အများပြည်သူရှေ့ တရားဝင်အချေအတင်ဆွေးနွေးမည့်ရက်ကို သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။
မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းမှာ အလွန်တရာ အနေခက်သည့် အနေအထားတွင် ရောက်ရှိနေလေသည်။
အမှန်တကယ်တော့ ကန်ဂျင်ဟူး အနေဖြင့် ဤဆွေးနွေးပွဲက မည်သို့ပင် ဆက်သွားသည်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်ကောက်ချက်ချသည်ဖြစ်စေ ဆုံးရှုံးရမည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိပေ။ သူက ဝေဖန်ခံနေရပြီးသားဖြစ်ကာ အရာရာ အဆင်ပြေသွားပါက ကျောင်းဆောင်ကို ဆောက်ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး အဆင်မပြေခဲ့လျှင်လည်း ကျောင်းဆောင်မဆောက်ဖြစ်ရုံဖြင့် ပြီးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ မြို့တော်ဝန်ရာထူး သက်တမ်းကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် နိုင်ငံရေးလောကမှ အနားယူရန် မကြံစည်ထားဘူးဆိုလျှင် သူသည် အနိုင်ရသည်ဖြစ်စေ၊ ရှုံးသည်ဖြစ်စေ လူထုထင်မြင်ယူဆချက် လမ်းကြောင်းများကို သတိကြီးစွာ ထားရပေမည်။
အကယ်၍ သူသာ အနိုင်ရခဲ့လျှင် ကျောင်းသားများ၏ မဲများကို ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်ပြီး ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင်မူ ဒေသခံပြည်သူများ၏ မဲများကို ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။
‘သူ တကယ်ပဲ ဆွေးနွေးပွဲကို သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။’
မည်သည့် ကော်ပိုရိတ်လုပ်ငန်းရှင်ကများ အများပြည်သူရှေ့ ဆွေးနွေးပွဲတွင် ကိုယ်တိုင်လာရောက် ပါဝင်ရဲမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူက ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု သဘာဝကျကျ မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကန်ဂျင်ဟူး ကမူ အလွန်တရာ လွယ်လွယ်ကူကူပင် သဘောတူခဲ့လေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းတို့ကသာ စတင်အဆိုပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဘောလုံးက သူတို့ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပါဝင်ဆွေးနွေးရန်သာ ရှိတော့သည်။
ဆွေးနွေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုများကို အပင်ပန်းခံ လုပ်ဆောင်နေစဉ် New Politics ပါတီ၏ လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်များအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျန်း ဟွန်းဂျူး က မြို့တော်ခန်းမသို့ လာရောက်လည်ပတ်ရင်း ဤသို့ ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။
“သတိထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် မြို့တော်ဝန်။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ ပတ်သက်မိတဲ့ ဘယ်သူမှ အကောင်းနဲ့ မပြီးဆုံးဖူးဘူးလေ။”
“……”
***
ဆွေးနွေးပွဲ မစတင်မီတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် လက်ကိုင်လှည့်ကာ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။
“မင်္ဂလာပါ မြို့တော်ဝန်ကြီး။”
မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းက ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြောလာသည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် စီးအို ဂျင်ဟူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ချင်နေတာ၊ အခုလိုမှ တကယ်တွေ့ဖြစ်သွားတာပဲ။ ဒီကနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက် အကောင်းဆုံး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့ဗျာ။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
သူ့ပါးစပ်ကတော့ ပြုံးနေသော်လည်း သူ့အမူအရာကမူ သိပ်မကောင်းလှပေ။ သူက နားလည်ပေးရန် တောင်းဆိုသည့်အလား ကျွန်ုပ်၏လက်ကို အသာအယာ ပုတ်ပြလေသည်။
ဆွေးနွေးပွဲ၏ တင်ဆက်သူ Moderator မှာ နာမည်ကြီး သတင်းကြေညာသူ ဆောင်းဆော့ဟွန်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကြားခံ Moderator ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ထိုင်နေကြပြီး ပရိသတ်များက ဝန်းရံထჯိုင်နေကြသည်။
ဘက်စုံထောင့်ပေါင်းစုံမှ ကင်မရာများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပုံစံများကို ရိုက်ကူးနေကြသည်။ ၎င်းကို မြေပြင်စတီရီယို ရုပ်သံလိုင်းများအပြင် A-tube ကဲ့သို့သော အမျိုးမျိုးသော ဗီဒီယိုဝက်ဘ်ဆိုက်များမှတစ်ဆင့်ပါ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသဖြင့် ပင်လယ်ရပ်ခြားမှ လူများပါ ကြည့်ရှုနိုင်ကြသည်။ စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ အချို့သော ဝက်ဘ်ဆိုက်များကပင် စာတန်းထိုးများ သို့မဟုတ် တစ်ပြိုင်နက် ဘာသာပြန်ဆိုမှုများကိုပါ ပံ့ပိုးပေးနေကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ အမြင်အရဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာမျိုးအတွက် ဆွေးနွေးပွဲ ကျင်းပနေရခြင်းကပင် နိုင်ငံတော်အတွက် ရှက်စရာကောင်းလှပေသည်။
