အခန်း (၃၁)
ယူရီ သည် သစ်သားတူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါက်ဆွဲဖတ်များကို ပါးစပ်ထဲသို့ တွန်းထည့်လိုက်သည်။
ရှလပ်! ရှလပ်!
သူမ မလှချင်ယောင်ဆောင်ဘဲ စားသောက်နေပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ ချစ်စရာကောင်းလှသည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မိသည်။
“ခေါက်ဆွဲဖတ်တွေကို မဖြတ်ဘဲ တစ်ခါတည်း စားလိုက်မှ ပိုအရသာရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ မြန်မြန်လေး စားလိုက်ပါဦး။”
“ဟုတ်ပါပြီ။”
နာမည်ကြီးတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်သည့် စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်၍ သိပ်ပြီးတော့လည်း မျှော်လင့်မထားခဲ့သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် အစားအသောက်က အရသာရှိလှသည်။ ကျွန်တော့်၏ အရက်နာကျနေမှုကိုပင် သက်သာသွားစေသလိုပင်။
“ကျွန်မက ချိန်းထားတဲ့အချိန်ထက် ၁၀ မိနစ်လောက် စောထွက်လာတာ၊ ဆန်နီယာက ရောက်နှင့်နေပြီ။ ဘာလို့ ဂန်နမ် ကို ရောက်နေတာလဲ။”
“ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက မကြာသေးခင်ကမှ ဂန်နမ် ကို ပြောင်းလာတာလေ။ ချောင်းဒမ်ဒုံ နဲ့ နီးတယ်။”
ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း အိမ်ဝယ်လိုက်၍ အတူတူနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြောင်းပါ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ယူရီ ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ “ဒါဆို ဆန်နီယာလည်း အခု ဂန်နမ် မှာ နေထိုင်သူ ဖြစ်သွားပြီပေါ့။ အိမ်နီးချင်းတွေအနေနဲ့ မကြာခဏ တွေ့ရတော့မှာပဲ။”
“အေးပါ၊ ဟုတ်ပါပြီ။”
ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်နှင့်တင် အိမ်နီးချင်းများ ဖြစ်သွားရတော့မှာလား။ သူမက ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးဖော်ရွေသူမျိုးလား။
ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါလိမ့်မည်။ တစ်ခါက ယူရီ သည် ကျွန်တော်နှင့် ဆွန်အာ တို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြမှန်း မသိဘဲ ကျွန်တော့်ကို အရက်ဝိုင်းတစ်ခုသို့ ဖိတ်ခဲ့ဖူးသည်။
ကုမ္ပဏီထဲတွင် ဘယ်သူနှင့် ဘယ်သူတွဲနေသည်၊ ဘယ်သူနှင့် ဘယ်သူ လမ်းခွဲလိုက်သည်ဆိုသည့် ကောလာဟလများကို သိရန် လွယ်ကူသည်။ ဒါကို မသိဘူးဆိုသည်မှာ သူမသည် လူတိုင်းနှင့် အဆင်ပြေအောင် ပေါင်းတတ်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ပြနေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကျမှ ဤသို့ ဖြစ်နေရတာလဲ။
စကားပြောနေရင်းပင် သူမသည် အလုပ်ရှုပ်စွာ စားသောက်နေခဲ့ပြီးနောက် ယူရီ က တူကို အရင်ချလိုက်သည်။
“အာ! အရသာရှိလိုက်တာ။”
ပန်းကန်ထဲတွင် ဟင်းရည်တစ်စက်မျှပင် ကျန်မနေတော့ပေ။
သူမက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စားကောင်းနေရတာလဲ။
အားလုံးစားသောက်ပြီး၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ယူရီ က ငွေရှင်းရန် ကတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ရှင်းပေးမလို့ပါ။”
ထိုအခါ ယူရီ သည် လျှာလေးထုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်မက အရင်ကမ်းလှမ်းခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်မပဲ ရှင်းရမှာပေါ့။ နောက်တစ်ခါကျရင် ဆန်နီယာက ပိုအရသာရှိတာတစ်ခုခု ဝယ်ကျွေးပါ။”
