ဂေါ့ဖ်ရိုက်ကွက်ကျင့်စဉ် (Golf Driving Range) ဧည့်ခံကောင်တာတွင် အသစ်ခန့်ထားသည့် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ရှိနေသည်။
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက ဘာမှပင် မပြောဘဲ အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်ဝင်ရန် ကြိုးစားစဉ် ထိုဝန်ထမ်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အဖွဲ့ဝင်ကတ် (သို့မဟုတ်) မှတ်ပုံတင်ပြပေးလို့ ရမလားရှင်”
“…… ဘာပြောတယ်?”
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာသည် ထိုဝန်ထမ်းကို အံ့သြမှင်သက်နေသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝန်ထမ်းက ဖော်ဖော်ရွေရွေဖြင့် ရှင်းပြရှာသည် — “ဒီနေရာက အဖွဲ့ဝင်တွေအတွက် သီးသန့်ဖြစ်လို့ ဝင်ဖို့အတွက် အဖွဲ့ဝင်ကတ် လိုအပ်ပါတယ်ရှင်”
“ငါ့မှာ အခု ပါမလာဘူး”
“အာ၊ ဒါဆိုရင် အဖွဲ့ဝင်နံပါတ်ကို ပြောပြပေးပါ၊ ကျွန်မ ရှာကြည့်ပေးပါမယ်”
သာမန် အခြေအနေမျိုးဆိုလျှင် သူမက ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုပြီး ဝင်သွားလိုက်မည်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဒီနေ့တော့ သူမရင်ထဲမှာ အမျက်ဒေါသတွေ ထွက်ပေါ်လာရသည်။
‘ထိပ်သီးအုပ်စု (၁၀) စုထဲက သူဌေးကတော်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကိုတောင် သူမက မသိဘဲ နေရဲရော့သလား’
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက အသစ်ဖြစ်ပြီး ဘာမှ သိပ်မသိသေးပုံရပေမဲ့ လေ၊ ဒီမှာ ငါ့ကိုမသိတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အသိအမှတ်မပြုတတ်တဲ့ ဝန်ထမ်းဆိုလို့ မင်းက ပထမဆုံးပဲ”
ဝန်ထမ်းပنتက အခက်တွေ့သွားသော်လည်း သူမ လုပ်ရမည့်တာဝန်အတိုင်း ဆက်ပြောရလေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်၊ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ဝင်ကတ်ကို စစ်ဆေးရမှာ ဖြစ်လို့ပါ”
ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုသိပ်ထားခဲ့ရသော ဒေါသများမှာ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
“မင်းက ငါ့ကို လျစ်လျူရှုနေတာလား။ ငါပြောတာကို လူစကားလို့ နားမလည်ဘူးလားဟေ့!”
“ဟ-ဟင့်အင်း၊ အဲ့ဒါမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အဖွဲ့ဝင်နံပါတ်ကို မသိရင်တောင် ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို ပြောပြပေးပါ…”
သူမ ဘာအပြစ်လုပ်မိမှန်းပင် ဆက်၍ မသိသေးပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုဝန်ထမ်းသည် လက်စွဲစာအုပ်အတိုင်းသာ လိုက်နာလုပ်ဆောင်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဒီဥပဒေမသိ အတင့်ရဲတဲ့ မိန်းမစုတ်လေး!”
ဖြန်း!
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက လက်ဝါးကို ရွယ်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်ရာ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသော ဝန်ထမ်းလေးမှာ လန့်ဖြန့်သွားကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။
သူမက ဝန်ထမ်းကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လျက် အော်ပြောလိုက်သည်။
“အခုချက်ချင်း တောင်းပန်စမ်း!”
သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသော အမျိုးသမီးများထဲတွင်မှ ဘယ်သူကမှ ဝင်တားရန်ပင် စဉ်းစားမပေးကြပေ။
ဖိနှိပ်နေသော လေထုကြီးကြောင့် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားကာ ဝန်ထမ်းက ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သ-သားပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
သို့သော် ထိုမျှဖြင့် ပါ့ခ်ယောင်းဂျာ၏ ဒေါသက ပြေပျောက်သွားခြင်း မရှိပေ။
“အဲ့ဒါက တောင်းပန်တဲ့သဘောလား။ ဒီနေရာမှာ အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး သေသေချာချာ တောင်းပန်စမ်း! ဒီမှာရှိတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေရဲ့ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်ကို တစ်ခါတည်း ရုပ်သိမ်းခိုင်းပြီး ဒီနေရာကို ပိတ်ပစ်ဖို့က ငါ့အတွက် တစ်ခွန်းတည်း ပြောရုံပဲ ရှိတယ်။ မင်း အထုတ်မခံချင်ဘူးဆိုရင် အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်စမ်း!”
