ကန်ဂျင်ဟူး ဟာ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်မှာတော့ လက်တွေ့အားဖြင့် ဒဏ္ဍာရီတစ်ပါးလိုပါပဲ။
သူ့မှာ ရွှေဇွန်းကိုက်ပြီး မွေးလာတာမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ စစ်မှုထမ်းပြီးနောက် သာမန်ကျောင်းသားဘဝကနေ ကမ္ဘာ့အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။ အဲဒီလိုရောက်ဖို့ အချိန်လေးနှစ်ပဲ ကြာခဲ့ပါတယ်။
လေးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာတင် သူဟာ ကမ္ဘာကျော် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတစ်ဦးအနေနဲ့ နာမည်ကြီးလာခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ အခုအခါမှာတော့ နိုဘယ်ငြိမ်းချမ်းရေးဆု ချီးမြှင့်ခံရဖို့ပါ နီးစပ်နေပါပြီ။
ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့နာမည်ကို ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင် ရဲ့နာမည်နဲ့အတူ ကျောင်းရဲ့ပင်မဂိတ်မှာ ချိတ်ဆွဲပြသထားပါတယ်။
စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန (ဘယ်) ဟာ ပွဲလမ်းသဘင် ကျင်းပနေသလို အပြည့်အဝ စည်ကားနေခဲ့ပါတယ်။ ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့အတူ ကျောင်းတက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကျောင်းသားအချို့ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဇူနီယာတွေကို ကြွားဝါကြပါတော့တယ်။
"ငါတို့နဲ့ အတန်းတူတုန်းက ဘရက်ဇစ် (Brexit) ဖြစ်ခဲ့တာကွ။"
"အဲဒီတုန်းက ဌာနထဲမှာ လူတိုင်းက ဆက်နေဖို့ လောင်းကြေးထပ်ကြပေမဲ့ အားလုံးထဲမှာ ဂျင်ဟူး ဆန်းဘေးက ထွက်ခွာဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တာကွ။"
"ဘားဆိုင်မှာ ပိုက်ဆံပုံပြီး ကစားတဲ့ဂိမ်းဆိုတာကလည်း တကယ့်ဒဏ္ဍာရီပဲလေ။"
ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ အတူတူ ထမင်းစားဖူးတာ၊ အတန်းတူတက်ဖူးတာကတင် ကြွားစရာဖြစ်နေပါပြီ။
"ငါဆိုရင် ဂျင်ဟူး ဆန်းဘေးနဲ့တောင် ထမင်းစားဖူးသေးတယ်ဟေ့။"
ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့မျက်နှာကို မမ မြင်ဖူးကြသေးတဲ့သူတွေကတော့ အတော်လေး စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြပါတယ်။
"ကျောင်းကို ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်။"
"ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ၊ သူက အခုမှ ဘာကြောင့် တက္ကသိုလ်ကို လာအချိန်ဖြုန်းနေရမှာလဲ။"
"အဲဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ဆို သူက ကျောင်းတစ်ကျောင်းတောင် တည်ထောင်လို့ရနေပြီလေ။"
အဲဒီအချိန်မှာမှ ပါမောက္ခ ကင်မြောင်ဂျွန်က ဌာနကျောင်းသားတွေကို အခုလိုပြောလာပါတယ်။
"ကန်ဂျင်ဟူး က တနင်္လာနေ့ကျရင် ဟောပြောပွဲလာလုပ်မှာဆိုတော့ အဲဒီနေ့မှာ အတန်းပျက်မယ့်သူတွေ ကျန်ခဲ့ကြပေါ့။"
ကျောင်းသားတွေဟာ သူ့စကားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပါတယ်။
