တက္ကစီယာဉ်မောင်းသုံးဦးက ဟန်မြစ် တံတားရဲ့ အမိုးခုံးပေါ်ကို တက်သွားကြသည်။
သူတို့ဖြန့်လိုက်တဲ့ စာတန်းမှာ ‘တက္ကစီလုပ်ငန်းရှင်များ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးကို ကာကွယ်ပေး!’၊ ‘Ride-Sharing စနစ်ကို နှင်ထုတ်!’၊ ‘ယာဉ်မောင်းမဲ့ကားများကို ဖျက်သိမ်းပေး!’ ဟု ရေးသားထားသည်။
သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က တက္ကစီယာဉ်မောင်းချင်းတွေနဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေက အောက်ကိုပြန်ဆင်းလာဖို့ တိုက်တွန်းနေကြပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ဆက်လက်အော်ဟစ်နေဆဲပင်။
“ကန်ဂျင်ဟူး ကို ခေါ်ခဲ့! ငါတို့ ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောမယ်!”
ဆန္ဒပြပွဲကို ထိန်းသိမ်းနေတဲ့ ရဲတွေက သူတို့ဆီ တက်သွားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အောက်ကို ခုန်ချပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်တဲ့အတွက် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။
မီဒီယာအချို့ကဆိုလျှင် ဒရုန်းတွေလွှတ်တင်ပြီး အခြေအနေကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေကြသည်။
သတင်းကို ကြည့်နေရင်း ဂျင်ဟူး က လက်ပိုက်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဘာလို့ ခင်ဗျားကို ဒီလိုလုပ်နေတာလဲ? ကိုရီးယားမှာ ယာဉ်မောင်းမဲ့ တက္ကစီတွေကို ချက်ချင်းစတင်သုံးတော့မယ်လို့ ခင်ဗျား ကြေညာထားတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့။”
“အင်း။”
သူတို့က ပြဿနာဖန်တီးဖို့ ငါ့ကို ဆွဲထည့်ချင်နေတာလား။ စဉ်းစားကြည့်တော့ ကိုရီးယားမှာ ငါ့လောက် အထုအထောင်းခံရတဲ့သူ မရှိသလောက်ပါပဲ။
တံတားပေါ်မှာ ဆန္ဒပြနေတွေက ငါမလာရင် ခုန်ချမယ်လို့ အော်ဟစ်နေကြသည်။ ဒီလိုပြောနေပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ပြီးသွားမှာပါ, မဟုတ်လား?
ထိုအချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ခုက ငါ့ခေါင်းထဲမှာ လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။
– ကန်ဂျင်ဟူး ဟန်မြစ် တံတားပေါ်မှ အသက်သေဆုံးတော့မည့်သူကို ကယ်တင် –
“……”
ဒါဘာကြီးလဲ? အသက်သေဆုံးတော့မည့်သူ ရှိလာမှာဖြစ်ပြီး သူတို့က ငါ့ကို ကယ်ခိုင်းတာလား? ငါမကယ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?
သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ဂျင်ဟူး က မေးသည်။
“Oracle က ဘာပြောလိုက်လို့လဲ? ဘယ်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခိုင်းချင်တာတဲ့လဲ?”
ငါက ငါ့ကုတ်အင်္ကျီကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“ဘယ်သွားမလို့လဲ?”
ငါက တီဗွီစခရင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“အဲဒီကို။”
ဂျင်ဟူး က မယုံနိုင်စွာဖြင့် မေးသည်။ “ခင်ဗျား ဘာလို့ အဲဒီကို သွားမှာလဲ?”
“သူတို့က ငါမလာရင် ခုန်ချမယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။ လူတွေကို အရင်ကယ်ရဦးမယ်။”
“ဟေ့ကောင်, အဲဒီအမြင့်ကနေ သူတို့ တကယ်ခုန်ချကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး, ဟုတ်တယ်မလား?”