အလွန်ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် ရထားခဲ့ရသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကိစ္စတွေ ပိုကြီးမားမသွားစေရန်အတွက် သူမအနေဖြင့် အမိန့်ပေးခံရသည့်အတိုင်း လုပ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။
“ဟင့်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
ဝန်ထမ်းလေးမှာ ငိုကြွေးရင်းဖြင့်ပင် ဒူးထောက်တော့မည့် ဆဲဆဲအချိန်တွင် —
ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်လာမှန်းမသိသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ကိုယ်ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။
“သမီး သက်သာရဲ့လား”
ထိုသူမှာ အစောပိုင်းကတည်းက စောင့်ဆိုင်းခန်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားရသည်။
‘ဒီမိန်းမက ဘာလုပ်ချင်လို့ ဝင်ရှုပ်နေတာလဲ’
အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးက ငိုကြွေးနေသော ဝန်ထမ်းကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီး ပါ့ခ်ယောင်းဂျာကို တရားဝင် ကန့်ကွက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဝန်ထမ်းကို ရိုက်ရတာလဲ”
“သူ အမှားလုပ်လို့ ငါရိုက်တာလေ။ အဲ့ဒါမှာ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ”
ထိုအခါ ထိုအမျိုးသမီးက ပြန်ပြောသည်။
“ကျွန်မ အစောပိုင်းကတည်းက ကြည့်နေတာ၊ အဲ့ဒီဝန်ထမ်းလေးက ဘာအမှားလုပ်လို့လဲ။ တစ်ခုခု မှားသွားခဲ့ရင်တောင် တရားဝင် ကန့်ကွက်သင့်တာပေါ့၊ အခုလို အကြမ်းဖက်တာက မှန်ကန်လို့လား”
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလို့လား”
ထိုစကားကြောင့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမကို ဒီအတိုင်း မေးလိုက်ရုံနဲ့ ဘယ်သူမှန်း သူမက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မည်နည်း။
“ခ-ခင်ဗျားက ဘယ်သူမို့လို့လဲ”
“ချီးကျူးစရာမရှိ၊ ပညာမတတ်တဲ့သူတွေဆိုတာ ဒီလိုပဲကိုး”
“ဘာ-ဘာပြောတယ်!”
“ခင်ဗျားတို့ မိသားစုက ဘယ်လိုမျိုးလဲ”
“မိ-မိသားစု ဟုတ်စ”
“ခင်ဗျားတို့ မိသားစုက ဘာအလုပ်တွေ လုပ်ကြလဲ”
အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးက ကြောင်အန်းအန်းဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်မ သားက ကန်ဂျင်ဟူး မှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်…”
ထိုအခါ သူမ၏နောက်တွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီးများ ရယ်မောသံထွက်လာကြသည်။
“အမလေးလေး၊ သူ့သားက ကန်ဂျင်ဟူး မှာ အလုပ်လုပ်သတဲ့လေ”
“ဂုဏ်ယူစရာကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ”
“ဖတ်ခ်၊ နားထောင်နေတဲ့သူတွေက ကန်ဂျင်ဟူး ကိုယ်တိုင်လို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်”
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက သူမနှင့် ဆက်လက် ပြောဆိုလိုခြင်း မရှိတော့သည့် ပုံစံဖြင့် ဝန်ထမ်းကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက် မရှိတဲ့ မိန်းမပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိစ္စက မင်းကြောင့် ဖြစ်လာတာဆိုတော့ မန်နေဂျာကို မခေါ်ခင်နဲ့ ပြဿနာမရှာခင် မြန်မြန် ဒူးထောက်ပြီး သေသေချာချာ တောင်းပန်လိုက်စမ်းပါ”
အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးက ဝန်ထမ်းကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။
“တော်တော့! ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်နေရတာလဲ”
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါမှမဟုတ်ရင် ခင်ဗျားပဲ အစားဝင်ပြီး ဒူးထောက်လိုက်လေ။ ဒါဆိုရင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ငါ လျစ်လျူရှုပေးမယ်”
ထိုအခါ သူမနှင့်အတူ ပါလာကြသော အမျိုးသမီးများက ခርခర్ရယ်မောကာ ဝင်ရောက် ထောက်ခံကြသည်။
“အမလေး၊ အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ တော်တော်ကောင်းတာပေါ့”