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု စွမ်းဆောင်ရည် နည်းလမ်းတွေအကြောင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြတတ်ကြတဲ့ အခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေနဲ့ မတူဘဲ ကန်ဂျင်ဟူး က သူ့ရဲ့နာမည်ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ယှဉ်ရင် ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုတွေမှာ ပါဝင်တာ အလွန်ရှားပါတယ်။
အထူးသဖြင့် ဟောပြောပွဲတစ်ခု လုပ်ပေးတယ်ဆိုတာကတော့ တစ်ခါမှ မရှိဖူးသေးပါဘူး။
ကန်ဂျင်ဟူး ရောက်လာမယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံး တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်သွားပြီး နေရာအမျိုးမျိုးကနေ လျှောက်လွှာတွေ ပုံအောဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ အခြားကျောင်းတွေက ကျောင်းသားတွေပါ စိတ်ဝင်စားလာကြတဲ့အခါကျတော့ ကျောင်းဘက်က ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေအတွက်ပဲ ကန့်သတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန ကျောင်းသားတွေကို ဦးစားပေးခဲ့ပါတယ်။ တစ်ဦးချင်းသာ လျှောက်ထားနိုင်ပြီး ကျောင်းပြောင်းဝင်လာသူတွေကို ပိတ်ပင်ထားပေမဲ့ လျှောက်လွှာခွဲတမ်းတွေက ချက်ချင်းပြည့်သွားခဲ့ပြီး ကျောင်းသားတွေကြားမှာ လက်မှတ်မှောင်ခိုတွေပါ လည်ပတ်နေခဲ့ပါတော့တယ်။
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချွန်ယွန်ဟွာ ကတော့ အကြောင်းမဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်။
‘ကန်ဂျင်ဟူး က ကျောင်းကို ပိုက်ဆံအများကြီး လှူဒါန်းသွားနိုင်မလား။’
အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့မိခင်ကျောင်းကို ထောက်ပံ့တာဟာ အလွန်လှပပြီး ချီးကျူးစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူးလား။
ဒေသန္တရ နိုင်ငံရေးသမားတွေကလည်း သူတို့ရဲ့မျက်နှာပြဖို့သက်သက်နဲ့ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်အနီးအနားမှာ ဝဲပျံနေကြပါတယ်။
ဌာနမှူးခန်းထဲမှာ ပါမောက္ခ ကင်မြောင်ဂျွန်နဲ့ အကြာကြီးနေပြီးမှ ကျွန်တော် တွေ့ဆုံဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
"အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလား။"
"ထုံးစံအတိုင်းပါပဲဗျာ။"
ပါမောက္ခ ကင်မြောင်ဂျွန်က အပြုံးနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ရှင်တို့ကြောင့် ဒီရက်ပိုင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစီမံခန့်ခွဲမှုဌာနက တအားနာမည်ကြီးနေတယ်။ ဝင်ခွင့်အမှတ်တွေဆို ပိုပြီးတက်သွားတာ ဆေးကျောင်းအများစုထက်တောင် ပိုမြင့်နေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။"
အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတွေက အလွန်ကောင်းမွန်လို့ပါ။ ဘွဲ့ရတာနဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးတွေက အပြိုင်အဆိုင် ခေါ်ယူနေကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
ကျွန်တော်ဟာ ပါမောက္ခ ကင်မြောင်ဂျွန်နဲ့အတူ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစီမံခန့်ခွဲမှုဌာန ကျောင်းသားနားနေခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း ဇူနီယာတွေကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။
"မင်္ဂလာပါ ဆန်းဘေးနင်!"
