တံတားပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလုဆဲဆဲလူတစ်ဦးကို ကန်ဂျင်ဟူး က ကယ်တင်လိုက်တဲ့ ရုပ်ရှင်ဆန်ဆန် ဖြစ်ရပ်ကြီးကို အောက်ခြေက ကင်မရာတွေနဲ့ လေထဲက ဒရုန်းတွေနဲ့ ရိုက်ကူးပြီး တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ပြသခဲ့ပါတယ်။
နိုင်ငံခြားသတင်းဌာနတွေကလည်း ဒီဖြစ်ရပ်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြခဲ့ကြပြီး တစ်ခဏတာအတွင်းမှာပဲ အဓိက သတင်းခေါင်းစဉ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။
– “ဒါက တကယ် အံ့သြစရာပဲ။ ကန်ဂျင်ဟူး ကို အမြင်သစ်တစ်ခုနဲ့ စပြီး မြင်လာရပြီ”
– “ဘယ်ချေဘိုလ် (ဘီလီယံနာ သူဌေး) ကများ အဲဒီအပေါ်အထိ တက်ပြီး လူကို သွားချော့ပြောနေမှာလဲ။ ကျုပ်ကတော့ အပေါ်ကို လုံးဝ တက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
– “အဲဒီဆန္ဒပြပွဲက ကန်ဂျင်ဟူး ကြောင့် စဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူကပဲ အဲဒီအပေါ်တက်အောင် တွန်းပို့လိုက်သလို ဖြစ်နေတာပဲ”
– “သူ့ကို တွန်းပို့ခဲ့တာက တက္ကစီကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်လေ။ သူက တက္ကစီလုပ်ငန်းရှင်များအသင်းရဲ့ အလုပ်အမှုဆောင် ကော်မတီဝင် မဟုတ်လား”
– “သက်ရောက်မှု အကြီးအကျယ် ဖြစ်စေချင်ရင် ဟန်မြစ် ထဲကို ခုန်ချလိုက်ရမှာပေါ့ဗျာ!!!”
– “ဟားဟား။ အဲဒီလောက်အထိ သက်ရောက်မှု ဖြစ်စေချင်ရင် သူကိုယ်တိုင် ခုန်ချလိုက်ရမှာပေါ့”
– “အမိန့်ပေးတဲ့ကောင်နဲ့ အမိန့်နာခံတဲ့ကောင်တွေက… ဘာလို့များ ဉာဏ်မရှိကြပါလိမ့်”
– “အဲဒီလောက်အထိ တက္ကစီလုပ်ငန်းတွေ ရုန်းကန်နေရလို့ပေါ့။ သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ”
– “ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ နေ့တိုင်း ခရီးသည်ငြင်းတယ်၊ ခရီးသည် ရွေးတယ်၊ မီးပွိုင့်ရှောင်ပြီး ဆိုးဆိုးရွားရွား မောင်းနှင်နေကြရတဲ့ သူတို့အတွက် ဘလောက်တောင် ခက်ခဲနေမလဲ။ ပြည်သူတွေအနေနဲ့ အားလုံးကို နားလည်ပေးသင့်တယ်”
– “တက္ကစီလုပ်ငန်းတွေအနေနဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူတို့ဘာသာ ပြန်လည် သုံးသပ်သင့်တယ်”
– “CL Group ကရော ဒီနှစ်မှာ သူ့ကို တစ်မျိုးမျိုးသော သူရဲကောင်းဆု မပေးသင့်ဘူးလား”
– “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ နိုဘယ်ငြိမ်းချမ်းရေးဆုကို ရတော့မှာပါ”
အမိန့်ပေးခဲ့တယ်လို့ သတင်းထွက်နေတဲ့ ပိုင်ရှင်ကို ရဲတပ်ဖွဲ့က ဖမ်းဆီးလိုက်ပေမဲ့ သူကတော့ စွဲချက်တွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။ ပိုစာစောင် လုပ်ခဲ့တာကိုတော့ ဝန်ခံပေမဲ့ မည်သူ့ကိုမျှ တံတားတိုင်ပေါ် တက်ခုန်ဖို့ မပြောခဲ့ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဆီ ပို့ထားတဲ့ စာသားမက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့လိမ်ညာမှုကို ထင်ရှားစေခဲ့ပါတယ်။
ပိုင်ရှင်ကလည်း အရက်မူးနေလို့ စနောက်ပြီး ပို့လိုက်တာဖြစ်ကြောင်း၊ အလုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး အမိန့်ပေးတာ မဟုတ်ကြောင်း ထွက်ဆိုချက် ပြောင်းလဲခဲ့ပါတယ်။ သို့သော်လည်း ရဲတပ်ဖွဲ့ကတော့ သတ်သေရန် အားပေးကူညီမှုနဲ့ ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။
– “မူးချင်ရင် လက်သီးနဲ့ပဲ ထိုးကြပါလား။ တက္ကစီသမားကို ဟန်မြစ် ထဲ ခုန်ချခိုင်းဖို့ စာတိုပို့တယ်ဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်ရော ရှိရဲ့လား”
– “အရက်မူးပြီး ဒေါသထွက်နေတုန်း ရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင်ကို DDoS တိုက်ခိုက်မှု လုပ်ခိုင်းဖူးတာကို ရုတ်တရက် သွားသတိရမိတယ်”
