ကျွန်တော် အတော်လေးကြာမှ အစည်းအဝေးတစ်ခု ခေါ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
ပါမောက္ခ ကန်ဂျင်ဟူး သည် OTK ဘက်ထရီများ တီထွင်ထုတ်လုပ်ရာမှ ရရှိလာသော ငွေကြေးများကို ကိုရီးယားနိုင်ငံ၏ အခြေခံသိပ္ပံပညာရပ်များအတွက် အထောက်အပံ့ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ဒီလိုမျိုး ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို သူတစ်ယောက်တည်း လုပ်ခွင့်ပေးထားလို့ မဖြစ်ပေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီအဆင့်မှာပဲ ဒီစီမံကိန်းကို ဆက်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ပါမောက္ခ ကန်ဂျင်ဟူး သည် အစည်းအဝေးတက်ရန် ရုံးချုပ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူအိုကြီးတစ်ယောက်လို ပုံစံမျိုးနှင့် နေလေ့ရှိသော်လည်း ဒီနေ့တော့ ဆံပင်ကို သေသပ်စွာ ညှပ်၊ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ထားသဖြင့် သန့်ပြန့်နေသည်။
“ကုမ္ပဏီက တကယ်ပဲ ဖောင်ဒေးရှင်းတစ်ခု တည်ထောင်ပေးတော့မှာလား”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ ဖောင်ဒေးရှင်းကို ‘ကန်ဂျင်ဟူး ဖောင်ဒေးရှင်း’ လို့ နာမည်ပေးမှာပါ”
“အာ... မဟုတ်တာ။ တကယ် မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ”
“ဒါက အခြေခံသိပ္ပံပညာကို ထောက်ပံ့မယ့် ဖောင်ဒေးရှင်းတစ်ခုဖြစ်လို့ ဓာတုဗေဒဆိုင်ရာ နိုဘယ်ဆုရှင်တစ်ဦးရဲ့ နာမည်ကိုတော့ အနည်းဆုံး သုံးသင့်ပါတယ်”
“နည်းနည်းတော့ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ”
ပါမောက္ခ ကန်ဂျင်ဟူး က အားနာစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ ဥပဒေဌာနမှူးဖြစ်သူ၊ ပထမဥပဒေဌာန၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည်လည်း ဖောင်ဒေးရှင်းတည်ထောင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဥပဒေကြောင်းအရ လုပ်ဆောင်ရမည့်ကိစ္စရပ်များအတွက် အကြံဉာဏ်ပေးရန် အစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်လာသည်။
ဝတ်စုံကို သေသပ်စွာဝတ်ဆင်ပြီး ဆံပင်ကို စည်းထားသော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
သူမရဲ့ အလှတရားက ဒီနေ့လည်း အလုပ်ကြိုးစားနေပြန်ပြီပဲ။
စားပွဲအောက်ကနေ အဲလီရဲ့ခြေထောက်ကို ကျွန်တော်တို့ ထိုးလိုက်သောအခါ သူမသည် မျက်စိကို ကျဉ်းမြောင်းစွာဖြင့် စိတ်တိုနေသည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ‘အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရောက်နေတာ၊ အလကားကောင်မလေးတွေကို မကြည့်ဘဲ အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ’ ဟု ပြောနေသည့်နှယ်။
ကျွန်တော် အမြန်ပင် စကားစလိုက်သည်။
“...ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့က ဖောင်ဒေးရှင်းတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာပါ။ OTK သုတေသနဌာနက ရရှိတဲ့ အမြတ်ငွေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခွဲဝေပြီး လုပ်ငန်းလည်ပတ်စရိတ်တွေအတွက် အသုံးပြုသွားမှာပါ”
ဘက်ထရီထုတ်လုပ်မှု တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သုတေသနဌာနသို့ ဝင်လာမည့် မူပိုင်ခွင့်ကြေးများလည်း တိုးလာမည်ဖြစ်ရာ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရန် ရန်ပုံငွေ အခက်အခဲ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
တက်ဂျူက ပြောသည်။
“ဒီလိုမျိုးကိစ္စတွေကို အစိုးရက လုပ်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“သူတို့မှာ ဘတ်ဂျက်မရှိပုံပဲ”
ကျွန်တော့်စကားအဆုံးမှာ တက်ဂျူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ပြောဖူးတယ်၊ ‘နိုင်ငံမှာ ဘတ်ဂျက်မရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူခိုးတွေ အရမ်းများနေတာ’ တဲ့”