Moderator ဆောင်းဆော့ဟွန်းက ဆွေးနွေးပွဲ၏ အဓိကအကြောင်းအရာနှင့် ထောက်ခံသူ၊ ကန့်ကွက်သူများ၏ အချက်များကို ဦးစွာ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ဆွေးနွေးပွဲ စတင်ခဲ့သည်။
မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းက ဦးစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။
“ဆွေးနွေးပွဲ မစခင်မှာ တစ်ခုပြောချင်တာကတော့ ကျွန်တော်ဟာ ကျောင်းသားနေရာထိုင်ခင်း ဆောက်လုပ်မှုကို ဘယ်လိုမှ ကန့်ကွက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျောင်းဆောင်ိစ္စက အလွန်တရာ ထိလွယ်ရှလွယ်တဲ့ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့် ဒေသခံပြည်သူတွေရဲ့ သဘောထားတွေကို စုဆောင်းပြီး အချိန်နဲ့ ပမာဏကို ချိန်ညှိဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ပြောချင်ပါတယ်။ စီးအို ကန်ဂျင်ဟူး လည်း ဒီအချက်ကို သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် လုံးဝကို သဘောမတူပါဘူး။ ကျောင်းဆောင်ဆောက်တဲ့အခါ ကျောင်းသားတွေရဲ့ သဘောထားကို စုဆောင်းရမှာပေါ့၊ ဘာလို့ ဒေသခံတွေရဲ့ သဘောထားကို လိုက်စုဆောင်းနေရမှာလဲ။”
မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်ပြောသည်။
“ဆိုးလ်မြို့တော် အုပ်ချုပ်ရေးမှာ အိမ်ရာပြဿနာဆိုတာ အလွန်တရာ ထိလွယ်ရှလွယ်ပါတယ်။ လူဦးရေ သိပ်သည်းဆ မြင့်မားပြီး သွားလာရေး အခြေအနေ မကောင်းလှတဲ့အတွက် ကျောင်းဆောင် အကြီးစား ဆောက်လုပ်ခွင့်ကို ချက်ချင်း အတည်ပြုပေးဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။ ဆိုးလ်မြို့တော် ကိုယ်တိုင်လည်း လူငယ်အိမ်ရာ ပံ့ပိုးမှုကို တိုးချဲ့ဖို့ စီစဉ်နေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် ကြေညာချက်တွေကြောင့် ဒေသခံတွေ၊ ကျောင်းသားတွေနဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် အားလုံးပဲ ဒုက္ခရောက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ ကျောင်းဆောင်အသစ်တွေ ထောက်ပံ့ပေးလာမှုကြောင့် အိမ်ပိုင်ရှင်တွေ ခံရမယ့် ထိခိုက်နစ်နာမှုတွေကိုရော ကျွန်တော်တို့ မစဉ်းစားသင့်ဘူးလား။”
“ဒါဆိုရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို ဝင်ငွေ ၁၀,၀၀၀ ဝန်းကျင် ကျသင့်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဘေးမှာ ၅,၀၀၀ ဝန်းကျင် ကျမယ့် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်မယ်လို့ ပြောလာရင် လက်ရှိ ကုန်သည်တွေ နစ်နာမှုကို စဉ်းစားပြီး အဲဒီစားသောက်ဆိုင် မဖွင့်နိုင်အောင် တားဆီးရမှာပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
“အဲဒါက တူညီတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကော်ပိုရိတ်အုပ်စု တစ်ခုက စားသောက်ဆိုင်တန်းတွေရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ဘူဖေးဆိုင် တစ်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး လူတွေကို အလကားဖြစ်စေ၊ ၁,၀၀၀ ဝန်းကျင်နဲ့ပဲဖြစ်စေ စားခွင့်ပေးတယ်ဆိုတာက စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေကို ဆိုင်ပိတ်ခိုင်းတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အိမ်ပိုင်ရှင်တွေဆိုတာလည်း နိုင်ငံသားတွေပါပဲ။ ကိုယ်ပိုင် အဆောက်အအုံကို ငှားရမ်းစားသောက်နေကြတဲ့ သူတွေ ရှိနေပါတယ်၊ သူတို့အတွက် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အစီအမံတွေကိုရော ကျွန်တော်တို့ ဖန်တီးပေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
သူ့စကားကို ကျွန်ုပ် ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။
“တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေလည်း နိုင်ငံသားတွေပါပဲ။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေအတွက် အိမ်ရာအစီအမံတွေကိုရော မဖန်တီးပေးသင့်ဘူးလား။ တိုက်ခန်းကျဉ်း တစ်လုံးဆောက်ဖို့ဆိုတာ အနည်းဆုံး ဝမ်ဘီလီယံနဲ့ချီ ကုန်ကျပါတယ်၊ ဘယ်သူ့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက ပိုပြီး ပြဿနာဖြစ်နေတာလဲ။”
မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းက ကျွန်ုပ်၏စကားကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ချေပလာသည်။