“ဝန်ထမ်းဆိုတာက ဧည့်သည်တွေကို သတိရပြီး ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရမှာပေါ့”
“တစ်စုံတစ်ယောက်က အမှားလုပ်ရင် တောင်းပန်ဖို့ လိုတာပေါ့”
“ခင်ဗျားက စာနာပေးယောင် ဆောင်ပြရုံပြပြီး တကယ်မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး လို့တော့ မပြောနဲ့နော်”
အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေစဉ် ဝတ်စုံအပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။
“ဒီမှာ တကယ် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
အခြားသူ မဟုတ်ပါ၊ ဤဟိုတယ်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော CEO ဂျင်ဟူး (အမ်းဆူမီ) ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ပြဿနာရှာတတ်သော ဧည့်သည်များ၏ ကိစ္စများတွင်မူ CEO ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာသည့်အခါ ပို၍ပင် အော်ကြီးဟစ်ကျယ် လုပ်လာတတ်ကြသည်။ သို့သော် အဲ့ဒါကလည်း CEO ပေါ်တွင် မူတည်နေသေးသည်။
လက်ရှိ ရှိနေကြသူများထဲတွင် တက်ဂယူ အုပ်စုကို ရန်စလိုသည့် သတ္တိရှိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက ဖော်ဖော်ရွေရွေဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကြာပြီနော်”
CEO ဂျင်ဟူး (အမ်းဆူမီ) က တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ပါးကို လက်နှင့်အုပ်ကာ ငိုကြွေးနေသော ဝန်ထမ်းကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် အခြေအနေကို သူမ အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
‘အာဏာအလွဲသုံးစားလုပ်မှုတွေနဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ရှုပ်ပွနေတာတောင် သူတို့က အသိတရား မဝင်လာကြဘဲ ဒီလိုပဲ ဆက်လုပ်နေကြတုန်းပဲကိုး’
သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရား မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ထိပ်သီးအုပ်စု (၁၀) စုထဲတွင် ပါဝင်သော ချယ်ဘိုလ်များက လူထု၏ ဝေဖန်ရှုတ်ချမှုကို ကြောက်ရွံ့ကြပြီး တတ်နိုင်သမျှ ဆင်ခြင်တတ်ကြသည်။ သို့သော် လေထုကို နားမလည်ဘဲ ကတုံးပေါ်ထိပ်ကွက် လုပ်တတ်ကြသူများမှာမူ ဤကဲ့သို့ ရောထွေးနေသော ချယ်ဘိုလ်အမျိုးအစားများသာ ဖြစ်ပေသည်။
“ဝန်ထမ်းက တစ်ခုခုကို မသိလို့လေ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မက အလွယ်တကလေး သင်ခန်းစာပေးနေတာပါ”
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာ၏ စကားကြောင့် CEO ဂျင်ဟူး (အမ်းဆူမီ) က အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းတွေကို သင်ခန်းစာပေးနေတာက ကျွန်မပါ။ သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးနေတယ်လို့ ပြောရလောက်အောင် ခင်ဗျားက ဘယ်သူမို့လို့လဲ”
လေထုက တစ်ခဏချင်းအတွင်း အေးစက်သွားသည်။
‘ဟွန်း! အောက်ခြေသိမ်တဲ့ ဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပါးတစ်ချက်ရိုက်လိုက်တာနဲ့ သူမက ဘာလိုလိုနဲ့ လေးလေးနက်နက် လုပ်နေပါလား’
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက ပြုံးမျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သတိပေးရုံလေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်လိုက်တာပါ”
အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဆူမီ”
ထိုစကားကြောင့် အားလုံး အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။ ကိုရီးယားနိုင်ငံတွင် CEO ဂျင်ဟူး (အမ်းဆူမီ) ကို ထိုကဲ့သို့ ခေါ်ဆိုနိုင်သောသူ ဘယ်နှစ်ဦးလောက် ရှိမည်နည်း။
သို့သော် ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ CEO ဂျင်ဟူး (အမ်းဆူမီ) ၏ တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်သည်။
သူမက နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ရောက်နေတာ တွေ့ရလို့ တော်ပါသေးရဲ့။ ကျွန်မတို့မှာ နေ့လယ်စာ ချိန်းဆိုထားတာ မရှိဘူးလား”
“ဒါပေါ့”
ထိုစကားကြောင့် ပါ့ခ်ယောင်းဂျာ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားသည်။
