အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်သော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ – အခန်း ၃၁၃ | NovelPing
နီရှီဒါ ဆီကျူရီတီမှ ကုန်သည် ကီမူရာ ဆူဂီဟာရာ။
သူသည် မော်နီတာသုံးလုံးကြားတွင် အလှည့်ကျလုပ်ဆောင်ရင်း ဝယ်ယူခြင်းနှင့် ရောင်းချခြင်း အမိန့်များကို ပေးပို့ရန် ကီးဘုတ်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်နှိပ်နေသည်။ သူသည် ဟိုတွန့်ဒီတွန့်နှင့် အိပ်ငိုက်ခြင်းကို တိုက်ထုတ်နေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ကီမူရာသည် ကော်ဖီခွက်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ စက္ကူခွက်မှာ အလွတ်ဖြစ်နေသည်။
မကြာသေးမီက ဝန်ထမ်းအချို့ ကုမ္ပဏီမှ ရုတ်တရက် အလုပ်ထွက်သွားကြသည်။ လုပ်ငန်းတာဝန်များမှာ ပုံမှန်အားဖြင့်ပင် အလွန်များပြားနေချိန်တွင် လူအင်အားပါ လျော့နည်းသွားသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ဝန်ထမ်းများမှာ အချိန်ပိုအလုပ်များ အဆက်မပြတ် လုပ်နေကြရသည်။
သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် အလုပ်မှ အချိန်မှန် ပြန်ခဲ့ရသည်မှာ မည်သည့်အချိန်ကမှန်းပင် သူ မမှတ်မိတော့ပေ။ ဝန်ထမ်းအင်အား တိုးပေးရန် သူ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း စောင့်ဆိုင်းရန်ဟူသော အဖြေတစ်ခုသာ ပြန်ရသည်။
ဤသည်မှာ ထိုကျိန်စာသင့်သော စီမံခန့်ခွဲမှု စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီဘက်ကမူ လုပ်အားခစရိတ်ကို လျှော့ချနိုင်သဖြင့် ဝမ်းသာနေကြသော်လည်း ဝန်ထမ်းများမှာမူ အလုပ်များဖြင့် နစ်မွန်းနေပြီး အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရှိကြပေ။
မူလက သူသည် ပြည်သူ့ပင်စင်ရန်ပုံငွေ အရောင်းအဝယ်ကိုသာ သီးသန့်တာဝန်ယူရသူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အထွေထွေ အရောင်းအဝယ်ကိုပါ လုပ်ကိုင်နေရသည်။
သူသည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသည်။
‘JMP၊ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးဖြင့် ၁ ရှယ်ယာ ဝယ်ပါ။ Jaycom၊ အားလုံးကို ၃၂၅၀ ယန်းဖြင့် ရောင်းပါ။ Manotel၊ အားလုံးရောင်းထုတ်ပါ။ ပြီးတော့…’ အထွေထွေ အရောင်းအဝယ် အမိန့်များကို ရိုက်သွင်းပြီးနောက် သူသည် ပြည်သူ့ပင်စင်ရန်ပုံငွေ အကောင့်ဆီသို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။ တိုယိုတာ၏ လက်ရှိဈေးနှုန်းမှာ ၁၅၁,၃၀၀ ယန်း ဖြစ်သည်။ ဝယ်ယူရန် ဆိုင်းငံ့ထားသည့် အမိန့်အရေအတွက်မှာ ရှယ်ယာ ၃,၀၀၀ ခန့် ရှိသည်။ ဈေးကွက်မပိတ်မီတွင် သူသည် နောက်ထပ် ရှယ်ယာ ၁,၀၀၀ ကို ရောင်းချရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ကီမူရာသည် သမ်းဝေရင်း ကီးဘုတ်ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။ အမိန့်ကို ပေးပို့လိုက်သည်နှင့် အတည်ပြုချက် ပြန်တက်လာသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။ လက်ရှိဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချရန် အမိန့်ပေးခဲ့သော်လည်း ဈေးနှုန်းနိမ့်သော ဝယ်ယူမှုအမိန့်တစ်ခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
“ခ-ခဏလေး!”
ကီမူရာသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် အသိစိတ်ဝင်လာပြီး အမိန့်ကို ပယ်ဖျက်သည့် ခလုတ်ကို ချက်ချင်း နှိပ်လိုက်သည်။
အမိန့်ပေးပြီး ပယ်ဖျက်လိုက်သည့်ကြားတွင် တစ်စက္ကန့်ပင် မရှိပေ။
“ဟာ…”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆိုင်းငံ့ထားသော ဝယ်ယူမှုအမိန့်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေကိုမူ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အကောင့်ရှိ ရှယ်ယာလက်ကျန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
သို့သော်…
‘ဟင်? ဘာလို့ အကုန်ပျောက်သွားတာလဲ?’
သူ မှားယွင်းမြင်တွေ့နေမိသလားဟု တွေးမိကာ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို အတင်းမှိတ်ကာ ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ရှယ်ယာ တစ်စပင် ကျန်မနေတော့ပေ။
သူသည် အရောင်းအဝယ် မှတ်တမ်းဆီသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်သည်။ ရာနှင့်ချီသော ကြိုတင်တင်ထားသည့် ဝယ်ယူမှုအမိန့်များ အသက်ဝင်သွားသည့် မှတ်တမ်းများကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတွင် ရှယ်ယာ ၁၄,၉၇၀,၀၀၀ အတွက် အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။
ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်သည့် ဈေးနှုန်းမှာ ၁ ယန်းသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
‘၁ ယန်း? ငါ ဒါတွေကို ၁ ယန်းနဲ့ အကုန်ရောင်းလိုက်မိတာလား?’
ဈေးနှုန်းနိမ့်ဖြင့် အမိန့်ပေးထားလျှင်ပင် အရောင်းအဝယ်မှာ ဝယ်ယူသည့်ဈေးနှုန်းအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကြိုတင်တင်ထားသော ဝယ်ယူမှုအမိန့်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အချိန်တွင် ၁ ယန်းဖြင့် ဝယ်ယူမည့်အမိန့်တစ်ခု ဝင်လာပြီး အသက်ဝင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော အရောင်းအဝယ်မျိုး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ရှယ်ယာ ၁၄.၉၇ သန်းအတွက် အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
၎င်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင် ဖြစ်သည်။
‘င-ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား?’
သူ့စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ရီနေသည်။ သူ့မျက်မှန်များမှာ မှန်ပြောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အမြင်အာရုံများ လည်ပတ်နေသလို ခံစားရသည်။
ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ပခုံးကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ဌာနမှူး အိုကုမာမှာ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
“ဟေ့ ကီမူရာ! ဘာဖြစ်တာလဲ? ခုနက ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ?”
သူသည် တုန်ရီစွာဖြင့် “အ-အဲဒါ… ကျွန်တော် အမှားတစ်ခု လုပ်မိလိုက်တယ် ထင်တယ်ခင်ဗျာ။”
“အမှား? ဘာအမှားမျိုးလဲ?”
နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။
ခဏလေးကမှ အနည်းငယ် တက်နေခဲ့သည့် နစ်ကေးညွှန်းကိန်းမှာ ယခုအခါ ၄.၃ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။
***
ယနေ့လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်ကာ မော်နီတာများကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေကြသည်။
ထိပ်ဆုံးမှ ရောင်းချသူများမှာ နိုမူရာ ဆီကျူရီတီ၊ မယ်ရစ်လင့်ခ်နှင့် JC ဆီကျူရီတီတို့ ဖြစ်ကြသည်။ နီရှီဒါ ဆီကျူရီတီမှလည်း ဆက်လက် ရောင်းချနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ပြည်သူ့ပင်စင်ရန်ပုံငွေပမာဏ ဟုတ်မဟုတ် သိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ချောင်းမှာ Enter ခလုတ်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မော်နီတာကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် အကြည့်မလွှဲခဲ့ပေ။ သို့သော် နံနက်ပိုင်း အရောင်းအဝယ် အဆုံးသတ်သွားပြီး နေ့လယ်ပိုင်း အရောင်းအဝယ်လည်း ပြီးဆုံးခါနီးအထိ ဘာမျှ ဖြစ်မလာသေးပေ။
တက်ဂယူ သည် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် မုန့်စားရင်း “ဒီနေ့လည်း မဟုတ်သေးဘူးနဲ့တူတယ်” ဟု ပြောသည်။
“အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။”
ဈေးကွက်ပိတ်ရန် မိနစ် ၂၀ တောင် မရှိတော့ပေ။
သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အကြည့်မလွှဲသင့်ဘူး မဟုတ်လား? သို့သော် ကျွန်ုပ်မှာ ဆီးသွားချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ နေ့လယ်ပိုင်း အရောင်းအဝယ် မစခင်ကတည်းက သွားခဲ့သင့်သည်။
နောက်ထပ် မိနစ် ၂၀ လောက် အောင့်ထားလို့ ရမလား? မရနိုင်တော့ဘူးဟု ထင်သည်။
“ကျွန်တော် အိမ်သာ ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်။”
“အေး။ ငါ စောင့်ကြည့်ထားပေးမယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် မော်နီတာကို အကြည့်မလွှဲဘဲ နေရာကို သတိထား၍ လဲလှယ်လိုက်ကြသည်။ မုန့်စားနေသည့် လက်ချောင်းများမှာ Enter ခလုတ်ပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
“အကြည့်မလွှဲနဲ့နော်။”
“သိတယ်ကွာ၊ ငါ့ကိုယုံပြီး သွားသာသွားပါ။”
ကျွန်ုပ်သည် အိမ်သာသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ CEO ရုံးခန်းတွင် အိမ်သာနှင့် ရေချိုးခန်းပါ တွဲလျက် ရှိသည်။
ธุရပြီးနောက် လက်ဆေးရန် ရေကန်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်လိုက်ရာ အခြေအနေမှာ အတော်ဆိုးနေသည်။
မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်စွဲနေပြီး အသားအရေမှာ ခြောက်ကပ်နေသည်။ မုတ်ဆိတ်မရိတ်သည်မှာ မနေ့ကတည်းကဖြစ်၍ ရှုပ်ပွနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် စတော့ဈေးကွက်စွဲလမ်းသူ သို့မဟုတ် ဒင်္ဂါးပြားစွဲလမ်းသူ တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ အယ်လီ စိုးရိမ်နေသည့်အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် ဘာတွေ လုပ်နေမိမှန်းပင် မသိတော့ပေ။
ပြီးတော့ ဒီအလုပ်ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်လုပ်ရဦးမလဲဆိုတာလည်း မသိပေ။
ရေပိုက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ဆေးလိုက်သည်။ အိပ်ရေးမဝ၍ ဖြစ်မည်၊ ခေါင်းများ မူးဝေနေသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့တော့ ဘာမှဖြစ်လာမည့်ပုံမပေါ်သဖြင့် ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ ခဏလောက် အနားယူလိုက်ရမလား?
ကျွန်ုပ် အိပ်ပျော်သွားတော့မည့်အတိုင်း ခံစားရသည်။
ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် တက်ဂယူ ၏ အော်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
“အား!”
ကျွန်ုပ် လန့်သွားပြီး အိမ်သာတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ?”
တက်ဂယူ သည် မျက်လုံးအပြူးသား၊ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရပ်နေသည်။
ဖြစ်နိုင်တာက…
“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ?”
ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကို တက်ဂယူ က တုန်ရီစွာဖြင့် “မ-မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်လိုက်တော့။”
ကျွန်ုပ် မော်နီတာကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကောင့်ထဲတွင် ခဏလေးကမှ မရှိခဲ့သော တိုယိုတာ ရှယ်ယာ ၁၄,၉၇၀,၀၀၀ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တက်ဂယူ နှင့် ကျွန်ုပ် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မိကြသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမျှမပြောဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“ဝါး!”