“……”
ဘယ်သူပြောတာလဲ။
တကယ်တော့ ကိုရီးယားနိုင်ငံသည် GDP နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် R&D ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အချိုးအစား အလွန်မြင့်မားသည်။ သို့သော် အခြေခံသိပ္ပံပညာရပ်များအပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမှာမူ လုံးဝမရှိသလောက်ပင်။
အကြောင်းရင်းမှာ ရာထူးကြီးသူများသည် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်အတွင်း ရလဒ်ထွက်လာမည့်အရာများကိုသာ နှစ်သက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရေရှည်သုတေသနပြုရန် လိုအပ်သည့် အခြေခံသိပ္ပံပညာသည် ဦးစားပေးစာရင်းတွင် နောက်ဆုံးသို့ ရောက်သွားရခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒါနဲ့ သီးခြားပြောရရင်လေ၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားအဆောင်တွေ ဆောက်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတယ်။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ”
ဒီတစ်ခေါက် ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်ကို သွားရောက်လည်ပတ်ပြီးနောက်ပိုင်း တက္ကသိုလ်များ၏ ကျောင်းသားအဆောင် အခြေအနေကို ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ခဲ့သည်။ အဆောင်နေနိုင်မှုနှုန်းမှာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်။
အဲဒီအထဲမှာမှ ဆိုးလ်မြို့တော်ဧရိယာရှိ တက္ကသိုလ်များ၏ အဆောင်နေနိုင်မှုနှုန်းမှာ နယ်ဘက်ရှိ တက္ကသိုလ်များထက် ပို၍ပင် နည်းပါးသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ နယ်မှ ဆိုးလ်မြို့တော်သို့ တက်ရောက်လာသည့် ကျောင်းသားများအနေဖြင့် ဆိုးလ်မှ နယ်သို့သွားသည့် ကျောင်းသားများထက် အဆောင်ရရန် ပို၍ ခက်ခဲနေခြင်းဖြစ်သည်။
တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများသည် များသောအားဖြင့် မိဘများထံမှ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုကို ရယူကြသည်။
ဒါဆိုလျှင် ဆိုးလ်မှ နယ်သို့သွားသည့် ကလေးအတွက် အခန်းရှာရတာ ပိုခက်သလား၊ နယ်မှ ဆိုးလ်မြို့တော်သို့ တက်လာသည့် ကလေးအတွက် အခန်းရှာရတာ ပိုခက်သလား။
နောက်ဆုံးပြောသည့် ကိစ္စက ပို၍ပင် ခက်ခဲသည်။
အကြောင်းရင်း နှစ်ခုရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ဆိုးလ်မြို့တော်ရှိ အိမ်ထောင်စုဝင်ငွေသည် နယ်ဘက်ထက် ပိုများခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ ဆိုးလ်ရှိ အိမ်လခသည် နယ်ဘက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ဈေးကြီးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဆိုးလ်မြို့တစ်မြို့တည်းကို ကြည့်လျှင် အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသည်။
ဆိုးလ်ရှိ အိမ်ဈေးနှုန်းများမှာ အစကတည်းက ကြီးမြင့်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်းမှာတော့ အဆမတန် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အိမ်လခမှာလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ရုံဖြင့် မတတ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုးလ်ရှိ တက္ကသိုလ်များ တက်ရောက်နေသော ကျောင်းသားများ의 နေထိုင်မှု အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။
ဌာနမှူး ဂျောင်ဂီဟုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မှန်ပါတယ်။ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်က ကျူရှင်ခ ပိုနည်းတော့ အခြေအနေ နည်းနည်း ပိုကောင်းပေမဲ့ ဂိုရှီဝန် (စာကျက်ခန်းငယ်) သို့မဟုတ် တစ်ခန်းရပ် အိမ်ခန်းတွေမှာ နေနေရတဲ့ ကျောင်းသားတွေ အများကြီးပဲ။ ကျွန်တော့်အတန်းဖော် ဂင်ချွန်ကနေ တက်လာတဲ့ ဟျွန်းဝူဆိုရင် လေးနှစ်လုံးလုံး ဂိုရှီဝန်မှာပဲ နေသွားရတယ်”
ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။
“အဲ့ဒီဆန်းဘေး (အစ်ကို) က ဂိုရှီဝန်မှာ နေခဲ့တာလား”
“နောက်မှ သိရတာပါ။ လူတွေက အဲ့လိုကိစ္စတွေကို သိပ်မပြောတတ်ကြဘူးလေ”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ”
ကျွန်တော်လည်း မိသားစုအခြေအနေ ခက်ခဲသွားပြီးနောက်ပိုင်း သူငယ်ချင်းတွေကို သိပ်မပြောဖြစ်ခဲ့ပါ။
အခုတော့ ဆန်းဘေးဟျွန်းဝူက Mirae Asset Securities မှာ အလုပ်ရသွားပြီဖြစ်ပြီး ဆန်းဘေးဂီဟုန်နဲ့လည်း တစ်ခါတလေ အရက်အတူသောက်လေ့ရှိတယ်လို့ ကြားရသည်။
ဆန်းဘေး ဆန်းယော့ပ် က ပြောသည်။
“မြေနေရာကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဆောက်အအုံ ဆောက်ဖို့ မြေနေရာ လိုအပ်မှာပေါ့, ဟုတ်တယ်မလား”
“ပြည်တွင်း ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတွေကို ဆက်သွယ်ပြီး တက္ကသိုလ်တွေအနီးမှာ သူတို့ပိုင်ထားတဲ့ မြေနေရာတွေရှိရင် ရောင်းပေးဖို့ ပြောကြည့်ပါ။ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးအခွင့်အရေးတွေကို ပေးလိုက်ပေါ့”
“ဒါဆိုရင်တော့ ပြေလည်သွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ကန့်ကွက်မှုတွေ ရှိမလာဘူးလား”
အဲလီကလွဲပြီး လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ကြသည်။ အဲလီမှာတော့ ဘာမှ နားမလည်သည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ဘာတွေကို ပြောနေကြတာလဲ။ ကုမ္ပဏီတစ်ခုက ကျောင်းသားတွေအတွက် အဆောင်ဆောက်ပေးတာကို ဘယ်သူက ကန့်ကွက်မှာလဲ”
“အနီးနားက တစ်ခန်းရပ် အိမ်ပိုင်ရှင်တွေလေ”
“ဘာလို့လဲ”
“သူတို့က ကျောင်းသားတွေကို အခန်းငှားပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေကြတာ။ အဆောင်တွေ ဆောက်လိုက်ရင် အိမ်လခတွေ ကျသွားမယ်၊ အခန်းလွတ်တွေ များလာမယ်၊ သူတို့ရဲ့ စားဝတ်နေရေး ထိခိုက်လာမို့လို့လေ”
“......ဟင်?”
ကိုရီးယားအခြေအနေကို မသိနားမလည်သည့် အဲလီကို ကျွန်တော် ရှင်းပြလိုက်သည်။
ကျောင်းသားများဘက်က အဆောင်များ တိုးချဲ့ပေးရန် တောင်းဆိုမှုများ အဆက်မပြတ် ရှိနေပြီး တက္ကသိုလ်များကလည်း အဆောင်များ ဆောက်လုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အိမ်ပိုင်ရှင်များက သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုခွင့်ကို အကြောင်းပြကာ ကန့်ကွက်ကြသဖြင့် စီမံကိန်းအများအပြားမှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ရသည်။
အဲလီကတော့ မယုံနိုင်သေးသည့်ပုံဖြင့် ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တက္ကသိုလ်ပိုင် မြေပေါ်မှာ တက္ကသိုလ်က ဆောက်တာဆိုတော့ ပြဿနာ မရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား”
“ဒေသန္တရအစိုးရတွေက ခွင့်ပြုချက် မပေးဘူးလေ။ ပတ်ဝန်းကျင် ထိခိုက်မှုဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်မှုတွေ၊ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်မှုတွေနဲ့ အချိန်ဆွဲထားလိုက်တာပဲ”
ဒေသခံပြည်သူများသည် မြို့တော်ဝန်၊ ခရိုင်မှူး၊ မြို့တော်ကောင်စီဝင်များ၊ ခရိုင်ကောင်စီဝင်များနှင့် ဒေသဆိုင်ရာ လွှတ်တော်အမတ်များကို ရွေးချယ်ရန် မဲပေးပိုင်ခွင့် ရှိကြသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျောင်းသားအများစုမှာ နေရပ်လိပ်စာက အခြားဒေသများတွင် ဖြစ်နေသဖြင့် မဲပေးရာတွင် တက်ကြွမှု မရှိကြပေ။
ထို့ကြောင့် မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ ဒေသခံနိုင်ငံရေးသမားများက မဲပိုပေးနိုင်သည့် ဒေသခံများဘက်ကိုသာ အလိုအလျောက် ရပ်တည်ပေးကြသည်။
