် ရေးဆွဲထားတဲ့ အစီအစဉ်ပါပဲ။"
ဒါပေမဲ့ 'အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်တိုင်း အစီအစဉ်အတိုင်း မဖြစ်လာဘူး' ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပဲ၊ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ဘာမှ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပါဘူး။
သာမန်အတိုင်းသာ ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ အဆင့်မြင့်မြို့တော်တစ်ခုကို အခုချိန်မှာ တည်ဆောက်ပြီးနေလောက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အခုတော့ ဖုန်ထူနေတဲ့ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်နေပါသေးသည်။
အခြေခံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်မှုတွေက နှေးကွေးနေပြီး အချို့နေရာတွေမှာဆိုရင် မြေဖို့ခြင်း လုပ်ငန်းတောင် အပြီးမသတ်ရသေးပါဘူး။
"ဘာလို့ အစီအစဉ်အတိုင်း မဖြစ်လာတာလဲ။"
"ငွေကြေးက ပြဿနာ၊ အစိုးရကလည်း ပြဿနာပဲ။ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ၊ 'အကယ်၍ ဖက်ဒရယ်အစိုးရသာ ဆာဟာရသဲကန္တာရကို စီမံခန့်ခွဲမယ်ဆိုရင် ငါးနှစ်အတွင်း သဲတွေ ကုန်သွားလိမ့်မယ်' တဲ့။"
ဒါက အစိုးရအဖွဲ့အစည်းတွေ ဘယ်လောက်ထိ ထိရောက်မှု မရှိနိုင်သလဲဆိုတာကို လှောင်ပြောင်ထားတဲ့ စကားပါ။
"ဘယ်သူ ပြောတာလဲ။"
"ပါမောက္ခ မီလ်တန် ဖရီးဒ်မန်း (Milton Friedman) ပါ။"
သူက နိုဘယ်စီးပွားရေးဆုကို ရရှိခဲ့တဲ့ အမေရိကန် စီးပွားရေးပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ။ ချီကာဂိုကျောင်းတော် (Chicago School) ရဲ့ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီနေ့ခေတ် စီးပွားရေးရဲ့ အဓိကလမ်းကြောင်းဖြစ်တဲ့ နီယိုလစ်ဘရယ်ဝါဒ (Neoliberalism) ကို ထောက်ခံအားပေးသူဖြစ်သလို အစိုးရရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက အနည်းဆုံးသာ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ငြင်းခုံခဲ့သူပါ။
ကျွန်တော်ကတော့ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သဘောမတူပေမဲ့ အစိုးရက အမြဲတမ်း ထိရောက်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
၃ သန်းစတုရန်းကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းတဲ့ ဆမ်မန်းဂွမ် မြေနေရာဟာ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အစိုးရပိုင် ဖြစ်ပါတယ်။ အစိုးရကပဲ ဆက်လက်ဦးဆောင်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လုပ်နေမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ဆယ်စုနှစ်တွေ ထပ်ကုန်ဦးမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ပါဘူး။
အနာဂတ်ကို မြင်ထားတဲ့အတွက် ကျွန်တော် လုပ်ကိုင်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အမြတ်မထွက်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ဖို့တော့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ယောက်ပါ၊ ပရဟိတသမား မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါကြောင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ပြီး အမြတ်ရဖို့ဆိုရင် အစိုးရဆီကနေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ဦးဆောင်မှုကို လွှဲပြောင်းရယူဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် အင်တာနက်မှာ 'မြို့သစ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပထမဆုံး ပေါ်လာတာကတော့ လက်ရှိ အစိုးရက မြှင့်တင်နေတဲ့ တတိယမျိုးဆက် မြို့သစ်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းဆောင်းပါးပါ။ အစီအစဉ်ကတော့ ဆိုးလ်နဲ့ နီးကပ်တဲ့ မြို့တော်ဧရိယာမှာ အိမ်ခြေ ၂ သိန်းခန့် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ဖို့အတွက် မြို့သစ်ငယ် ငါးခုကို တည်ဆောက်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ အိမ်ဈေးနှုန်းတွေကို တည်ငြိမ်စေဖို့ပါ။
ဒါပေမဲ့ အစီအစဉ်ကို ကြေညာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသက ဒေသခံတွေက အိမ်ဈေးနှုန်း ကျဆင်းသွားမှာနဲ့ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွေကို စိုးရိမ်ပြီး ဆန္ဒပြမှုတွေ လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ မြေသိမ်းဆည်းရေးလုပ်ငန်းတောင် မစရသေးတဲ့အတွက် တိုက်ခန်းတွေ တကယ်အဆင်သင့် ဖြစ်လာဖို့ ဘယ်နှစ်နှစ် ကြာဦးမလဲဆိုတာ မသိရပါဘူး။
"ဘာလဲ။ သူတို့က မြို့သစ်တွေကို ကောင်းကောင်း တည်ဆောက်နေကြတာပဲကို။ ဒါဆို ဆမ်မန်းဂွမ်က ဘာလို့ အဆင်မပြေခဲ့တာလဲ။"
"အဲဒါက မြို့တော်ဧရိယာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပြီးတော့ မြေနေရာကလည်း အရမ်းကျယ်တယ်။"
မြို့သစ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးဆိုတာ အစိုးရရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ဆန္ဒ လိုအပ်ပါတယ်။