“သူတို့ တကယ်ခုန်ချကြလိမ့်မယ်။”
ငါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ငါမြင်လိုက်ရတဲ့ ကြိုတင်နိမိတ်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ ဂျင်ဟူး အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်လိုကယ်မလို့လဲ? ဘာလုပ်မလို့လဲ?”
“တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီး စည်းရုံးကြည့်ရင် ရမလားပဲ။”
မထွက်ခွာခင် ငါဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကန်ဂျင်ဟူး ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
“အခုသတင်းထဲမှာပါနေတဲ့ လူတွေအကြောင်း စုံစမ်းပေးပါ။”
***
ကားမောင်းရင်း ငါတွေးမိသည်။
နည်းပညာတွေ တိုးတက်လာရင် လူတွေဟာ အလုပ်လုပ်ရတဲ့ ဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ခေတ် နည်းပညာအဆင့်မြင့်တဲ့ ကမ္ဘာမှာတောင် လွတ်မြောက်ဖို့နေနေသာသာ လူတွေက ပိုပြီးတောင် ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေကြရသည်။
ဂျွန်ဟင်နရီက ရေနွေးငွေ့စက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ, ဒီနေ့ခေတ် အလုပ်သမားတွေဟာလည်း သူတို့က စက်တွေထက် သာလွန်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ ရုန်းကန်နေကြရသည်။
အမြန်အစားအစာဆိုင်က အချိန်ပိုင်းဝန်ထမ်းတွေက ကီးအော့စ် (Kiosk) စက်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်နေကြသလို, စက်ရုံအလုပ်သမားတွေက ထုတ်လုပ်မှုစက်ရုပ်တွေနဲ့, ပို့ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းက လူတွေကတော့ ယာဉ်မောင်းမဲ့ကားတွေနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်နေကြရသည်။ ငွေကြေးကဏ္ဍလည်း အတူတူပါပဲ။ ကုမ္ပဏီတန်ဖိုးသတ်မှတ်ခြင်းနဲ့ ဘဏ္ဍာရေးအစီရင်ခံစာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းတွေမှာ Artificial Intelligence တွေကို စတင်အသုံးပြုလာကြတဲ့အတွက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသူတွေနဲ့ ရန်ပုံငွေမန်နေဂျာတွေရဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေ ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသည်။
အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားရင် အလုပ်လက်မဲ့ဆိုတဲ့ ပြစ်ဒဏ်က စောင့်ကြိုနေလိမ့်မယ်။
ဒီနေရာမှာ ကိုရီးယားရဲ့ ပြဿနာတွေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်လာသည်။
ပထမတစ်ခုက လူမှုဖူလုံရေးကွန်ရက် အားနည်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး, ဒုတိယတစ်ခုက အလုပ်အကိုင် ရှားပါးခြင်းဖြစ်သည်။ အလုပ်လက်မဲ့တွေအတွက် လူမှုဖူလုံရေးအစီအမံမရှိရင် အလုပ်ထုတ်ခံရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဆင်းရဲမွဲတေမှုရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံရတော့မှာဖြစ်ပြီး, အလုပ်ရှာရခက်တဲ့အတွက် ပြန်လည်အလုပ်ခန့်အပ်ဖို့လည်း ခက်ခဲသည်။
လူတိုင်းက ဒီလောက်အထိ အသည်းအသန် တိုက်ပွဲဝင်နေရတာ မဆန်းပါဘူး။
မူလက ဆန္ဒပြပွဲပြီးရင် ယာဉ်အသွားအလာ ပြန်ဖွင့်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ အမြင့်ပေမြင့်တဲ့နေရာမှာ ဆန္ဒပြနေကြတဲ့အတွက် လမ်းပိတ်ဆို့မှုတွေ ဆက်ရှိနေသည်။
ရုံးဆင်းချိန်ကလည်း နီးကပ်လာနေပြီ, ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ဖြစ်နေရင် ပတ်ဝန်းကျင်က ယာဉ်ကြောတွေ အကုန်ပိတ်ဆို့ကုန်လိမ့်မည်။
ငါကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“ခ-ခဏ။ အဲဒီလူက...?”