“နိုင်ငံရေးသမားတွေက အများစုရဲ့ အကျိုးစီးပွားထက် မဲဆန္ဒရှင်အဖြစ် အသုံးချနိုင်တဲ့ လူနည်းစုရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ဦးစားပေးလေ့ရှိကြတယ်”
ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျောင်းသားအဆောင် ပြဿနာက ဒီနေ့အထိ အဖြေမထွက်နိုင်သေးတာ ဖြစ်သည်။
တွေးကြည့်လိုက်ရင် ဒါဟာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။ တက္ကသိုလ်ဆိုတာ ပရဟိတအဖွဲ့အစည်းတွေ မဟုတ်သလို၊ အဆောင်ဆောက်ဖို့ ငွေတွေကို ဘယ်ကရမလဲ။ ကျောင်းသားတွေဆီက ကောက်ခံရရှိတဲ့ ကျူရှင်ခတွေကပဲ လာမှာပေါ့။
ဆိုလိုသည်မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများသည် သူတို့ပေးထားသည့် ငွေကြေးဖြင့်ပင် ကိုယ်ပိုင်နေထိုင်ရာနေရာကို မဆောက်လုပ်နိုင်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ခန်းရပ် အိမ်ပိုင်ရှင်များ၏ ငှားရမ်းခ ဝင်ငွေ လျော့နည်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အဲလီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။
“ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ ဓားစာခံတွေကို မကယ်ရဘူးလို့ ပြောတာနဲ့ ဘာများထူးခြားနေလို့လဲ။ ဒါက ဓားစာခံဖမ်းထားတဲ့သူတွေရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ထိခိုက်မှာစိုးလို့ဆိုပြီး ပြောနေတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ကျွန်တော်က ဒါကို လုပ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ”
***
ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က တက္ကသိုလ်တွေပတ်လည်က မြေကွက်လပ်တွေနဲ့ လူနေအိမ်တွေကို လိုက်လံဝယ်ယူပြီး ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ခဲ့သည်။
လက်ရှိအချိန်မှာ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီတွေရဲ့ အကြီးမားဆုံး စိတ်ဝင်စားမှုက ဆန်ဖရန်စစ္စကို ပြန်လည်ထူထောင်ရေး စီမံကိန်းဖြစ်နေသည်။ ကန်ဂျင်ဟူး သည် အမေရိကန်ကို အကျပ်အတည်းမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့ရုံသာမက အမေရိကန်အစိုးရထံသို့ ကူညီကယ်ဆယ်ရေး ပစ္စည်းများနှင့် ကုန်ကြမ်းအမြောက်အမြားကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လုပ်ငန်းခွဲတစ်ခုဖြစ်သည့် ArcIT ကလည်း မြို့ပြဒီဇိုင်းရေးဆွဲရန် တင်ဒါဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် သည် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး စီမံကိန်းတွင် နေရာတစ်ခု ရရှိလိမ့်မည်မှာ သေချာနေသည်။ ထို့ကြောင့် ပြည်တွင်းဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီများက ကန်ဂျင်ဟူး နှင့် အဆင်ပြေအောင် ကြိုးစားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ လုပ်ငန်းများမှာ IT နှင့် မော်တော်ကားကဏ္ဍဘက်သို့သာ ယိမ်းနေပြီး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်မှု လုံးဝမရှိသလောက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခေါက်မှာ အမှတ်ကောင်းရစေရန်အတွက် လိုအပ်ပါက လေဟာနယ်ထဲမှ မြေနေရာကိုပင် ဖန်တီးပေးရန် ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီများမှာ အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ ဆောက်လုပ်ရေးလောကမှာတော့ ပွက်လောရိုက်နေကြသည်။
“တက္ကသိုလ်တွေအနီးက မြေနေရာအားလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကြ”
“ဘယ်အမှုဆောင်အရာရှိတွေက အနီးအနားမှာ မြေပိုင်ထားလဲ”
“ဒယ်ဟူးဆောက်လုပ်ရေးက ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် နောက်ပေါက်နားက မြေနေရာကို ပေးအပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းရထားပါတယ်!”