“ဝါးးးး!”
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာ ၁၄.၉၇ သန်း ယန်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုပမာဏဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်စက္ကန့်အတွင်း ယန်းသန်း ၂၀၀ ကျော်ကို ရရှိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
အမြတ်ငွေ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ၁၅,၀၀၀,၀၀၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ဖြစ်သည်!
ဘဏ္ဍာရေး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု သမိုင်းတွင် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဤမျှများပြားသော အမြတ်ငွေကို ရရှိခဲ့သည့် အခြားဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိဦးမလား?
တက်ဂယူ မှာ ပျော်လွန်း၍ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ဝါး၊ မင်း! ပေါ်လာတာနဲ့ ငါ Enter နှိပ်လိုက်တာ! ငါ့သူငယ်ချင်း! ငါ လုပ်နိုင်သွားပြီလား? တကယ်ပဲ ငါ လုပ်နိုင်သွားတာလား?”
“အေး။ မင်း လုပ်နိုင်သွားပြီ! မင်း တကယ်တော်တယ်၊ ဒီအရူးကောင်ရေ!”
ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ကာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ပျော်ရွှင်မှုများ အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားချိန်တွင် အသံပိတ်ထားသည့် တီဗီတွင် အရေးပေါ် သတင်းများ ထုတ်လွှင့်နေသည်။
[(သတင်းအထူး) နစ်ကေးညွှန်းကိန်း ထိုးကျ! ဧရာမ အမိန့်ပေးမှု အမှားတစ်ခု ဖြစ်ပွားဟု သံသယရှိ!]
***
ဂျပန်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးအင်အားမှာ ကမ္ဘာ့အဆင့် (၃) ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ စတော့ဈေးကွက်မှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ပြီးလျှင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒုတိယအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး အာရှတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြားနိုင်ငံများ၏ စတော့ဈေးကွက်အပေါ် ၎င်း၏လွှမ်းမိုးမှုမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
သတင်းအထူးများ မထုတ်လွှင့်မီကပင် နီရှီဒါ ဆီကျူရီတီတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော မကြုံစဖူး ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြောင့် အာရှဘဏ္ဍာရေး လုပ်ငန်းများမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့ကြသည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ ကိုရီးယားဌာနခွဲတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ခဏလေးကမှ အေးအေးလူလူ အလုပ်လုပ်နေကြသည့် ဝန်ထမ်းများမှာ ယခုအခါ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည့်အလား အလောတကြီး လှုပ်ရှားနေကြသည်။
အိုဟွန်းဂျူး သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ဒေါသတကြီး ကြည့်ရှုရင်း ညွှန်ကြားချက်များ ပေးနေသည်။
“အခုချက်ချင်း ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ရှာစမ်း! နစ်ကေးညွှန်းကိန်းကို မျက်စိမလွှဲနဲ့၊ ယန်းငွေကြေး လှုပ်ရှားမှုကိုလည်း ဆက်တိုက် စစ်ဆေးနေ!”
အယ်လီက အရေးတကြီး မေးလိုက်သည်၊ “ဘာဖြစ်တာလဲ? တိုယိုတာ ရှယ်ယာ ၁၅ သန်းက ၁ ယန်းနဲ့ တကယ်ပဲ အရောင်းအဝယ် ဖြစ်သွားတာလား?”
အိုဟွန်းဂျူး သည် အသက်ရှူရ ကြပ်နေသည့်အလား သူမ၏ အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
“ရှယ်ယာပေါင်း ၁၄,၉၇၃,၁၅၃ ခု။ အဲဒီထဲက ၁၄.၉၇ သန်းကို တစ်နေရာတည်းက ဝယ်ယူသွားတာ။ ၁၄.၉၇ သန်းယန်းတည်းနဲ့!”
ထပ်ကြားရသည်တိုင်အောင်ပင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
“မ-မဖြစ်နိုင်တာ။ ဘယ်သူလဲ?”