အစကတည်းက သူတို့၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
“တစ်ယောက်တည်း စားရတာ ပျင်းဖို့ကောင်းနေတာ၊ ဆန်နီယာ လာပေးလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“အိမ်မှာ ချက်မစားဘူးလား။”
“ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း နေတာလေ။”
“အော်၊ ဟုတ်လား။”
တစ်ယောက်တည်း နေကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် အရင်က မရှိခဲ့ဖူးသော သိလိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
“နေတဲ့နေရာက ဒီနားမှာလား။”
“ဟိုဘက်မှာပါ။”
ယူရီ ၏ လက်ညှိုးက ဈေးဝယ်စင်တာနောက်က အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ဘာတဲ့။ ဟန်မြစ် ဘေးက ချောင်းဒမ်ဒုံ ၏ ဇိမ်ခံတိုက်ခန်းမှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာလား။
“သွားကြည့်ကြည့်မလား။”
“ဟင်။”
မျှော်လင့်မထားသည့် ကမ်းလှမ်းချက်ကြောင့် ကျွန်တော် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။
ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။
ကျောင်းတွင် ဌာနတူသော်လည်း တစ်ယောက်တည်း နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အိမ်သို့ ယောကျာ်းတစ်ယောက် ဖိတ်ခေါ်သည်ဆိုတာ။
ဒါက ရှင်းရှင်းလေးပဲ မဟုတ်လား……?
“ဒီတိုက်ခန်းမှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ လမ်းကြောင်းလေးတွေက ကောင်းတယ်။ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ နေထိုင်သူတွေအတွက် ကော်ဖီဆိုင်လည်း ရှိတယ်၊ ဟန်မြစ် ကို ကြည့်ရင်း ကော်ဖီသောက်လို့ ရတယ်။”
“အော်၊ တကယ်လား။”
ကျွန်တော် အမူအရာကို အမြန်ထိန်းလိုက်သည်။
ခဏတာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမလို ဖြစ်သွားသည်။
“ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်နေတာလဲ။”
“ဟင်? ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သွားကြရအောင်။”
***
တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားရသည်မှာ မဝေးလှပေ။
အထဲဝင်ရန်အတွက် နေထိုင်သူများ၏ ကတ်ကီး (Card Key) လိုအပ်သည်။ အပြင်လူများဆိုလျှင် ခြေတစ်လှမ်းတောင် ချလို့မရပေ။
အထဲရောက်သွားတော့ အိမ်ထောင်စုပေါင်း ၂,၀၀၀ ကျော်ရှိသည့် နေရာ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကားများမှာ ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် မြေအောက်သို့ တန်းဝင်သွားကြပြီး မြေပြင်တွင် လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းများ၊ ရေပန်းများ၊ ကလေးကစားကွင်းများနှင့် အခြားအရာများ ရှိသည်။
အိမ်ထောင်စုများပြီး ဇိမ်ခံတိုက်ခန်းဖြစ်သည့်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ကောင်းမွန်စွာ တည်ဆောက်ထားသည့် ပန်းခြံတစ်ခုနှင့်ပင် တူသည်။
ကျွန်တော်တို့ လမ်းလျှောက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
“လမ်းလျှောက်ရတာ ကောင်းလိုက်တာ။”
“ဒါပေမဲ့ ဆန်နီယာတို့အိမ်ရှေ့မှာက ချောင်းဒမ်ဒုံ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီနေရာက လမ်းလျှောက်ဖို့ ပိုကောင်းမှာပေါ့။”
“အင်း၊ အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…”
ကျွန်တော် တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီပန်းခြံထဲကို မရောက်ဖူးခဲ့ပါ။ ကိုယ့်အိမ်နားက နေရာတွေကပဲ ခရီးသွားတွေအတွက် နေရာဖြစ်နေပြီး ကိုယ်တိုင်ကတော့ မရောက်ဖူးခြင်းမှာ ရယ်စရာကောင်းသည်။