“ဘာ။ သောက်ကျိုးနည်း။ ပိုကြီးပြီး ပိုကောင်းတဲ့ မြေနေရာမျိုး မရှိဘူးလား”
“တကယ် အမှတ်ကောင်းဖို့ဆိုရင် တခြား ဘယ်ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီထက်မဆို ပိုကောင်းတဲ့ မြေနေရာကို မရရအောင် ရှာယူမှ ဖြစ်မယ်!”
ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီ ဥက္ကဋ္ဌများက စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်လာပြီး ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ထံသို့ လာရောက်ကြသည်။ သူတို့ယူလာသည့် မြေနေရာများကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် တင်ပြကြသည်။
ကန်ဂျင်ဟူး က မြေဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် ပိုပေးပြီး ဝယ်ယူမည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ သူတို့အားလုံးက လက်ကာ၍ ငြင်းဆန်ကြသည်။
“ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့က ပေါက်ဈေးထက် ပိုလျှော့ပြီး ပေးပါမယ်”
“ကျွန်တော်တို့ အွန်းဆောင်ဆောက်လုပ်ရေးကလည်း ဒီလိုကောင်းတဲ့အလုပ်မှာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ပါဝင်ကူညီချင်ပါတယ်”
“ဝယ်ဈေးထက် လျှော့ရောင်းရင် ငွေစာရင်းအလွဲသုံးစားလုပ်ရာ ရောက်သွားမှာမို့လို့ ဈေးပိုမလျှော့ပေးနိုင်တာကိုပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါတယ်”
“ကျွန်တော်တို့ကလည်း ဆောက်လုပ်ရေးခကို အသက်သာဆုံးနှုန်းထားနဲ့ ဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်”
“ကျွန်တော်တို့ကိုပဲ ယုံကြည်ပြီး အပ်နှံလိုက်ပါ”
***
ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဂျောင်ဂီဟုန်က နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ နေရာ ၄၂ ခုတွင် ကျောင်းသားအဆောင်များ ဆောက်လုပ်ပြီး အဆောင်ခသက်သာစွာဖြင့် ကျောင်းသားများကို ငှားရမ်းပေးမည့် အစီအစဉ်ကို ကြေညာလိုက်သည်။
အဆောင်ဆောက်မည့် နေရာများကို ကြေညာလိုက်သောအခါ ကျောင်းသားများက ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုကြသည်။
– တကယ်လား။ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က အဆောင်ဆောက်ပေးမှာလား။
– ဟုတ်တယ်! ငါ့ကျောင်းလည်း ပါတယ်!
– ဟုတ်ပါပြီ။ ဒီတစ်ခေါက် ရေနံ အနာဂတ်ဈေးကွက်မှာ သူတို့ အမြတ်တွေ အများကြီးရထားတာပဲ၊ ကောင်းတဲ့အလုပ်လည်း လုပ်သင့်တာပေါ့။
– ဒါပေမဲ့ အခုမှ စဆောက်ရင် ဘယ်တော့ပြီးမှာလဲ။
– ငါကျောင်းမပြီးခင် ပြီးမှာလား။
– ငါလည်း မကြာခင် စစ်ထဲသွားရတော့မှာ၊ ပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင် အကုန်ပြီးနေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။
– မြန်မြန်ပြီးစေချင်တယ်၊ ငါ့မြေအောက်ခန်းထဲကနေ လွတ်မြောက်ချင်ပြီ။
– မြေအောက်ခန်းကမှ တော်သေးတယ်၊ ငါက မြေအောက်ခန်း အပြည့်မှာနေရတာ ㅜㅜ ပိုက်ဆံစုဖို့အတွက် တခြားလူနှစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေနေရတာ။
