အခန်း (၂၉)
ကျွန်တော်တို့ နွန်ဟျွန်းဒုံက အစားအသောက်လမ်းကြားရှေ့မှာ ဆုံဖြစ်ကြတယ်။
ဆန်းယော့ပ် က အဲဒီနေရာမှာ ရောက်နှင့်နေပြီ။
"ဟယ်လို။"
"အို၊ ရောက်လာပြီလား။"
အရင်တစ်ခေါက်က ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ ဖောင်းကြွဂျက်ကတ် ဝတ်ထားတာနဲ့မတူဘဲ ဒီတစ်ခါတော့ သူက ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ထားတယ်။ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို လည်ပင်းအထိ သေသေသပ်သပ်တပ်ထားပြီး အပြာရောင်ကော်လာဖား (tie) ကို စည်းထားတယ်။ မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေကိုလည်း ရိတ်ထားပြီး ဆံပင်ကိုလည်း သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ထားတယ်။
သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကြီးနဲ့ ပြောင်လက်နေတဲ့ ခေါင်းကြောင့် သူက အဝတ်အစားကောင်းကောင်း ဝတ်ထားတဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လိုပဲ။
"နောက်မှ Date ဖို့ ရှိလို့လား။"
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကြောင့် ဆန်းယော့ပ် က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်လိုက်တယ်။
"Date ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအတိုင်း အပြင်စာစားကြရအောင်ပါ။"
"ဘာစားကြမလဲ။"
"ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ရှင်းမယ်။"
"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ခေါ်တာဆိုတော့ ကျွန်တော်ပဲ ရှင်းပါ့မယ်။"
အခုဆိုရင် ကျွန်တော် အမဲသားကောင်းကောင်းတွေကို အေးအေးဆေးဆေး စားနိုင်နေပြီ။ တစ်ကောင်လုံးဝယ်ပြီး အပိုင်းပိုင်းခိုင်းရင်တောင် ရလောက်တဲ့အထိပါပဲ။
"ရပါတယ်၊ ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော်ပဲ ဝယ်ကျွေးချင်တာ။"
ဆန်းယော့ပ် က ရှေ့ကဦးဆောင်ပြီး အနီးနားက အသားကင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲကို ခေါ်သွားတယ်။ ဆာလွိုင်း (sirloin) အသားကင် တစ်ပွဲကို ၁၈,၀၀၀ ဝမ်ပဲရှိတော့ အဲလောက်လည်း မဈေးကြီးလှပါဘူး။
"ဆာလွိုင်း လေးပွဲနဲ့ ဘီယာ နှစ်ပုလင်း ပေးပါ။"
အသားကင်ဆိုင်ထဲမှာတော့ နှစ်ကုန်ခါနီး အထိမ်းအမှတ်ပွဲတွေနဲ့ စည်ကားနေတယ်။ အလုပ်ကပြန်လာတဲ့ ရုံးဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။
တွေးကြည့်တော့ အကယ်ဒမီတွေအတွက် ဒီအချိန်က အရမ်းအလုပ်ရှုပ်တဲ့အချိန် မဟုတ်လား။
"ဒီည အကယ်ဒမီ မသွားဘူးလား။"
"ကျွန်တော် ထွက်လိုက်ပြီ။"
"ဘာလို့လဲ။"
"အကြွေးတွေ အကုန်ဆပ်ပြီးပြီလေ။"
ဘီယာက အရင်ရောက်လာတယ်။
ဆန်းယော့ပ် က ကျွန်တော်တို့ခွက်တွေကို ဖြည့်ပေးလိုက်တယ်။
"သောက်ကြရအောင်။"
Cheers!