“ကန်ဂျင်ဟူး များလား?”
“ဘာလဲ? သူ တကယ်ပဲ ရောက်လာတာလား?”
ပွဲကို သတင်းယူနေတဲ့ မီဒီယာတွေအားလုံး သူတို့ကင်မရာတွေကို ငါ့ဆီ လှည့်လိုက်ကြသည်။
“CEO ကန်ဂျင်ဟူး ခင်ဗျာ! တစ်ခွန်းလောက် ပြောပေးပါဦး!”
“ကိုရီးယားမှာ ယာဉ်မောင်းမဲ့ကားတွေ စတင်သုံးစွဲဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါသလား?”
“တက္ကစီလုပ်ငန်းရှင်တွေရဲ့ ကန့်ကွက်မှုအပေါ် ဘယ်လိုသဘောထားပါသလဲ?”
ကိုယ်ရံတော်တွေက ချဉ်းကပ်လာတဲ့ သတင်းထောက်တွေကို တားဆီးထားသည်။ ငါကတော့ အင်တာဗျူးတောင်းဆိုမှုတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး အမိုးခုံးဆီကို ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
တီဗွီမှာ ခဏက မြင်ခဲ့ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။
ငါက မဂ္ဂါဖုန်းနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က ကန်ဂျင်ဟူး ပါ။ ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်လို့ ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။”
အမိုးခုံးပေါ်မှာ ဆန္ဒပြနေတဲ့ တက္ကစီယာဉ်မောင်းတွေက ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။ ငါ တကယ်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မထင်ထားကြပုံရသည်။
အလုပ်သမားတွေက ဆန္ဒပြပြီး သူဌေးကို ထွက်လာဖို့ အော်ဟစ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီးရှိပေမဲ့, သူဌေးက တကယ်ထွက်လာတာကတော့ ရှားပါးသည်။
ခဏအကြာမှာ အပေါ်ကနေ အော်သံထွက်လာသည်။
“ငါတို့ ဘာစကားမှ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး!”
မင်းတို့က ငါ့ကိုလာခေါ်လို့ ရောက်လာတာကို, အခုရောက်လာတော့မှ ဒါဘာလုပ်တာလဲ?
စိတ်တိုလာသည်။ ဒါပေမဲ့ ငါစိတ်ဆိုးလိုက်ရင် သူတို့ တကယ်ခုန်ချသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သိတဲ့အတွက် တတ်နိုင်သလောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောမယ်ဆိုလို့ လာခဲ့တာလေ။ အောက်ကိုအရင်ဆင်းလာခဲ့ပါ, စကားပြောကြရအောင်။”
“ငါတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို မဖြည့်ဆည်းပေးမချင်း ဘယ်တော့မှ အောက်ကိုဆင်းမှာမဟုတ်ဘူး!”
သူတို့က လွယ်လွယ်နဲ့ ဆင်းလာမယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။
“မင်းတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေက ဘာလဲ?”
“တက္ကစီလုပ်ငန်းရှင်တွေရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးကို အာမခံပေးဖို့, ယာဉ်မောင်းမဲ့ကားတွေကို တီထွင်ထားတဲ့ CarOS ကို ချက်ချင်းစာရင်းကနေ ဖယ်ရှားပေးဖို့!”
ငါ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“CarOS က စတော့ဈေးကွက်မှာ စာရင်းဝင်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက Private Company ပါ။ စာရင်းတောင်ဝင်မထားတဲ့ ကုမ္ပဏီကို ဘယ်လိုလုပ် စာရင်းကနေ ဖယ်ရှားလို့ရမှာလဲ?”