“ဒီပြဿနာက ရေရှည်ရှုထောင့်ကနေ လုံလောက်တဲ့ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှုတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ချမ်းသာတဲ့ အိမ်ပိုင်ရှင်တွေလည်း ရှိနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကြွေးတွေဆပ်ပြီး ငှားရမ်းခ အာမခံငွေတွေ ပြန်ပေးလိုက်ရလို့ လမ်းပေါ်ထွက်သွားရမယ့်သူတွေရော မရှိဘူးလား။”
“တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေကတော့ အခုတောင် လမ်းပေါ်ရောက်နေကြပါပြီ။ သူတို့တွေဟာ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်သွားတာကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် လူအများနဲ့အတူ ကျူရှင်သင်တန်းကျောင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် မြေအောက်ခန်းကျဉ်းတွေထဲမှာ မဖြစ်မနေ နေထိုင်နေကြရပါတယ်။”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ပါ၊ ဒီပြဿနာတွေကို ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုတွေ၊ အပြန်အလှန် နားလည်မှုတွေကနေတစ်ဆင့် ဖြေရှင်းရမယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောနေတာပါ။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လူမှုရေး သဘောတူညီချက် ဖော်ဆောင်ရေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းဖို့ စီးအို ကန်ဂျင်ဟူး ကို ကျွန်တော် အဆိုပြုလိုပါတယ်။”
ဒါ ဘာကြီးလဲကွ။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လူမှုရေး သဘောတူညီချက် ဖော်ဆောင်ရေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို ဘာလို့ ဖန်တီးဖို့ လိုအပ်နေတာလဲ။
“ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းတာနဲ့ အပေးအယူလုပ်တာတွေ အလုပ်မဖြစ်လို့ ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျောင်းသားတွေ ပေးဆောင်ထားတဲ့ ကျူရှင်ကြေးတွေကို သုံးပြီး ကျောင်းသားတွေ နေထိုင်ဖို့ နေရာတစ်ခု ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်မှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရပြီး မဆောက်နိုင်ခဲ့ကြတာကရော ဘာကြောင့်လဲ။ အခုတော့ ကျွန်တော်က ဆောက်မယ်လို့ ပြောလာပြန်တော့ ဒါလည်း မလုပ်ရဘူးလို့ ပြောနေကြတယ်။ တက္ကသိုလ်တွေ ရှိလို့ သူတို့ရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အငှားလုပ်ငန်းတွေ ရှိလာတာပါ၊ အငှားလုပ်ငန်းတွေကြောင့် တက္ကသိုလ်တွေကို တည်ထောင်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တိုက်ခန်းကျဉ်း ပိုင်ရှင်တွေရဲ့ အမြတ်အစွန်းအတွက် ကျောင်းဆောင်တွေ မဆောက်သင့်ဘူးလို့ ပြောတာက ဖြစ်ရော ဖြစ်သင့်ရဲ့လား။”
“မဆောက်နဲ့လို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း တက္ကသိုလ် တက်ခဲ့ဖူးပြီး ဆိုးလ်မြို့တော်ဝန် တစ်ယောက်အနေနဲ့ လူငယ်တွေအတွက် အမျိုးမျိုးသော လူမှုဖူလုံရေး လုပ်ငန်းတွေကို လုပ်ဆောင်ပေးနေပါတယ်။ ယိုစိမ့်နေတဲ့ ဘတ်ဂျက်တွေကို ချွေတာရင်း ဝင်ငွေနည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေအတွက် ပညာသင်ဆု စနစ်ကို တည်ထောင်ခဲ့သလို လူငယ်ထောက်ပံ့ကြေးနဲ့ လူငယ်စုငွေစာရင်းတွေကနေတစ်ဆင့် လူငယ်တွေ အလုပ်အကိုင်ရှာဖွေနိုင်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ဘဝတွေကို တည်ဆောက်နိုင်အောင် ကျွန်တော် ပံ့ပိုးပေးနေပါတယ်။ ပြီးတော့ လူငယ်ရန်ပုံငွေ တစ်ရပ်ကို ဖန်တီးခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ လူငယ်တွေ လုပ်ငန်းစတင်ဖို့ စိန်ခေါ်ကြိုးစားရာမှာ ကူညီပေးနေပါတယ်……”
သူ့စကားတွေ ရှည်လျားလာသည်နှင့်အမျှ Moderator က ဝင်ရောက်ဖြတ်ောက်လေသည်။
“မြို့တော်ဝန်ခင်ဗျား။ ဒါဟာ ကျောင်းဆောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးရမယ့်နေရာ ဖြစ်တဲ့အတွက် မဆိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ရှောင်ရှားပေးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်။”
“နားလည်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ဟာ လူငယ်တွေအတွက် မြို့ပြအုပ်ချုပ်ရေးကို လုပ်ဆောင်ပေးနေတာပါ၊ ပြီးတော့ ဒီကျောင်းဆောင်ိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လူငယ်တွေရဲ့ အခက်အခဲတွေကိုလည်း ကျွန်တော် ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်ဆိုတာကို ပြောချင်ပါတယ်။”
“ကိုယ့်ချင်းစာတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဆောက်လုပ်ခွင့်ကို တားဆီးနေရတာလဲ။”
“မဆောက်ဖို့ တားဆီးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ လူမှုရေး သဘောတူညီချက် ဖော်ဆောင်ရေးအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို အရင်ဖန်တီးပြီး နိုင်ငံတော်အဆင့် အပေးအယူမျှတမှုကို ရယူရင်း ရှေ့ဆက်သွားမယ်လို့ ပြောနေတာပါ။”
“……”
ဒါဖြင့် သူ ဘာတွေများ ပြောနေတာလဲ။ နားမလည်တာ ကျွန်ောက် တစ်ယောက်တည်းပဲလား။
