အခန်း (၃၀)
“အောင်မြင်ကြောင်း ကြေညာချက်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဆန်းယော့ပ် က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“အာ… အခုမှပဲ အသက်ရှူချောင်တော့တယ်။ တကယ်တော့ ကိုယ်လည်း တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာ။”
“ဒါဆို အခုတော့ စိတ်အေးအေးထားပြီး ကြိုက်သလောက် သောက်လိုက်ပါဦး။”
ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ ခွက်လွတ်ထဲကို အရက်ဖြည့်ပေးလိုက်တယ်။
ဆန်းယော့ပ် က ရေငတ်နေတဲ့သူလို ဘီယာကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး “ငါ မင်းကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ? CEO လား? ဥက္ကဋ္ဌလား? ဒါမှမဟုတ် အခုကစပြီး ရိုသေလေးစားတဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးရတော့မလား?” လို့ မေးတယ်။
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်တယ်။
“အရင်အတိုင်းပဲ ခေါ်ပါ။ နောက်ကျရင် ရာထူးတွေ တရားဝင်ဖြစ်လာပြီး ဝန်ထမ်းတွေ ပိုများလာမှပဲ စဉ်းစားကြတာပေါ့။”
“အခု OTK Company မှာ တခြား ဘယ်သူတွေ ရှိသေးလဲ? ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား?”
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“နောက်ထပ် တစ်ယောက် ရှိပါသေးတယ်။” “ဘယ်သူလဲ?”
တက်ဂဲ့ယူ က “ကျွန်တော့်အစ်မ အိုဟွန်းဂျူး ပါ” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်က လက်ရှိ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် အာရှဌာနခွဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတာဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီတည်ထောင်တာအပါအဝင် အဖက်ဖက်ကနေ အစ်မဖြစ်သူရဲ့ အကူအညီတွေကို ရထားကြောင်း ရှင်းပြလိုက်တယ်။
ဆန်းယော့ပ် က အခုမှပဲ အားလုံး နားလည်သွားသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ဒါကြောင့် မင်း ဒီလို ထူးခြားတဲ့ အလုပ်တွေကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာကိုး။”
ဟွန်းဂျူး ရဲ့ အစ်မဖြစ်သူကို ခေါ်ဖို့က အားလုံးပြီးစီးသွားမှ စီစဉ်ထားတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဒါကို တဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြတယ်။
“အနာဂတ်အတွက် ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ?”
“ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြပါ့မယ်။ ဒီနေ့တော့ သောက်ကြရအောင်။”
ကျွန်တော်တို့ အနီးအနားက အရက်ဆိုင်ကို ပြောင်းသွားပြီး အမြည်းနဲ့ ဆoju မှာလိုက်ကြတယ်။
ကျွန်တော် ဆoju ငှဲ့ပေးရင်း “အကယ်ဒမီမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ ဘယ်လိုလဲ? ဆီနီယာဖြစ်တဲ့အတိုင်းပဲ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့မယ်လို့ ထင်တယ်” လို့ မေးလိုက်တယ်။
“နာမည်ကြီး နည်းပြတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမဲ့ပေါ့။” သူက အခြေခံဂဏန်းသင်္ချာလောက်ပဲ သိတဲ့ ကလေးကို သင်ပေးပြီး ၇၀၊ ၈၀ အမှတ် ရအောင် ကူညီပေးခဲ့တာကြောင့်ပါ။ သူ အလုပ်ထွက်မယ်လို့ ပြောတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဘောနပ်စ်တိုးပေးမယ်ဆိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့သေးတယ်။ တကယ်လို့သာ အစောကတည်းက ဒီလိုလုပ်ပေးခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။
သူက တစ်ခုခုကို စလုပ်ပြီဆိုရင် အဆုံးထိ လုပ်တတ်တဲ့သူမျိုးပါ။ အကယ်ဒမီ နည်းပြအဖြစ်ပဲ ဆက်လုပ်ခဲ့ရင်တောင် သူ တော်တော်လေး အောင်မြင်ခဲ့မှာပါ။
ဒီနေ့ခေတ်မှာ နာမည်ကြီး နည်းပြတွေဆိုရင် လစာ ဘီလီယံနဲ့ချီ မရကြဘူးလား?
“ဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားသေးလား?” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တော့ ဆန်းယော့ပ်ဆီနီယာက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တယ်။
“ကိုယ်က ခန္ဓာကိုယ်က နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေတာလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း ကမ္ဘာကြီးက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ၊ ရှေ့လျှောက်လည်း ပိုပြောင်းလဲဦးမှာ။ ဈေးကွက်က တက်သည်ဖြစ်စေ၊ ကျသည်ဖြစ်စေ ရှာတတ်ရင် အခွင့်အရေးတွေက အများကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် အခွင့်အရေးကြီးတွေကတော့ လွယ်လွယ်နဲ့ မရဘူးလေ။”
“အခွင့်အရေးကြီးတွေလား?” ကျွန်တော့်အမေးကို ဆန်းယော့ပ်ဆီနီယာက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ?”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာပါ။”
စက်မှုလုပ်ငန်းသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတာဟာ စွန့်ဦးတီထွင်သူတွေရော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေအတွက်ပါ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးပါပဲ။
ဒီအချိန်အထိ သူ အကယ်ဒမီမှာ ကလေးတွေကိုပဲ စာသင်နေခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ ဈေးကွက်ကို အလွန်အမင်း အကဲခတ်နေတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။
ကျွန်တော် ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး “Cheers. OTK Company အတွက်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။
“OTK အတွက်!”
ကျွန်တော်တို့ မိုးလင်းတဲ့အထိ သောက်ရင်း မပြောဖြစ်သေးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ကြတယ်။
***
ကျွန်တော် နိုးလာတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လန်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“အူး….”
ကောင်းတဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ မအိပ်ရဘဲ မာကျောတဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်လိုက်ရတာကြောင့် ခါးတွေ နာနေတယ်။ ငါတို့ သုံးယောက်ထဲမှာ အရင်ဆုံး သတိလစ်သွားတာ ငါပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ငါ အိမ်ကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ?
တက္ကစီနဲ့ ပြန်လာခဲ့တယ်ဆိုတာ ဝိုးတဝါးလေး မှတ်မိနေတယ်။
ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ Missed call တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။
ရက်စွဲက ဒီဇင်ဘာ ၃၁ ရက်နေ့ ဖြစ်နေတယ်။ နောက်တစ်ရက်ဆိုရင် နှစ်သစ်ကူးပြီ။ အချိန်တွေ တကယ် မြန်လိုက်တာ။
ကျွန်တော် Missed call တွေကို စစ်ဆေးပြီး အမေ့ဆီ အရင် ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။
“ဟယ်လို အမေ၊ သားပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ တက်ဂဲ့ယူနဲ့ သား အဆင်ပြေပါတယ်။ မကြာခင် အိမ်ကို လာလည်ပါ့မယ်။ အမေ မနက်ဖြန် လာမှာလား? အိုကေ၊ သိပါပြီ။”
ဒုံတန်းမှာ အသစ်ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်က ပြင်ဆင်မှုတွေနဲ့ အတွင်းပိုင်းအလှဆင်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေဆဲပါ။ အလုပ်မြန်မြန်ပြီးအောင် ပိုက်ဆံ ပိုပေးထားပေမဲ့ ပြီးစီးဖို့ တစ်လလောက်တော့ လိုဦးမှာမို့ အမေက လက်ရှိ ဗီလာမှာပဲ ဆက်နေဦးမှာပါ။
အမေက မနက်ဖြန် ဟင်းတွေ ယူလာပြီး မိသားစုနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးမှာဖြစ်ကြောင်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောပြီး ဖုန်းချသွားတယ်။
ကျွန်တော် ကော်ဖီ အရင် ဖျော်သောက်လိုက်တယ်။ ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်မှာ စာဖတ်စရာတွေ တပုံကြီး ဖြစ်နေတယ်။
စိတ်ကူးဉာဏ် ပွင့်လင်းလာမယ့် အရာတစ်ခုမှ မတွေ့ရတာ စိတ်ပျက်စရာပဲ။ အချိန်ကုန်ရုံသက်သက်ပဲ ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေကို စနစ်တကျ စုစည်းပြီး ဟိုလိုဂရမ်နဲ့ ငါ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ပြပေးရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ။ ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်လို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမလဲဆိုတာမျိုးပေါ့… ငါ တောင်းဆိုတာ များသွားလား?”