“ငါလည်း မသိဘူး။”
၎င်းတို့၏ မူလတန်ဖိုးမှာ ယန်းသန်း ၂၀၀ ကျော်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သူကများ ဤမျှလောက် ဝယ်ယူနိုင်မည်နည်း။
သူမ အမိန့်ပေးနေစဉ်အတွင်း အတွင်းရေးမှူးမှာ အရေးတကြီး ပြေးဝင်လာပြီး “ဂျပန်ဌာနခွဲ မန်နေဂျာဆီက ဖုန်းဝင်လာပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
အိုဟွန်းဂျူး သည် ဖုန်းလက်ခံကိရိယာကို အမြန်ပင် ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ဂျပန်ဌာနခွဲ မန်နေဂျာ ရောဘတ် အာကီယာမ က နှုတ်ဆက်ခြင်းပင် မပြုဘဲ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် အရေးတကြီး မေးလာသည်။
[အခုဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို သိပြီးပြီလား?]
သူမလည်း နှုတ်ဆက်စကားများကို ကျော်လိုက်ပြီး “ဘာတွေအတိအကျ ဖြစ်နောလဲ?” ဟု မေးသည်။
ထိုအခါ မန်နေဂျာ အာကီယာမ က အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ [အဲဒါကိုပဲ ကျွန်တော်က မေးချင်နေတာ! ကိုရီးယားဌာနခွဲက အဲဒီပမာဏကို ဝယ်ယူသွားတာ အတည်ပြုပြီးပြီ၊ အဲဒါကို သိပြီးပြီလား?]
အိုဟွန်းဂျူး ထိတ်လန့်သွားသည်။ “ဘာပြောလိုက်တယ်? ဂျပန်ဌာနခွဲမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့လား?”
[ဟုတ်တယ်။ ကိုရီးယားဌာနခွဲက အဲဒီပမာဏတစ်ခုလုံးကို အကုန်သိမ်းကျုံး ဝယ်ယူသွားတာ!]
“ဒါကတော့…”
[နီရှီဒါ ဆီကျူရီတီက အခုပဲ ဖုန်းဆက်လာတယ်၊ စစ်ဆေးပြီး အမြန်ဆုံး ပြန်ဆက်သွယ်ပေးပါ။]
သူမ ပြန်မဖြေလိုက်ရခင်မှာပင် ဖုန်းမှာ ပြတ်တောက်သွားသည်။ ဂျပန်ဌာနခွဲမှာ ဤနေရာထက် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးနေပေလိမ့်မည်။
ကိုရီးယားဌာနခွဲက အော်ဒါအမှားကြောင့် ထွက်လာသည့် တိုယိုတာ ရှယ်ယာ ၁၄.၉၇ သန်းကို ဝယ်ယူလိုက်မိသည်တဲ့လား? များပြားလှသည့် ဖောက်သည်များအနက် မည်သူကများ ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။
ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဂျင်ဟူး နှင့် တက်ဂယူ တို့ ပြောခဲ့သည့် စကားများပင်။ သူတို့ တိုယိုတာ ရှယ်ယာတွေကို ဝယ်မယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား?
“설마….”
အိုဟွန်းဂျူး သည် သူမ၏ စားပွဲခုံတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကီးဘုတ်ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။ မော်နီတာပေါ်တွင် OTK ကုမ္ပဏီ အကောင့် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမမှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။
အယ်လီက မော်နီတာကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ဂျင်ဟူး နဲ့ တက်ဂယူ တို့ ဝယ်လိုက်တာလား?”
ခဏအကြာတွင် အိုဟွန်းဂျူး သတိပြန်ဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ “တက်ဂယူ!!!”