"အခုလို တွေ့ဆုံရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျ။"
ရုပ်ရည်နုပျိုတဲ့ ပထမနှစ်ကျောင်းသားတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော်လည်း တစ်မျိုးကြီး အသက်ကြီးသွားသလို ခံစားရပါတယ်။
ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာအချို့လည်း ရှိပါတယ်။ ကျောင်းသူအများစုကတော့ ဘွဲ့ရသွားကြပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီကြားထဲ စစ်မှုထမ်းခဲ့ကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေကတော့ ကျောင်းတက်ဆဲ ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။
ရှင်းယူရီ တောင်မှ ပြီးခဲ့တဲ့စာသင်နှစ်မှာ ဘွဲ့ရသွားခဲ့ပါပြီ။ ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း ဖုန်းနဲ့တစ်ခါ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ပါသေးတယ်။ ကံဆိုးချင်တော့ ကျွန်တော်က တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာကြောင့် သွားတွေ့ဖြစ်ဖို့ မကြုံခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်တော်က ကော်ဖီသောက်ရင်း ဌာနကဇူနီယာတွေနဲ့ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။
ကျောင်းတက်ရတာ ဘာက အခက်ဆုံးလဲလို့ မေးမြန်းတဲ့အခါ အများစုက ငွေကြေးဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေကို ထောက်ပြကြပါတယ်။ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက ကျောင်းသားတွေအတွက်တော့ ပြဿနာမရှိပေမဲ့ တခြားကျောင်းသားအများစုကတော့ အချိန်ပိုင်းအလုပ် တစ်ခုစ နှစ်ခုစ လုပ်နေကြရပါတယ်။
အကြောင်းရင်းကတော့ တစ်စာသင်နှစ်ကို ဝမ်သန်းပေါင်းများစွာ ကုန်ကျတဲ့ ကျောင်းလခတွေကြောင့်ပါပဲ။
ကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့ ကျောင်းလခတွေဟာ အခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အလွန်တရာ ကြီးမြင့်ပါတယ်။ နိုင်ငံပိုင်တက္ကသိုလ်ဖြစ်တဲ့ ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်တောင်မှ တစ်နှစ်ကျောင်းလခ ဝမ်သန်း ၁၀ ကျော်တဲ့ သီးသန့်ပုဂ္ဂလိက တက္ကသိုလ်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။
ဒီပြဿနာက အတိတ်တုန်းက ဆွေးနွေးစရာ အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့စဉ်က သမ္မတကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို ‘တက္ကသိုလ်တက်တုန်းက ငါ့အတွေ့အကြုံအရဆိုရင် မင်းတို့သာ ကြိုးစားပြီး ပညာသင်ဆုတွေ ရယူမယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်’ ဆိုတဲ့ ပညာရတနာကို ပေးသနားခဲ့ဖူးပါတယ်။
အဲဒါ မမ ှန်ဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရရှိနိုင်တဲ့ ပညာသင်ဆုအရေအတွက်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပါတယ်။ ပြင်းထန်စွာ ယှဉ်ပြိုင်ကြရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ထွက်သွားရမှာပါပဲ။
ဂုဏ်ယူပြီး ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဘယ်တုန်းကမှ ပညာသင်ဆု တစ်ခါမှ မရဖူးပါဘူး။
ဆိုးလ်မှာ မိသားစုရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေကတော့ အနည်းငယ် ပိုအခြေအနေကောင်းကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နယ်ကနေ တက်လာကြတဲ့ ကျောင်းသားတွေကတော့ ဆိုးလ်ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ နေထိုင်စရိတ်တွေကိုပါ ထမ်းပိုးကြရပါတယ်။
ကျောင်းသားအချို့ဆိုရင် မြေအောက်ခန်းငယ်တွေမှာ ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာက ဂိုရှီဝွန်တွေ (အခန်းငယ်များ) ဒါမှမဟုတ် တစ်ခန်းရပ် တိုက်ခန်းတွေမှာ နေထိုင်နေကြရပါတယ်။
"အရင်က ကျောင်းဆောင် ဆောက်ပေးမယ်ဆိုတာ မရှိဘူးလား။"
ပါမောက္ခ ကင်မြောင်ဂျွန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။
"ဆောက်တော့ ဆောက်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအနီးအနားက စတူဒီယိုတိုက်ခန်းပိုင်ရှင်တွေက ကန့်ကွက်ကြလို့လေ။"