– အဲ့ဒါကမှ တော်သေးတယ်။ ငါက ၈ လလောက်ရှိပြီ ပြတင်းပေါက်မပါတဲ့ ဂိုရှီဝန်မှာ နေနေရတာ။ ပိုက်ဆံမရှိလို့ အခန်းကျဉ်းကြောက်တဲ့ရောဂါတောင် ပျောက်သွားပြီ။
သို့သော် ထောက်ခံသည့် အသံများမှာ မကြာမီပင် ကန့်કွက်သည့် အသံများအောက်တွင် မြုပ်သွားတော့သည်။
သတင်းထုတ်ပြန်ပြီး မကြာခင်မှာပင် တစ်ခန်းရပ် အိမ်ပိုင်ရှင်များက ဒေါသတကြီး ထကြွလာကြသည်။ ထိုမျှသာမက အိမ်ငှားလုပ်ငန်းနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် ဒေသခံများကပါ ကန့်કွက်ကြောင်း ပြောဆိုလာကြသည်။
– တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေက ညဘက်ဆို အရက်သောက်ပြီး လမ်းလျှောက်နေကြတာ၊ ရပ်ကွက်ထဲက လေထုက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ။
– ဒီခေတ် ကျောင်းသားတွေက ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။
– ဟုတ်တယ်။ လူကြီးတွေကိုလည်း နားမထောင်ဘူး။
– ဒီနားမှာ မူလတန်းကျောင်းရှိတယ်၊ ကျောင်းသားတွေက ဆေးလိပ်သောက်တာတို့၊ လူမြင်ကွင်းမှာ အချစ်ဖော်ပြတာတို့ လုပ်နေရင် ကလေးတွေအတွက် မကောင်းဘူး၊ ကြည့်ရတာလည်း မသင့်တော်ဘူး။
– ငါတို့ရပ်ကွက်မှာ ကစားကွင်းတောင် မရှိဘူး။ ကစားကွင်း ဆောက်ပေးကြပါ။
– တကယ်ဆောက်မယ်ဆိုရင် ပန်းခြံတို့၊ စာကြည့်တိုက်တို့လို ဒေသခံတွေအတွက် အကျိုးရှိမယ့် အဆောက်အအုံမျိုး ဆောက်ပေးသင့်တယ်။
– ဘာပဲပြောပြော အဆောင်ဆောက်တာကိုတော့ လုံးဝခွင့်မပြုနိုင်ဘူး!
– ဒီအစား ဒေသခံတွေ စုပေါင်းပြီး ခရိုင်ရုံးနဲ့ မြို့တော်ခန်းမကို တိုင်စာတင်ကြမယ်!
***
ဆိုးလ်မြို့သည် လူဦးရေ ၁၀ သန်းကျော်ရှိသည့် မက်ဂါစီးတီး (Megacity) ဖြစ်သည်။
ဆိုးလ်မြို့တော်ဝန်မှာ ထိုကြီးမားသည့်မြို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးကို တာဝန်ယူရသူဖြစ်သည်။ သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အာဏာနှင့် နိုင်ငံရေးသြဇာကို ထည့်တွက်ကြည့်လျှင် သမ္မတပြီးလျှင် ဒုတိယနေရာတွင် ရှိသည်ဟု ဆိုလျှင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။
‘သမ္မတငယ်’ ဟူသည့် ဝေါဟာရက ဘယ်လိုများ ပေါ်ပေါက်လာပါ့မလဲ။
ဆိုးလ်မြို့တော်ဝန်မှာ သုံးကြိမ်အထိ ပြန်လည်အရွေးခံနိုင်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တတိယမြောက်သက်တမ်းကို အောင်မြင်စွာ ရရှိထားသည့် ဝမ်ဆန်းဟွန်းမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးသက်တမ်းတွင် ရှိနေသည်။
ဆိုးလ်မြို့တော်ဝန်ရာထူးမှာ သမ္မတရွေးကောက်ပွဲအတွက် ဖြတ်လမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူသည် နယူးပေါလစ်တစ်ပါတီ၏ နောက်ထပ်သမ္မတလောင်းအဖြစ် ရေပန်းစားနေသူဖြစ်သည်။
မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးအပေါ် သူ၏ အကဲဖြတ်မှုမှာ မဆိုးလှပါ။ ထူးခြားသည့် အောင်မြင်မှုကြီးမျိုး မရှိသော်လည်း အမှားအယွင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။