“အာ, ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်, မင်းတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို လက်မခံရင် ငါတို့ ခုန်ချမယ်။”
သူတို့နဲ့ စကားပြောလို့ မရနိုင်တော့ဘူး။
ရဲအရာရှိတစ်ဦးက ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့ နှစ်နာရီကြာအောင် စည်းရုံးနေတာပါ, ဒါပေမဲ့ အလကားပါပဲ။ သူတို့က စိတ်အလျောက် တက်သွားကြတာဆိုတော့ ခွန်အားကုန်သွားရင်တော့ ဆင်းလာကြမှာပါ။”
ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်စေချင်တယ်, ဒါပေမဲ့ မကုန်ခင်မှာပဲ တစ်ယောက်ယောက် ခုန်ချသွားမှာကို စိုးရိမ်ရသည်။
တကယ်ပဲ စကားပြောရုံနဲ့ သူတို့ကို ကယ်နိုင်ပါ့မလား?
ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်က ကင်မရာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ငါ့ကို ချိန်ထားကြသည်။ ငါ့မျက်နှာက အခုချိန်မှာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေမှာ သေချာသည်။ ငါ့ဖုန်းကလည်း ခဏကတည်းက မရပ်မနား မြည်နေသည်။ နောက်မှပဲ ဖုန်းတွေကို ဖြေရှင်းတော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး အသံတိတ်ထားလိုက်သည်။
ငါ သူတို့ကို ကယ်နိုင်မှာပါ, ဟုတ်တယ်မလား?
“မင်းတို့ အောက်ကိုမဆင်းရင် ငါအပေါ်ကို တက်လာခဲ့မယ်။ အပေါ်မှာ စကားပြောကြရအောင်။”
ငါ့စကားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကန်ဂျင်ဟူး က ပြောသည်။
“ဒါက မဖြစ်နိုင်ပါဘူး, CEO။”
“သူတို့က ငါ့ကို တွန်းချလိုက်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား?”
“သူတို့ မလုပ်လောက်ပါဘူး, ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ နည်းနည်း ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိတာပဲလေ။ ပြီးတော့ ဒီလိုအခြေအနေမှာ ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ပေးဖို့က ကျွန်တော့်တာဝန်ပါ။”
“ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက် တကယ်ခုန်ချသွားတာကို မတားဆီးရဘူးလား?”
ငါ့ကို တားဆီးဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက်မှာမှ ငါမလျှော့တာကို မြင်တော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကန်ဂျင်ဟူး က တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့သလို ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့မယ်။”
“သေချာလို့လား? မင်းမှာ မိသားစုရှိတယ်လေ။”
သူက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောသည်။
“သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တွန်းချလိုက်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား?”
ငါ ရယ်လိုက်သည်။
“မဖြစ်လောက်ပါဘူး။”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လစာကို ပေးနေတဲ့ အလုပ်ရှင်ကို ကာကွယ်ပေးခြင်းအားဖြင့် ကျွန်တော့်မိသားစုကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လေ, မဟုတ်လား?”