စတူဒီယိုတိုက်ခန်းပိုင်ရှင်တွေဟာ မြို့တော်ခန်းမနဲ့ ခရိုင်ရုံးရှေ့ကို စုရုံးရောက်ရှိလာပြီး ကန့်ကွက်ဆန္ဒပြခဲ့ကြပြီး မဲဆန္ဒရှင်တွေကို ထည့်တွက်တတ်တဲ့ ခရိုင်ရုံးကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်ချက်တွေ ဘာတွေဆိုပြီး အကြောင်းပြကာ ခွင့်ပြုချက်ကို ဆွဲဆန့်ခဲ့ပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ မူလက ရေးဆွဲထားတဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး အတိုင်းအတာဟာ တစ်ဝက်လောက် လျော့ကျသွားခဲ့ပြီး ခွင့်ပြုချက်ကို ရုန်းကန်ပြီးမှ ရခဲ့ပါတယ်။ သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ နယ်ကနေ တက်လာတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို လက်ခံပေးဖို့ဆိုတာ လုံးဝကို မလုံလောက်ခဲ့ပါဘူး။
မယုံနိုင်စရာပါပဲ။
စတူဒီယိုတိုက်ခန်း ပိုင်ရှင်တွေက ကန့်ကွက်နေလို့ ကျောင်းဆောင် မဆောက်နိုင်ဘူးဆိုတာ - အဲဒါက တကယ်ရော အဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လား။
ကျွန်တော်ဟာ ပါမောက္ခ ကင်မြောင်ဂျွန်နဲ့အတူ ပွဲခန်းမဆီကို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
ခန်းမထဲမှာတော့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါပြီ။ ကျောင်းဝင်ခွင့် အခမ်းအနားတွေ သို့မဟုတ် အခမ်းအနားတွေမှာတောင် ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေ စုဝေးခဲ့မယ် မထင်ပါဘူး။
လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံယူရင်း စင်မြင့်ပေါ်ကို ကျွန်တော် တက်သွားခဲ့ပါတယ်။
"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ကန်ဂျင်ဟူး ပါ။"
ကြီးမားလှတဲ့ လက်ခုပ်သံတွေနဲ့ အားပေးသံတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်က မိုက်ခရိုဖုန်းကို ဆွဲယူပြီး ပြောလိုက်ပါတယ် -
"ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ဒီပွဲကိုလာဖို့ အချိန်ပေးခဲ့ကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။"
ရိုးရိုးသားသား ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ရပ်နေတဲ့အခါတောင် ပြောစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ နတ်ရေစက်က အနာဂတ်ကို ပြသခဲ့လို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တာပါလို့ တိတိကျကျ ပြောလို့မှ မရတာ။ အဲဒီလို ဖြစ်နေလို့ပဲ ကျွန်တော်က ဟောပြောပွဲတွေ ဒါမှမဟုတ် မိန့်ခွန်းပြောတာတွေကို မလုပ်တာပါ။
ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးအဖွဲ့က အဖွဲ့ခွဲ ဂီဟုံ ကို ပီပီတီ (PPT) တစ်ခု ဖန်တီးခိုင်းပြီး စက်မှုလုပ်ငန်းသစ်များ သို့မဟုတ် မော်တော်ကားလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတွေအကြောင်း တင်ပြချက်တစ်ခု လုပ်ခိုင်းဖို့ စဉ်းစားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက အဟောင်းတွေချည်းပါပဲ။
လူတိုင်း သိပြီးသားတွေကို ထပ်တလဲလဲ ပြောနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း အစီအစဉ်ကို နည်းနည်း ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။
"မင်းတို့ အများဆုံး ကြားချင်နေကြတာက ပိုက်ဆံအကြောင်း ဖြစ်မှာပါ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပိုက်ဆံကို မုန်းတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ။"
ကျောင်းသားတွေဟာ ကျွန်တော်ပြောတဲ့ စကားကြောင့် ရယ်မောသံတွေ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
"ကျွန်တော် ဘယ်လိုရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သလဲ၊ ဘယ်လိုပိုက်ဆံရှာခဲ့သလဲဆိုတာ မင်းတို့အားလုံး သိကြပါတယ်။ အဲဒါကို ထပ်ပြောနေစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ အဲဒီတော့ ငွေကြေးနဲ့ ဘဝအကြောင်းကို ဆွေးနွေးဖို့အတွက် ကျွန်တော်ထက် ပိုပြီးထူးချွန်ပြီး နာမည်ကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ကျွန်တော် ဖိတ်ခေါ်ထားပါတယ်။ သူက ဒီကိုလာဖို့ ကြိုးစားအားထုတ်ပေးထားတာမို့လို့ သူ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ လက်ခုပ်သံကြီးနဲ့ အားပေးကြပါဦးလို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်။"