“အာ၊ ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် သိကြတာလား”
“အင်း သိတယ်လေ”
“ပြောရဦးမယ်၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံးလည်း သူမကို မသိကြဘူး ထင်တယ်။ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ CEO ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ အမေပဲ ဖြစ်ပါတယ်”
သူမက ဘာမှမဟုတ်သလို ပြောလိုက်သော်လည်း ထိုစကား၏ ရိုက်ခတ်မှုမှာ ကြီးမားလှပေသည်။
လူတွေ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ပါ့ခ်ယောင်းဂျာဆိုလျှင် စိတ်တိမ်းယိမ်းသွားလောက်သည်အထိ တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။
‘စ-စွန်းတေဒယ် CEO ကန်ဂျင်ဟူး လား… ကန်ဂျင်ဟူး ဟုတ်လို့လား။ ဒီအမျိုးသမီးက ကန်ဂျင်ဟူး ရဲ့ အမေ ဟုတ်နေတာလား။ သူမက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အလယ်အလတ်အရွယ် အန်တီကြီးတစ်ယောက်လိုပဲ ရှိတာကိုး?’
စဥ်းစားကြည့်လျှင် ဒါက သဘာဝကျပေသည်။
ကန်ဂျင်ဟူး သူဌေးဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းကမှ ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်ကဆိုလျှင် ကန်ဂျင်ဟူး တို့ မိသားစုမှာ သာမန်အလယ်အလတ်တန်းစားထက်ပင် ပို၍ ဆင်းရဲသေးသည်။
‘ဒီလိုမျိုးတွေနဲ့များ ထိပ်တိုက်တိုးရတယ်လို့!’
ချုံဂွန်းအုပ်စုက စီးပွားရေးလောကမှာ အဆင့် (၂၂) နေရာမှာ ရှိနေရင်တောင်မှ OTK ကုမ္ပဏီနဲ့ ယှဉ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ရပ်ကွက်စတိုးဆိုင်လေးနဲ့တောင် မယှဉ်သာလောက်အောင် ကွာခြားသွားပါလိမ့်မယ်။ ကန်ဂျင်ဟူး သာ စိတ်ကူးလိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ကို စီးပွားရေးလောကထဲကနေ အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ပါတယ်။
လူတိုင်းက OTK ကုမ္ပဏီရဲ့ အကြိုက်ကို တွေ့ဖို့ တောင့်တနေကြချိန်မှာ သူမက ဒီလိုအမှားကြီးကို လုပ်မိခဲ့တာပါပဲ!
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက သူမ၏ မျက်နှာပေးကို အမြန်ဆုံး ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အို-အိုမလေး၊ မယ်တော်ကြီး။ စောစောကတည်းက ပြောပြထားတာမျိုး မလုပ်ခဲ့မိဘူး။ အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ကျွန်မ အရင်ကတည်းက လာရောက်ပြီး အရိုအသေပေးနေခဲ့မှာပါ”
သူမ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားပုံက အရမ်းကို မြန်ဆန်နေပါသလား။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို လေထုက အအေးဓာတ်တစ်ခု လွှမ်းခြုံလာသလိုမျိုး တစ်ချက်တည်း အေးစက်သွားခဲ့သည်။
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသော လူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ကတော့ ဟိုးနောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားနှင့်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က သူမနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ဖန်တီးချင်နေကြပုံ ပေါ်ပေသည်။
ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စီးပွားရေးလောကထဲတွင် ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့သွားမည်မှာ သေချာနေပေသည်။ အဲ့ဒီကိစ္စတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူမက လူစုလူဝေးတွေထဲမှာ ဖယ်ကြဉ်ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။
‘ဒ-ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ’
သူမ စဉ်းစားတွေးတောနေဆဲမှာပင် CEO အမ်းဆူမီက တစ်နေရာရာသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
“ဟယ်လို၊ CEO ကန်ဂျင်ဟူး ရှင်။ အမေ့ကို တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ချက်ချင်းဖုန်းဆက်အကြောင်းကြားဖို့ ပြောထားတယ်နော်။ အခု ချုံဂွန်းအုပ်စုရဲ့ မယ်တော်ကြီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာလေး တစ်ခုခုဖြစ်နေသလိုပဲ၊ ရှင် လာခဲ့လို့ အဆင်ပြေမလားဟင်”