***
ဂျပန်နိုင်ငံ ဝန်ကြီးချုပ်ရုံး။
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာကီ သည် တရုတ်နိုင်ငံ စီးပွားရေး ဒုတိယဝန်ကြီး လီရှူဝေ နှင့် အစည်းအဝေး ပြုလုပ်နေသည်။
ဂျပန်နှင့် တရုတ်တို့မှာ ယခင် သမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများနှင့် ဆန်ကာကူ ကျွန်းစု အငြင်းပွားမှုများကြောင့် အေးစက်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာသေးမီက တရုတ်ဘက်မှ ဂျပန်နှင့် စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မြှင့်တင်ရန် လှုပ်ရှားမှုများ ရှိလာခဲ့ပြီး ဤအစည်းအဝေးကိုလည်း တရုတ်ဘက်မှ တောင်းဆိုချက်အရ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တရုတ်နိုင်ငံမှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နှင့် ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ကြီးမားသော အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဂျပန်၏ အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေသည်။ ယန်းငွေတန်ဖိုး ကျဆင်းမှုကြောင့် ပို့ကုန်များ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး ကုမ္ပဏီများ၏ အသားတင် အမြတ်ငွေများလည်း အကြီးအကျယ် တိုးပွားလာခဲ့သည်။ တရုတ်လူငယ်များ အလုပ်အကိုင် ရှားပါးမှုနှင့် ကြုံတွေ့နေရချိန်တွင် ဂျပန်ကုမ္ပဏီများမှာ အလုပ်သမားများကို ရှာဖွေရန် အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြသည်။
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာကီ သည် လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ် တရုတ်နိုင်ငံသို့ သွားရောက်စဉ်က ဒုတိယဝန်ကြီး လီရှူဝေ ၏ မောက်မာသော အပြုအမူကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူသည် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးနေသည်။
အစည်းအဝေးမှာ ကောင်းမွန်သော လေထုထဲတွင် ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေဟောင်းများ တွေ့ဆုံနေသည့်အလား ဖော်ရွေစွာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။
ထိုသို့ဖြစ်စေကာမူ သူတို့သည် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိရန် အာရုံစိုက်နေကြသည်။
ဒုတိယဝန်ကြီး လီရှူဝေ က လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ဂျပန်ဟာ တရုတ်ရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး စီးပွားရေး မိတ်ဖက်ပါ။ အနာဂတ်မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေကို ဆက်လက် တိုးချဲ့သွားနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ နိုင်ငံတော်သမ္မတကြီးက ဂျပန် စီးပွားရေး ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ တရုတ်နိုင်ငံကို လာရောက်ဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်။”
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာကီ သည် ပြုံးလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်တို့ အပြုသဘောဆောင်ပြီး စဉ်းစားပေးပါမယ်။”
“အရေးကြီးဆုံးကတော့ မော်တော်ယာဉ် ကဏ္ဍမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ အခုဟာက ဂျပန်နဲ့ တရုတ်တို့ လက်တွဲရမယ့် အချိန်ပါပဲ။”
မော်တော်ယာဉ်များမှာ ဂျပန်နှင့် တရုတ် နှစ်နိုင်ငံစလုံးအတွက် အရေးပါသော လုပ်ငန်းများ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင်မူ Caros က ဤဈေးကွက်ကို လှုပ်ခါနေသည်။
“CEO ဂျင်ဟူး နဲ့ အရင်က တွေ့ဆုံခဲ့တယ်လို့ ကြားမိပါတယ်။”
ဒုတိယဝန်ကြီး လီရှူဝေ သည် သူ အရင်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် အသက် ၂၀ ကျော် ကိုရီးယားလူငယ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူကြောင့် တရုတ်နိုင်ငံမှာ ယွမ်ငွေ ဘီလီယံပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
‘မဟုတ်သေးဘူး၊ ယွမ်ငွေ ထရီလီယံပေါင်းများစွာလား?’