“ပြဿနာက ကန့်ကွက်နေတဲ့ ဒေသခံတွေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မဲဆန္ဒကို မျှော်ကိုးပြီး အဲဒီလှိုင်းစီးနေတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေမှာပဲ ရှိတာပါ။ ရွေးကောက်ပွဲမှာ မဲရဖို့အတွက်သက်သက်နဲ့ ကျောင်းဆောင်ဆောက်လုပ်မှုကို ကန့်ကွက်တာကရော သင့်တော်လို့လား။”
ကျွန်ုပ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝေဖန်ပြောဆိုလိုက်သောအခა မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းက အသံမာမာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ စကားတွေက ရိုင်းစိုင်းလှချည်လား။ ဆောက်လုပ်ခွင့် လိုင်စင်တွေဆိုတာ မြို့တော်ရဲ့ အာဏာပိုင်ခွင့်အောက်မှာ ရှိတာပါ။ တရားမျှတမှု မရှိဘူးလို့ ခံစားရရင် တရားစွဲဆိုတာတွေကနေတစ်ဆင့် ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်။”
“ဒါလည်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ လက်ရှိမှာ ဟွန်းဟုန်တက္ကသိုလ်နဲ့ ချောင်းချွန်တက္ကသိုလ်တို့ဟာ ကျောင်းဆောင်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ တရားစွဲဆိုမှုတွေ လုပ်ဆောင်နေကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးဖို့ ဘယ်လောက်နှစ်တွေ ကြာမယ်လို့ ထင်ပါသလဲ။ မြို့တော်ဝန်တွေ၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေနဲ့ ဒေသန္တရ ကောင်စီဝင်တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ရာထူးသက်တမ်း ကုန်ဆုံးသွားရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ဂရုစိုက်ချင်မှ စိုက်ကြမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အခုလက်ရှိမှာ ကျူရှင်သင်တန်းကျောင်းတွေနဲ့ မြေအောက်ခန်းကျဉ်းတွေကြားမှာ လှည့်လည်သွားလာနေကြရတဲ့ ကျောင်းသားတွေအတွက်ကျတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
Moderator ဖြစ်သူ ဆုန်ဆော့ဟွန်းက ဝင်ပြောသည်။
“နှစ်ဖက်စလုံး ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထားကြပါ။ ခေတ္တမျှ ငြင်းခုံမှုကို ရပ်နားထားလိုက်ကြရအောင်၊ အခုကစပြီး ပရိသတ်တွေနဲ့အတူ မေးမြန်းဆွေးနွေးတဲ့ အစီအစဉ်ကို စတင်ပါမယ်။”
တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများက မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းကို မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။
“ကျွန်တော်က ဟွန်းဟုန်တက္ကသိုလ်က တတိယနှစ် ကျောင်းသား ကင်ဖิลစောင်း ပါ။ ဒီဓာတ်ပုံကတော့ ကျွန်တော် လက်ရှိနေထိုင်နေတဲ့ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးပါ။ ရေငွေ့ရိုက်ပြီး နံရံတစ်ပြင်လုံး မှိုမည်းတွေ တက်နေပါတယ်။ ဒီလိုမျိုးနေရာတစ်ခုအတွက် လစဉ် အငှားခ ဘယ်လောက်ပေးရလဲ သိပါသလား။ အာမခံငွေ ဝမ် ၅ သန်းနဲ့ စီမံခန့်ခွဲခအပါအဝင် တစ်လကို ဝမ် ၆ သိန်းပါ။ ကံကောင်းလို့ ကျောင်းဆောင်ဝင်ခွင့် ရသွားတဲ့ တခြားသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကျတော့ ကျွန်တော့်ထက် ပိုကောင်းတဲ့နေရာမှာ ဝမ် ၃ သိန်းနဲ့ နေနေရပါတယ်။”
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ ဘယ်လောက်အထိ ခက်ခဲနေကြရလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိရှိနားလည်ပါတယ်။ အားလုံးရဲ့ သဘောထားတွေကို စုဆောင်းပြီး ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုတွေကနေတစ်ဆင့် အဲဒီ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဖြေရှင်းပေးသွားမှာပါ။”
“ကျွန်တော်က ဆောင်းရက်တက္ကသိုလ်က ပထမနှစ် ကျောင်းသား မင်းဂျီယွန်း ပါ။ ဘ ရေနံ er ကလည်း ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်ဘူး၊ ပြတင်းပေါက် သော့လည်း ကျိုးနေတယ်။ အိမ်ပိုင်ရှင်ကို ပြင်ပေးဖို့ ပြောတိုင်း သူတို့က ကျွန်မက ကျောင်းသူလေး တစ်ယောက်ဖြစ်နေလို့ဆိုပြီး လျစ်လျူရှုထားကြတယ်။”
“ခက်ခဲမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာပေါ့လေ။ ခရိုင်ရုံးနဲ့ ရပ်ကွက်ရုံးတို့ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီး တိုးတက်ကောင်းမွန်လာအောင် ကျွန်ုပ်တို့ ဆောင်ရွက်ပေးပါမယ်။”
တက္ਕသိုလ်ကျောင်းသားများက သူတို့၏ အိမ်ရာ အခက်အခဲများနှင့် ကျောင်းဆောင်များ၏ လိုအပ်ချက်ကို ပြောဆိုကြသော်လည်း မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းကမူ မရေမရာဖြင့်သာ ဖြေကြားပြီး လေလွှင့်ကျော်သွားခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်အလှည့် ရောက်လာခဲ့ပြီ။