– “ဒီနိုင်ငံက ဘာလို့များ ပြဿနာတစ်ခုခု တက်တိုင်း အရက်မူးလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို အမြဲသုံးနေရတာလဲ”
– “လွှတ်သာ လွှတ်လိုက်ကြပါစတော့။ အဲဒီလိုဆို ပြစ်ဒဏ် လျော့ပေါ့ခံရတယ်လို့ ပြောနေကြတာပဲဟာ”
– “ငါ လောင်းရဲတယ်။ မကြာခင်မှာ သူက စိတ်ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့နေတယ်လို့ ထွက်ဆိုလာလိမ့်မယ်”
– “ဟားဟား၊ အဲဒါ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပဲ”
– “ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သာ သတ်ပစ်လိုက်ကြစမ်းပါ”
တက္ကစီလုပ်ငန်းဘက်ကတော့ ဘာမှ ပတ်သက်မှု မရှိကြောင်း ငြင်းဆိုကာ အသင်းအဖွဲ့နဲ့ ဝေးရာမှာ နေခဲ့ကြပေမဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ကတော့ အဆိုပါပိုင်ရှင် အလုပ်အမှုဆောင် ကော်မတီဝင်အဖြစ် ပါဝင်နေတဲ့ အဖွဲ့အစည်းအထိ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို တိုးချဲ့ခဲ့ပါတယ်။
ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး လူထုရဲ့သဘောထားကလည်း အကြီးအကျယ် ဆိုးရွားလာတာနဲ့အမျှ ဆန္ဒပြမှုကို ဦးဆောင်ခဲ့တဲ့ အလုပ်အမှုဆောင်ကော်မတီက ပြည်သူတွေကို တောင်းပန်ခဲ့ပြီး ကန်ဂျင်ဟူး ကို ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။
စီစဉ်ထားတဲ့ ဒုတိယအကြိမ် သပိတ်မှောက်မှုကိုတော့ အကာအသတ်မရှိ ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ပါတယ်။
အမေနဲ့ အဲလီတို့ရဲ့ အပြင်းအထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် ဆန်းယော့ပ် ကပါ ကျွန်တော်တို့ကို ထပ်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ပါတယ်။ အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်တွေကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးပြီး တစ်ယောက်ယောက်က အန္တရာယ်ရှိတာ လုပ်တော့မယ်ဆိုရင်လည်း အချင်းချင်း တားဆီးကြမယ်လို့ ကတိပေးမှသာ ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။
တက်ဂ်ဂယူက အသက်ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလာပါတယ်—
“ငါ့မှာတော့ အားအင်တွေ အကုန် ကုန်ခမ်းသွားသလိုပဲ။ ငါ့ညီမရဲ့ ဒေါသက မပြေသေးဘူးကွ”
“ငါ့အမေ့ရဲ့ ဆူပူငြူစူနေတဲ့ မုန်တိုင်းကလည်း မငြိမ်သေးဘူး”
“အဲလီကလည်း သာမန်မဟုတ်ဘူး။ မင်းရော အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ”
“……”
ငါ တကယ် အကျပ်အတည်း ကြီးကြီးမားမား မိသွားတာလား။
ကျွန်တော် ဆိုဖာပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းတွေကို ဖတ်ရှုနေလိုက်ပါတယ်။
“ဘာတွေ ဖတ်နေတာလဲ”
“ကိုရီးယား တက္ကစီလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ သုံးသပ်ချက်လေ”
“စိတ်ဝင်စားစရာ ဘာတွေ ပါလို့လဲ”
“အင်း။ ‘ဆာနာ့ဂင်’ ဆိုတာကို ကြားဖူးလား”
“ကုမ္ပဏီကို ပေးရတဲ့ ငွေကြေးကို ပြောတာလား”
“ဟုတ်တယ်။”
ကိုရီးယား တက္ကစီကုမ္ပဏီတွေဟာ တက္ကစီသမားတွေကို လစာ ပေးတယ်ဆိုတာထက် မော်တော်ယာဉ်တွေကို ၁၂ နာရီ ငှားရမ်းပေးပြီး ဝန်ဆောင်ခအနေနဲ့ ဝမ် ၁၅၀,၀၀၀ ခန့်ကို ကောက်ခံကြပါတယ်။
‘ဆာနာ့ဂင်’ လို့ခေါ်တဲ့ အဲဒီငွေကို ပေးချေပြီးသွားရင် ကျန်တဲ့ဝင်ငွေ အားလုံးက ယာဉ်မောင်းရဲ့ ဝင်ငွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခရီးသည် ရှားပါးလို့ ‘ဆာနာ့ဂင်’ တောင် မပြည့်တော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေနဲ့ အပေါ်ကနေ ထပ်ဖြည့်ပေးရပါတယ်။ တစ်နေ့ကုန် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီးမှ ငွေရှာမရတဲ့အပြင် အရှုံးနဲ့ပါ ရင်ဆိုင်ရတတ်ပါတယ်။
ထူးဆန်းတာကတော့ ဒီ ‘ဆာနာ့ဂင်’ စနစ်အတွက် တရားဝင် အခြေခံဥပဒေဆိုတာ မရှိပါဘူး။