စာဖတ်ဖို့ ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ တက်ဂဲ့ယူ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာတယ်။
“အူး! အကြာကြီးမှ အရက်သောက်ထားတာ သေတော့မှာပဲ။”
သူက ရေတစ်ပုလင်းကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်ရင်း နားထင်ကို ပွတ်နေတယ်။
“ဖုန်းဝင်နေပုံပဲ။”
Buzz!
စားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ဖုန်းက တုန်ခါလာတယ်။
ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ယူရီ ရဲ့ နာမည် ပေါ်လာတယ်။ မနက်ကတည်းက သူမဆီက Missed call တွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ အိပ်ပျော်နေလို့ မကိုင်နိုင်ခဲ့ဘူး။
တက်ဂဲ့ယူက ကျွန်တော့်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ မေးတယ်။
“ယူရီ က ဂျပန်လူမျိုးလား?”
“ဘာလို့ ဂျပန်လူမျိုး ဖြစ်ရမှာလဲ?”
ဘာလို့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မေးခွန်းကို မေးတာလဲ?
ကျွန်တော် ဖုန်းကို လျစ်လျူရှုထားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ တက်ဂဲ့ယူက လှမ်းယူပြီး ကိုင်လိုက်ကာ ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ပေးတယ်။
“ဘာလို့ မကိုင်တာလဲ? ကိုင်လိုက်လေ။”
ဒီလို ကြင်နာမှုမျိုး တကယ် လိုအပ်လို့လား?
မလွှဲသာတဲ့အဆုံး ဖုန်းကို နားနား ကပ်လိုက်တယ်။
“ဟယ်လို။”
ချက်ချင်းပဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ထွက်လာတယ်။
“ဟယ်လို ဆီနီယာ။ ကျွန်မက စီးပွားရေးစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက ဂျူနီယာ ရှင်းယူရီ ပါ။ ကျွန်မ နံပါတ်ကို Save မထားတာလားရှင့်?”
“အဲ… အဲဒီလိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး…”
“ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်မ ဖုန်းတွေကို မကိုင်တာလဲ?”
“…”
မကိုင်တဲ့သူကို ဘာလို့ ခဏခဏ ခေါ်နေတာလဲ?
မေးလိုက်ချင်တယ်။
“အော်… အရင်က အိပ်ပျော်နေလို့ပါ။”
“ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကလည်း မကိုင်ခဲ့ဘူးလေ။”
“ဟုတ်လား? တောင်းပန်ပါတယ်။”
ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းတွေ၊ စာတွေ အဝင်ရှိခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေတာတွေ များနေလို့ လျစ်လျူရှုထားမိတာပါ။ တစ်နေ့နေ့၊ ဒီအရှုပ်အထွေးတွေ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှပဲ ပြန်ခေါ်ဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့တာပါ။
ယူရီ က အသံကို နူးညံ့အောင် လုပ်ပြီး ပြောလာတယ်။
“ထမင်း စားပြီးပြီလား?”
“အခုမှပဲ စားမလို့ပါ။”
“အခု ဘယ်မှာလဲ?”
“ဆမ်ဆောင်ဒုံမှာပါ။”
“ဒါဆို အတူတူ ထမင်းစားကြမလား? နှစ်နာရီလောက်ဆိုရင်ရော?”
“အမ်း…”
တွေးကြည့်လိုက်တော့ L6 ရပ်ဆိုင်းသွားတာကို သိလိုက်ရတာ သူမကြောင့်ပါ။
တကယ်တော့ တခြားနည်းလမ်းနဲ့လည်း သိနိုင်မှာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမဆီက အကူအညီ ရခဲ့တယ်ဆိုတာကတော့ အမှန်ပါပဲ။
တစ်ချိန်ချိန်မှာ သူမကို ထမင်းကျွေးဖို့ စိတ်ကူးထားခဲ့တာမို့…
နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ နှစ်နာရီမထိုးခင် တစ်နာရီလောက် အချိန်ရှိသေးတယ်။ “ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ကြမလဲ?”