ကျွန်တော်တို့ ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ကြတယ်။
အေးစက်စက် ဘီယာက လည်ချောင်းထဲကို ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းသွားတယ်။
"အကြွေး ၂,၀၀၀ လောက် ကျန်သေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဘယ်တုန်းက အကုန်ဆပ်လိုက်တာလဲ။"
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ဆန်းယော့ပ် က ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်၊ "ဒါတွေအားလုံး မင်းတို့ကြောင့်ပါ။"
"ဘယ်လိုဆိုလိုတာလဲ။"
"မင်းကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ။ L6 ဖုန်းတွေ ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းသွားနိုင်တယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တာကိုး။ အဲဒါကြားပြီးတော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း သုတေသနလုပ်ကြည့်တယ်။ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ပေါက်ကွဲမှုတွေ အကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်နေတာကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တယ်။"
တက်ဂဲ့ယူ နဲ့ ကျွန်တော် အံ့သြတကြီး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဆန်းဘီယာကလည်း ဆောဆန်း အီလက်ထရောနစ်ရဲ့ Put Option တွေကို ဝယ်ထားလိုက်တာလား။"
ဆန်းယော့ပ် က ခေါင်းခါပြတယ်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် အများကြီး စဉ်းစားကြည့်ပေမဲ့ ထုတ်လုပ်မှု ရပ်ဆိုင်းတဲ့အထိ ဖြစ်လာမယ်လို့တော့ မထင်ခဲ့ဘူး။"
"..."
ဒါကတော့ သာမန်အသိတရားပါပဲ။ တစ်နှစ်ကို အလုံးရေ သန်း ၅၀ ကျော် ရောင်းရတဲ့ Flagship မော်ဒယ်တစ်ခု ရပ်ဆိုင်းသွားမယ်လို့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားမှာလဲ။
"ပြဿနာတွေ ဆက်ဖြစ်နေရင်တော့ ဘက်ထရီ အစားထိုးတဲ့ဘက်ကို ပြောင်းသွားဖို့ များတယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။ အဲဒီလို မဖြစ်ရင်တောင်မှ L6 ရောင်းအား ကျဆင်းတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် ဘေးကင်းစိတ်ချရမှုအပေါ် ယုံကြည်ချက် ပျက်ပြားသွားရင် ဘက်ထရီထုတ်လုပ်သူတွေ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်မှာ မဟုတ်လား။"
Recall (ပြန်လည်သိမ်းဆည်းခြင်း) ကြေညာချက် မထုတ်ပြန်ခင်က ဆောဆန်း အီလက်ထရောနစ်ဟာ L6 ဘက်ထရီတွေကို သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွဲဖြစ်တဲ့ ဆောဆန်း SB ဆီကနေ မှာယူနေခဲ့တာပါ။
"ဒါဆို... ဘာဖြစ်လဲ။"
ဆန်းယော့ပ် က ဘီယာတစ်ငုံသောက်ပြီး ပြောတယ်၊ "အကြွေးတွေဆပ်ဖို့ ပိုက်ဆံသွင်းပြီးတဲ့အခါ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ၇ သိန်းဝမ် အတိအကျ ကျန်ခဲ့တယ်။ အဲဒါနဲ့ ဆောဆန်း SB ရဲ့ Put Option တွေကို ဝယ်လိုက်တာ။"
သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်ကန်ခဲ့တယ်။
IM Division ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဂျိုဒုံဂျွန်းက ပေါက်ကွဲမှုရဲ့ အဓိကတရားခံဟာ ဘက်ထရီဖြစ်တယ်လို့ ကြေညာလိုက်တဲ့အခါ ဆောဆန်း SB ရဲ့ စတော့ဈေးနှုန်းက ထိုးကျသွားခဲ့တယ်။
"အဲဒီကနေ ဘယ်လောက် အမြတ်ရလိုက်လဲ။"
"သန်း ၁၅၀။"
"ဝိုး!"