မြို့တစ်မြို့ဆိုတာ တစ်ညတည်းနဲ့ တည်ဆောက်လို့ မရပါဘူး။ ပူဒေါင်က ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ မြို့ဖြစ်လာနိုင်တာက တရုတ်အစိုးရရဲ့ စဉ်ဆက်မပြတ်ပြီး ခိုင်မာတဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး မူဝါဒကြောင့်ပါ။
ဒါပေမဲ့ ကိုရီးယားမှာတော့ အစိုးရအဆက်ဆက်က ဆမ်မန်းဂွမ်ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်မယ်လို့ ပါးစပ်နဲ့သာ ပြောနေခဲ့ပေမဲ့ အမြဲတမ်း ဦးစားပေးစာရင်းမှာ နောက်ကျနေခဲ့တာပါ။
အကြောင်းရင်းကတော့ ငွေကြေးအမြောက်အမြား သုံးစွဲရပေမဲ့ ရလဒ်တွေက ချက်ချင်း မထွက်လာလို့ပါပဲ။
ကျွန်တော် သတင်းဆောင်းပါးကို အပေါ်ယံ ဖတ်ကြည့်ပြီး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
"ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားမိပြီထင်တယ်။"
***
OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO တက်ဂယူ က ဝန်ကြီးချုပ်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ တောင်းဆိုလိုက်ပါတယ်။
လူတွေက ဒါကို ထူးဆန်းနေကြပါတယ်။ အမေရိကန် နိုင်ငံရေးလောကနဲ့ ရင်းနှီးမှုရှိတာနဲ့ မတူဘဲ တက်ဂယူ က ကိုရီးယား နိုင်ငံရေးလောကနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ အကွာအဝေး ထိန်းသိမ်းထားတာကြောင့်ပါ။ ဒါကြောင့် သူက ကိုရီးယား နိုင်ငံရေးသမားတစ်ယောက်ကို အရင်ဆုံး တွေ့ဆုံဖို့ တောင်းဆိုတာက ရှားပါးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
လူတိုင်းက အကြောင်းရင်းကို သိချင်နေကြပြီး နိုင်ငံရေးလောကမှာလည်း ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပါတယ်။
ဝန်ကြီးချုပ် ရယူဂျောင်ဟွန်းက သူ့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်ပါတယ်။
"အစိုးရအနေနဲ့ စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မြှင့်တင်ရေးအတွက် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ အမြဲတမ်း အသင့်ရှိပါတယ်။ CEO တက်ဂယူ က အရင်ဆုံး တွေ့ဆုံဖို့ တောင်းဆိုလာတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော် ဝမ်းမြောက်စွာပဲ တွေ့ဆုံပြီး သူ ဘာပြောချင်လဲဆိုတာကို နားထောင်ပေးသွားမှာပါ။"
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ အတိုက်အခံပါတီက အပြစ်ရှာပြီး တိုက်ခိုက်လာပါတယ်။
ကိုယ်စားလှယ် ယွန်းနတ်ဂယောင်းက ပြောပါတယ်။
"အရင်အစိုးရလက်ထက်မှာ သမ္မတက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံတဲ့အခါ သူတို့က မလျော်ကန်တဲ့ အခွင့်အရေးတောင်းဆိုမှုတွေနဲ့ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုတွေလို့ ဝေဖန်ခဲ့ကြတယ်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်က စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်နဲ့ ပုဂ္ဂလိက တွေ့ဆုံမှု လုပ်တာကရော ဖြစ်သင့်လို့လား။ ဒီလောက် ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ အစိုးရမျိုး နောက်ထပ် ဘယ်မှာ ရှာလို့ရမလဲ။ ကျွန်မတို့ ပြည်သူတွေက စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။"
မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ပြည်သူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကလည်း သိပ်ပြီး မကောင်းလှပါဘူး။
- မဟုတ်ဘူးလေ၊ အရင်တစ်ခေါက်က စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ မတွေ့ဆုံတာက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေတယ်၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တိုးတက်ဖို့ သမ္မတနဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်က စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေကို တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။
- တစ်ခါကျတော့ စီးပွားရေးနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ စားဝတ်နေရေးကို အရင်ဦးစားပေး လုပ်ပေးပါဦးတဲ့။
- စီးပွားရေးကို ဦးစားပေးလုပ်ဖို့ဆိုရင် တက်ဂယူ ကို အရင်ဆုံး တွေ့ဆုံသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။
- အရင်အစိုးရကတော့ တိတ်တိတ်ပုန်း တွေ့ဆုံပြီး လာဘ်တောင်းလို့ ပြဿနာတက်ခဲ့တာလေ။ အခုက တရားဝင် တွေ့ဆုံတာဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ တက်ဂယူ က သမ္မတ ရော်နယ် နဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်း တွေ့ဆုံတာ ဘယ်နှစ်ခါတောင် ရှိနေပြီလဲ။
- စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေကို မတွေ့တော့လည်း မတွေ့ဘူးလို့ ကန့်ကွက်၊ တွေ့ပြန်တော့လည်း ကန့်ကွက်နဲ့ ~
- ဟားဟား။ ယွန်း-ဂျော့-ယွန်း (ယွန်းရဲ့ရန်သူက ယွန်း) ပဲ။ ယွန်း-ကာဇာကီ ရဲ့ စကားကို ယွန်း-ကာဇာကီရဲ့ စကားနဲ့ပဲ ပြန်ချေပလို့ ရနေတယ်။