ကျွန်တော့်အမေးကို ယူရီ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။
“ချောင်းဒမ်ဒုံ ဂယ်လာရီ ဒီပါ့တ်မန့်စတိုးရှေ့မှာ တွေ့ရင် အဆင်ပြေမလားရှင့်?”
“အိုကေ၊ ရတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ ဆီနီယာ။ ခဏနေမှ တွေ့မယ်နော်~”
ဖုန်းချပြီးတဲ့နောက် တက်ဂဲ့ယူ က မေးလိုက်တယ်။
“ဘယ်သူလဲ?”
“ကျောင်းက ဂျူနီယာလေးတစ်ယောက်ပါ။”
“ဟင်း… ကိုယ်တိုင် သီးသန့် အဆက်အသွယ် လုပ်နေတဲ့ ဂျူနီယာပေါ့လေ။”
သူ့အကြည့်တွေက အေးစက်သွားတယ်။
“ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ CEO က ချိန်းတွေ့နေပါလား!”
ကျွန်တော်လည်း အံ့သြသွားပြီး “ချိန်းတွေ့တာ မဟုတ်ပါဘူး! သူက ဂျူနီယာလေးပါဆို!” လို့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
တက်ဂဲ့ယူ က ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း “မင်းရဲ့ တာဝန်ကို မမေ့နဲ့ဦး၊ ငါ့လူရေ” လို့ ပြောတယ်။
“ဘာတာဝန်လဲ?” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တော့၊
“ငါနဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါ။ ပြန်ရောက်မှပဲ စကားပြောကြတာပေါ့။”
ကျွန်တော်လည်း အမြန်ပဲ မျက်နှာသစ်၊ အဝတ်အစားလဲပြီး ပိုက်ဆံအိတ်ကို စစ်ဆေးကာ ဖိနပ်စီးလိုက်တယ်။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှာ တစ်သောင်းတန် သုံးရွက်ပဲ ရှိတယ်။ အိမ်ရောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှိပေမဲ့ သီးသန့် ကတ်တစ်ခုမှ မရှိဘူး။
ချောင်းဒမ်ဒုံ မှာ ထမင်းစားမယ်ဆိုရင်တော့ ဈေးကြီးမှာ သေချာတယ်။
“ဟေ့၊ မင်း ငါ့ကို ပိုက်ဆံလေး ဘာလေး ချေးပေးလို့ ရမလား?”
တက်ဂဲ့ယူ က အံ့သြသွားပြီး “မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံ ရှိသားပဲ” လို့ ပြောတယ်။
ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ ‘ဘီလီယံနဲ့ချီ ရှာထားရင်ရော ဘာလုပ်ရမှာလဲ? အကုန်လုံးက ပြည်ပ ဘဏ်စာရင်းတွေထဲမှာ ပိတ်မိနေတာကို’ လို့ တွေးမိတယ်။
လက်ထဲမှာတော့ သုံးသောင်းပဲ ရှိတာလေ။
“လာပါ၊ တစ်သိန်းလောက် ချေးပေးပါ။ နောက်မှ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။”
တက်ဂဲ့ယူ က မလွှဲသာတဲ့အဆုံး သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ငါးသောင်းတန် နှစ်ရွက်ထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီ ပေးတယ်။
“ချွေတာသုံးနော်။ ဖြုန်းတီးမပစ်နဲ့။”
ဒီကောင်နဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။ မတရားသလို ခံစားရပြီး ကော်ဖီဆိုင်မှာ အချိန်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ရင် ကောင်းမလားလို့တောင် တွေးမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ လက်ရှိတော့ ပိုက်ဆံတစ်ပြားချင်းစီက အရေးကြီးနေတာမို့ နှစ်လက်နဲ့ ရိုရိုသေသေ လက်ခံလိုက်တယ်။
“သွားလိုက်ဦးမယ်။”
***
ဂယ်လာရီ ဒီပါ့တ်မန့်စတိုးက ချောင်းဒမ်ဒုံ အဆင့်မြင့်လမ်းမကြီးရဲ့ အစပိုင်းမှာ တည်ရှိတယ်။