သာမန် အသိတရားနဲ့ တွေးကြည့်ရင် ကုမ္ပဏီတစ်ခုက ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ခန့်အပ်လိုက်ပြီဆိုရင် လစာ ပေးသင့်တာပေါ့။ မော်တော်ယာဉ်တွေကို ငှားရမ်းပေးပြီး နေ့စဉ် အသုံးပြုခ ပုံမှန်ကောက်ခံတယ်ဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်ရော ရှိရဲ့လား။
တကယ်တမ်းပြောရရင် တက္ကစီကုမ္ပဏီတွေလို့ ခေါ်တာထက် တက္ကစီငှားရမ်းရေး ကုမ္ပဏီတွေလို့ ခေါ်တာက ပိုပြီး တိကျမှန်ကန်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီစနစ်ကို လစာပေးစနစ် ပြောင်းလဲဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးပေမဲ့ တက္ကစီကုမ္ပဏီတွေရဲ့ စုပေါင်းကန့်ကွက်မှုတွေကြောင့် အမြဲတမ်း ပျက်ပြားခဲ့ရပါတယ်။
‘ဆာနာ့ဂင်’ စနစ်ကြောင့် တက္ကစီကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ အမြတ်အစွန်းဟာ ကုမ္ပဏီက ရရှိတဲ့ စုစုပေါင်းဝင်ငွေအပေါ် မူတည်တာမဟုတ်ဘဲ တက္ကစီတွေကို ယာဉ်မောင်း ဘယ်နှစ်ဦးကို ငှားရမ်းပေးနိုင်သလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာသာ မူတည်နေပါတယ်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် တက္ကစီကုမ္ပဏီတွေအနေနဲ့ အမြတ်ငွေ တိုးပွားလာစေဖို့ဆိုရင် တက္ကစီတစ်စီးချင်းစီရဲ့ ဝင်ငွေကို မြှင့်တင်ဖို့ထက် ‘ဆာနာ့ဂင်’ ပေးဆောင်မယ့် တက္ကစီအစီးရေနဲ့ ယာဉ်မောင်းဦးရေကို တိုးမြှင့်ဖို့သာ လိုအပ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် တက္ကစီကုမ္ပဏီတွေအနေနဲ့ ဝန်ဆောင်မှုယှဉ်ပြိုင်မှုတွေ လုပ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ တက္ကစီသမားတွေလည်း အမြတ်နဲ့ အရှုံး အားလုံးက ‘ဆာနာ့ဂင်’ အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတဲ့အတွက် ငွေပိုရဖို့အတွက် ဝေးလံတဲ့ခရီးသည်ကို ရွေးချယ်တာ၊ မီတာ မဖွင့်ဘဲ မောင်းတာ၊ အခကြေးငွေ ပိုတောင်းတာ စတဲ့ တရားမဝင်တဲ့ နည်းလမ်းမျိုးစုံကို သုံးလာကြပါတော့သည်။
သဘာဝကျကျပါပဲ၊ တက္ကစီတွေရဲ့ ဝန်ဆောင်မှု အရည်အသွေးတွေ ကျဆင်းလာပြီး အဲဒီအတွက် ထိခိုက်နစ်နာမှု မှန်သမျှကတော့ ခရီးသည်တွေရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာပါတယ်။
ဂန်နမ် မှာဖြစ်စေ၊ ညဘက် ဟงဒယ်မှာဖြစ်စေ တက္ကစီ ငှားရမ်းဖို့ အခက်အခဲကြုံဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံကတော့ လူတိုင်းမှာ ရှိကြပါတယ်။ တက္ကစီ တစ်စီးမှ မမြင်ရဘူးဆိုရင်တော့ နားလည်ပေးလို့ ရနိုင်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ လမ်းတွေပေါ်မှာ တက္ကစီတွေ အများကြီး ရပ်ထားကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ခရီးသည်တွေကို ငြင်းပယ်နေကြပြီး သူတို့စိတ်ကြိုက် ခရီးသည်ကို ရွေးချယ်နေကြတာပါပဲ။
ဒါကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ သပိတ်မှောက်မှုနဲ့ ဆန္ဒပြမှုအပေါ် ပြည်သူ့သဘောထားက သိပ်မကောင်းလှဘဲ ရိုက်ရှဲရင်း (ယာဉ်အများသုံး ငှားရမ်းမှု) နဲ့ ကားပူးတွဲစီးခြင်း (ካပူးလ်လင်း) ကို ထောက်ခံတဲ့နှုန်းက ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း ကျော်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကိုရီးယား တက္ကစီလုပ်ငန်းရဲ့ လက်တွေ့ဘဝကတော့ ညဘက်တွေမှာ တက္ကစီငှားရမ်းဖို့ ခက်ခဲဆဲဖြစ်ပြီး၊ ခရီးသည်ငြင်းပယ်မှုတွေ ပျံ့နှံ့နေဆဲဖြစ်ကာ၊ ယာဉ်မောင်းတွေအနေနဲ့ အချိန်အကြာကြီး အလုပ်လုပ်နေရပေမဲ့ အနိမ့်ဆုံးလုပ်ခလစာတောင် မရရှိကြပါဘူး။
ဒါက တက္ကစီကုမ္ပဏီတွေက ငွေအမြောက်အမြား ရှာနေကြတယ်လို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က တက္ကစီတွေကို ထောက်ပံ့ပေးပြီး ယာဉ်မောင်းတွေကို ငှားရမ်းပေးကာ ‘ဆာနာ့ဂင်’ ကို ကောက်ခံရုံသာ လုပ်နေကြတာဖြစ်လို့ အခက်အခဲနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ကုမ္ပဏီငယ်လေးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ရိုက်ရှဲရင်းလို ပြင်ပပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်တဲ့ မော်တော်ယာဉ် (အော်တိုကား) တွေ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒါဆိုရင် တခြားနိုင်ငံတွေရဲ့ အခြေအနေကရော ဘယ်လိုရှိပါသလဲ။