တက်ဂဲ့ယူ အံ့သြသွားပြီး အသက်ရှူမှားလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ၇ သိန်းဝမ်ကနေ သန်း ၁၅၀ ရတယ်ဆိုတာ။
ပြန်အမ်းငွေနဲ့ ပြောရရင် ၂၀၀ ဆကျော်တောင် ရှိတယ်။ ဒါကြောင့်များ Option တွေကို တစ်ခါ စမ်းမိရင် ပြန်မလွှတ်နိုင်တော့တာလား။
ဆူဝန်မှာ ဆုံပြီး စကားပြောတုန်းကတောင် ကျွန်တော် အပြည့်အဝ မယုံကြည်ခဲ့မိဘူး။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ဂရုစိုက်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော်က သတိထားမိလို့ ကျရှုံးနိုင်ခြေရှိကြောင်း ပြောခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ အဲဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံခဲ့ဘူး။
သူက တကယ်ပဲ သာမန်လူမဟုတ်ဘူး။
"ကျွန်တော် အကြွေးတွေအကုန်ဆပ်ပြီး အကယ်ဒမီက ထွက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဝတ်စုံတစ်စုံဝယ်ဖို့ ဈေးဝယ်စင်တာကို ဝင်ခဲ့တာ။"
"ဘာလို့ ဝတ်စုံလဲ။"
"အင်တာဗျူးသွားရင် ဝတ်စုံဝတ်ရတာလေ။"
"ဒီနေ့ အင်တာဗျူး ရှိလို့လား။"
မဖြေတဲ့အစား ဆန်းယော့ပ် က မေးခွန်းတစ်ခု ပြန်ထုတ်တယ်။
"ဒါထက် အရေးကြီးတာက မင်းတို့ ဘယ်လောက်ရလိုက်လဲ။"
"အဲ... အမ်..."
ဘယ်လောက် ပြောရမလဲ။ ဘီလီယံ ၁၀ လောက်ဆိုရင် နည်းနည်းများနေမလား။
ကျွန်တော် တွေဝေနေတုန်း ဆန်းယော့ပ် က ပြောလိုက်တယ်၊ "ခန့်မှန်းတွက်ချက်ကြည့်ရင် ဘီလီယံ ၅၀၀ လောက်တော့ ရှိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။"
"ဘယ်လိုလုပ်... အို!"
ကျွန်တော် တိတ်တိတ်နေဖို့ အချက်ပြရင်း တက်ဂဲ့ယူ ရဲ့ ဘေးကို တို့လိုက်တယ်။
ဆန်းယော့ပ် က ကျွန်တော်တို့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ပြောတယ်။
"ဘဏ္ဍာရေးလောကက သူငယ်ချင်းဆီကနေ သိရတာတော့ ဒီအဖြစ်အပျက်မတိုင်ခင်မှာ နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုက ဆောဆန်း အီလက်ထရောနစ်ရဲ့ Put Option တွေကို အကုန်လိုက်ဝယ်သွားတယ်တဲ့။ အဲဒါ မင်းတို့ ဖြစ်နေမလား။"
ကျွန်တော် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
"မ-မဖြစ်နိုင်တာ။ အဲလောက်များတဲ့ Put Option တွေကို ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံက ဘယ်ကလာမှာလဲ။"
"ဟုတ်ပါပြီ။ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာ။ ဒါပေမဲ့..."
ဆန်းယော့ပ် က တက်ဂဲ့ယူ ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
"ဒီကောင်က Bantcoin ၁၀,၀၀၀ လောက် ပိုင်ထားပေမဲ့ Encryption key ပျောက်သွားတယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။ အဲဒီ Key သာ ပြန်တွေ့ရင်ရော။ အဲဒီလောက် Bantcoin ပမာဏဆိုရင် Put Option တွေကို အကုန်ဝယ်ဖို့ လုံလောက်တယ် မဟုတ်လား။"
"..."
ခဏလောက်တော့ ဒီလူမှာလည်း တစ်ခုခုလို စွမ်းအားမျိုး ရှိနေတာလားလို့ တွေးမိတယ်။
မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဟုတ်လား။ သတင်းအချက်အလက် အနည်းငယ်လေးနဲ့ ဒါတွေကို အကုန် ခန့်မှန်းမိသွားတာလား။
အကုန်လုံးက ခန့်မှန်းချက်တွေပဲဆိုတော့ သေချာပေါက်တော့ မရှိဘူး။ သူက ဒီအတိုင်း ထင်ရာမြင်ရာ ပြောနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား။
ကျွန်တော် ရယ်မောပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။
"အို၊ ဆန်းဘီယာရာ၊ နောက်ပြောင်တာတောင်..."