ကျွန်တော် စကားပြောလို့ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နိုင်ငံခြားသား အဘိုးအိုတစ်ဦး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
သူ့ဆံပင်တွေက တစ်ခေါင်းလုံး ဖြူဆွတ်နေပြီး၊ ထူထဲသော မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားကာ ဝတ်စုံနှင့် ကြိုးသိုင်းဆွဲဘောင်းဘီတို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရုံဖြင့် သာမန် နိုင်ငံခြားသား အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် ဘာမှမထူးခြားပေ။
လူတွေက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။
“ဟင်၊ အဲဒီအဘိုးအိုက…”
“ဖြစ်နိုင်မလား… သူများပဲလား”
“ဒါ တကယ်ကြီးကို ဟုတ်လို့လား”
ကျွန်တော်က သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ဘာ့ခ်ရှိုင်းယား ဟတ်သဝေး (Berkshire Hathaway) ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် ပါ။”
ဘာ့ခ်ရှိုင်းယား ဟတ်သဝေး ပိုင်ဆိုင်သော အာမခံကုမ္ပဏီသည် ကိုယ်ပိုင်မောင်းနှင်သည့် မော်တော်ကားများနှင့် ယာဉ်မပါဘဲ မောင်းနှင်သည့်ကားများအတွက် သင့်လျော်သော အာမခံထုတ်ကုန်များကို တက်ကြွစွာ တီထွင်ဖန်တီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝါရန်ဘတ်ဖတ် သည် ဆမ်ဆောင်းအုပ်စု၏ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီများဖြစ်သော ဆမ်ဆောင်းအသက်အာမခံနှင့် ဆမ်ဆောင်းမီးနှင့် ရေကြောင်းအာမခံတို့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်နှင့် ရှယ်ယာရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအတွက် ကိုရီးယားနိုင်ငံသို့ ခေတ္တလာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်သို့ လာရောက်ရန် ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့သည်။
ရှေ့တန်းမှ ပါမောက္ခ ကင်မြောင်ဂျွန်နှင့် အခြားသော ပါမောက္ခများမှာ အံ့သြသွားကြပြီး လူအများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိုင်ရာမှထကာ အားပေးအော်ဟစ်လျက် လက်ခုပ်တီးခဲ့ကြသည်။
လက်ခုပ်သံများ တဖွဲဖွဲ ထွက်ပေါ်လာသည် -
“ဝူဝူး!”
ဝါရန်ဘတ်ဖတ် က မိုက်ခရိုဖုန်းကို ယူလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို နွေးထွေးသော အသံဖြင့် ပြောလာသည်။
“ကဲ၊ ဘာအကြောင်းနဲ့ စပြီး ပြောကြမလဲ”
ကိုရီးယားတက္ကသိုလ်၏ ပွဲခန်းမဆောင်အတွင်း ဝါရန်ဘတ်ဖတ် နှင့် ကျွန်တော် အံ့သြဖွယ် စကားပြောဆိုခဲ့ကြသည်များကို ထိုနေ့ညနေခင်း သတင်းများတွင် ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ စီအန်အန် (CNN) နှင့် ဘီဘီစီ (BBC) ကဲ့သို့သော နိုင်ငံခြားသတင်းဌာနများကလည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို အသေးစိတ် ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝါရန်ဘတ်ဖတ် မှာ အခြားအချိန်ဇယား ရှိနေသဖြင့် ထိုနောက်တွင် ဗီယက်နမ်နိုင်ငံသို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လေဆိပ်မှ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးပြီး အပြန်လမ်းတွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ဆမ်ဆောင်းဆေးရုံသို့ ချက်ချင်း အမြန်ဆုံး သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။
အစောပိုင်းကတည်းက ရောက်ရှိနှင့်နေသော အယ်လီက မီးဖွားခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို လာရောက်ကြိုဆိုသည်။
“ရောက်လာကြပြီလား။”
“ဘယ်လိုနေလဲ အခြေအနေ”
“ဝင်သွားတာ နည်းနည်းကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ထူးသေးဘူး။”
ဟင်နရီလည်း ရှိနေသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံ ပေါ်နေသည်။
“အကုန်လုံး အဆင်ပြေဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
“အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။”