နိုင်ငံအများစုမှာ ရိုက်ရှဲရင်းကို ခွင့်ပြုပေးခဲ့ကြပြီး တက္ကစီလုပ်ငန်းတွေလည်း အဲဒီအတွက် ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ကြရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က လက်ပိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
နိုင်ငံအသီးသီးက တက္ကစီလုပ်ငန်းတွေဟာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် ခေါ်ဆိုရေး အက်ပ် (App) တွေကို ထုတ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး တက္ကစီတွေရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ဖို့ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ဝန်ဆောင်မှု အမျိုးမျိုးကို ဖန်တီးခဲ့ကြပါတယ်။ အချို့နိုင်ငံတွေမှာဆိုရင် အိုင်ဘာ (Iber) နဲ့ တက္ကစီတွေ ယှဉ်တွဲရပ်တည်နေကြ거나၊ တက္ကစီလုပ်ငန်းက ဝန်ဆောင်မှု ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ အနိုင်ရရှိပြီး အိုင်ဘာ (Iber) ကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ကိုရီးယား တက္ကစီလုပ်ငန်းကြီးက သပိတ်မှောက်ခြင်းနှင့် ဆန္ဒပြခြင်းမှတပါး အခြားမည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ခဲ့ကြဘဲ ဘာတစ်ခုမှလည်း ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ဤအခြေအနေမျိုးသည် ကြာရှည်စွာ တည်ရှိခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ နိုင်ငံရေးသမားများမှာ တက္ကစီလုပ်ငန်းရှင်များ၏ မဲဆန္ဒများကိုသာ အလေးထားကြပြီး၊ ဘာမှမလုပ်နိုင်ကြဘဲ ပြဿနာကို ယခုအခြေအနေအထိ ရောက်လာအောင် ဆွဲခေါ်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
တက်ဂ်ဂယူက မေးလာသည်—
“အကယ်၍သာ အိုင်ဘာ (Iber) သာ ကိုရီးယားကို ဝင်လာခဲ့ရင် အခြေအနေတွေက တခြားစီ ဖြစ်သွားမှာလား”
“ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ”
ဖြစ်နိုင်ချေကတော့ စိုးရိမ်နေကြသည့်အတိုင်း တက္ကစီလုပ်ငန်းကြီး ပြိုလဲသွားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ဝန်ဆောင်မှုကတော့ သိသိသာသာ တိုးတက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အိုင်ဘာက ဘာလို့ ဆုတ်ခွာသွားတာလဲ။ တရားမဝင်လို့ လား”
“အဲဒါလည်း အကြောင်းရင်း တစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အကြီးမားဆုံး အကြောင်းရင်းကတော့ အမြတ်အစွန်း သိပ်မထွက်လို့ပါပဲ”
တကယ်တမ်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ကားများကို အသုံးပြုပြီး ခရီးသည်တင်ဆောင်ကာ ငွေကြေးယူခြင်းသည် နိုင်ငံအများစုတွင် တရားမဝင်ပေ။ အိုင်ဘာသည် ဝန်ဆောင်မှုကို ဦးစွာစတင်ခဲ့ပြီးနောက် စားသုံးသူများ၏ သဘောထားကို အသုံးချကာ ဥပဒေရေးရာ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ စျေးကွက်က ကြီးမားပြီး အမြတ်အစွန်း ထွက်မည်ဟု ထင်ရပါက သူတို့သည် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြု၍ ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေကြဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုရီးယားနိုင်ငံရှိ တက္ကစီခနှုန်းထားများမှာ အခြားဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ သက်သာပြီး ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာလည်း အလွန်အမင်း များပြားနေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့က ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အခြားစျေးကွက်များဆီသို့ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