အသက်အရွယ် အလယ်အလတ်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်မက ဆယ်ဒယ်မွန်ကုက ကင်ဆော့ဂျာပါ။ ကျွန်မက ကျောင်းဆောင်ကို လုံးဝကို ကန့်ကွက်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကလေးက လက်ရှိ မူလတန်းကျောင်း တက်နေပါတယ်။ ကျောင်းဆောင်ဆောက်မယ့်နေရာရဲ့ ရှေ့မှာလည်း မူလတန်းကျောင်း တစ်ကျောင်း ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ကျောင်းဆောင်ဆောက်ဖို့အတွက် တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းတွေ လုပ်မယ်ဆိုရင် ကလေးတွေရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်မိသည်။
“ကျွန်တော် သင့်စကားကို ကောင်းကောင်း မနားလည်ဘူး၊ အဲဒီနေရာမှာ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်မယ်ဆိုရင် ကလေးတွေ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိတယ်လို့ ပြောချင်တာလား။”
“ဟုတ်တာပေါ့။ မူလတန်းကျောင်းသားတွေက ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် လုပ်တဲ့အခါ အဲဒီနေရာကို ဖြတ်သွားကြရတာ ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များလိုက်မလဲ။ ပြီးတော့ ဖုန်မှုန့်တွေလည်း အများကြီး ထွက်လာဦးမယ်လေ။”
“ဒါဆိုရင် ကျောင်းဆောင်ဆောက်မယ့်အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ဒေသခံတွေ အလကား လာသုံးလို့ရအောင် အဲဒီနေရာမှာ ယဉ်ကျေးမှုစင်တာနဲ့ အားကစားစင်တာ တစ်ခု ဆောက်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် ကလေးတွေရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ပြဿနာဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုပြီး ဆောက်လုပ်ရေး မလုပ်ရဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။”
“အာ၊ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါမျိုးဆိုရင်တော့ ရပါတယ်……”
အဲဒီလိုပြောတာက အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပုံရသော သူ့ဘေးနားက အသက်အလယ်အလတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ဂန်ဗုကုက ဆူအယ့်အမေ ချာဆိုဟွန်း ပါ။ ကျွန်မကလေးကလည်း မူလတန်းကျောင်းသားပါ၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေက ကျောင်းဆောင်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အများရှေ့ PDA (အချစ်ကြမ်းပြမှု) တွေ လုပ်ကြမယ်ဆိုရင် ပညာရေးအတွက် မကောင်းသလို မြင်ရတာလည်း နည်းနည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းပါတယ်။”
“မူလတန်းကျောင်းသားတွေ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် စကားပြောရင်း ဟိုဒီလျှောက်သွားနေကြတာကလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေရဲ့ ပညာရေးအတွက် မကောင်းသလို မြင်ရတာ နည်းနည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပါပဲ။”
“ဘာ၊ ဘာပြောလိုက်တယ် ဟုတ်စོ။”
ကျွန်ုပ် အချက်အလက်များကို လှန်လှောကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီနေရာရဲ့ အနီးအနားမှာ မိုတယ်ဘယ်နှစ်ခု ရှိလဲ သိပါသလား။ မီတာ ၅၀၀ ပတ်လည်အတွင်းမှာတင် ခြောက်ခု ရှိပါတယ်။ PDA တွေက မူလတန်းကျောင်းသားတွေရဲ့ ပညာရေးကို ဆိုးကျိုးသက်ရောက်စေမှာ စိုးရိမ်တယ်ဆိုရင် ပတ်ဝန်းကျင်က မိုတယ်အားလုံးကို အရင်ဆုံး ပိတ်ပစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ မိုတယ်တွေက ရတယ်၊ ကျောင်းဆောင်တွေက မရဘူးလို့ ပြောနေတာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က ဒီနေရာမှာ မိုတယ်တစ်ခု ဆောက်မယ်လို့ ပြောရင် ခင်ဗျားတို့ ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
“ကျောင်းသားတွေက အပြင်မှာ ဆေးလိပ်သောက်ကြမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ကလေးတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
ကျွန်ုပ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ နားထောင်နေသူ ဘယ်သူမဆို လမ်းပေါ်မှာ ဆေးလိပ်နံ့ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အဆုတ်ကင်ဆာ ဖြစ်သွားတတ်တယ်လို့ ထင်သွားလောက်ပေလိမ့်မည်။
“အဲဒီဧရိယာက မူလတန်းကတည်းက တက္ကသိုလ်နယ်မြေ မဟုတ်ဘူးလား။ တိုက်ခန်းကျဉ်း ရွာလေးတစ်ရွာက အစောတည်းက ဖြစ်တည်နေခဲ့ပြီး အဲဒီမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေကလည်း ဆေးလိပ် သောက်ခဲ့ကြမှာပဲ၊ ခင်ဗျားတို့က ဒီအချိန်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြတာပေါ့လေ။”
“အ၊ အဲဒါက……”
“ကလေးတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက်ဆိုရင် အဲဒီတိုက်ခန်းကျဉ်းရွာကြီးကို အစအနမကျန်အောင် ဖြိုဖျက်ပြီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေကို တခြားနေရာကို နှင်ထုတ်ပစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျွန်ုပ် မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မြို့တော်ဝန်ကြီး ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ။ နိုင်ငံသားတစ်ယောက်က ကလေးတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်နေပါတယ်၊ မူလတန်းကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်က တိုက်ခန်းကျဉ်းတွေ အားလုံးကို ဖြိုဖျက်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိပါသလား။”