“ဒီမှာ နေလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။”
“ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီမှာ နေတာပါ။ သူငယ်တန်းနဲ့ မူလတန်းကို ဒီနားမှာပဲ တက်ခဲ့တာ။ ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးကြောင့် ခဏလောက် တခြားနေရာကို ပြောင်းနေခဲ့ရပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကမှ ဒီကို ပြန်ပြောင်းလာတာပါ။”
သူတို့က အိမ်ရာအသင်းဝင်အဖြစ်နှင့် တိုက်ခန်းကို ရထားပုံရသည်။ ငှားနေခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်မလား။
“ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း နေနေတာလဲ။”
“ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပြည်ပမှာ နေနေကြလို့ပါ။”
ကျွန်တော် တိုက်ခန်းဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမှာက အိမ်ဈေးတွေ ကြီးတယ် မဟုတ်လား။”
ယူရီ က ခေါင်းညိတ်သည်။
“အသေးဆုံးယူနစ်ကတောင် ဝမ် ၂.၃ ဘီလီယံလောက် ရှိတယ်။”
စီးပွားရေး ကျဆင်းနေသော်လည်း အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများကတော့ အရှိန်အဟုန်နှင့် တက်နေဆဲပင်။ ဂန်နမ် ၏ အိမ်ဈေးနှုန်းများ တက်လာခြင်းမှာ အလွန်အမင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဟန်မြစ် ကို မြင်ရသည့် ချောင်းဒမ်ဒုံ က တိုက်ခန်းဆိုတော့လည်း မထူးဆန်းတော့ပါ။
ဒါပေမဲ့ တစ်ခန်းကို ၂.၃ ဘီလီယံ။
ဒါက ဈေးကြီးရုံတင်မကဘဲ အလွန်အမင်း ဈေးကြီးလွန်းနေခြင်း မဟုတ်ဘူးလား။
စိတ်သာရှိလျှင် အခန်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း အဲဒီလိုမျိုးနှင့်တော့ ဈေးသက်သာသည်ဟု မထင်မိပါ။ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ၊ ခေါက်ဆွဲခြောက်တစ်ထုပ်ကို ၅,၀၀၀ ဝမ် ပေးရသည်ကို ဈေးကြီးသည်ဟုသာ ထင်နေမိဦးမှာပါ။
သူတို့က ၂၀၀၀ ခုနှစ်မျိုးဆက်ဟု ပြောတော့ စုစုပေါင်း ဝမ် ၄၆ ထရီလီယံလောက် ဖြစ်မလား။ မဟုတ်ပါဘူး၊ အသေးဆုံးယူနစ်က ၂.၃ ဘီလီယံဆိုရင်တောင် ကြီးသည့်ယူနစ်များကို ပေါင်းလိုက်လျှင် ၆ ထရီလီယံကနေ ၇ ထရီလီယံလောက် ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။
ဤသို့ အိမ်များကို ဝယ်နေကြခြင်းမှာ အံ့သြဖို့ကောင်းလှသည်။ လူတွေအားလုံးက အိမ်တွင် ငွေသား ၂ ဘီလီယံလောက် စုထားကြတာလား။
“ရောင်းချတဲ့အချိန်တုန်းကတောင် ၁.၈ ဘီလီယံ ရှိတယ်။ အဲဒီတုန်းကတောင် ဈေးကြီးတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတာ။”
“ကြိုတင်ရောင်းချခွင့်ကိုပဲ ရလိုက်ရင် ထိုင်နေရင်းနဲ့ ၅၀၀ သန်း အမြတ်ရသွားမှာပဲ။”
ပိုက်ဆံရှာရသည်မှာ ဒီလောက်တောင် လွယ်ကူနေတာလား။
အဆုံးမရှိ အလုပ်လုပ်နေရသည်မှာ ဘာအတွက်လဲ။ အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ခြင်းကိုပဲ ကျွမ်းကျင်ဖို့ လိုသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ အနည်းဆုံး ဝမ် ၁၀ ဘီလီယံလောက်တော့ အရင်းအနှီး ရှိမှ ဖြစ်မှာပေါ့။
ဤသို့တိုက်ခန်းတွင် တစ်ယောက်တည်း နေနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဒါ သာမန်အိမ်တော့ မဟုတ်တော့ပေ။
“ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့၊ ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်တာက တစ်ယောက်တည်း စားရတာ မကြိုက်လို့လား။”