“ဒါဆို အတူတူသွားကြတာပေါ့။”
***
ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေနဲ့ ရဲတွေရဲ့ တားဆီးမှုတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ ကျွန်တော် အမိုးခုံးပေါ်ကို တက်သွားကြသည်။
ငါ ဘာလုပ်နေမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။
ငါ ဟန်မြစ် တံတားတွေကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီလောက်အမြင့်ကြီးကို တက်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။
လူတို့သည် ရေမရှိဘဲ မနေနိုင်ကြသကဲ့သို့ပင် မြို့ကြီးအများစုသည် မြစ်များတစ်လျှောက် တည်ရှိနေကြသည်။ သို့သော် ဤမျှကြီးမားသော မြစ်များရှိသည့် မြို့ကြီးများမှာမူ ရှားပါးလှသည်။ တိတိကျကျပြောရလျှင် ဂန်နမ် သည် ယခင်က ဆိုးလ်မြို့၏ ပြင်ပတွင် ရှိခဲ့သော်လည်း မြို့ပြဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ မြို့၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
နေဝင်ချိန်ရောက်သောအခါ နေရောင်ခြည်သည် ဟန်မြစ် ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အနီရောင်သန်းသွားစေသည်။ တံတားပတ်လည်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသော ဂန်နမ် နှင့် ဂန်ဘွတ်၏ မြင်ကွင်းမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ် လှပနေသည်။
ဤနေရာမှ အပေါ်စီးကကြည့်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ တကယ်ပင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပပါသည်။ သို့သော် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုအတွေးမှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။ အလွန်ဝေးကွာသော အောက်ခြေတွင် မြင်သာရုံမျှသာရှိသည့် လှိုင်းလုံးများက ရိုက်ခတ်နေသည်။
အရင်က ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးသော အမြင့်ကြောက်သည့်ရောဂါတောင် စွဲကပ်လာသလို ခံစားရသည်။ ဒါမှမဟုတ် ဒီလောက်အမြင့်မှာ ကြောက်ရွံ့စိတ်ဝင်လာတာက သဘာဝပဲလား။
အမြင့်ပေမြင့်သောနေရာတွင် ဆန္ဒပြနေကြသည့် တက္ကစီယာဉ်မောင်းများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားကြသည်။
“ဘာ-ဘာဖြစ်တာလဲ?”
“သူ တကယ်ပဲ အပေါ်ကို တက်လာတာလား?”
ကျွန်တော် သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။ အခုလို အပေါ်ကို တက်လာတာက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်လား, ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီက ညွှန်ကြားခိုင်းလိုက်တာလား?”
ထိုအခါ အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက မျက်နှာနီရဲလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘာ-ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ?”
ဒီကို မလာခင်ကတည်းက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဂျောင်ဂီဟုန်ဆီက ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။ ဒီလူတွေအားလုံးက တက္ကစီကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းက ဖြစ်ကြသည်။ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုတောင် ပြင်ဆင်လာကြတယ်ဆိုကတည်းက ဒါက စိတ်ကူးပေါက်ရာ လုပ်တာမဟုတ်ဘဲ ကြိုတင်စီစဉ်ထားတာဆိုတာ သေချာသည်။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဂျောင်ဂီဟုန်က ဒီဆိုင်းဘုတ်ကို ထုတ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီကို ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ မေးမြန်းကြည့်သည့်အခါ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ကုမ္ပဏီဥက္ကဋ္ဌက မှာယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး စာသားတွေကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် ရေးသားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်မှာလည်း အမှန်တရားကို ထိမှန်သွားသလိုမျိုး ပူပင်သောက ရောက်သွားကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့က ညွှန်ကြားခံရတာလို့ ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး…”
“အဲဒါထက်… ဒီလိုလုပ်ရင် OTK ကုမ္ပဏီက သိပ္ပံပညာရှင်အသိုင်းအဝိုင်းကို ကူညီသလိုပဲ တက္ကစီလုပ်ငန်းကိုလည်း ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ ပြောလို့ပါ…”
ဒါဆို ကုမ္ပဏီက ညွှန်ကြားလိုက်တာ သေချာသွားပြီပေါ့!
တက္ကစီကုမ္ပဏီတွေရော, ယာဉ်မောင်းတွေပါ အမြတ်ငွေတွေ ကျဆင်းလာမှာကို စိုးရိမ်နေကြတာ ဖြစ်ရမယ်။
“သူတို့က ခင်ဗျားတို့ကို ခုန်ချခိုင်းတာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး, ဟုတ်လား?”