ဒီပါ့တ်မန့်စတိုးရဲ့ ပထမထပ်မှာ နာမည်ကြီး နိုင်ငံတကာ အဆင့်မြင့် အမှတ်တံဆိပ်တွေက ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ အတွင်းပိုင်း အလှဆင်မှုတွေနဲ့ ဝင့်ကြွားနေပြီး ကားပါကင်ဝန်ထမ်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့အတူ အဆင့်မြင့်ကားတွေကလည်း တစ်စီးပြီးတစ်စီး ဝင်ရောက်လာကြတယ်။
လမ်းမပေါ်မှာတော့ နှစ်သစ်ကူး အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ မဖြုတ်ရသေးတဲ့ ခရစ္စမတ် အလှဆင်ပစ္စည်းတွေကို နေရာအနှံ့မှာ တွေ့နေရပြီး လမ်းသွားလမ်းလာတွေကလည်း ပျော်ရွှင်တက်ကြွတဲ့ မျက်နှာပေးတွေနဲ့ပါ။
ဂန်နမ် ထဲမှာ ရှိနေပေမဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ရပ်ကွက်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်က ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ မော်ဒယ်တစ်ယောက်လို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လမ်းမပေါ်မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေတယ်။ သူက ရှော့ပင်းမောလ်တစ်ခုခုကနေ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ထွက်လာပုံပဲ။
ကုတ်အင်္ကျီနဲ့ ဓာတ်ပုံအနည်းငယ် ရိုက်ပြီးတဲ့နောက် အနီးနားမှာ ရပ်ထားတဲ့ Benz ကားထဲ ဝင်သွားပြီး အဝတ်အစားလဲကာ ပြန်ထွက်လာတယ်။
အံ့သြစရာကောင်းတာက ဒီတစ်ခါတော့ သူက လက်တို အင်္ကျီပါးပါးလေး ဝတ်ထားတယ်။ ပူပြင်းတဲ့ နွေရာသီ နေရောင်ခြည်ကို ခံစားနေရသလိုမျိုး တက်ကြွတဲ့ ပုံစံတွေ လုပ်ပြနေတယ်။
ဒီလို အေးစက်နေတဲ့ ရာသီဥတုမှာ လက်တို အင်္ကျီ ဝတ်ထားတာ!
အပူချိန် အနှုတ် ၁၀ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်မှာ ဒါတွေလုပ်နေရတာ ဘာအတွက်လဲ?
ပိုက်ဆံရှာရတာ တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ။
ဆက်ကြည့်နေမိတုန်း လမ်းတစ်ဖက်မှာ ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာလေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။ တင်းကျပ်တဲ့ အပြာရောင် ဂျင်းဘောင်းဘီ၊ အဖြူရောင် နစ်ထ်အင်္ကျီ၊ အပေါ်ကနေ ထပ်ဝတ်ထားတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်။ ခြေထောက်မှာတော့ အနက်ရောင် လိုဖာ ဖိနပ်။
အရင်တစ်ခါနဲ့ မတူတာက သူမရဲ့ ရွှေရောင် ဆံပင်တွေကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းထားတယ်။ သူမ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း ဆံမြီးက ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး ဖြူဖြေးတဲ့ လည်တိုင်လေးက ထင်ရှားနေတယ်။
ဆံပင်အရောင်ကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကြောင့်လားတော့ မသိဘူး၊ သူမက တကယ်ကို ထူးခြားနေတယ်။
ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ဒီလို ထင်နေတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ လမ်းသွားလမ်းလာတွေက သူမကို တစ်ချက်စီ ငေးကြည့်ကြပြီး လက်တွဲထားတဲ့ စုံတွဲတွေတောင် သူမကို လှည့်ကြည့်နေကြတယ်။
သူမက တကယ်ကို လှပလွန်းပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြတယ်။
“မင်္ဂလာပါ ဆီနီယာ။ စောင့်နေရတာ ကြာသွားပြီလားရှင့်?”