“အဲဒါက တော်တော်လေး စွန်းွန်းဖျားဖျားဆန်တဲ့ အမြင်ပါပဲ။ ကျွန်ုပ်တို့အနေနဲ့ ပြဿနာတွေကို ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှုတွေ၊ အواصلအဆက် လုပ်ဆောင်မှုတွေကနေတစ်ဆင့် ဖြေရှင်းရပါမယ်။”
“……”
ဒီငစိ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းမှုဆိုတာကြီးကတော့လေ။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် တစ်ပါးသူရဲ့ ပူဇော်ကပ်သန်းပွဲ စားပွဲပေါ်မှာ သစ်တော်သီး တင်ရမလား၊ သစ်သီးခြောက် တင်ရမလားဆိုတဲ့ ကိစ္စအတွက်နဲ့တောင် လူမှုရေး သဘောတူညီချက် ဖော်ဆောင်ရေးအဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့ပြီး နိုင်ငံအဆင့် အပေးအယူမျှတမှုကို ရှာကြတော့မှာပဲ။
“ကျွန်မက မာပိုကုက ချۆیမာလ်ဂျာ ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ ဒေသခံတွေက ကျောင်းဆောင်ကိုယ်တိုင်ကို ကန့်ကွက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းဆောင်ဆောက်မယ်ဆိုရင် ဒေသခံတွေအတွက် သက်သာချောင်ချိရေး အဆောက်အအုံတွေမှာလည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးသင့်တယ်လေ၊ ကျောင်းဆောင်ပဲ ဆောက်မယ် ဘာမှမလုပ်ဘူးဆိုရင် ဒေသခံတွေကို ဘာများ မှတ်နေလို့လဲ။”
ထိုင်ခုံတွေမှာ အတူထိုင်နေကြတဲ့ လူတွေကလည်း သဘောတူညီကြသည့်အဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။
ဒါက အားလုံးရဲ့ စိတ်ရင်းမှန် ဖြစ်မှာပါ။ ကန့်ကွက်ချင်လို့သာ ကန့်ကွက်နေကြရင် တစ်ခုခုများ အကျိုးအမြတ် ရလာမလားလို့ တွေးနေကြတာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
“နောင်လာမည့်အချိန်တွေမှာ မလိုအပ်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ မထားမိစေဖို့အတွက် ဒီမှာပဲ ကျွန်ုပ် အတိအလင်း ပြောပြပါမယ်။ ကျောင်းဆောင်ကို မဆောက်ဘူးဆိုရင် လုံးဝကို မဆောက်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သက်ဆိုင်ရာ ဧရိယာဘက်ကို ဘယ်လို အကျိုးအမြတ်မှ ခွဲဝေပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ပြောလာသည်။
“ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ဒေသခံတွေကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် အဆောက်အအုံတွေကို ဒီအတိုင်း ဆက်လက် သည်းခံပြီး နေပါလို့ ပြောနေတာလား။ ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ အမျိုးသမီးအသင်းကြီးက အဆုံးထိ ကန့်ကွက်သွားမှာပါ။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ အဆုံးထိသာ ကန့်ကွက်ကြပါ။”
“……”
Moderator ဆုန်ဆော့ဟွန်းက ပြောသည်။
“ဒီဆွေးနွေးပွဲမှာ အဓိက ငြင်းခုံရမယ့် အကြောင်းအရာတွေထဲက တစ်ခုကတော့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေရဲ့ အိမ်ရာပိုင်ဆိုင်ခွင့်နဲ့ အိမ်ငှားလုပ်ငန်းရှင်တွေရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပိုင်ဆိုင်ခွင့်တို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တက္ကသိုလ်နယ်မြေမှာ အိမ်ငှားလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေကြတဲ့ သူတွေရဲ့ အမြင်သဘောထားတွေကို နားထောင်ကြည့်ကြရအောင်ပါ။”
သက်ကြီးရွယ်အို တစ်စုက တစ်ဖက်မှာ ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ လူကြီးတစ်ဦးက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ဆွဲယူပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်ုပ်က Σεဟန် (ဆီဟန်) တက္ကသိုလ်ရှေ့မှာ အိမ်ငှားလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ပတ်ချောလ်ဆူ ပါ။ ပြီးတော့ လက်ရှိမှာ ‘ဆိုးလ် တိုက်ခန်းကျဉ်း အိမ်ငှားလုပ်ငန်းရှင်များ အသင်း ကော်မတီ’ ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပါတယ်။”
တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံထဲမှာ အဖွဲ့အစည်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် များလိုက်ပါလဲ။
ထိုအဘိုးကြီးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် စတင်ပြောဆိုလိုက်လေတော့သည်။
“ကုမ္ပဏီတစ်ခုက ယောက်မကြီးလိုမျိုး ကျောင်းဆောင်တစ်ခုကို ဆောက်မယ်ဆိုရင် အခန်းငှားစားပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေကြတဲ့ ကျွန်ုပ်တို့လို လူကြီးတွေကို သေခိုင်းနေတာနဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ပိုင်ခွင့် ကာကွယ်ရေးအတွက် မြို့တော်က ကျောင်းဆောင်တွေကို လုံးဝ ခွင့်မပြုသင့်ပါဘူး!”