အာဏာရပါတီ၏ ထောက်ခံမှုနှုန်းမှာ ခိုင်မာနေပြီး အတိုက်အခံပါတီမှာမူ အကွဲကွဲအပြားပြား ဖြစ်နေသည်။ ဤအခြေအနေအတိုင်း နောက်တစ်ကြိမ် သမ္မတရွေးကောက်ပွဲအထိ ဆက်သွားနိုင်မည်ဆိုပါက သမ္မတရာထူးကို ရည်မှန်းနိုင်မည်မဟုတ်လော။
မြို့တော်ဝန် ဝမ်ဆန်းဟွန်းသည် ကျန်ရှိနေသည့် သက်တမ်းအတွင်း ပြဿနာမဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က အဆောင်များ ဆောက်လုပ်မည်ဟု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ကြီးမားသည့် အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကန်ဂျင်ဟူး သည် ပြည်တွင်းကုမ္ပဏီကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကိုရီးယားတွင် လုပ်ငန်းအခြေခံ နည်းပါးပြီး နိုင်ငံရေးလောကနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် မရှိပေ။ သို့သော် သူသည် မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမိုကြီးမားသည့် သြဇာအာဏာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်၊ အမေရိကန်ကို အကျပ်အတည်းမှ ကယ်တင်ခဲ့သည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦး။ နိုဘယ်ငြိမ်းချမ်းရေးဆုကို ရရှိရန် သေချာနေသူဖြစ်ပြီး မော်တော်ကားလုပ်ငန်း၏ အနာဂတ်မှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်ဟု ဆိုလျှင် လွန်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် အမေရိကန်သမ္မတနှင့် ရင်းနှီးသည့် ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။ ကိုရီးယားလုပ်ငန်းရှင် သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးသမားများထဲမှ မည်သူက အမေရိကန်သမ္မတနှင့် သီးသန့်တွေ့ဆုံနိုင်ပါ့မလဲ။
သာမန်နေရာ တစ်ခု၊ နှစ်ခုတွင်သာ အဆောင်ဆောက်မည်ဟု ပြောခဲ့လျှင် ဒေသခံအချို့က ကန့်ကွက်သည့်တိုင် သူသည် ထူးခြားသည့် လုပ်ဆောင်ချက်မျိုး ပြုလုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကြေညာထားသည့် နေရာများသည် ဆိုးလ်မြို့ထဲတွင်တင် ၁၉ ခု ရှိနေသည်။
ဤအတိုင်းဆိုလျှင် ဆိုးလ်မြို့တစ်မြို့လုံး ပါဝင်သွားတော့မည်။ မြို့တော်ခန်းမတွင် လုပ်ငန်းများပင် ရပ်တန့်သွားသည်အထိ တိုင်ကြားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒေသခံများအားလုံးက ကန့်ကွက်နေကြပြီး တစ်ခန်းရပ် အိမ်ပိုင်ရှင်များကလည်း မြို့တော်ခန်းမသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကာ ဆန္ဒပြနေကြသည်။
“ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် က ငှားရမ်းရေးလုပ်ငန်းထဲကို ဝင်လာဖို့ကော ဖြစ်နိုင်လို့လား”
“တစ်ခန်းရပ် အိမ်ခန်းလေးတွေ ငှားပြီး တစ်နေ့လုပ်တစ်နေ့စားနေရတဲ့ ငါတို့လို သာမန်လူတွေက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ဆက်ရမှာလဲ”
“ဒါက ငါတို့ကို သေခိုင်းနေတာနဲ့ ဘာများထူးလဲ”
“သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအခွင့်အရေးကို လာမထိပါနဲ့တော့!”
“ဆိုးလ်မြို့တော်က အရေးယူဆောင်ရွက်ချက်တွေ ထုတ်ပြန်ပေးပါ!”