“အခုလေးတင်ပဲ ရောက်တာပါ။ ဘာစားချင်လဲ?”
Fancy ဖြစ်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်တွေတော့ မညွှန်းလောက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?
ဒါဆိုရင်တော့ ရှင်းလိုက်ကြတာပေါ့။
“ရာသီဥတုက အေးတော့ ဥဒုံခေါက်ဆွဲ ပူပူလေး စားကြမလား? အနီးနားမှာ နာမည်ကြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်လေ။”
“ဥဒုံလား?”
“မကြိုက်ဘူးလားရှင့်?”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကြိုက်ပါတယ်။”
အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ဈေးသက်သာတဲ့ မီနူးကို ရွေးချယ်တာပဲ။ ချီးကျူးစရာပါ။
ဥဒုံဆိုင်က ဒီပါ့တ်မန့်စတိုးနားက လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲမှာ ရှိတယ်။ နေ့လယ်စာစားချိန် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်ရှေ့မှာတော့ တန်းစီနေကြတယ်။ သူတို့ထဲမှာ ဂျပန်လူမျိုး အချို့ကိုလည်း တွေ့နေရတယ်။
သိချင်စိတ်နဲ့ “ဘာလို့ ဂျပန်လူမျိုးတွေက ကိုရီးယား ဥဒုံဆိုင်မှာ တန်းစီနေကြတာလဲ?” လို့ မေးလိုက်တယ်။
တိုကျိုမှာရှိတဲ့ ကင်မ်ချီဟင်းရည်ဆိုင်ရှေ့မှာ ကိုရီးယားတွေ တန်းစီနေသလိုမျိုးပေါ့။ ခရီးသွားရင်းနဲ့မှ ရုတ်တရက် အိမ်စားဟင်းကို လွမ်းလာတာလား?
“ဒီဆိုင်က ရှင်းယူရီ ဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင်လေ။ ဒါကြောင့် ဂျပန် ပရိသတ်တွေ အများကြီး လာကြတာပါ။ ခရီးသွားလမ်းညွှန် စာအုပ်တွေထဲမှာလည်း ပါတယ်လေ။”
“ရှင်းယူရီ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ?”
“BCB အဖွဲ့ဝင်လေ။ မသိဘူးလား?”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ သိပါတယ်။”
BCB ဆိုတာ ကိုရီးယားတင်မကဘဲ ကမ္ဘာနဲ့ချီပြီး နာမည်ကြီးတဲ့ အိုင်ဒေါအဖွဲ့လေ။
ယူရီ က ကျွန်တော့်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ပြီး “ဆီနီယာက အမျိုးသမီး အိုင်ဒေါတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတာလား?” လို့ မေးတယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲလို မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော်က အစကတည်းက အမျိုးသမီး အိုင်ဒေါတွေကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ စစ်တပ်ထဲမှာ အကြီးအကဲတွေက အိုင်ဒေါ ရှိုးတွေကိုပဲ အမြဲ ကြည့်နေကြတော့ အခုတော့ နည်းနည်းပါးပါး ရင်းနှီးနေရုံပါ။
တန်းက မြန်မြန်ပဲ လျော့သွားတယ်။ မီနူးက ရိုးရှင်းတော့ ဆိုင်က အလှည့်အပြောင်း မြန်ပုံရတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ဘေးနှစ်ဖက်က စားပွဲတွေမှာ ဂျပန် ခရီးသွားတွေပဲ ရှိနေတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဂျပန်စကားတွေပဲ ကြားနေရတော့ ဒီဆိုင်က ကိုရီးယားဆိုင်လား၊ ဂျပန်ဆိုင်လားတောင် ခွဲရခက်နေတယ်။
ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးကို တက်ဂဲ့ယူ ကြိုက်လိမ့်မယ်ထင်တယ်။ နောက်တစ်ခါ သူ့ကို ခေါ်လာပေးရမလား?
မှာထားတဲ့ ဥဒုံက ခဏချင်းပဲ ရောက်လာတယ်။
“စားကြရအောင်~”