ဆန်းယော့ပ် က ဘီယာသောက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောတယ်။
"အဲဒီကောင် ပြောတဲ့အတိုင်းဆိုရင် Put Option တွေကို အကုန်လိုက်ဝယ်သွားတဲ့ ကုမ္ပဏီက ဂျပန်ကုမ္ပဏီ ဖြစ်ဖို့ များတယ်။"
"ဂျပန်ကုမ္ပဏီ? အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."
"ဘာလို့လဲ သိလား။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါ OTK ကုမ္ပဏီ ဖြစ်နေလို့ပဲ။"
"..."
ဆန်းယော့ပ် က တက်ဂဲ့ယူ ကို ထပ်ညွှန်းတယ်။
"မင်းသူငယ်ချင်းနာမည်က Oh တက်ဂဲ့ယူ မဟုတ်လား။"
*ချောင်းဆိုးသံ!*
ဘီယာသောက်နေရင်း တက်ဂဲ့ယူ ချောင်းဆိုးလိုက်တယ်။ သူ ဒီလောက်အထိ သိနေပြီဆိုမှတော့ မဆိုင်ဘူးလို့ ငြင်းနေလို့လည်း အလကားပဲ။
ကျွန်တော် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရယ်လိုက်ပြီး "အံ့သြစရာပဲ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။
"သိပ်တော့လည်း မအံ့သြစရာပါဘူး။ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်လိုက်တာပါ။"
ဝက်ဝံလို ရုပ်ရည်မျိုးရှိပေမဲ့ သူက လျင်မြန်ပြီး ထက်မြက်တဲ့ ဉာဏ်ရှိတယ်။
ကျွန်တော် ခဏလောက် မေ့နေခဲ့တာ။ ဒီလူက ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်မှာတောင် ထူးချွန်သူလို့ အသိအမှတ်ပြုခံရတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။
ကျွန်တော် ဘီယာခွက်ကို ချပြီး ဆန်းယော့ပ် ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့ချင်တာလား။"
"အဲဒီအကျိုးကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် အကြွေးတွေ အကုန်ဆပ်ပြီးပြီလေ၊ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပြချင်တာပါ။"
အမှန်တရားသာ ပေါ်သွားရင် မနက်ဖြန် သတင်းစာခေါင်းကြီးပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့နာမည်တွေ ပါလာနိုင်တယ်။ စတော့ဈေးကွက် ပြိုလဲချိန်မှာ Derivatives တွေကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ချမ်းသာသွားတဲ့ အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်တွေပေါ့။
တစ်နေ့နေ့တော့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် ကိစ္စပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။
"လျှို့ဝှက်ထားပေးနိုင်မလား။"
ဆန်းယော့ပ် က ပါးစပ်ကို ဇစ်ဆွဲလိုက်တဲ့ပုံစံ လုပ်ပြတယ်။
"သေချာပေါ့။ ကလပ်ဥက္ကဋ္ဌဟောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကတိပေးပါတယ်။"
သူက ပါးစပ်လုံတဲ့သူဆိုတော့ ယုံကြည်လို့ရပါတယ်။ တခြားနေရာမှာ သွားပြောမယ့်သူဆိုရင်တော့ လွယ်လွယ်နဲ့ ယုံလို့မရဘူးလေ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ မီးသွေးတွေ ရောက်လာပြီး အသားကင်တွေလည်း ရောက်လာတယ်။
*စizzle!*
တိတ်ဆိတ်မှုကြားထဲမှာ အသားကင်တွေက အသံမြည်လာတယ်။
ဆန်းယော့ပ် က အနည်းငယ် ကျက်နေတဲ့ အသားစကို ကောက်ယူပြီး ပြောတယ်၊ "အခု နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ ရှိသေးလဲ။"
"ဘယ်လိုဆိုလိုတာလဲ။"
"ရန်ပုံငွေတွေလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ စနစ်တကျ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ စီစဉ်နေတာ မဟုတ်လား။"
"..."