“အင်း၊ အဲဒါလည်း ပါတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခုက အရင်တစ်ခါ ဆန်နီယာ ပြောခဲ့တဲ့စကားက ကျွန်မကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလို့ပါ။”
“ကျွန်တော် ဘာပြောမိလို့လဲ။”
ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး ယူရီ က ကျွန်တော့်ကို မေးသည်။
“L6 ကို ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းတော့မယ်ဆိုတာကို ဆန်နီယာ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။”
“······။”
နောက်ဆုံးတော့ ဤအကြောင်းပဲပေါ့။
အစတုန်းကတော့ ဒါဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားဟု ထင်ခဲ့မိမှာပါ။ ပြီးတော့ ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီဆိုသည့် ကြေညာချက် ထွက်လာသည့်အခါ သူတို့ အံ့သြသွားခဲ့မှာ သေချာသည်။
ရိုးရိုးပြောရလျှင် လိုတိုရီ ဂဏန်း ခြောက်လုံးကို မှန်အောင် ခန့်မှန်းလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေခြင်းကိုး။
ကျွန်တော်က Sangyeop ဆန်နီယာကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောခဲ့သော်လည်း သူမကို ပြောလိုက်မိခြင်းမှာ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ယူရီ က ကျွန်တော့်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်နေသည်။ အခု ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလျှင် သူမက ဆက်ပြီး သံသယဝင်နေဦးမှာ ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ မမေးခင်ကတည်းက ဤသို့မေးခွန်းမျိုးကို မျှော်လင့်ထားခဲ့ပြီး အဖြေတစ်ခုကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က သာမန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ကောလာဟလ စာမျက်နှာမှာ မမြင်မိဘူးလား။ ဝယ်ပြီး သုံးရက်အကြာမှာ L6 ပေါက်ကွဲသွားတာလေ။” ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ယူရီ ငေးမောသွားသည်။
“ဟုတ်လား? အဲဒီလိုလား။”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ဗုံးတွေ ဘာတွေနှင့် ရှုပ်ထွေးနေတာလေ။ အဲဒါကို သတိရသွားလို့ ပြောလိုက်မိတာပါ။”
ယူရီ က နားမလည်နိုင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။
“အော်၊ တကယ်လား။ အဲဒီလို ဖြစ်တာကိုး။”
ကျွန်တော်က အင်္ဂလိပ်စာကို နားမလည်သူတစ်ယောက်လို မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ။”
“ကျွန်မက ဆန်နီယာက ပေးသွင်းသည့်သူတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားဘယ်နေရာကမဆို ကြိုပြီး သတင်းကြားထားတာလားလို့ ထင်မိတာပါ။”
“… ကျွန်တော် မှားသွားပေမဲ့လို့ နည်းနည်းတော့ ရှက်ဖို့ကောင်းသွားပြီ။”
ကျွန်တော် အခြောက်ကလေး ရယ်လိုက်သည်။
“ဟားဟား! ဘယ်သူက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလိုမျိုး လာပြောပြမှာလဲ။”
ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်သိမြင်မှုကတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနေလိမ့်မည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် နောက်ထပ် တစ်ခုခု ပြောပြပေးရန် မျှော်လင့်မိသည်။
ကျွန်တော့်အပေါ် သံသယတွေ လုံးဝပြေပျောက်သွားသလားတော့ မသိ၊ ယူရီ ၏ မျက်နှာအမူအရာကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းတော့မယ်ဆိုတာကို ကြိုသိထားရင် ပိုကောင်းမှာပါ။”
“ဖုန်းပြောင်းရတာက တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်တာကိုး။”