ကုန်သွယ်ရေးစစ်ပွဲကို အနိုင်နိုင် ချုပ်ငြိမ်းခဲ့ရသော်လည်း တရုတ်စီးပွားရေးမှာ ထိုဒဏ်ချက်ကြောင့် ယခုထိတိုင် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တောင်းဆိုရန် ဂျပန်အထိ လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် အံ့အားသင့်မိပါတယ်။ ဒုတိယဝန်ကြီးအနေနဲ့ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရမှာပဲ။”
“သိပ်ပြီးတော့လည်း မခက်ခဲပါဘူး။”
ဂျပန်နိုင်ငံမှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု တွင် ၎င်းတို့၏ နိုင်ငံသားများ ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အကြောင်းပြချက်ကို သုံး၍ ဂျင်ဟူး နှင့် Caros ကို ဖိအားပေးနေသည်။
သူက လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ဂျင်ဟူး နဲ့ ပတ်သက်မိရင် ကောင်းကောင်း အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ စကားပုံ ကိုရီးယား နိုင်ငံရေးလောကမှာ ရှိပါတယ်။ ဝန်ကြီးချုပ်လည်း သတိထားဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။”
‘မင်းတို့ကမှ အရူးတွေမို့လို့ အကစားခံလိုက်ရတာ။’
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာကီ သည် ထိုသို့ တွေးလိုက်သော်လည်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်၊ “ဟားဟား၊ အကြံပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အရူးတစ်ယောက်လို မဖြစ်ချင်ရင်တော့ ကျွန်တော် သတိထားနေရမှာပေါ့။”
အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူတို့က အကစားခံရသည့် အရူးများဖြစ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယဝန်ကြီး လီရှူဝေ သည် ပြန်လည် ငြင်းခုံမည့်အစား ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် အကူအညီ တောင်းရမည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသဖြင့် ယနေ့တွင် အလျှော့ပေးရမည် ဖြစ်သည်။
အစည်းအဝေးမှာ အရှိန်အဟုန်ကောင်းနေစဉ် ဝန်ကြီးဌာနမှ ပါလီမန် ဒုတိယဝန်ကြီး တစ်ဦး အစည်းအဝေးခန်းထဲသို့ အလောတကြီး ဝင်ရောက်လာသည်။
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာကီ က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်၊ “ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
သူက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ နားနားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာကီ ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထိုအချက်အလက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တင်းမာသွားသည်။
ဒုတိယဝန်ကြီး လီရှူဝေ သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ရှိပုံရတယ်၊ အရင် လုပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်နေပါ့မယ်။”
“ခဏလောက် ခွင့်ပြုပေးပါ။”
ဝန်ကြီးချုပ် အိုကာဇာကီ သည် ချက်ချင်းပင် ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်သည်။
‘ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။’
အစည်းအဝေးကို ရပ်တန့်စေရလောက်အောင် အရေးကြီးသည့် ကိစ္စမျိုး ဘာများဖြစ်နေမည်နည်း။
မကြာမီပင် လက်ထောက်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး အခြေအနေကို တင်ပြသည်။
အော်ဒါ အမှားတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး တိုယိုတာ ရှယ်ယာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ မှန်ကန်ပါက ၎င်းမှာ စတော့ဈေးကွက်တင်မကဘဲ ကမ္ဘာ့ မော်တော်ယာဉ် လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကိုပါ တုန်လှုပ်စေမည့် ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ဘယ်သူ ဝယ်သွားတာလဲဆိုတာ အတည်ပြုပြီးပြီလား?”
“ကျွန်တော်တို့ လက်ရှိ စစ်ဆေးနေဆဲပါ။”
အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသနည်း။
လက်ထောက်မှာ ပြန်ရောက်လာပြီး “အတိအကျ မဟုတ်သေးပေမဲ့ OTK ကုမ္ပဏီ ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ အလွန်များပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဒုတိယဝန်ကြီး လီရှူဝေ သည် ခဏတာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဂျင်ဟူး?”
သူသည် ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်မှာ အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယဝန်ကြီး လီရှူဝေ သည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဘေဂျင်းကို အခုပဲ ပြန်တော့မယ်။”
“အစည်းအဝေးကို ရပ်လိုက်တော့မလို့လား?”
သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးစစ အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဝန်ကြီးချုပ် အိုဟွန်းဂျူး အနေနဲ့ အခုအချိန်မှာ အဲဒီကိစ္စကို စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ဆက်ဆွေးနွေးနိုင်မယ့် အခြေအနေမှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”