ဘယ်လိုလုပ် သိသွားတာလဲ။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲရှိတာကို အကုန်ဖတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်မိသွားတယ်။ ဒီလူက တကယ်ပဲ အထူးစွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်နေမလား။
"ဘာလို့ အဲဒီလို ထင်ရတာလဲ။"
"မဖြစ်ရင်တော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ထူထောင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။"
"အာ..."
အဲဒါက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့အတွက် မဟုတ်ဘဲ တက်ဂဲ့ယူ က Bantcoin တွေကို ရောင်းချဖို့အတွက် တည်ထောင်ထားတာပါ။
အခြေအနေကို မသိတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်တော့ အဲဒီလို တွေးမိတာ မဆန်းပါဘူး။
အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောတယ်။
"အရှေ့ဘက်မှာ မင်းကိုတွေ့ကတည်းက ငါ အဲဒီလို ထင်ခဲ့တာ။ ဂျင်ဟူး၊ မင်း တကယ်ပဲ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အခုလို ထူးခြားတဲ့ အောင်မြင်မှုမျိုးကို မင်း ရလိမ့်မယ်လို့တော့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။"
"တကယ်လား။"
ကျွန်တော် တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်မှာတုန်းက ကလပ်ထဲ ဝင်ခဲ့တာပါ။ အခုနဲ့မတူဘဲ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်တော်က သာမန် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။
"ဈေးကွက်ကို အနိုင်ယူဖို့ဆိုရင် တွက်ချက်မှုနဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုထက် ပိုတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်တယ်။ ကံ၊ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ဒါမှမဟုတ် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမျိုးပေါ့။"
အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် က ဘီယာကို တစ်ငုံသောက်ရင်း ပြောတယ်။
"မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါက ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အခြေခံတန်ဖိုး၊ စတော့ဈေးနှုန်း အတက်အကျ၊ ဇယားတွေနဲ့ ခေတ်ရေစီးကြောင်းတွေကို သင်္ချာနည်းအရ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလာတာ။ ပြီးတော့ အများအားဖြင့်လည်း အောင်မြင်ခဲ့တယ်။"
သူ့ရဲ့ သင်္ချာစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး အကြီးအကဲက သူ့ကိုယ်ပိုင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုနည်းလမ်းကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။ စတော့ဈေးကွက်ထဲကို ခုန်ဆင်းပြီး အမြတ်အများဆုံးရအောင်၊ ဆုံးရှုံးမှု အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာကနေ ကြီးမားတဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေ ရရှိခဲ့တာပါ။
"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါ ရှုံးသွားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတာ စဉ်းစားမိလား။"
"ကံမကောင်းလို့များလား။"
သူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတဲ့ ကုမ္ပဏီက လိမ်လည်မှုရဲ့ သားကောင်ဖြစ်သွားပြီး ဘီလီယံနဲ့ချီ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားမှာလဲ။