ခဏကြာတော့ တက်ဂ្យူးရဲ့ မိဘတွေလည်း ရောက်ရှိလာကြတယ်။
“မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။”
“အာ! ဂျင်ဟူး၊ မင်းလည်း ရောက်လာတာပဲ။”
အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီလဲ။
မီးဖွားခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး သူနာပြုတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။
“အမေနဲ့ ကလေး နှစ်ယောက်စလုံး ကျန်းမာပါတယ်။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ သေရာမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသကဲ့သို့ ရှိနေသော ဟင်နရီက ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်နေသည်။
“ရှင်ဘက်က အရင်ဝင်ခဲ့ပေးပါရှင်။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
ဟင်နရီက အထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။
တက်ဂ្យူးက ကျွန်တော့်ကို ဘာမှန်းညာမှန်းမသိတော့သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လာသည်။
“ငါ ဦးလေးဖြစ်သွားပြီ! နို့ဘူးတောင် ဘယ်လိုတိုက်ရမှန်း မသိသေးဘူး။”
“……ဗျာ… အဲဒါကို ဘာလို့ စိုးရိမ်နေတာလဲ။”
“မဟုတ်ဘူးလေ၊ ငါ့နှမက အဲဒါတွေ လုပ်ခိုင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့။”
အချိန်အနည်းငယ် ပိုကြာသွားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း အထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အမေက ကလေးအဝတ်စဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ကလေးငယ်ကို လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသည်။
ဟွန်းဂျူး မမ က မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော်နှင့် ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်သော်လည်း ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်နေသည့် အပြုံးကို ဆောင်ထားသည်။
“ယောကျ်ားလေးပါ။”
ကလေးအဝတ်စဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ကလေးငယ်လေးမှာ ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ သေးငယ်နေသည်။
“ကလေးကို နာမည် ဘယ်လိုပေးမလဲ။”
အယ်လီ၏ မေးခွန်းကြောင့် ဟွန်းဂျူး မမ က ပြန်ဖြေသည်။
“လိုဂန် (Logan)။ လိုဂန် ဂိုးလ်ဒင်း (Logan Goldman) ပါ။”
“လှပတဲ့ နာမည်လေးပဲ။”
အမေရိကန်လူမျိုး ဖခင်နှင့် ကိုရီးယားလူမျိုး မိခင်တို့မှ မွေးဖွားလာသောကြောင့် ဤကလေးငယ်သည် သဘာဝအလျောက် နိုင်ငံနှစ်ခုစာ နိုင်ငံသားဖြစ်ခွင့်ကို ရရှိထားသည်။
တက်ဂ្យူးက မေးလိုက်သည် -
“ဒါဆို ကိုရီးယားနာမည်ကရော ဘယ်လိုခေါ်မလဲ။”
“ဂီယွန် (Geon) လို့ ခေါ်မှာပါ။”
ဟွန်းဂျူး မမ ရဲ့ পদကို လိုက်မယ်ဆိုရင် အိုဂီယွန် ဖြစ်သွားမှာပေါ့ ဟုတ်လား။
ကလေးငယ်ကို လက်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသော ဟွန်းဂျူး မမ မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ လှပကာ ပျော်ရွှင်နေပုံ ပေါ်သည်။ ဟွန်းဂျူး မမ ၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ဟင်နရီက ချစ်ရသူများကို တည်ငြိမ်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
ရုတ်တရက် ဤအချက်က ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်မှာ အသက်တာတစ်ခုကို ဖန်တီးရခြင်းသည် ဝမ်သန်းသောင်းပေါင်းများစွာ ရှာဖွေရခြင်းထက် ပို၍ ခက်ခဲနေသလော။
ဟွန်းဂျူး မမ လုံခြုံစွာ မီးဖွားနိုင်ခဲ့ပြီဆိုသည့် သတင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရပ်ရပ်မှ ဂုဏ်ပြုသတင်းစကားများ စီးဆင်းလာခဲ့သည်။ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ နှင့် သမ္မတ အင်ဆူမီတို့က ဆေးရုံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြပြီး၊ ဟင်နရီ၏ မိဘများနှင့် ဂျိမ်းစ်တို့က ကလေးကို လာကြည့်ရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်ဖြင့် ကိုရီးယားနိုင်ငံသို့ ပျံသန်းလာခဲ့ကြသည်။