“အဲ… ဥက္ကဋ္ဌကတော့ လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရဖို့ အဲဒီလောက်ထိ စွမ်းဆောင်ပြရမယ်လို့တော့ ပြောတယ်…”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရေထဲကိုပဲ ကျမှာဆိုတော့ လုံခြုံပါတယ်, ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း လူတွေအများကြီးရှိတော့ ချက်ချင်း ကယ်တင်ခံရမှာပါတဲ့…”
ဒါ ဘယ်လို ရူးမိုက်တဲ့ စကားတွေလဲ။
ကျွန်တော် ယုံနိုင်စွမ်းမရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မျက်နှာပြင်ရဲ့ တင်းအား (Surface Tension) ကို မစဉ်းစားကြဘူးလား? ဒီအမြင့်ကနေ ခုန်ချလိုက်ရင် ရေနဲ့ထိတဲ့အချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိုးကျိုးတာ ဒါမှမဟုတ် အတွင်းပိုင်း ဒဏ်ရာရတာတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မထိခိုက်ရင်တောင် ထိခိုက်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားရင် ချက်ချင်း ရေနစ်သေဆုံးနိုင်တယ်။ ဟန်မြစ် တံတားတွေကနေ ခုန်ချတဲ့သူ နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်က အသက်ဆုံးရှုံးရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေကို မဖတ်ဖူးကြဘူးလား?”
“မ-မညာပါနဲ့!”
အမှန်တော့ အဲဒီလူတွေထဲက အများစုက သေကြောင်းကြံစည်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ခုန်ချကြတာမို့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် သူတို့မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။
သာမန်ဆန္ဒပြရုံနဲ့ အလုပ်မဖြစ်ဘူးလို့ တွေးမိပြီး OTK ကုမ္ပဏီနဲ့ အစိုးရဆီကနေ အမြင့်ဆုံး ပံ့ပိုးမှုတွေ ရဖို့အတွက် သေကြောင်းကြံစည်တဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲမျိုးကို စီစဉ်ခဲ့တာလား?
မဟုတ်ဘူး, တကယ်လို့ သူတို့က အဲဒီလောက်ထိ လုပ်ချင်ရင် ဥက္ကဋ္ဌ ကိုယ်တိုင် ခုန်ချလိုက်ပေါ့, ဘာလို့ သူ့ဝန်ထမ်းတွေကို ခိုင်းရတာလဲ?
ဒီလောကကြီးမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရူးမိုက်တဲ့လူတွေ များနေရတာလဲ။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ရဲတပ်ဖွဲ့ဆီက ရထားတဲ့ ရေဒီယိုစကားပြောစက်နဲ့ အသံဖမ်းစက် ပါနေသည်။ ကုမ္ပဏီက ဒီလိုလုပ်ဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့တယ်ဆိုတာကို အခုလောလောဆယ်မှာပဲ တစ်နိုင်ငံလုံး ထုတ်လွှင့်နေလောက်ပြီ။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမြင်တွေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ, ဒါကြောင့် အောက်ကိုဆင်းပြီး စကားပြောကြရအောင်။”
ဆိုင်းဘုတ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ နှစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေပုံရသည်။ သို့သော် နောက်ထပ် အမျိုးသားတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အားလုံး အလုပ်ပြုတ်တော့မှာပဲ! ယာဉ်မောင်းမဲ့ကားတွေ ထွက်လာရင် မင်းက ပိုက်ဆံပုံပေါ်မှာ ထိုင်နေရမှာ, ငါတို့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကတော့ ငတ်သေရတော့မှာ!”
သူပြောတာ မမှားပါဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ ရေရှည်မှာ လူတိုင်းအတွက် အကျိုးရှိမယ်ဆိုရင်တောင် စက်မှုလုပ်ငန်း ကူးပြောင်းချိန်မှာ အကျိုးအမြတ်ရမယ့်သူနဲ့ ဆုံးရှုံးမယ့်သူတွေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကွဲပြားသွားကြတာပဲ။
“ဒါတွေအားလုံး မင်းကြောင့်ပဲ! မင်းသာ မရှိရင်!”
သူ ပြောနေရင်းနဲ့ ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲလာပြီး အော်ဟစ်ရုံနဲ့ မရပ်တန့်တော့ဘဲ ကျွန်တော့်ဆီကို ပြေးဝင်လာဖို့ ကြိုးစားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကန်ဂျင်ဟူး မဝင်ရောက်ခင်မှာပဲ နောက်ထပ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်က သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“စိတ်လျှော့စမ်းပါ။”
“ငါ့ကို လွှတ်စမ်း!”