"ကံမကောင်းလို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... လုံးဝတော့ မမှားပါဘူး။ ဒါဆို ကံကောင်းတယ်ဆိုတာ ဘာကိုခေါ်တာလဲ။ ငါက ဘာလို့ အဲဒီကံမျိုး မရှိခဲ့တာလဲ။ အဲဒါကို သိဖို့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့တယ်။ ဈေးကွက်ထဲမှာ တွက်ချက်လို့ မရတဲ့အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အဲဒါက ရှုပ်ထွေးစွာ ရောယှက်နေတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေနဲ့ ပြောင်းလဲနိုင်ခြေတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ။ အဲဒါတွေကို သင်္ချာနည်းနဲ့ အကုန်ဖြေရှင်းဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဂြိုဟ်တွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို တွက်ချက်နိုင်ပေမဲ့ လူသားတွေရဲ့ ရူးသွပ်မှုကိုတော့ တွက်ချက်လို့ မရဘူး။"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"အဲဒါ Isaac Newton ရဲ့ စကားမဟုတ်လား" လို့ တက်ဂဲ့ယူ က မေးတယ်။
"ဆွဲငင်အားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့သူလား။"
"ဟုတ်တယ်။ ဘဏ္ဍာရေးလောကမှာ အတော်လေး နာမည်ကြီးတဲ့ စကားပုံပဲ။"
Newton က ရူပဗေဒပညာရှင်အဖြစ် နာမည်ကြီးပေမဲ့ တခြားနယ်ပယ်တွေမှာလည်း စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသူပါ။ ပြောရရင် အဲဒီစကားကို သူက South Sea ကုမ္ပဏီမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်လုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက်မှာ ပြောခဲ့တာပါ။
ဈေးကွက်ကို အုပ်စိုးခြင်းဆိုတာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေ ရောထွေးနေတာပါ။ အကျိုးကြောင်းဆီလျော်ဆုံး လူတစ်ယောက်တောင်မှ တည်ငြိမ်နေဖို့နဲ့ အဲဒီထဲက အမှန်တရားကို မြင်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။
"ဂျင်ဟူး၊ မင်းမှာ အဲဒီလို ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမျိုး ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းကို နောက်ထပ်ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရတာပေါ့။"
သူ ဘီယာသောက်ပြီးတဲ့အခါ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေအတွက် တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်လို့ အကြီးအကဲ သတိပေးခဲ့တာကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်တယ်။
အကြီးအကဲက ကျန်နေတဲ့ ဘီယာကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်တယ်။
"ကဲ၊ အဖြေကို ပြောပြတော့။"
"ဘာအဖြေလဲ။"
"ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဒီနေ့ အင်တာဗျူးသွားဖို့ ဝတ်စုံဝတ်လာတာလို့။"
ကျွန်တော် တော်တော်လေး အံ့အားသင့်သွားတယ်။ သူပြောတဲ့ အင်တာဗျူးက ဒီနေရာမှာ လုပ်မှာလား။
ကျွန်တော် အံ့သြမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမနှစ်ကျောင်းသားဘဝကတည်းက ယုံကြည်ပြီး နောက်ကလိုက်ခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲက အခု ကျွန်တော့်ကို သူ့ကို အလုပ်ခန့်ဖို့ တောင်းဆိုနေတာပဲ!
"ဘယ်လိုသဘောရလဲ။"
ကျွန်တော်က မျက်လုံးနဲ့ မေးလိုက်တော့ တက်ဂဲ့ယူ က မျက်စပစ်ပြတယ်။
"CEO ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း လုပ်လိုက်ပါ။"
မှန်ပါတယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချတာက CEO ရဲ့ အလုပ်ပဲ။
ကျွန်တော် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ တွေးကြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်က ၆၇.၂ ဘီလီယံဆိုတဲ့ ကြွယ်ဝမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမဲ့ ဒါဟာ ထရီလီယံပေါင်းများစွာကို လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဘဏ္ဍာရေး လုပ်ငန်းစုကြီးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။
အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်တဲ့ Cheat code တစ်ခု ရှိထားပေမဲ့ အဲဒီလို ကြိုမြင်နိုင်ရင်တောင် အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ အတူတူ ရပ်တည်ဖို့ဆိုတာ ထင်သလောက် မလွယ်ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော့်အစ်မ ဆန်းယော့ပ် ဆီမှာ အကူအညီ တောင်းခဲ့တာ...