Feature phone ဆိုလျှင်တော့ ဖုန်းနံပါတ်များ ကူးပြောင်းရုံလောက်ပဲ ရှိသော်လည်း စမတ်ဖုန်းဆိုလျှင်တော့ ဖုန်းနံပါတ်များ၊ ဓာတ်ပုံများ၊ သီချင်းများနှင့် တခြားအရာများကိုပါ ကူးပြောင်းရခြင်းမျိုးပါ။
L6 က Recall ပြန်သိမ်းပြီးနောက်ပိုင်း ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဝယ်ယူသူများက ဖုန်းလဲလှယ်ရန်အတွက် ဆိုင်ကို နှစ်ခါပြန်သွားရသည့် အခြေအနေ ဖြစ်လာသည်။
“ပြောရရင်တော့ ကျွန်မအမေက ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသည့် ရှယ်ယာဈေးတွေ ကျသွားလို့ စိတ်ညစ်နေတာပါ။ L6 ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းတော့မယ်ဆိုတာသာ သူသိလျှင် အစောကြီးကတည်းက ရောင်းထုတ်လိုက်မှာလို့ ပြောနေတာ။”
ရှယ်ယာများက ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေလို့လဲ။ ရာဂဏန်းလောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။
“အခုတော့ နည်းနည်း သက်သာသွားပါပြီ။”
“ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ အရှုံးပေါ်နေတုန်းပဲ။ ဆန်နီယာ ဘယ်လိုထင်လဲ။ အခု ရောင်းထုတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမလား။”
ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်သာဆိုရင်တော့ ဆက်ပြီး ကိုင်ထားမိမှာပဲ။”
“ဘာလို့လဲ။”
“အခုလောလောဆယ် အဆင်မပြေမှုတွေ ရှိနေပေမဲ့ နောက်ထပ် မော်ဒယ်အသစ် ထွက်လာသည့်အချိန်ကျရင် ပြန်တက်လာမှာပါ။”
ယူရီ က တခစ်ခစ် ရယ်သည်။
“အဲဒီလို ဖြစ်ပြီးသွားသည့်နောက်မှာရော လူတွေက ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် ဖုန်းများကို ဆက်ဝယ်ကြဦးမည်ဟု ထင်လို့လား။”
“အံ့သြစရာကောင်းတာက စားသုံးသူတွေက Seosung အမှတ်တံဆိပ်အပေါ် သစ္စာရှိကြတယ်။ အများစုက ငွေပြန်အမ်းသည်ထက် လဲလှယ်သည့် အစီအစဉ်ကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာလေ။ ယူရီ ကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလိုပဲ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ Seosung ၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုက စမတ်ဖုန်းများ ဒါမှမဟုတ် အီလက်ထရောနစ်ပစ္စည်းများတင် မဟုတ်ဘဲ တစ်ပိုင်းလျှပ်ကူးပစ္စည်း (Semiconductor) တွေ ဖြစ်နေလို့ပါ။”
ကျွန်တော် ဒီကို မလာခင်က ဖတ်ခဲ့ရသည့် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ အတွင်းရေး အစီရင်ခံစာကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။
စတုတ္ထစက်မှုတော်လှန်ရေး၏ အဓိက အချက်များထဲက တစ်ခုက ဆက်သွယ်ချိတ်ဆက်မှု ဖြစ်သည်။ Internet of Things (IoT) ဆိုသည်မှာ အရာအားလုံး ချိတ်ဆက်နေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဒါဖြစ်လာရန်အတွက် ပစ္စည်းတိုင်းတွင် တစ်ပိုင်းလျှပ်ကူးပစ္စည်းများက မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။
တစ်ပိုင်းလျှပ်ကူးပစ္စည်းဆိုသည်မှာ ထောက်ပံ့မှုအပိုင်းတွင် တောင့်တင်းပြီး ကုမ္ပဏီအနည်းစုကသာ လွှမ်းမိုးထားသည့် စက်မှုလုပ်ငန်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ဝယ်လိုအား တက်လာတိုင်း ထောက်ပံ့မှု တိုးလာဖို့ မလွယ်သလို၊ ဝယ်လိုအား ကျသွားတိုင်းလည်း ထောက်ပံ့မှု လျော့ကျသွားဖို့ မလွယ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဝယ်လိုအား တက်လာလျှင် ဈေးနှုန်းများ ချက်ချင်း တက်လာပြီး ဝယ်လိုအား ကျသွားလျှင် ဈေးနှုန်းများ ကျသွားတတ်သည်။
“အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တစ်ပိုင်းလျှပ်ကူးပစ္စည်း ဝယ်လိုအားက ဆက်တိုးနေဦးမှာဆိုလျှင် လျော့ကျသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး တစ်ပိုင်းလျှပ်ကူးပစ္စည်း ကုမ္ပဏီအနေနဲ့ ဆောဆောင်းအီလက်ထရောနစ် က အကျိုးအမြတ် ရမှာ သေချာတယ်။”
ကိုယ့်စကားကိုယ် ပြောနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း နားထောင်လို့ ကောင်းနေသည်။ ကျွန်တော်လည်း တော်တော်လေး စမတ်ကျသည် မဟုတ်လား။
ယူရီ က ကျွန်တော့်ကို သံသယဝင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်သည်။
“သေချာလို့လား။”
ကျွန်တော် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်သက်သက်ပါ။ ကျွန်တော်က ဘဏ္ဍာရေး ကျွမ်းကျင်သူမှ မဟုတ်တာ။”
ယူရီ က ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲဒီလို ဘဏ္ဍာရေး ကျွမ်းကျင်သူဆိုသည့် သူတွေကပဲ မှားတတ်ကြတာပါ။ Fund manager တွေတောင် စျေးကွက်၏ အမြတ်နှုန်းအတိုင်း မလိုက်နိုင်ကြဘူးလေ။”
အခုသေချာကြည့်မှပဲ သူမရယ်လိုက်သည့်အခါ ပါးချိုင့်လေး ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဲဒီ ပါးချိုင့်လေးကို လက်ညှိုးဖြင့် တို့ကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
“ဈေးကွက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲပါတယ်။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆန်နီယာ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီးတော့ ရောင်းထုတ်လိုက်သည်ထက် ကိုင်ထားလိုက်တာက ပိုကောင်းမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။”
ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။
“ယူရီ မှာလည်း ရှယ်ယာတွေ ရှိနေလို့လား။”
“ဟုတ်တယ်။ မကြာသေးခင်က ဈေးကွက်ကျသွားတုန်းက ကျွန်မ၏ မုန့်ဖိုးတွေနဲ့ ရှယ်ယာ ၂၀ စာ ဝယ်ထားလိုက်တာ။”
“…”
ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်မှာ ပညာရေးအောင်မြင်မှုပေါ်တွင် မူတည်ချင်မှ မူတည်မှာဖြစ်သော်လည်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ကတော့ အောင်မြင်မှုပေါ်တွင်ပဲ မူတည်သည်။ ကိုရီးယားတွင်ဆိုလျှင် ကျောင်းသားအများစုက နိုင်ငံတော် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲနှင့် ကျောင်းမှတ်တမ်းများပေါ်တွင် မူတည်ပြီး တက်ရောက်ကြရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပညာရေးစနစ် ပြောင်းလဲလာတိုင်းတွင် အပေါက်အလမ်းများဟု ခေါ်နိုင်သည့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပြောရရင်တော့ တချို့လူတွေက အမှတ်နည်းနည်း လျော့နေလျှင်တောင် ငွေကြေးသုံးပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရအောင် လုပ်ကြခြင်းမျိုးပါ။
သူမလည်း အဲဒီလိုမျိုးနှင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခဲ့ခြင်းများလား။
သူတို့၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို သိလိုက်ရသည့်အချိန်တွင်တော့ သူတို့ကို တစ်ဖက်စောင်းနင်းသည့် မျက်လုံးများဖြင့်ပဲ ကြည့်မိတော့မှာပါ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ် ၂ ဘီလီယံကျော် တန်ဖိုးရှိသည့် တိုက်ခန်းတွင် တစ်ယောက်တည်း နေပြီး၊ မုန့်ဖိုးထဲကနေ ရှယ်ယာ ၂၀ စာ (ဝမ်သန်း ၂၀ ကျော်) ကို လစဉ် ဝယ်နိုင်သည်ဆိုတာကတော့ သူမက ချမ်းသာသည့် မိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာသည်မှာ သေချာနေသည်။