သူက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ရဲ့ လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါချလိုက်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး အကြီးအကျယ် ယိုင်သွားသည်။
“မဖြစ်ရဘူး!”
ကျွန်တော် တုံ့ပြန်မှုအနေနဲ့ ရှေ့ကို အလျင်အမြန် တိုးသွားပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူ မပြုတ်ကျခင်မှာပဲ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲနိုင်ခဲ့သည်။
သူ့နဲ့အတူ အောက်ကို ပါသွားမလို ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ဖြစ်လာနိုင်ခြေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့အတွက် လက်ရန်းမှာရှိတဲ့ အဖုအထစ်တစ်ခုကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားလိုက်သည်။
လေထဲမှာ လောင်းရိပ်နေတဲ့ ထိုလူက အောက်ကို ကြည့်ပြီး တုန်ရီတဲ့အသံနဲ့ ပြောသည်။
“က-ကယ်ပါဦး!”
“တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထား!”
ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် အားသုံးပြီး သူ့ကို အပေါ်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်က အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ဆွဲတင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပါ။
အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကန်ဂျင်ဟူး က ချက်ချင်းပဲ ပြေးလာပြီး ကူညီပေးသည်။ သူက ထိုလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး ချက်ချင်း အပေါ်ကို ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။
အောက်ကနေ ကြည့်နေတဲ့ လူတွေက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း အော်ဟစ်အားပေးပြီး လက်ခုပ်တီးကြသည်။
သေဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားတဲ့ ထိုလူက ငိုချလိုက်ပြီး ကျွန်တော်လည်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားသည်။
***
[ကန်ဂျင်ဟူး အမြင့်ပေမြင့်သောနေရာတွင် ဆန္ဒပြနေသည့် တက္ကစီယာဉ်မောင်းကို ကယ်တင်!]
(ကောက်နုတ်ချက်) ဆန္ဒပြပွဲအပြီး ချီတက်စဉ်တွင် တက္ကစီယာဉ်မောင်း သုံးဦးသည် တံတား၏ အမိုးခုံးပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ခုန်ချမည်ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ကန်ဂျင်ဟူး ကို လာခဲ့ရန် အော်ဟစ်တောင်းဆိုခဲ့ကြပြီး, တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ကန်ဂျင်ဟူး သည် နေရာသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာကာ အမိုးခုံးပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ စည်းရုံးပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် စကားပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း တက္ကစီယာဉ်မောင်းတစ်ဦးက သူ့အား ပြေးဝင်တိုက်ရန် ကြိုးစားရင်း ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရာ ကန်ဂျင်ဟူး က ရှေ့ကို အရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆွဲခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် အခြားသူတစ်ဦး၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် မိမိအသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
(ချန်လှပ်ထားသည်)
အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤဖြစ်ရပ်သည် တက္ကစီကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ ဥက္ကဋ္ဌက ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ပြီး ပြည်သူများကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေခဲ့သည်။ ဥက္ကဋ္ဌကို ရဲတပ်ဖွဲ့က ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးခဲ့သော်လည်း စွဲချက်များကို လုံးဝ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
– ဟားဟား ကန်ဂျင်ဟူး ကို ခေါ်လိုက်တာ တကယ်ပဲ ရောက်လာပါလား။
– ဝိုး! အဲဒီအပေါ်ထိ တက်ဖို့တောင် စဉ်းစားရဲတယ်ပေါ့။
– ကန်ဂျင်ဟူး လည်း ရူးနေတာပဲ။
– ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်ခဲ့တာ, တကယ်ကို မိုက်တယ်။ အရမ်းမိုက်တယ်။
– သူ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ။
– ဒါမျိုးကမှ နိုဘယ်ငြိမ်းချမ်းရေးဆု ရထိုက်တာ။
– တခြား ချေဘိုးလ် (Chaebol) ဥက္ကဋ္ဌတွေ ကြည့်နေကြလား? မင်းတို့အားလုံးထက် သာလွန်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ ဒီမှာရှိတယ်။
– ခုန်ချခိုင်းတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌဆိုတဲ့ ကောင်က ဘယ်လိုလူမိုက်မျိုးလဲ။
– သေကြောင်းကြံစည်မှုကို အားပေးကူညီမှုနဲ့ သေဒဏ်ပေးလိုက်စမ်းပါ။
– သေကြောင်းကြံစည်မှုကို အားပေးကူညီမှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်က ထောင်ဒဏ် ၁၀ နှစ်အထိ ဖြစ်ပါတယ်။
တက်ဂယူး က မှတ်ချက်တွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖတ်ပြနေသည်။
“…တဲ့။”
အဲလီ က တောက်ပစွာ ပြုံးရင်း လက်ခုပ်တီးသည်။
ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း!