တက္ကစီလုပ်ငန်းများက ကျွန်တော် ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်သော အော်တိုကား (ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်စနစ်သုံး မော်တော်ယာဉ်) များကို ကိုရီးယားသို့ ချက်ချင်း ယူဆောင်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း အော်တိုကားများကိုပင်လျှင် ယခုထိ ထွက်ရှိလာအောင် မလုပ်ရသေးပေ။ ထို့ပြင် ၎င်းတို့ ထွက်ရှိလာခဲ့လျှင်တောင်မှ ကိုရီးယားသို့ ရောက်ရှိလာရန် အချိန်အတော်ကြာ ဦးမည် ဖြစ်သည်။
ပထမဦးစွာ အခြားနိုင်ငံများနှင့် မတူဘဲ ကိုရီးယားတွင် ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်မှုဆိုင်ရာ သင့်လျော်သော ဥပဒေများပင် မရှိသေးပေ။ လက်ရှိဥပဒေအရ ကိုရီးယားတွင် AD1 နှင့် AD2 ကို ထုတ်လုပ်ဖြန့်ချိရန် မဖြစ်နိုင်သေးသောကြောင့် ဤအခြေအနေတွင် အော်တိုကားများကို ထုတ်လုပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ကျွန်တော်က အော်တိုကားကို တီထွင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ၎င်း၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်မှာမူ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် CarOS တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ အခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုခုက လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းကို ထုတ်လုပ်လာကြလိမ့်မည်သာ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ သူတို့အနေဖြင့် အချိန်အနည်းငယ်ကို ပိုရခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာမည် မဟုတ်ဘူးလား။
လုံးဝ မဟုတ်ပါ။ ကိုရီးယားသည် ထိုအချိန်အထိ ဘာမှလုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသာ ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ကိုရီးယားသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် (၁၁) ခုမြောက် အကြီးဆုံး စီးပွားရေးနိုင်ငံ ဖြစ်သော်လည်း ကိုရီးယားထက် ဝင်ငွေပိုများပြီး စျေးကွက်ပိုကြီးမားသည့် နေရာများ အများအပြား ရှိနေသေးသည်။
CarOS သည် အမေရိကန်နှင့် ဥရောပ စျေးကွက်များကို ပစ်မှတ်ထား လုပ်ကိုင်နေရသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုရီးယားသည် ဦးစားပေးစာရင်း၏ အောက်ဆုံးနားတွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။
ကမ္ဘာ့ကျန်ရှိနေသော ဒေသများက အော်တိုကားများနှင့် ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်နိုင်သော ကားများကို လက်ခံနေကြချိန်တွင် ကိုရီးယားတစ်နိုင်ငံတည်းကသာ ဆက်လက် ဆန့်ကျင်နေနိုင်မည်လား။
ဦးခေါင်းပိုင်းမှာ ရေနံ ခံထားရသကဲ့သို့ နားရွက်များပါ အလိုလို ပူလောင်လာရသည်။ ရိုက်ရှဲရင်း သို့မဟုတ် အော်တိုကားများကို တွန်းအားပေးရန်အတွက် ယခုလက်ရှိအချိန်တွင် နိုင်ငံရေးသမားများ သို့မဟုတ် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်ငန်းရှင်များနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဝေဖန်မှုများကို ခံနေရရန် မလိုအပ်ပေ။