ဟွန်းဂျူး မမ သည် ဆေးရုံတွင် ရက်အနည်းငယ် ဆက်လက်နေထိုင်ပြီးနောက် ဆင်းလာခဲ့သည်။ မီးဖွားပြီးစ မိခင်စောင့်ရှောက်ရေး ဗဟိုဌာနသို့ သွားမည့်အစား သူမသည် အိမ်တွင်ပင် အနားယူကာ စောင့်ရှောက်မှုခံယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
នាងသည် နောင်နှစ်အထိ ကလေးစောင့်ရှောက်ခွင့် ခွင့်ရယူရန် လျှောက်ထားခဲ့ပြီး ရုံးချုပ်မှ ကျွမ်းကျင်မန်နေဂျာတစ်ဦးကို စေလွှတ်ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် မီးဖွားခါနီးကတည်းက အရေးကြီးသော အလုပ်များကို အပြီးသတ်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး တာဝန်များကို ခွဲဝေပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။
ထို့နောက် ဟင်နရီက ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလာသော စာအိတ်တစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ အခြားမဟုတ်ပါ၊ ၎င်းမှာ သူ၏ နုတ်ထွက်စာပင် ဖြစ်သည်။
“နုတ်ထွက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့…”
“ကလေးစောင့်ရှောက်ဖို့ပါ။”
“ခင်ဗျားကို ဆက်မထိန်းထားတော့ဘူးဆိုတာ သေချာပြီလား။”
“မင်းကများ ငါ့ကို ထိန်းထားမလို့လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
ထွက်သွားမည့် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို သန့်ရှင်းစွာ လွှတ်ပေးခြင်းသည်လည်း မန်နေဂျာတစ်ဦး၏ ကျင့်ဝတ်တစ်ခု မဟုတ်ပေဘူးလား။
ဟင်နရီသည် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် ၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံမည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မူလနေရာသို့ ပြန်သွားရမည့် အချိန်ကျရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အနားယူမှုအနည်းငယ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဂိုးလ်ဒင်းဂိတ် သို့ ပြန်သွားလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ ဟင်နရီက ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အတူတူ အလုပ်လုပ်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။”
“အတူလက်တွဲခွင့်ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အများကြီးလည်း သင်ယူခဲ့ရပါတယ်။”
တွေးကြည့်မိလျှင် သူသည် အိုတီကေ ကုမ္ပဏီ (OTK Company) ၏ ပထမဆုံးသော ဝန်ထမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များစွာ နက်ရှိုင်းနေခဲ့သည်။
အနားမှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော တက်ဂ្យူးက ပြောလိုက်သည် -
“ငါတို့ တစ်ခါမှ မတွေ့ရတော့မယ့်ပုံစံ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။”
“……”
အင်းလေ၊ ကျွန်ုပ်တို့က ရပ်ကွက်တစ်ခုတည်းမှာပင် နေထိုင်ကြသည်ဖြစ်ရာ နောင်တွင်လည်း မကြာခဏ ဆုံဖြစ်ကြမည်မှာ သေချာပါသည်။
ကောင်းသောသတင်းများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပါမောက္ခ ကင်ဟိုမင်နှင့် ကျွန်တော်တို့သည် ငြိမ်းချမ်းရေး နိုဘែលဆုနှင့် ဓာတုဗေဒ နိုဘែលဆုများကို အသီးသီး ရရှိခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော့်အမေမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေဟန်ဖြင့် မျက်နှာပေးမျိုး ရှိနေသည်။
“အမလေးလေး! ငါ့သားက နိုဘែលဆုရှင် တဲ့လား! ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ ဟင်။ တကယ် သေချာသွားပြီလား။ နောက်မှ သူတို့ စကားပြန်ပြောင်းမသွားကြဘူး မဟုတ်လား။”
“သေချာတာပေါ့ဗျာ။”
အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်လို့ ဝှိုင်းဟောက်စ် (White House) က ကြေညာချက်တစ်စောင်ကို အမြန်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။
ယခုအချိန်အထိ ငြိမ်းချမ်းရေး နိုဘែលဆုကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြဖူးသော အမေရိကန်သမ္မတ အချို့ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ ဒီမိုကရက်တစ်ပါတီမှ ဖြစ်ကြပြီး ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ရီပတ်ဘလစ်ကန် သမ္မတအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေမည်၊ ရီပတ်ဘလစ်ကန်ပါတီမှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