ဘဏ္ဍာရေး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဆိုတာ ကိန်းဂဏန်းတွေရဲ့ စစ်ပွဲပဲ။ ကော်ပိုရိတ် ငွေစာရင်းရှင်းတမ်းတွေနဲ့ သဘောတူညီချက်တွေက ကိန်းဂဏန်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆန်းသစ်တဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအင်ဂျင်နီယာနည်းပညာတွေနဲ့ အသစ်အသစ်သော Derivative ထုတ်ကုန်တွေကို ဖန်တီးနေကြတာ။
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်က အကြီးအကဲ ဆန်းယော့ပ် က တက္ကသိုလ်ထဲမှာတင် ပါရမီရှင်လို့ အသိအမှတ်ပြုခံရတဲ့အထိ ထူးချွန်တဲ့ သင်္ချာဆိုင်ရာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု စွမ်းရည်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပါ။ ပြီးတော့ သူရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ကျွန်တော် လုပ်ဆောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့အရာတွေအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်။
ကျွန်တော်က တစ်ယောက်ယောက် လိုအပ်နေတယ်လို့ တွေးထားပြီးသားဖြစ်ပြီး အခုလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူက ဆန္ဒအလျောက် ရောက်လာတာဆိုတော့ ဒါဟာ ကောင်းတဲ့အချက် မဟုတ်ဘူးလား။
"တကယ်ပဲ စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောနေတာလား။"
ဆန်းယော့ပ် က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
"သေချာပေါက်ပေါ့။"
တစ်နေရာကနေစပြီး ဆန်းယော့ပ် က တည်ကြည်တဲ့ အမူအရာကို ပြတယ်။ ပုခုံးတွေကို ဆန့်တန်းပြီး ခေါင်းကို မော့ထားလျက်နဲ့ပေါ့။
သူက အင်တာဗျူးအတွက် ပြင်ဆင်လာတဲ့ ဝန်ထမ်းသစ်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အစကတည်းက ဝတ်စုံဝတ်ပြီး ရောက်လာတာက ဒီနေရာမှာ ရှိနေဖို့ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြသနေတာပါ။
ဒီမိုကရေစီဆိုတာ တစ်ယောက်တစ်မဲ ဖြစ်ပေမဲ့ အရင်းရှင်စနစ်ဆိုတာကတော့ တစ်ဒေါ်လာတစ်မဲပဲ။ တူညီတဲ့ ဘုတ်ပြားပေါ်မှာ ကစားနေရင်တောင် ပိုက်ဆံပိုများတဲ့ဘက်က ပိုပြီး အသာစီးရပါတယ်။
အနှစ်ချုပ်ရရင် သူ ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်းနဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဘီလီယံနဲ့ချီတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အရင်းအနှီး ရှိနေလို့ပါ။
တစ်ချို့ကတော့ ဒါကို ငါ့ဆီကနေ အမြတ်ထုတ်ဖို့ လာတယ်လို့ မြင်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအချက်ကို သဘောကျတယ်။
ပိုက်ဆံရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို သိမြင်ပြီး အဲဒါကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တာဟာ ဘဏ္ဍာရေးသမားတစ်ယောက်အတွက် အခြေခံအရည်အချင်းပဲ မဟုတ်လား။
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်၊ သင်္ချာဌာန၊ ပါ့ခ် ဆန်းယော့ပ်။
အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်တဲ့ အချက်ကို ဖယ်လိုက်ရင် သူက ကျွန်တော့်ထက် အရာအားလုံးမှာ ပိုသာလွန်တယ်။ ကျွန်တော်က ဒီလူကို တကယ်ပဲ လက်ခံနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိပါ့မလား။
"ကျွန်တော်က OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ လက်ရှိ CEO ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်အတိုင်း ငါးတစ်ကောင်လို လှုပ်ရှားနိုင်မယ့်သူ လိုအပ်တယ်။ ခင်ဗျား အဲဒါကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား။"
"ကျောင်းမှာ ငါက မင်းရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် အလုပ်မှာတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားပြီး လုပ်သွားမှာပါ၊ ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့။ အသက်ငယ်ပေမဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူရဲ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာက အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူရဲ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်။"
ဖြစ်နိုင်ရင် အနာဂတ်မှာ ဘဏ္ဍာရေးလောကမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဝါရင့်ပညာရှင်တွေကိုလည်း ငှားရမ်းရနိုင်ပါတယ်။ ဒီလူကိုတောင် ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူးဆိုရင် CEO တစ်ယောက်အနေနဲ့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူး မဟုတ်လား။
ကျွန်တော့် အတွေးတွေကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက်မှာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။
"အောင်မြင်ပါတယ်။ OTK ကုမ္ပဏီကို ကြိုဆိုပါတယ်။"