သို့သော် ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကျွန်တော့်၏ တွေးခေါ်ပုံ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အော်တိုကားများသည် ခေတ်ရေစီးကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ဤအရာကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံများသည် လျှပ်စစ်ကားများနှင့် အော်တိုကားများဆီသို့ အပြေးအလွှား ကူးပြောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖြစ်လာမည့်အရေး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် အမြန်ဆုံး အလိုက်သင့်ပြောင်းလဲပြီး ရှေ့ရောက်အောင် လုပ်ဆောင်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ ဝေဖန်မှုတွေကို ထပ်ပြီး ခံရဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးမှ ဝင်ရောက်လာရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မသိကျိုးကျွန်း ဆက်လုပ်နေပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးနေရမှာလား။
တက်ဂ်ဂယူက ပြောလာသည်—
“ဘာလို့ အဲဒါကို စိတ်ပူနေတာလဲ။ မင်းက အခုတောင်မှ ဝေဖန်ခံနေရပြီးသားပဲဟာကို”
“…… အဲဒါတော့ ဟုတ်သားပဲ”
“ပြောရရင်လေ၊ ငါတို့က ကားပူးတွဲစီးခြင်း (ካပူးလ်လင်း) ကုမ္ပဏီ တစ်ခုခုမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသေးတယ် မဟုတ်လား”
“အဲဒါက PoolRiding လို့ ခေါ်ပြီး K ကုမ္ပဏီက အဲဒီထဲမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတယ်”
၎င်းကို ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားသုံးဦးဖြစ်သည့် သင်္ပိတ္ပညာ အထူးပြု Yang Doo-seok၊ ကွန်ပျူတာသိပ္ပံ အထူးပြု Kim Hyeon-gyu နှင့် ရုပ်ပုံဒီဇိုင်း အထူးပြု Jo Baek-hyeon တို့က ပူးတွဲတည်ထောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆန်းယော့ပ် ရဲ့ ဌာနက ဂျူနီယော တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကြောင့် Yang Doo-seok ကို တစ်ခါတွေ့ဖူးပါတယ်။ ပြောရရင် အဲဒါကလည်း shared office (ရုံးခန်းအზიူသုံး) ဖြစ်တဲ့ OTK Gate ထဲကို ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာခဲ့တဲ့ ကုမ္ပဏီပါပဲ။
ဒီကိစ္စကြီးက ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု မဖြစ်လာရတာကတော့ PoolRiding က အခုထိ သေးငယ်နေသေးပြီး တက္ကစီလုပ်ငန်းကြီးရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်မလာသေးလို့ပါပဲ။
“ဒါပေမဲ့ ယာဉ်မျှဝေသုံးစွဲခြင်း (Ride-sharing) သို့မဟုတ် ကားပူးတွဲစီးခြင်း (Carpooling) ကို ခွင့်ပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် တက္ကစီတွေက ဘာလို့ ပြိုလဲသွားမှာလဲ”
“ငါ ပြောပြီးပြီလေ။ အကျပ်အတည်းတွေ ပိုဆိုးလာပြီး အမြတ်ငွေတွေ ကျဆင်းနေတဲ့ အနေအထားမျိုးမှာ ပြိုင်ဘက်တွေ ပေါ်လာမယ်ဆိုရင် သူတို့ ဆက်ပြီး ရပ်တည်နိုင်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါက တက္ကစီကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်တာလေ။ တက္ကစီသမားတွေက အလုပ်လုပ်ပြီး ကားပူးတွဲစီးလို့ မရဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် တက္ကစီသမားက ယာဉ်မျှဝေသုံးစွဲခြင်း လုပ်ငန်းထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်လာလို့ရော မရဘူးလား”
“အင်း……”
အော်တိုကားတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အလုပ်အကိုင် အားလုံးက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားမှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကုန်စပို့ထရပ်ကားတွေနဲ့ မတူဘဲ တက္ကစီတွေအတွက်ကတော့ အချိန်အနည်းငယ် လိုသေးတယ်။
နောင်တစ်ချိန်မှာ နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတွေကို စျေးကွက် လက်လွှတ်မခံရအောင် ငါတို့က အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်ထားရမယ်။
ကျွန်တော် လက်ပိုက်ပြီး သေချာ စဉ်းစားနေလိုက်သည်။ တက်ဂ်ဂယူ ပြောသကဲ့သို့ပင် တက္ကစီကုမ္ပဏီများနှင့် တက္ကစီယာဉ်မောင်းများကို သီးခြားစီ ခွဲခြားကြည့်ရန် လိုအပ်ပေသည်။