ထိုစကားကြောင့် ပါ့ခ်ယောင်းဂျာ သာမက သူမနှင့်အတူ ပါလာကြသော အမျိုးသမီးများပါ မျက်နှာငယ်သွားကြသည်။
တိုတုတ်သော ဖုန်းပြောဆိုမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမက အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“CEO ကန်ဂျင်ဟူး က သူ့ရဲ့ အချိန်ဇယားတွေ အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းပြီး ချက်ချင်း အပြေးအလွှား လာနေပြီလို့ ပြောပါတယ်”
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက ဘာမှ ထပ်မတွေးတော့ဘဲ ချွဲမိဂျာ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“တ-တောင်းပန်ပါတယ် မယ်တော်ကြီး။ ကျွန်မက မသိဘဲနဲ့ အလွန်အကျွံ စော်ကားမိသွားပါတယ်”
“ဘ-ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲ”
ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက သူမ၏ ဘောင်းဘီစွန်းကို ဆွဲကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဦးညွှတ်ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မက သေသင့်တဲ့ မိန်းမပါရှင်။ ကျွန်မ တကယ် မှားသွားပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခါလောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
ချွဲမိဂျာက အမောတကောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဟ-ဟင့်အင်း၊ ခင်ဗျားက ကျွန်မကို မဟုတ်ဘဲ ဝန်ထမ်းကို တောင်းပန်သင့်တာပါ”
ထိုအခါ ပါ့ခ်ယောင်းဂျာက သူမ လက်ဝါးချက်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခဲ့သော ဝန်ထမ်းဆီသို့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်။ အရမ်းနာသွားလားဟင်။ ဒေါသပြေတဲ့အထိ ငါ့ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်လိုက်ပါ”
***
ကိုရီးယားနိုင်ငံသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်ရက်တောင် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်အတွင်း ကိုရီးယားနိုင်ငံသည် အပူလှိုင်းဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရသည်။ ပူသည်ထက်ကို ပိုဆိုးကာ အသက်ရှူရပ်မတတ်ပင် ဖြစ်နေရသည်။
မိုးလေဝသနှင့် ဇလဗေဒ ညွှန်ကြားမှု ဦးစီးဌာနကလည်း နေ့စဉ်လိုလို အပူလှိုင်း သတိပေးချက်များကို ထုတ်ပြန်ပေးနေပြီး ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုများကို ရှောင်ကြရန် သတိပေးနေသည်။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံး၍ ပြန်လာသော ဆန်ယော့ ဆင်နီယာက ရေအေးကို တစ်ရှိန်ထိုး မော့သောက်လိုက်ပြီး နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။
“ပူလိုက်တာ၊ အလွန်အပူလွန်နေတာပဲ။ ရာသီဥတုက ဘာဖြစ်နေတာလဲကွ”
“အရမ်းပူနေလို့လား”
“မပြောနဲ့တော့၊ သြစတြေးလျမှာတောင် ဒီလောက်မပူဘူး”
ငယ်စဉ်က ကိုရီးယားတွင် ရာသီဥတု လေးမျိုး အတိအကျ ရှိသည်ဟု သင်ယူခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နွေနှင့် ဆောင်း ဟူ၍သာ ကျန်ရှိတော့ပုံရသည်။ နွေရာသီက ပို၍ ပူလာပြီး ဆောင်းရာသီကလည်း ပို၍ အေးလာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်တော် အပြင်မထွက်ဘဲ အိမ်ထဲတွင်သာ နေဖြစ်နေသည်။ အပြင်ထွက်စရာ အကြောင်းရင်း အထူးတလည်လည်း မရှိပါ။
တက်ဂယူ က အလုပ်မှာတောင် ဂိမ်းဆော့နေပြီး ကျွန်တော်ကတော့ စာအုပ်ထူထူများကို ဖတ်နေလိုက်သည်။ ပါမောက္ခ မိုဟန်၏ စာအုပ်အသစ်ဖြစ်သော ‘The Big One, Aftermath’ ပင် ဖြစ်သည်။ မှတ်ချက်အနေဖြင့် ၎င်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း ရောင်းအားအကောင်းဆုံး စာအုပ်စာရင်းဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ပတ်ပေါင်းများစွာပင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တော်ရုံ တော်ရုံ စာအုပ်မူပိုင်ခွင့် ဝင်ငွေတင်နှင့်ပင် ကြီးမားလှပေမည်ဖြစ်သော်လည်း သူက အဲ့ဒီငွေအားလုံးကို ငလျင်ဒဏ်သင့်ပြည်သူများထံ လှူဒါန်းရန် စီစဉ်ထားသည်။
တက်ဂယူ က မေးလာသည်။
“ဖတ်လို့ ကောင်းလား”
“အကြောင်းအရာက ကောင်း긴 ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ပျင်းစရာကောင်းတယ်”