ဥရောပခရီးစဉ်တွင် ရှိနေသော သမ္မတ ဟိုချန်မင်က ဂုဏ်ပြုသတင်းစကားကို ပေးပို့ခဲ့သည်။
“စီအို ကန်ဂျင်ဟူး နဲ့ ဒါရိုက်တာ ကင်ဟိုမင်တို့ နိုဘែលဆု ရရှိခဲ့ကြတဲ့အတွက် ရိုးသားစွာနဲ့ ဂုဏ်ပြုပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်ုပ်တို့ ပြည်သူအားလုံးရဲ့ ဝမ်းမြောက်စရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။”
လစ်ဘရယ် အမျိုးသားပါတီကလည်း လူထု၏ သဘောထားကို သတိပြုမိဟန်ဖြင့် ၎င်းတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ရှေးရိုးစွဲ အုပ်စုများက ဦးဆောင်ကာ ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည့် ‘ကန်ဂျင်ဟူး ၏ နိုဘែលဆု ရရှိမှုကို ဟန့်တားမည့် တစ်နိုင်ငံလုံးဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှု ကော်မတီ’ သည် မိန်းမောတွေးတောဖွယ် ‘သမ္မတ ရော်နယ်လ် တစ်ဦးတည်းသာ ငြိမ်းချမ်းရေး နိုဘែលဆု ရရှိရေး ပံ့ပိုးကူညီမှု ကော်မတီ’ ဟု နာမည်ကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။
သူတို့က အရင်လိုပါပဲ လုပ်ဆောင်ကြသည်။
“သမ္မတ ရော်နယ်လ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အောင်မြင်မှုတွေကသာ ဘစ်ဂ်ဝမ်း (Big One) ကို အောင်မြင်စွာ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာပါ! ဒါကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေး နိုဘែលဆုကို သမ္မတ ရော်နယ်လ် တစ်ဦးတည်းကိုသာ ချီးမြှင့်ရပါမယ်!”
… ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ အခြေအနေမှာမူ မည်သူကမျှ အာရုံစိုက်ခြင်း မရှိကြပေ။
ကျွန်တော်က ပါမောက္ခ မိုဟန်နှင့် ဖုန်းပြောဖြစ်ခဲ့သည်။
[နိုဘែលဆုဆိုတာ ပညာရပ်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်မှာ ရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို တစ်ခါလောက်တော့ မျှော်လင့်ဖူးတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုတွေကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေးဆုကို ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့ပါဘူး။]
ကျွန်တော်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည် -
[အဲဒါကော ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှု မဟုတ်ဘူးလား။]
သူသာ ဘစ်ဂ်ဝမ်း (Big One) ကို သုတေသန မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် လူတွေ အသက်ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။
ကယ်လ်တက် (Caltech) သည် ယခုအချိန်အထိ နိုဘែលဆုရှင် အယောက် ၃၀ ကျော်ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများနှင့် ပါမောက္ခများ၏ အရေအတွက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အချိုးအစားတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထောက်ပြရလျှင် လူဦးရေအချိုးအစားအလိုက် နိုဘែលဆုရှင် အများဆုံးထွက်ရှိသော နိုင်ငံမှာလည်း အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ဖြစ်သည်။
အမေရိကန်လူမျိုးများသည် အခြားနိုင်ငံသားများထက် မွေးရာပါ ပို၍ထက်မြက်ပြီး ထူးချွန်ကြသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု သည် အခြားနိုင်ငံများထက် ပိုမိုများပြားလှသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ကြီးမားစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်မှာမူ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
ယခုကဲ့သို့ စက်မှုလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေချိန်မျိုးတွင် အရည်အချင်းရှိသူ ပိုမိုလိုအပ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ဖြစ်လာစေရန် ကိုရီးယားနိုင်ငံအနေဖြင့်လည်း အလားတူ ပမာဏမျိုးကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် လိုအပ်ပေသည်။