တစ်ကိုယ်ရေ တက္ကစီယာဉ်မောင်းများ၊ ကုမ္ပဏီပိုင် တက္ကစီကုမ္ပဏီများ၊ ကုမ္ပဏီတက္ကစီ ယာဉ်မောင်းများ၊ တက္ကစီသမဂ္ဂ အဖွဲ့အစည်းများ။ တက္ကစီလုပ်ငန်းကြီးက တစ်သံတည်းထွက်ပြီး ဆန့်ကျင်နေကြပုံ ပေါ်သော်လည်း အကျိုးစီးပွားဘက်ကနေ သေချာကြည့်မည်ဆိုလျှင် အနည်းငယ် ကွဲပြားမှုများ ရှိနေကြသည်။
ကျွန်တော် ဆန်းယော့ပ် ကို စီအီးအို ရုံးခန်းဆီသို့ ခေါ်လိုက်သည်။
“ငါတို့က PoolRiding ထဲမှာ ဘလောက်တောင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာလဲ”
“ဝမ် တစ်ဘီလီလျံပါ။ နောက်ပိုင်းမှာ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကလည်း ဝမ် တစ်ဘီလီလျံ ထပ်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ သူတို့က လုပ်ငန်းကို ချဲ့ထွင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြပုံပါပဲ”
“အင်း၊ သိပြီ”
ထို့နောက် PR အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
“ကိုရီးယားရဲ့ ယာဉ်မျှဝေသုံးစွဲခြင်းနဲ့ ကားပူးတွဲစီးခြင်း ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက် တချို့ကို စုဆောင်းပေးပါ”
ထိုအခါ PR အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် Jung Gi-hong က သတိကြီးကြီးဖြင့် မေးလာသည်—
“အဲဒီနယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ စီစဉ်နေလို့လား”
ယာဉ်မျှဝေသုံးစွဲခြင်းကြောင့် လက်ရှိတွင် အခြေအနေများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အကယ်၍သာ ယာဉ်မျှဝေသုံးစွဲခြင်း သို့မဟုတ် ကားပူးတွဲစီးခြင်းလုပ်ငန်းထဲကို ကျွန်တော်သာ တက်တက်ကြွကြွ ဝင်ရောက်လာမည်ဆိုပါက တက္ကစီလုပ်ငန်းကြီးက လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော် အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါကို အခုကစပြီး စဉ်းစားကြည့်မလို့ပါ”
ကျွန်တော် ကားပေါ်တက်ပြီး OTK Gate ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဂန်နမ် မှာ တည်ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ငါးမိနစ်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ပိုင်ဆိုင်သည့် အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ ထပ်ခိုးခြောက်ထပ်ကို ငှားရမ်းခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သော shared office (ရုံးခန်းအზიူသုံး) သည် ယခုအခါတွင် တစ်ဆယ့်တစ်ထပ်အထိ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်အထိ ဤအဆောက်အအုံတွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နေကြသည့် ကုမ္ပဏီများ၏ စာချုပ်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး ထွက်သွားကြသည့်အခါ ၎င်းကို shared office (ရုံးခန်းအზიူသုံး) အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိုးချဲ့လျက် ရှိသည်။ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန်အတွက် ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းမဆောင် (lobby) ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ဦးစွာ ဖြတ်သန်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ကားရပ်နားပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ တက်သွားခဲ့သည်။
ဝန်ထမ်းက ကျွန်တော့်ကို ဖူရုမနာ ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လာပြီး မေးလာသည်—
“ဘယ်လို အကူအညီ ပေးရမလဲရှင်”
“PoolRiding ရုံးချုပ်ရဲ့ စီအီးအိုကို တွေ့ချင်လို့ပါ”
“ချိန်းဆိုထားတာ ရှိပါသလား”
“မရှိပါဘူး၊ ရိုးရိုးပဲ လာခဲ့တာပါ။ တစ်ချက်လောက် စုံစမ်းပေးလို့ ရမလား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ။ နာမည်လေး ပြောပြပေးလို့ ရမလားရှင်”
“ကန်ဂျင်ဟူး လို့ ပြောပေးပါ”
“ဟုတ်ကဲ့။ CEO ကန်ဂျင်ဟူး… ဟင်? ဘယ်သူပါ ဟုတ်စ”
ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော ဝန်ထမ်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။
“အို! စီအီးအို! ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲရှင်”
“ငါ ပြောသားပဲ။ PoolRiding ရုံးချုပ်ရဲ့ စီအီးအိုကို တွေ့ချင်လို့ လာတာပါလို့”
“အာ၊ ဟုတ်ကဲ့။ နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်တော့်နောက်ကို ကြွပါရှင်”
ကျွန်တော် ဝန်ထမ်းနှင့်အတူ လောင်ဂျေ့ (lounge) ဆီသို့ ဦးစွာ တက်သွားခဲ့သည်။
(၂၃) ထပ်တွင် တည်ရှိသော လောင်ဂျေ့သည် ကဖေးဆိုင် တစ်ဆိုင်နှင့် တူနေပြီး ကျယ်ဝန်းသော ဖန်နံရံများမှတစ်ဆင့် ဂန်နမ် ၏ မြင်ကွင်းကျယ်ကို လှမ်းမြင်နေရသည်။
မဖွင့်လှစ်မီကပင် ဤနေရာသို့ ရောက်ဖူးသော်လည်း စတင်ပြောင်းရွှေ့လာကြပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဤနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
အလုပ်လုပ်နေကြသူများသည် အခမဲ့ ပံ့ပိုးပေးထားသော ကော်ဖီနှင့် ဘီယာကို သောက်ရင်း စကားပြောဆိုနေကြသည်။ အချို့လူများမှာ ရုံးခန်းငယ်လေးအတွင်း ကျပ်သိပ်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လက်ပ်တော့များနှင့် တက်ဘလက်များကို ဖြန့်ခင်းကာ ပြတင်းပေါက်နားတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ နေရာတကာတွင် နိုင်ငံခြားသားများကိုလည်း မြင်တွေ့နေရသည်။
အချို့လူများက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို မှတ်မိသွားကြသည်။
“ဟေး! ဟိုလူက ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ တော်တော်တူတာပဲ”
“အလုပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတာလေ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲဒီလိုပြောတာလဲ။ CEO ကန်ဂျင်ဟူး က ဒီကို ဘာလို့ လာမှာလဲ”
“ခဏ… ခဏလေး။ သူ ဟုတ်တယ် ထင်တယ်”
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ တကယ်လား”
“ဗျာ… တကယ်ကြီးလား”
လူတိုင်းက ဝန်လေးတွန့်ဆုတ်နေကြသော်လည်း လူတစ်ဦးကမူ ကျွန်တော့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နှုတ်ဆက်လာသည်။
“မင်္ဂလာပါဗျာ။ ခင်ဗျားက CEO ကန်ဂျင်ဟူး မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်။ မင်္ဂလာပါ။”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် လောင်ဂျေ့ထဲတွင် ရှိနေကြသော လူများက အလုအယက် ပြေးလာကြသည်။
ကျွန်တော် သူတို့နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကာ ဓာတ်ပုံများ အတူတွဲရိုက်ခဲ့ကြသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် ကျွန်တော် ငွေကြေးတွေ သက်သာစေခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းစတင်နိုင်ခဲ့တာပါ”
“ကျွန်တော်တို့ အခုမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အသစ်တစ်ခု ထပ်ရထားပါတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်, CEO ဗျာ”
ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်မိသည်။
ကျွန်တော် ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး အောက်ထပ်ရှိ အလုပ်လုပ်သည့် နေရာဆီသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
ဖန်နံရံများဖြင့် ပိုင်းခြားထားသော ရုံးခန်းငယ်များထဲတွင် ကျွန်တော့်အရွယ် လူငယ်များက ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ ဤနေရာမှနေ၍ Gooble သို့မဟုတ် CarOS ကဲ့သို့သော ကုမ္ပဏီမျိုး ပေါ်ထွက်လာနိုင်ချေ မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ထို့အပြင် Oracle က ထိုအချိန်ထက်စောပြီး ပေါ်လာမည်ဆိုပါက ကျွန်တော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်ရန် အခွင့်အရေးရလျှင် ပို၍ပင် ကောင်းပေဦးမည်။