ဒါတောင်မှ အခက်အခဲတွေကို အတူတူ ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ဖူးတဲ့ သစ္စာတရားကြောင့် အဆုံးထိ ဖတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် ဖတ်လို့ ပြီးလုနီးပါးပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
“နိဂုံးက ဘယ်လိုလဲ”
“ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကာကွယ်ရမယ်လို့ ရေးထားတယ်”
“ဟင်? အဲ့ဒါက နိဂုံးလား”
ပါမောက္ခ မိုဟန်က ငလျင်ထက် ရာသီဥတု ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် မူမမှန်သော ရာသီဥတု အခြေအနေများကို ပို၍ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
ကမ္ဘာ့အပူချိန်သည် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ရလဒ်အဖြစ် မူမမှန်သော ဖြစ်စဉ်အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေကို မြင့်တက်စေခဲ့သည်။
အပူလှိုင်း၊ အအေးလှိုင်း၊ မိုးခေါင်ရေရှားမှု၊ ရေကြီးမှု၊ မုန်တိုင်း စသည်ဖြင့် အမျိုးစုံပေသည်။
ငလျင်ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာမြေကြီး အတွင်းပိုင်းရှိ စွမ်းအင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ရာ လူတို့၏ လုပ်ရပ်များနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ ဖြစ်ပွားတတ်သည်။ သို့သော် မူမမှန်သော ရာသီဥတု အခြေအနေများမှာမူ လူသားတို့၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရလဒ်များပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအပေါ် မူတည်၍ ကာကွယ်မှုနှင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
တကယ်တမ်းတွင်လည်း မူမမှန်သော ရာသီဥတု အခြေအနေများသည် တစ်နှစ်ထက် တစ်နှစ် ပိုမို မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလာနေသည်။ အပူလှိုင်းဒဏ်ကို ခံစားနေရသည်မှာ ကိုရီးယားနိုင်ငံ တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ အခြားနိုင်ငံများလည်း အတူတူပင် ဖြစ်ကြသည်။
ဥရောပနှင့် ဂျပန်တို့တွင် အပူလှိုင်းကြောင့် လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ အမေရိကန်တွင်လည်း နေရာအနှံ့ အပြား၌ ဖြစ်ပွားနေသော တောမီးများသည် ငြှိမ်းသတ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။
လူတိုင်း သိကြသည့်အတိုင်း ဤအရာအတွက် အကြီးမားဆုံး အကြောင်းရင်းမှာ ကမ္ဘာကြီးပူနွေးလာမှုပင် ဖြစ်သည်။ စက်မှုတော်လှန်ရေးနောက်ပိုင်း ရုပ်ကြွင်းလောင်စာ အသုံးပြုမှုများ ပြင်းထန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့အပူချိန် မြင့်တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါက စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤအရာမှ ကျရောက်လာသည့် ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများက တကယ်တမ်းတွင် ဖွံ့ဖြိုးပြီးနိုင်ငံများထက် ဖွံ့ဖြိုးဆဲနိုင်ငံများတွင် ပို၍ ကြီးမားနေသည်။ သူတို့က စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၏ အကျိုးအမြတ်များကို မခံစားခဲ့ရသော်လည်း ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများကိုမူ အတူတူ ခံစားနေကြရသည်။
ဆန်ယော့ ဆင်နီယာက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကိုလာသောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“နိုင်ငံရေးသမားတွေက ကိုယ့်ကို လာတွေ့ပေးဖို့ အဆက်မပြတ် တောင်းဆိုနေကြတယ်”
“အာဏာရပါတီလား၊ အတိုက်အခံပါတီလား”
“နှစ်ခုစလုံးပဲ။ လွတ်လပ်သော ပြည်သူ့ပါတီ လွှတ်တော်အမတ်တွေလည်း ပါတယ်။”
“ငါက ဘာသွားလုပ်ဖို့ သူတို့ကို တွေ့ရမှာလဲ”
“ထမင်းစားရင်း ဂေါ့ဖ် သွားရုံပါပဲ”
ကျွန်တော် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“အာ၊ ဒါဆိုရင်တော့ မတွေ့နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် ဂေါ့ဖ်မရိုက်တတ်ဘူး”
နိုင်ငံရေးသမားတွေက ဘာလို့ ဂေါ့ဖ်သီးကို အဲ့ဒီလောက်ထိ နှစ်သက်ကြလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ပါ။ ဘောလုံးတို့ ဘတ်စကက်ဘောတို့ မကစားကြဘူးလား။