သူမ၏ မိဘတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ သူမကို ဘယ်လိုမျိုးတွေများ ပျိုးထောင်ထားကြတာလဲ။
အဲဒီလို မေးခွန်းမျိုးတွေ မေးလိုက်လျှင်တော့ ထူးဆန်းနေမှာ သေချာသည်။
ကျွန်တော်တို့ စကားမျိုးစုံ ပြောရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ယူရီ က စကားပြောပြီး ကျွန်တော်က နားထောင်ပေးနေရခြင်းမျိုးပါ။
“နောက်နှစ်ကျရင် ကျောင်းပြန်တက်မှာလား။”
“အင်း၊ သေချာတော့ မသိသေးဘူး။”
လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်လာရင်း ဆန့်ကျင်ဘက် လမ်းဘက်ကနေ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် ကျောကုန်းက အနည်းငယ် ကိုင်းနေသည့် အဘွားအိုတစ်ယောက် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက ပန်းပွင့်ပုံစံ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး အမွေးထူသည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသည်။
ကျေးလက်မှာရှိသည့် ကျွန်တော်တို့ အဘွားက မြေးဖြစ်သူကို ကြိုဆိုနေသည့် ပုံရိပ်ကို ပြန်မြင်ယောင်မိသွားသည်။ သူမကတော့ အခုဆို ဆုံးပါးသွားခဲ့ပါပြီ။
အဘွားအိုက ယူရီ ကို နားလည်သလို အပြုံးလေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“အော်၊ ငါ့၏ မြေးမလေး လာလည်တာ ကြာပြီနော်။”
ယူရီ က ရပ်လိုက်ပြီး ရိုရိုသေသေ နှုတ်ဆက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ အဘွား။ အေးနေတာကို အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်နေတာလား။”
“အိမ်ထဲမှာပဲ တစ်နေကုန် ထိုင်နေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ၊ အဆစ်တွေ နာလာမှာပေါ့။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ။ မြေးမလေး၏ ရည်းစားလား။”
အထင်အမြင် လွဲမှားမှာ စိုးသဖြင့် ကျွန်တော် အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ကျောင်းက ဆန်နီယာပါ။”
အဘွားအိုက ကျွန်တော့်စကားကို မကြားလိုက်သလိုမျိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အော်၊ မြေးမလေးကလည်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အရွယ်ရောက်နေပြီပဲ။”
ယူရီ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲသွားသည်။
“အိမ်ထောင်ပြုရမှာလား။ အို၊ မဟုတ်ပါဘူး အဘွားရယ်။ ကျွန်မ အခုမှ အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။”
“ဟဲဟဲ၊ ငါတို့ခေတ်တုန်းကဆိုလျှင် အဲဒီအရွယ်ဆိုလျှင် အိမ်ထောင်ကျနေပြီ၊ ကလေးတွေတောင် မွေးနေပြီ။ ဒီငွေလေးနဲ့ မုန့်ကောင်းကောင်း ဝယ်စားကြဦး” လို့ ပြောရင်း အဘွားအိုက သူမအိတ်ကပ်ထဲကနေ ခေါက်ထားသည့် ဝမ် ၅,၀၀၀ တန် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးသည်။
ယူရီ က လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။
“ရပါတယ် အဘွားရယ်။ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။”
တကယ်လည်း သူမမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေတာပါ။
တခြား လူငယ်တွေက မုန့်ဖိုးများကို အဝတ်အစားများ၊ အရက်များ သောက်ရန် သုံးနေချိန်တွင် သူမကတော့ မုန့်ဖိုးများဖြင့်တင် ရှယ်ယာတစ်ခုကို ဝမ်တစ်သန်းကျော် တန်ဖိုးရှိသည့် ရှယ်ယာ ၂၀ ကျော်လောက်အထိ ဝယ်နေနိုင်တာကိုး။