“ဒါဆိုရင် ကျောင်းဆောင်ဆောက်တာ ကိုယ်တိုင်က ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ ကျောင်းသားတွေကို ဈေးချိုချိုနဲ့ ငှားရမ်းပေးဖို့ ကျောင်းဆောင်အဖြစ် အသုံးပြုမှာကို မခံနိုင်ဘူး၊ အဲဒါကို ဆိုလိုတာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်က အဆောက်အအုံတစ်ခု ဆောက်လိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မငှားဘူးဆိုရင်ရော ဘာပြဿနာ ရှိနိုင်သေးလဲ။”
“ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
“ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ကျောင်းဆောင်ဆောက်ခွင့် မပေးဘူးဆိုရင် အဲဒီနေရာမှာ အဆောက်အအုံတစ်ခု ဆောက်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မငှားဘဲ အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်မယ်။ နောက်ဆုံး အဆောက်အအုံက အိုဟောင်းပြီး သူ့အလိုလို ပြိုကျသွားတဲ့အထိပေါ့။”
“ဘာ၊ ဘာပြောတယ် ဟုတ်စོ။”
“ဒီမြေကွက်ကို ရောင်းထုတ်ဖို့ အကြံအစည် မရှိပါဘူး။ ကျောင်းဆောင်ဆောက်ခွင့် မပေးဘူးဆိုရင် အဆောက်အအုံ ဆောက်ပြီး ဒီအတိုင်းပဲ ထားပစ်မယ်၊ အဆောက်အအုံတောင် ဆောက်ခွင့်မပေးဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒီမြေကွက်ကို အမြဲတမ်း လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ကုန်းမြေလွတ်ကြီး အဖြစ်နဲ့ပဲ ထားပစ်မယ်။”
ကျောင်းဆောင်ဆောက်ဖို့ ဝယ်ယူထားတဲ့မြေကွက်ဆိုတာ တက္ကသိုလ်အနီးအနားမှာ ရှိတဲ့ အချက်အချာကျတဲ့ အဖိုးတန်မြေကွက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်ကုမ္ပဏီကများ အဲဒီလိုမြေကွက်မျိုးကို အလကား ပစ်ထားရက်မှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်က ချမ်းသာတာကြောင့် အဲဒီလို လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရောင်းလိုက်ရင်တောင် ဘယ်လောက်များ ရလာမှာမို့လို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အထိန်းအသိမ်းမရှိဘဲ ပြိုကျနေတဲ့ အဆောက်အအုံ ဒါမှမဟုတ် မြေကွက်လွတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ ကြည့်ရတာ အလွန်တရာ အကျည်းတန်နေမှာ သေချာပါတယ်။
အဘိုးကြီးရဲ့ မျက်နှာ ရဲတက်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကောင်စုတ်လေးက ဘယ်လို ယဉ်ကျေးမှုမျိုးနဲ့ လူတွေကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတာလဲ။ မင်းရဲ့မိဘတွေက အဲဒီလိုပဲ သင်ပေးထားလို့လား။”
“……”
မိသားစုကိုတော့ ထည့်မပြောသင့်ဘူးလေ။
“အခု လက်ရှိ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို စကားမျိုးတွေကို ရှောင်ရှားပေးကြပါခင်ဗျာ။”
Moderator က ဝင်ရောက် တားမြစ်လိုက်သော်လည်း အဘိုးကြီးက ဆက်လက် ဒေါသပေါက်ကွဲနေဆဲပင်။
“လူကြီးတစ်ယောက်က ပြောနေတဲ့အခါမှာ! ဘယ်လိုတောင် ရိုင်းစိုင်းရဲတာလဲ!”
ကျွန်ုပ် အဘိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အဘရဲ့ အဆောက်အအုံက ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလဲတော့ မသိပေမဲ့လေ၊ လက်ရှိ တန်ဖိုးအတိုင်း ဝမ်သန်း ၁၀,၀၀၀ နဲ့ ကျွန်ုပ် ဝယ်လိုက်မယ်။ အဲဒါဆိုရင် အဘအတွက် အိုကေသွားပြီလား။”
“ဘ၊ ဘယ်၊ ဘယ်လောက်- သန်းတစ်သောင်း ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဝမ်သန်း ၁၀,၀၀၀ ပါ။”
မျက်လုံးအပြဲသား ဖြစ်သွားသော အဘိုးကြီးက ဒေါသတကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်သည့်အလား နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသော လေသံဖြင့် မေးလာသည်။
“တ၊ တကယ်ပြောတာလား ကွယ်။”
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်အခြေအနေလေး ပြေလျော့သွားအောင် ဟာသလုပ်လိုက်တာပါ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပန်းသီးလို ရဲတက်လာတော့သည်။
“ဒီကောင်စုတ်က လူကြီးကိုတောင် လာနောက်ရဲတယ်လေ… ကီယွတ်!”
အဘိုးကြီးသည် ရုတ်တရက် လည်ပင်းနောက်စကို ဖမ်းကိုင်ရင်း လဲကျသွားလေသည်။
လည်ပင်းနောက်စကို ဖမ်းကိုင်ရင်း လဲကျသွားတတ်တာက ကုမ္ပဏီဥက္ကဋ္ဌတွေရဲ့ အဓိက ဟန်ပန်ပြကွက် မဟုတ်ပေဘူးလား။
သူ့ဘေးနားရှိ အခြားသော သက်ကြီးရွယ်အိုများက အဘိုးကြီးကို ထိန်းကိုင်ပေးကြရင်း အော်ဟစ်ကြသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“အမေလေး၊ ဒီအတိုင်းဆို လူသေတော့မှာပဲ။”
“ပိုက်ဆံရှိတိုင်း လူသတ်လို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
“ငါ့ကိုလည်း သတ်လိုက်စမ်းပါကွာ၊ ဒီကောင်စုတ်ရဲ့!”
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည်ကို ကြိုတင်တွေးဆထားကြသည့်အတွက် ကန်ဂျင်ဟူး ဆေးရုံ၏ အရေးပေါ်ဌာနမှ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများက အသင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော ဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများက လဲကျသွားသော အဘိုးကြီး၏ သွေးပေါင်ချိန်နှင့် နှိပ်စက်မှုကို အမြန်ဆုံး စစ်ဆေးကြသည်။
ဆရာဝန်က အဘိုးကြီးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ သွေးပေါင်ချိန် နည်းနည်း တက်နေပေမဲ့ ပုံမှန် အတိုင်းအတာထဲမှာပဲ ရှိပါတယ်။”
ထို့နောက် အဘိုးကြီးက ငိုယိုကာ အော်ဟစ်တော့သည်။
“အိုင်ယိုး! ငါတော့ သေပြီ၊ ငါတော့ သေပြီဟေ့!”