တက်ဂယူ က ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဂေါ့ဖ်ရိုက်တာ ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ အရင်တစ်ခါက တောင် ဟိုးအင်ဝမ်း (Hole-in-one) တောင် ရခဲ့သေးတယ်လေ”
“……အဲ့ဒါက အွန်လိုင်းဂေါက်ဂိမ်းထဲမှာပါ”
အဲ့ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် သူက အားကစား အစုံအလင် လုပ်နိုင်တဲ့သူလို့ ခေါ်လို့ရနေပြီပေါ့။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နိုင်ငံရေးသမားတွေနဲ့တော့ လုံးဝ မတွေ့ဘူး။ သူတို့နဲ့ ပတ်သက်မိတာက ဘာမှ ကောင်းလာစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလို့ ထင်တယ်”
ဆန်ယော့ ဆင်နီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အကူအညီတောင်းရမယ့် အနေအထားမှ မဟုတ်တာ”
ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး အချိန်အကြာကြီး ဇိမ်ကျနေကြစဉ် တာဝန်ခံ ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။
[အကြံဉာဏ် တောင်းချင်လို့ပါ၊ အခု အချိန်က အဆင်ပြေရဲ့လား မသိဘူး]
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။”
[အခု ချက်ချင်း လာခဲ့ပါမယ်]
ဖုန်းပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးပြီး မိနစ် (၃၀) တောင် မပြည့်မီမှာပင် ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံ ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“ဘာကိစ္စများလဲ ဟင်”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံက ခေါင်းကိုက်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒေးဟူး သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်း ဝယ်ယူရေးနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ”
“အာ! ဆောင်းပါးမှာ ဖတ်လိုက်ရတယ်”
ဒေးဟူး သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်း ဆိုသည်မှာ နာမည်အတိုင်းပင် ဒေးဟူးအုပ်စု၏ လက်အောက်ခံ ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒေးဟူးအုပ်စုသည် လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် ဒေဝါလီခံသွားခဲ့ရသည်။
မူလက ဒေးဟူး သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းသည်လည်း ဤအချိန်တွင် ဒေဝါလီခံသင့်သော်လည်း မော်တော်ယာဉ်နှင့် သင်္ဘောတည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများသည် နိုင်ငံတော် စီးပွားရေးအပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိနေသဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြိုလဲခွင့် မပြုနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ကယ်တင်ရန် အများပြည်သူဆိုင်ရာ ရန်ပုံငွေ (= အမျိုးသားအခွန်ငွေ) ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ကြပြီး ယခုအခါတွင် ကိုရီးယား ဖွံ့ဖြိုးရေးဘဏ်က အကြီးဆုံး ရှယ်ယာရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်းသည် အများပိုင် လုပ်ငန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ၎င်းကို အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထား၍ မရနိုင်သောကြောင့် အကြာကြီး ရောင်းချရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြပြီး ယခုလက်ရှိတွင်မူ ဆိုဆုန်း လေးလံသော စက်မှုလုပ်ငန်း (Seosung Heavy Industries) ကို ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်း တစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြနေကြသည်။
“တကယ်ပဲ ဝယ်ယူတော့မှာလား”
ဥက္ကဋ္ဌ အင်ဂျင်ယုံက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“လက်ရှိ အစိုးရနဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ထည့်တွင်းစဉ်းစားမယ်ဆိုရင်တော့ ဝယ်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာကြီးတစ်ခု ရှိနေပါတယ်”
ကန်ဂျင်ဟူး က ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”