မြို့တော်ဝန် ဝမ်ဆန်းဟွန်းသည် ကန်ဂျင်ဟူး နှင့် လုံးဝ ရန်မဖြစ်လိုပေ။ သို့သော် လူထု၏ ကန့်ကွက်မှုများ ပွက်လောရိုက်နေသည့် အခြေအနေတွင် တိတ်ဆိတ်နေရန်မှာလည်း ခက်ခဲနေသည်။
ခရိုင်မှူးအချို့က ခရိုင်ကောင်စီဝင်များနှင့်အတူ လာရောက်တွေ့ဆုံကြသည်။
“မဟုတ်ဘူး၊ အဆောင်ဆောက်မယ်ဆိုရင်တောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်နေရာ၊ နှစ်နေရာစီပဲ လူထုသဘောထားကို ကြည့်ပြီး လုပ်သင့်တာပေါ့။ ဒါကြီးက ဘာကြီးလဲ”
“ကျွန်တော်တို့ ခရိုင်ထဲမှာတင် သုံးခုတောင် ရှိနေတာဗျ။ ဘယ်လောက်ပဲ တက္ကသိုလ်တွေ များပါစေ၊ ဒါက သိပ်များမနေဘူးလား။”
“ဒေသခံတွေရဲ့ သဘောထားက အရမ်းဆိုးနေတယ်။”
“ဒေသခံတွေ အကုန်လုံးက အဆောင်တွေ ဆောက်မှာကို ကန့်ကွက်နေကြတာ။”
“အခုဆိုရင် ဒေသခံတွေရဲ့ ဆန္ဒပြမှုကြောင့် ခရိုင်ရုံးရဲ့ လုပ်ငန်းတွေပါ ရပ်တန့်နေပြီ။”
“နောက်တစ်ကြိမ် ရွေးကောက်ပွဲကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“မြို့တော်ဝန်ကြီးလည်း နောက်ရွေးကောက်ပွဲအတွက် စဉ်းစားသင့်တာပေါ့။”
ဤအတိုင်း ငြိမ်နေလိုက်ပါက မဲဘယ်လောက်ဆုံးရှုံးသွားမည်ကို သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။ အနည်းဆုံးတော့ တုံ့ပြန်နေဟန်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။
မြို့တော်ဝန် ဝမ်ဆန်းဟွန်းသည် တစ်ခန်းရပ် အိမ်ပိုင်ရှင်များ၏ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးပွဲ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဆိုးလ်မြို့တော်၏ တရားဝင်သဘောထားကို ကြေညာလိုက်သည်။
“ဆိုးလ်မြို့တော်အနေနဲ့ ဒေသခံတွေရဲ့ သဘောထားတွေကို စုစည်းပြီးမှသာ အဆောင်ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းတွေ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ကုမ္ပဏီကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်”
***
တစ်ခန်းရပ် အိမ်ပိုင်ရှင်များသည်လည်း ရုံးချုပ်ရှေ့သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး ဆန္ဒပြကြသည်။ သူတို့သည် အနီရောင်စာသားဖြင့် ‘လုပ်ငန်းစုကြီး ကန်ဂျင်ဟူး၊ သာမန်ပြည်သူတွေကို သတ်ဖြတ်နေတာ ရပ်လိုက်တော့!’ ဟူ၍ ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကိုပင် ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။
သူတို့သည် ကျွန်ုပ်မှာ လုပ်ငန်းစုပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး သူတို့မှာမူ သာမန်ပြည်သူများဖြစ်ကြောင်းကို အလေးပေးဖော်ပြနေကြပုံ ရပေသည်။
အဆောက်အအုံ စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူထားသည့် X-Cop က ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိသည့် ပဋိပက္ခများကို ကြိုတင်ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် ပင်မတံခါးကို ပိတ်ထားပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကို အင်အားတိုးမြှင့်ချထားပေးလိုက်သည်။ ဝန်ထမ်းများမှာမူ နောက်ဖေးပေါက်မှသာ ဝင်ထွက်သွားလာနေရသည်။
သတင်းမှတစ်ဆင့် ဆိုးလ်မြို့တော်၏ ကြေညာချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျွန်ုပ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။
‘ဒေသခံတွေရဲ့ သဘောထားကို စုစည်းမယ် ဟုတ်လား။’
‘အဲ့ဒါက မလုပ်နဲ့လို့ ပြောတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။’
‘အတူတူပါပဲလေ။’
လူတိုင်းက ကန့်ကွက်နေကြချိန်မှာ သဘောထားတွေကို စုစည်းတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။
တစ်ခန်းရပ် အိမ်ပိုင်ရှင်များ ကန့်ကွက်ကြမည်ကို ကျွန်ုပ် ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဆိုးလ်မြို့တော်ကပါ ဝင်ရောက်ပါလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။
ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်လာပြီး ကျွန်ုပ်၏ ရပ်တည်ချက်ကို ကြေညာလိုက်သည်။
‘ကြမ်းခင်းဧရိယာ အချိုးအစားကို တိုးမြှင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒေသန္တရအစိုးရရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို တောင်းခံနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငါ့မြေ၊ ငါ့ပိုက်ဆံနဲ့ ငါကိုယ်တိုင် ဆောက်မှာပဲ၊ မလုပ်ရစရာ ဘာအကြောင်းရှိလဲ။ ငါ ဆက်လုပ်မှာပဲ။’