သို့သော်လည်း ဖြစ်နိုင်ချေ အခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ဆေးရုံသို့ ချက်ချင်း တင်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ လူနာတင်ကားပေါ် သယ်ဆောင်သွားစဉ်တိုင်အောင် အဘိုးကြီးက အော်ဟစ်နေဆဲပင်။
“ကန်ဂျင်ဟူး လူသတ်နေပြီဟေ့!”
သူ့ရဲ့ ကျယ်လောင်ဆူညံနေတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် တော်တော်လေး စိတ်အေးသွားရပါတယ်။
အခမ်းအနားခန်းမကို ခဏတာ ရှင်းလင်းနေစဉ်အတွင်း ပရိသတ်တွေ ရုတ်တရက် ဆူညံသွားကြသည်။ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ ဖုန်းများကို ငေးကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။
ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက အမြန်ဆုံး ယူဆောင်လာပေးသော စာရွက်စာတမ်းများကို Moderator ဆုန်ဆော့ဟွန်းက ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါ။ Breaking news သတင်း အသစ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာပါပြီ၊ OTK ကုမ္ပဏီက ‘ဟိုမင် ဖောင်ဒေးရှင်း’ တည်ထောင်ခြင်းနဲ့ အခြေခံသိပ္ပံပညာ ပံ့ပိုးကူညီရေး အစီအမံများကို တရားဝင် ကြေညာလိုက်ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့အနေနဲ့ ရန်ပုံငွေ ဝမ်တစ်သုန် (ဝမ် ၁ ထရီလီယံ) ကို ဖန်တီးပြီး ကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့ အခြေခံသိပ္ပံပညာ နယ်ပယ်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသွားဖို့ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ အခြေခံသိပ္ပံ သုတေသနနဲ့ စမ်းသပ်မှုများကို ထောက်ပံ့ပေးသွားမှာ ဖြစ်သလို၊ သက်ဆိုင်ရာ ဌာနတွေက ကျောင်းသားတွေအတွက် စင်တာများ တည်ထောင်ခြင်းနဲ့ ပညာသင်ဆုများကိုလည်း ပံ့ပိုးပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။”
ကုမ္ပဏီများအနေနဲ့ တက္ကသိုလ်တွေရဲ့ သုတေသနနဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို ထောက်ပံ့ပေးတာက သာမန်ပါပဲ။ များသောအားဖြင့်တော့ လိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ရယူဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရလဒ်တွေ ထွက်ပေါ်လာဖို့အတွက် ဖြစ်လေ့ရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ကတော့ ဘယ်လို အခကြေးငွေ ပြန်အမ်းမှုကိုမှ မမျှော်ကိုးဘဲ အခြေခံသိပ္ပံပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် သက်သက် ဝမ်တစ်သုန် (ဝမ် ၁ ထရီလီယံ) ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက ပုဂ္ဂလိက သိပ္ပံပညာ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေထဲမှာ အကြီးမားဆုံး ပမာဏ ဖြစ်ပါတယ်။
Moderator ဆုန်ဆော့ဟွန်းက ပြောသည်။
“ကောင်းတဲ့ကိစ္စ တစ်ခုပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဆွေးနွေးပွဲ လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာမှ ဒီအကြောင်းကို ကြေညာရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိလို့လားဗျ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ရှိပါတယ်။ ဆိုးလ်မြို့ထဲက ကျောင်းဆောင်ဆောက်လုပ်မယ့် လျာထားနေရာတွေထဲက တစ်ခုအတွက်ကိုတောင်မှ ဆောက်လုပ်ခွင့် ပါမစ်က တစ်ပတ်အတွင်း မထွက်လာဘူးဆိုရင်တော့ ဝမ်တစ်သုန် (ဝမ် ၁ ထရီလီယံ) ထောက်ပံ့ရေး အစီအစဉ်ကို လုံးဝ ရုပ်သိသွားမယ်ဆိုတာကို ပြောကြားဖို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်း အလန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။
“စ၊ စောင့်ပါဦး။ ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ အဲဒါနဲ့ ကျောင်းဆောင်နဲ့ ဘယ်လိုမှ မဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား။”
ကျွန်ုပ် ပြန်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ မဆိုင်ရမှာလဲ။ စာကျက်ဖို့၊ သုတေသနလုပ်ဖို့နဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဖို့ထက် အိမ်ရာပြဿနာကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အိမ်ရာပြဿနာတောင် မပြေလည်သေးတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ကျောင်းသားတွေကို အခြေခံသိပ္ပံပညာ တိုးတက်အောင် လုပ်ပါဆိုပြီး ဘာလို့ တွန်းအားပေးနေမှာလဲ။ မြို့တော်ဝန်ကြီးက သိပ္ပံပညာ ဖွံ့ဖြိုးလာမှ တိုင်းပြည် ဖွံ့ဖြိုးလာမယ်လို့ အမြဲတမ်း ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ ဆိုးလ်မြို့ကို ခေတ်မီဆန်းသစ်တဲ့ သိပ္ပံမြို့တော်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကိုလည်း ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ဖူးတယ်။ အခုတော့ အခြေခံသိပ္ပံပညာ ထောက်ပံ့ကြေး ဝမ်တစ်သုန် (ဝမ် ၁ ထရီလီယံ) က ခင်ဗျားရဲ့ လက်ထဲမှာ ရောက်နေပါပြီ။ ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်ချက် ချမလဲဗျ။”
“……”
မြို့တော်ဝန် ဝင်ဆန်းဟွန်းက ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ချွေးတွေ ပိုမို ထွက်လာတော့သည်။