“ကောင်းလိုက်တာ ဂျင်ဟူး ရေ။ မင်းအတွက် အရမ်းဂုဏ်ယူမိတယ်။”
ကျွန်တော် အနေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အခု ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးနေတာ မဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တာပေါ့။ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား?”
“မဟုတ်ပါဘူး… နှုတ်ခမ်းကတော့ ပြုံးနေပေမဲ့ မျက်နှာအမူအရာကတော့ ဒေါသထွက်နေသလို ဖြစ်နေလို့ပါ။”
ကျွန်တော် စကားပြောပြီးတာနဲ့ အဲလီ က ဒေါသအကြီးအကျယ် ထွက်လာတော့သည်။
“မင်းမှာ ဦးနှောက်ရော ရှိရဲ့လား, မရှိဘူးလား?”
“ရှိပါတယ်…”
“ဦးနှောက်ရှိရင် ဘာလို့ အဲဒီအပေါ် တက်ရတာလဲ? အန္တရာယ်ရှိမှန်း သိလား, မသိဘူးလား?”
“သိပါတယ်…”
“သိရက်နဲ့ ဘာလို့ လုပ်တာလဲ?”
“……”
ကျွန်တော် အမေ အဆူခံနေရသလို ခံစားနေရတာ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား။
အဲလီ က ကျွန်တော့်ကို ဆူပူနေစဉ်မှာပဲ ကျွန်တော့်အမေ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။
ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ အမေက ကျွန်တော့်ကျောကို နောက်ပြန်လက်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်ပါတော့သည်။
ဖုန်းခနဲ!
“အို! နာလိုက်တာ။”
“ဘာလို့ အဲဒီကို သွားရတာလဲ? အမေ ရင်ကွဲပြီး သေတာကို မြင်ချင်လို့လား?”
“ဟင်- မဟုတ်ပါဘူး, အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် တက်ဂယူး ကို အကူအညီတောင်းတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
‘ငါ့ကို ကူပါဦး။’
အဲဒီအခါမှ တက်ဂယူး က အမေ့ကို ပြောလာသည်။
“ကျွန်တော့ထင်ရင်တော့ ဂျင်ဟူး ကို ပိုပြီးတောင် ဆူသင့်သေးတယ် အဒေါ်ရဲ့။”
ဒီကောင်လေ!
အဲလီ က လက်ပိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တက်ဂယူး ရယ်, မင်းက သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတာပဲ, ဘလို့ မတားတာလဲ? ဂျင်ဟူး က ဒီလိုမျိုး လုပ်တော့မယ်ဆိုရင် မင်းက တားသင့်တာပေါ့?”
“အတ်ကတော့လေ…”
ဒီတစ်ခါတော့ တက်ဂယူး က ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတောင်းတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ လှမ်းကြည့်လာသည်။
‘ငါ့ကို ကူပါဦး။’
ကျွန်တော် မျက်စိမှိတ်ပြပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
‘အေးလေ။ ခံလိုက်ပေတော့။’